Hoofdmenu openen

De TT Assen 1982 was zesde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1982. De races werden verreden op 26 juni 1982 op het TT Circuit in Assen.

Vlag van Nederland TT Assen 1982
Officiële naam Grote Prijs van Nederland der KNMV
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 26 juni 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Italië Franco Uncini
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
350 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North
250 cc
Poleposition Vlag van België Didier de Radiguès
Snelste ronde Vlag van Australië Jeffrey Sayle
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
Derde Vlag van Australië Jeffrey Sayle
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

AlgemeenBewerken

Voor de TT van Assen hadden de teams en coureurs een pauze van vier weken gehad. Honda gebruikte dit om de NS 500-racers terug te halen naar Japan en te voorzien van carbonfiber wielen en remschijven en aluminium frames. De Nederlanders Boet van Dulmen en Jack Middelburg werden verrast doordat ze allebei fabrieksracers kregen: Van Dulmen een Yamaha OW 60 en Middelburg een Suzuki XR 40. In Assen startten alle klassen, maar toen een zware regenbui de 500cc-race verstoorde kwam men wel in tijdnood. De 50cc-klasse startte al om 10.00 uur, toen een groot aantal van de 140.000 toeschouwers nog onderweg naar het circuit was.

500 ccBewerken

Fabrieksracers voor Boet van Dulmen en Jack Middelburg
Zowel Jack Middelburg als Boet van Dulmen kregen in Assen fabrieksracers. Beiden waren kansloos in het wereldkampioenschap, Boet doordat hij als privérijder een te trage Suzuki had en Jack omdat hij fysieke problemen had gehad. Boet van Dulmen kreeg een semi-fabrieks Yamaha OW 60 op aandringen van Kenny Roberts, die van andere Yamaha-rijders geen steun kreeg. Het HB-Suzuki-team werd geplaagd door tegenvallende resultaten van Virginio Ferrari, die tijdens een training geblesseerd was geraakt, en Randy Mamola. Mamola moest zijn reservemachine afstaan aan Jack Middelburg, die steun moest gaan verlenen aan Franco Uncini van het Gallina-Suzuki-team. Na zijn goede prestatie in de TT van Assen mocht Middelburg de XR 40 het hele seizoen houden.

Hoewel zich donkere wolken samenpakten en het in de 250cc-race al wat gedruppeld had, stond het hele 500cc-veld op slicks. De race begon met een snelle start van Kenny Roberts, Franco Uncini en Randy Mamola (vanaf de vierde startrij), terwijl de Yamaha van Graeme Crosby stilviel toen hij erop sprong. Mamola en Uncini sloegen meteen een gaatje, terwijl Barry Sheene de achtervolgers aanvoerde. In de tweede ronde bestond de kopgroep uit Uncini, gevolgd door Roberts, Middelburg en Sheene. Freddie Spencer was vijfde, gevolgd door Van Dulmen en Crosby, die zich allebei naar voren hadden gevochten. Toen begon het te regenen en in de zevende ronde sloeg regenrijder Middelburg toe: hij nam de leiding over en zowel Roberts als Uncini hadden duidelijk meer moeite met de natte baan. Het begon steeds harder te regenen en Takazumi Katayama ging de pit in om banden te wisselen. Kenny Roberts was de eerste die viel. Hij liep aanvankelijk weg, maar sprintte terug om zijn motorfiets uit een brandende plas benzine te redden. Even later vielen ook Ferrari, Crosby en Spencer, terwijl Middelburg een flinke voorsprong had maar naar de jury gebaarde dat de wedstrijd gestaakt moest worden. Dat gebeurde ook, maar pas nadat Middelburg, Uncini en Sheene gepasseerd waren. Zij reden als enigen een achtste ronde, waarbij Middelburg zijn taak als knecht uitvoerde door Uncini voorbij te laten. Nu de race na zeven ronden was afgevlagd telde de doorkomst na zes ronden en waren alle valpartijen buiten de race gebeurd. Er werd besloten volgens het manche-systeem te werken: De eerste na zes ronden (Roberts) kreeg 1 punt, de tweede (Uncini) 2 punten, de derde (Sheene) drie punten enzovoort. De tweede manche moest over 10 ronden verreden worden om de Grand Prix te laten meetellen voor het wereldkampioenschap en alle gevallen rijders mochten starten, mits ze hun beschadigde machines rijklaar wisten te krijgen. De lukte bijna iedereen, maar Freddie Spencer constateerde op de grid dat zijn stuurpen was gebroken, wat men in de pit niet had opgemerkt. De zon scheen bij de start en op een paar natte plekjes na was de baan weer droog, zodat iedereen opnieuw op slicks startte. Dat deed Sheene als snelste, heel even gevolgd door Mamola, maar al in de eerste ronde nam Middelburg de leiding over. Samen met Sheene ging hij ervandoor, terwijl Uncini zich naar de derde plaats opwerkte, ver achter de leiders. Middelburg werd echter van zijn Suzuki geworpen en Sheene kwam op kop, maar in de zevende ronde maakte hij een slippertje, waardoor het stuur omsloeg, een stroomlijnsteun brak en de voorvork een tik kreeg. Uncini kwam al snel voorbij en reed naar de overwinning, maar ook Crosby en Roberts passeerden Barry Sheene nog. Uncini had wel veel geluk: zijn achterremverankering was afgebroken en had de hele remklauw meegenomen. In de eindrangschikking werden de manchepunten opgeteld en was Uncini totaalwinnaar, voor Roberts en Sheene.

Uitslag 500 cc 1e manche (6 ronden)Bewerken

Pos Coureur Merk Punten
1   Kenny Roberts Yamaha 1
2   Franco Uncini Gallina-Suzuki 2
3   Barry Sheene John Player-Yamaha 3
4   Jack Middelburg HB-Suzuki 4
5   Freddie Spencer RSC-Honda 5
6   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 6
7   Randy Mamola HB-Suzuki 7
8   Boet van Dulmen Yamaha 8
9   Takazumi Katayama RSC-Honda 9
10   Kork Ballington Kawasaki 10
11   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 11
12   Sergio Pellandini Suzuki 12
13   Raymond Roche Suzuki 13
14   Marco Lucchinelli RSC-Honda 14
15   Andreas Hofmann Suzuki 15
16   Ron Haslam R&D-Honda[1] 16
17   Steve Parrish Yamaha 17
18   Stuart Avant Suzuki 18
19   Graziano Rossi Marlboro-Yamaha 19
20   Seppo Rossi Suzuki 20
21   Loris Reggiani Gallina-Suzuki 21
22   Michel Frutschi Sanvenero 22
23   Philippe Coulon Suzuki 23
24   Lorenzo Ghiselli Suzuki 24
25   Reinhold Roth Yamaha 25
26   Chris Guy Suzuki 26
27   Henk de Vries Suzuki 27
28   Hiroyuki Kawasaki Suzuki 28
29   Víctor Palomo Suzuki 29
30   Virginio Ferrari HB-Suzuki 30
31   Peter Sjöström Suzuki 31
32   Leandro Becheroni Suzuki 32
33   Rinus van Kasteren Suzuki 33
34   Peter Looijesteijn Suzuki 34
35   Guy Bertin Sanvenero 35
DNS   Guido Paci Yamaha Blessure[2]

Uitslag 500 cc 2e manche (10 ronden)Bewerken

Pos Coureur Merk Punten
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 1
2   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 2
3   Kenny Roberts Yamaha 3
4   Barry Sheene John Player-Yamaha 4
5   Boet van Dulmen Yamaha 5
6   Randy Mamola HB-Suzuki 6
7   Kork Ballington Kawasaki 7
8   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 8
9   Takazumi Katayama RSC-Honda 9
10   Raymond Roche Suzuki 10
11   Loris Reggiani Gallina-Suzuki 11
12   Sergio Pellandini Suzuki 12
13   Graziano Rossi Marlboro-Yamaha 13
14   Ron Haslam R&D-Honda[1] 14
15   Guy Bertin Sanvenero 15
16   Stuart Avant Suzuki 16
17   Steve Parrish Yamaha 17
18   Víctor Palomo Suzuki 18
19   Reinhold Roth Yamaha 19
20   Andreas Hofmann Suzuki 20
21   Seppo Rossi Suzuki 21
22   Michel Frutschi Sanvenero 22
23   Hiroyuki Kawasaki Suzuki 23
24   Henk de Vries Suzuki 24
25   Peter Sjöström Suzuki 25
26   Peter Looijesteijn Suzuki 26
27   Leandro Becheroni Suzuki 27
28   Chris Guy Suzuki 28
29   Rinus van Kasteren Suzuki 29
30   Lorenzo Ghiselli Suzuki 30
31   Philippe Coulon Suzuki 31
DNF   Virginio Ferrari HB-Suzuki 32
DNF   Marco Lucchinelli RSC-Honda 33
DNF   Jack Middelburg HB-Suzuki Val 34
DNS   Guido Paci Yamaha Blessure[2]
DNS   Freddie Spencer RSC-Honda Stuurpen

Uitslag 500 cc totaalBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 46"38'10 3 3 / 15
2   Kenny Roberts Yamaha 46"43'65 1 4 / 12
3   Barry Sheene John Player-Yamaha 46"41'67 2 7 / 10
4   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 46"45'04 4 8 / 8
5   Randy Mamola Suzuki 48"10'10 13 13 / 6
6   Boet van Dulmen Yamaha 47"10'71 9 13 / 5
7   Kork Ballington Kawasaki 7 17 / 4
8   Takazumi Katayama RSC-Honda 11 18 / 3
9   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 14 19 / 2
10   Raymond Roche Suzuki 12 19 / 1
11   Sergio Pellandini Suzuki 26 24 / 0
12   Ron Haslam R&D-Honda[1] 19 30 / 0
13   Graziano Rossi Marlboro-Yamaha 29 32 / 0
14   Steve Parrish Yamaha 17 34 / 0
15   Stuart Avant Suzuki 24 34 / 0
16   Andreas Hofmann Suzuki 20 35 / 0
17   Seppo Rossi Suzuki 18 41 / 0
18   Loris Reggiani Gallina-Suzuki 21 42 / 0
19   Michel Frutschi Sanvenero 10 44 / 0
20   Reinhold Roth Yamaha 33 44 / 0
21   Víctor Palomo Suzuki 27 47 / 0
22   Guy Bertin Sanvenero 15 50 / 0
23   Hiroyuki Kawasaki Suzuki 22 51 / 0
24   Henk de Vries Suzuki 30 51 / 0
25   Chris Guy Suzuki 31 54 / 0
26   Peter Sjöström Suzuki 32 56 / 0
27   Leandro Becheroni Suzuki 36 59 / 0
28   Peter Looijesteijn Suzuki 34 60 / 0
29   Rinus van Kasteren Suzuki 37 62 / 0
DNS   Guido Paci Yamaha Blessure[2] 23

Top tien WK-tussenstand 500 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 63
2   Kenny Roberts Yamaha 60
3   Barry Sheene John Player-Yamaha 46
4   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 34
5   Freddie Spencer RSC-Honda 22
6   Takazumi Katayama RSC-Honda 19
7   Marco Lucchinelli RSC-Honda 18
8   Michel Frutschi Sanvenero 15
9   Kork Ballington Kawasaki 14
10   Franck Gross Suzuki 12
  Marc Fontan Sonauto-Yamaha

350 ccBewerken

Mar Schouten maakte vanaf de 20e startplaats een bliksemstart, maar daardoor kwam hij vlak achter Carlos Lavado terecht. Toen Lavado viel kon Schouten hem niet meer ontwijken en voor beiden was de race voorbij. Didier de Radiguès nam de leiding, gevolgd door Patrick Fernandez, Maurizio Matteoni, Alan North en Graeme McGregor. Daarachter kwamen pas de snelste trainer Toni Mang, Martin Wimmer en Jean-François Baldé. De race leek aan spanning in te boeten doordat De Radiguès een flinke voorsprong nam en uiteindelijk zelfs wat gas terugnam. In de zesde ronde had hij al zes seconden voorsprong, maar hij viel in de Stroomdrift en brak daarbij een sleutelbeen. Mang lag toen aan de leiding maar hij werd ingelopen door Baldé en North. Er ontstond een geweldig gevecht tussen Mang en Baldé, die elkaar regelmatig inhaalden en uitremden, waarbij Baldé een paar keer bijna rechtdoor schoot. Uiteindelijk wist Baldé toch de leiding te nemen en met een ruime seconde te winnen. Mang werd tweede en North, die in de eindfase niet meer kon volgen, werd derde.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Jean-François Baldé Kawasaki 48"12'11 1 15
2   Toni Mang Kawasaki 48"13'28 2 12
3   Alan North Yamaha 48"16'56 3 10
4   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 14 8
5   Christian Sarron Yamaha 8 6
6   Gustav Reiner Bimota-Solo 11 5
7   Eric Saul Chevallier-Yamaha 17 4
8   Tony Head Yamaha 23 3
9   Pierre Bolle Yamaha 18 2
10   Reino Eskelinen Yamaha 15 1
11   Siegfried Minich Yamaha 22
12   Attillio Riondato Yamaha 30
13   Karl-Thomas Grässel Yamaha 32
14   Roger Sibille Yamaha 26
15   René Delaby Yamaha 28
16   Gary Padgett Yamaha 29
17   Harald Eckl Yamaha 35
18   Graham Young Yamaha +1 ronde 24
DNF   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha Val[3] 3
DNF   Carlos Lavado Yamaha Val[4] 5
DNF   Graeme McGregor Waddon Ehrlich-Rotax Val 6
DNF   Wolfgang von Muralt Bimota-Yamaha 7
DNF   Martin Wimmer Yamaha Krukas 9
DNF   Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 10
DNF   Jacques Cornu Bimota-Yamaha Vermogensverlies 12
DNF   Pekka Nurmi Bimota-Yamaha Krukas 13
DNF   Mar Schouten Yamaha Val[5] 20
DNF   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 33
DNF   Michel Simeon Yamaha 16

Top tien WK-tussenstand 350 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Jean-François Baldé Kawasaki 42
2   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 37
3   Eric Saul Chevallier-Yamaha 32
  Toni Mang Kawasaki
5   Carlos Lavado Yamaha 27
6   Alan North Bimota-Yamaha 23
7   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 18
8   Jacques Cornu Yamaha 17
9   Gustav Reiner Bimota-Yamaha 14
10   Martin Wimmer Yamaha 12
  Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax

250 ccBewerken

Didier de Radiguès (gebroken sleutelbeen) en Carlos Lavado (hersenschudding) lieten noodgedwongen hun startplaatsen op de eerste rij van de 250cc-klasse vrij. Toni Mang stond op poleposition maar verprutste - net als Jean-Louis Tournadre - zijn start en beiden begonnen aan een lange inhaalrace. Jean-Louis Guignaboudet en Paolo Ferretti voerden intussen het veld aan, maar werden aangevallen door Jeffrey Sayle en Jean-François Baldé. Mang en Tournadre sloten aan bij de kopgroep en Mang kon Guignabodet passeren. Die hield om zijn Kawasaki-teamgenoot te helpen de deur dicht voor Tournadre. Er ontstond een mooi gevecht tussen Mang en Sayle, maar Guignabodet zakte wat terug zodat ook Tournadre zich met de strijd om de kop kon gaan bemoeien. Mang nam uiteindelijk 2½ seconde voorsprong op Sayle, die ook Tournadre moest laten passeren. In de laatste ronden moesten de coureurs wat rustiger aan doen, want de eerste druppels van de bui die later de 500cc-race zou verstoren begonnen al te vallen.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Kawasaki 47"00'31 14 15
2   Jean-Louis Tournadre Yamaha 47"02'76 13 12
3   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 47"03'07 6 10
4   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 3 8
5   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 22 6
6   Graeme McGregor Waddon Ehrlich-Rotax 7 5
7   Martin Wimmer Spondon-Yamaha 9 4
8   Roland Freymond MBA 15 3
9   Thierry Espié Pernod 17 2
10   Gabriel Grabia Yamaha 8 1
11   Donnie Robinson Spondon-Yamaha 38
12   Sito Pons Kobas-Rotax 28
13   Michel Simeon Yamaha 24
14   Jean-Marc Toffolo Rotax 11
15   Tony Head Armstrong-Rotax 34
16   Richard Schlachter[6] Yamaha 23
17   Clive Horton Armstrong-Rotax 27
18   Christian Estrosi Pernod 25
19   Massimo Matteoni Yamaha 20
20   Bengt Elgh Yamaha 21
21   Dick van Logchem Yamaha Schakelpedaal 32
22   Maurizio Vitali MBA 37
23   Siegfried Minich Rotax 36
DNF   Jean-François Baldé Kawasaki 2
DNF   Jacques Bolle Yamaha Val 10
DNF   Paolo Ferretti MBA 12
DNF   Alan North Bimota-Yamaha 16
DNS   Carlos Lavado[4] Yamaha 4
DNS   Mar Schouten[5] Yamaha 30
DNS   Didier de Radiguès[3] Chevallier-Yamaha 1

Top tien WK-tussenstand 250 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Jean-Louis Tournadre Yamaha 49
2   Toni Mang Kawasaki 40
3   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 23
  Roland Freymond MBA
5   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 18
6   Carlos Lavado Yamaha 15
7   Jean-François Baldé Kawasaki 12
  Antonio Neto Yamaha
9   Jacques Cornu Yamaha 8
  Jacques Bolle Yamaha

125 ccBewerken

Met de achtste startpositie had Ángel Nieto duidelijk niet het achterste van zijn tong laten zien, want na de start zat hij bij de Bedeldijk al achter koploper Pier Paolo Bianchi. Zij voltooiden de eerste ronde als snelsten, maar werden ingelopen door August Auinger, Eugenio Lazzarini, Pierluigi Aldrovandi en Hans Müller. Teamgenoten Nieto en Lazzarini waren bereid de spanning er een aantal ronden in te houden en zelfs privérijder Auinger mocht twee ronden op kop rijden. Voor het publiek zag het er spannend uit, tot de Garelli-coureurs het genoeg vonden en ervandoor gingen. Auinger viel uit door een vastloper en Bianchi in de laatste ronde door een gebroken krukas. Lazzarini nam de leiding en dwong zijn teamgenoot Nieto een nieuw ronderecord te rijden om hem te achterhalen. Dat leverde hem achteraf een woede-uitbarsting van Nieto op.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Garelli 44"29'45 8 15
2   Eugenio Lazzarini Garelli 44"40'53 1 12
3   Pierluigi Aldrovandi MBA 44"47'27 5 10
4   Hans Müller MBA 4 8
5   Ricardo Tormo Sanvenero 24 6
6   Iván Palazzese MBA 7 5
7   Jean-Claude Selini MBA 6 4
8   Hugo Vignetti Sanvenero 13 3
9   Gerhard Waibel Seel-MBA 9 2
10   Johnny Wickström MBA 10 1
11   Erich Klein MBA 14
12   Per-Edvard Carlsson MBA 22
13   Alfred Waibel MBA 27
14   Andrés Sanchez MBA 23
15   Roberto Ruosi MBA 20
16   Jacques Hutteau MBA 28
17   Anton Straver MBA 36
18   Jan Bäckström Morbidelli 29
19   Lucio Pietroniri MBA 16
20   Theo Timmer MBA 26
21   Kees van der Ven MBA +1 ronde 30
22   Hans Spaan MBA +1 ronde 31
23   Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde 35
24   Jan Huberts[7] Sanvenero +1 ronde 33
DNF   August Auinger Bartol-MBA Vastloper 2
DNF   Pier Paolo Bianchi Sanvenero Krukas 3
DNF   Stefan Dörflinger Krauser-MBA 11
DNF   Henk van Kessel MBA Big-end 12
DNF   Bruno Kneubühler MBA Val[8] 17
DNF   Willy Pérez MBA 18
DNF   Maurizio Vitali MBA 19
DNF   Olivier Liégeois Sanvenero 32
DNS   Hans-Jürgen Hummel Sachs-MBA 38
DNS   Willem Heykoop Onbekend Koppeling in opwarmronde

Top tien WK-tussenstand 125 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 75
2   Pierluigi Aldrovandi MBA 34
3   Hans Müller MBA 29
4   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 27
  Eugenio Lazzarini Garelli
6   Jean-Claude Selini MBA 25
7   Hugo Vignetti Sanvenero 23
8   Johnny Wickström MBA 21
  Iván Palazzese MBA
  Ricardo Tormo Sanvenero

50 ccBewerken

Stefan Dörflinger was al in de training ruim 3½ seconde sneller dan de concurrentie. Ook in de race was hij veruit de snelste. Hij won met acht seconden voorsprong, maar verklaarde na de race dat hij makkelijk twee seconden per ronde sneller had kunnen rijden. Eugenio Lazzarini had op zijn beurt weer twintig seconden voorsprong op Ricardo Tormo, die een slechte start had gehad.

Uitslag 50 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 32"00'30 1 15
2   Eugenio Lazzarini Garelli 32"08'11 2 12
3   Ricardo Tormo Bultaco 32"28'21 3 10
4   Giuseppe Arcareggi Minarelli 16 8
5   Hans-Jürgen Hummel Sachs 4 6
6   Claudio Lusuardi Moto Villa 5 5
7   Theo Timmer Bultaco 9 4
8   Reiner Scheidauer Kreidler 8 3
9   Hans Spaan Kreidler 15 2
10   Paul Rimmelzwaan Roton 12 1
11   Gerhard Singer Hess 19
12   Rini Vrijdag Kreidler 23
13   Uli Merz Kreidler 22
14   Zdravko Matulja Tomos 21
15   Gerhard Waibel Schuster 20
16   Jos van Dongen Kreidler 24
17   Paolo Priori Paolucci 29
18   Pascal Kambourian Benitaco 25
19   Kasimir Rapczynski Kreidler 30
20   Joe Genoud Kreidler 27
21   Otto Machinek Kreidler 26
22   Wim de Jong Kreidler 28
23   Thomas Engl Engl 17
24   Chris Baert H.H. +1 ronde 34
DNF   Rainer Kunz Kreidler 6
DNF   George Looijesteijn Kreidler Ontsteking 7
DNF   Henk van Kessel Kreidler 10
DNF   Hagen Klein Massa-Real 11
DNF   Jorge Martínez Bultaco Krukas 13
DNF   Ingo Emmerich Kreidler 14
DNS   Rolf Blatter Kreidler Blessure[9]

Top tien WK-tussenstand 50 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 45
2   Claudio Lusuardi Villa 25
3   Eugenio Lazzarini Garelli 24
4   Giuseppe Ascareggi Minarelli 22
  Ricardo Tormo Bultaco
6   Theo Timmer Bultaco 12
7   Hans-Jürgen Hummel Sachs 11
8   Massimo De Lorenzi Minarelli 6
9   Jorge Martínez Bultaco 5
  Hans Spaan Van Veen-Kreidler

ZijspannenBewerken

Egbert Streuer was tweede in de trainingen, maar toch nog ruim vijf seconden langzamer dan de combinatie Rolf Biland/Kurt Waltisperg. Na de 500cc-race was het opnieuw gaan regenen en toen er daardoor twee opwarmronden gereden waren was het inmiddels 18.30 uur. Biland/Waltisperg namen meteen de leiding, gevolgd door Streuer/Schnieders, maar Streuers vizier besloeg en hij moest een aantal concurrenten laten passeren. Nadat Derek Jones/Brian Ayres door Alain Michel/Michael Burkhardt van de tweede plaats waren verdrongen vielen ze uit, waardoor er alleen om de derde plaats nog wat strijd was. Die werd gewonnen door Werner Schwärzel/Andy Huber, voor Patrick Thomas/Jean-Marc Fresc. Biland leek het nog even spannend te maken: met 58 seconden voorsprong zette hij zijn combinatie voor de finish stil, om haar vervolgens samen met Biland over de streep te duwen.

Uitslag zijspannenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 40"18'31 1 15
2   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 40"58'45 3 12
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 40"59'86 5 10
4   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 9 8
5   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 2 6
6   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 8 5
7   Dennis Bingham   Julia Bingham Yamaha 17 4
8   Albert Giesemann   Thomas Riedel LCR-Yamaha 15 3
9   Siegfried Berger   Edwin Berger Yamaha 16 2
10   Jean-François Monnin   Wolfgang Kalauch LCR-Yamaha 14 1
11   Gérald Corbaz   Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha 13
12   John Barker   John Brushwood Windle-Yamaha 20
13   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Yamaha +1 ronde 18
DNF   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha Ongeluk[10] 4
DNF   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 6
DNF   Trevor Ireson   Donnie Williams Ireson-Yamaha 7
DNF   Hermann Huber   Hermann Bäsler Lutz-Yamaha 10
DNF   Rolf Steinhausen   Hermann Hahn Busch-Yamaha 11
DNF   Hein van Drie   Martin van 't Klooster LCR-Yamaha 12
DNF   Jo van der Ven   Tonny Troeyen Yamaha 19

Top tien WK-tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 30
2   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 24
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 20
4   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 13
5   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 10
6   Albert Giesemann   Thomas Riedel LCR-Yamaha 7
7   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 6
  Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha
8   Siegfried Berger   Edwin Berger Yamaha 5
  Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha

TriviaBewerken

Handtekening?Bewerken

Bruno Kneubühler was vereerd toen de douaniers op Schiphol zijn handtekening vroegen, want zo beroemd was hij nu ook weer niet. Het bleek dat de douaniers dachten dat ze de schaatser Franz Krienbühl voor zich hadden.

Geen start in burgerBewerken

Hans-Jürgen Hummel reed alleen races die niet te veel reiskosten vergden maar in Assen had hij zich slechts als 38e gekwalificeerd voor de 125cc-race, waar slechts 36 rijders aan mochten deelnemen. Uiteindelijk mocht hij als reserverijder toch starten, maar daar had hij niet op gerekend. Hij stond in zijn "burger" kleding en kon dus niet starten.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1982

Vorige race:
TT Assen 1981
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI