Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1984. De races werd verreden op 27 mei 1984 op de Nürburgring nabij Nürburg, die helemaal vernieuwd was. In de Duitse Grand Prix kwamen alle klassen aan de start.

De vernieuwde Nürburgring ten opzichte van de bijna 21 km lange Nordschleife
De vernieuwde Nürburgring ten opzichte van de bijna 21 km lange Nordschleife
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 27 mei 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Eerste Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Tweede Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Derde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Maurizio Vitali
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Luca Cadalora
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Derde Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

AlgemeenBewerken

De Duitse Grand Prix keerde na drie jaar terug op de Nürburgring, waar een compleet nieuw circuit was aangelegd, dat de coureurs uitstekend beviel. De wisselende weersomstandigheden op de racedag maakten het voor de 250cc-coureurs moeilijk een goede bandenkeuze te maken.

De nieuwe NürburgringBewerken

Tot en met het seizoen 1980 had de Grand Prix-wegrace van Duitsland zich afwisselend op de Hockenheimring en de Nordschleife van de Nürburgring afgespeeld, maar de coureurs, vooral die uit de 500cc-klasse, waren dit lange en gevaarlijke circuit meer dan beu. In 1980 moesten de toprijders letterlijk door hun teams worden gedwongen überhaupt te starten, maar in de jaren daarna werd in Hockenheim gereden, in afwachting van de nieuwe Nürburgring, die naast het oude circuit werd aangelegd. Het nieuwe circuit was dan ook bijzonder modern en veilig. Het was overal minstens tien meter breed en had - ook op ongevaarlijke plaatsen - ten minste tien meter uitloopstrook. Voor de rijders was er een modern rennerskwartier met goede sanitaire voorzieningen. Die waren er ook voor het publiek. Men kon 150.000 toeschouwers herbergen, waarvan er 120.000 konden staan of zitten op zestien tribunes. De kosten voor dit alles bedroegen 81 miljoen Duitse mark. Het publiek zat echter overal ver van de baan, zo ver, dat de startnummers niet eens leesbaar waren.

500cc-klasseBewerken

Erg spannend was de strijd om de leiding in de 500cc-race niet. Ron Haslam was zoals gewoonlijk als snelste weg, maar Freddie Spencer stelde met zijn driecilinder al in de tweede ronde orde op zaken. Eddie Lawson wist Randy Mamola en Ron Haslam te passeren, maar werd tegen het einde van de race gehinderd door een achterblijver, waardoor hij even het gras in moest en veel tijd verloor. Hij werd toch nog tweede voor Mamola en Haslam. Raymond Roche reed eenzaam naar de vijfde plaats, maar achter hem werd flink gevochten tussen Virginio Ferrari, Didier de Radiguès, Keith Huewen, Barry Sheene, Boet van Dulmen en Franco Uncini. Ferrari wist zich los te maken en Uncini won elke ronde een plek, terwijl Reinhold Roth aanluiting bij deze groep kreeg. De Radiguès en Roth kwamen echter ten val en Uncini nam de zesde plaats over van Ferrari. Van Dulmen moest Huewen laten gaan maar eindigde toch nog voor Sheene.

De training
Het Honda-fabrieksteam had de viercilindermotor van de Honda NSR 500 van Freddie Spencer na de GP van Oostenrijk meteen naar HRC gestuurd om te laten onderzoeken waarom hij niet goed had gelopen. Men kreeg geen uitsluitsel en besloot de oude NS 500-driecilinder van Marco Lucchinelli uit 1983 in de werkplaats in Aalst aan te passen aan de specificaties voor Spencer. Al na vier ronden verdrong Spencer met deze machine Eddie Lawson van poleposition. Randy Mamola gebruikte Spencer's motorfiets ook, maar was bijna drie seconden langzamer. Cagiva verscheen niet in Duitsland. Marco Lucchinelli vond het zinloos verder te gaan zolang er geen beter frame was ontwikkeld.
1. Freddie Spencer HRC-Honda 1:42.75
2. Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1:44.03
3. Rob McElnea Heron-Suzuki 1:45.13
4. Randy Mamola HRC-Honda 1:45.43
5. Ron Haslam HRC-Honda 1:45.50
6. Raymond Roche Honda 1:46.35
7. Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1:46.49
8. Reinhold Roth Fath-Honda 1:45.75
9. Keith Huewen Honda 1:46.85
10. Boet van Dulmen Suzuki 1:46.96

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Freddie Spencer HRC-Honda 52:37.98 1 15
2   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 52:53.93 2 12
3   Randy Mamola HRC-Honda 53:19.93 4 10
4   Ron Haslam HRC-Honda 53:29.75 5 8
5   Raymond Roche Honda 53:41.06 6 6
6   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 53:45.86 11 5
7   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 53:57.07 7 4
8   Keith Huewen Honda 54:03.67 9 3
9   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 54:09.09 10 2
10   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 54:16.78 13 1
11   Steve Parrish Yamaha +1 ronde 16
12   Massimo Broccoli Honda +1 ronde 17
13   Rob Punt Suzuki +1 ronde 18
14   Fabio Biliotti Honda +1 ronde 26
15   Leandro Becheroni Suzuki +1 ronde 19
16   Lorenzo Ghiselli Suzuki +1 ronde 24
17   Henk van der Mark SNRT-Bakker-Honda +1 ronde 28
18   Franck Gross Honda +1 ronde 15
19   Christian Le Liard Chevallier-ELF-Honda +1 ronde 22
20   Walter Migliorati Suzuki +1 ronde 27
21   Paolo Ferretti Suzuki +1 ronde 32
22   Chris Guy Honda +2 ronden 31
23   Brett Hudson Suzuki +2 ronden 37
24   Henk de Vries Suzuki +2 ronden 34
25   Manfred Fischer Juchem +2 ronden 35
26   Börge Nielsen Suzuki +2 ronden 39
27   Hartmut Müller Suzuki +3 ronden 30
28   Wolfgang Schwarz Honda +3 ronden 41
29   Marco Papa Honda +14 ronden 20

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Reinhold Roth Honda Val 8
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda Val 12
  Peter Sjöström Suzuki 38
  Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 14
  Lothar Spiegler Suzuki 33
  Claude Arciero Honda 36
  Louis-Luc Maisto Honda 29
  Rolf Aljes Juchem 40
  Wolfgang von Muralt Suzuki 21
  Rob McElnea Heron-Suzuki Val 3
  Gustav Reiner Honda Val[1] 23
  Klaus Klein Suzuki 25

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Wayne Gardner Honda Contract[2]
  Roger Marshall Honda Contract[2]
  Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[3]
  Tadahiko Taira Yamaha
  Eero Hyvärinen Suzuki
  Armando Errico Suzuki
  Hervé Moineau Cagiva
  Marco Lucchinelli Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 69
2   Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
43
3   Freddie Spencer HRC-Honda 42
4   Randy Mamola HRC-Honda 32
5   Ron Haslam HRC-Honda 29
6   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 19
7   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 16
8   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 11
9   Reinhold Roth Fath-Honda 9
10   Wayne Gardner Honda 8
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda
  Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki

250cc-klasseBewerken

Door de dreigende wolken besloot een aantal coureurs na de opwarmronde een bandenwissel te maken. Thierry Espié, Alan Carter, Wayne Rainey en Sito Pons kozen voor intermediates en bleken daardoor in de race kansloos. Christian Sarron koos al voor de opwarmronde voor slicks en Manfred Herweh, Martin Wimmer en Carlos Lavado volgden zijn voorbeeld. Toni Mang wisselde pas na de opwarmronde naar slicks, die daardoor bij de start nog koud waren. Na de start ging Martin Wimmer aan de leiding, maar na zeven ronden bestond de kopgroep uit Wimmer, Herweh en Sarron, met op enige afstand Lavado, Jacques Cornu en Mang, die trager was begonnen om zijn banden op temperatuur te brengen. Espié en Carter waren al teruggevallen omdat het droog bleef en hun intermediates niet goed werkten. Toen de eerste achterblijvers gepasseerd werden leek Wimmer een kleine voorsprong te nemen, maar Herweh en Sarron dichtten het gat weer. Herweh passeerde Wimmer en gaf hem zelfs een vriendschappelijk tikje op de rug. In de voorlaatste bocht remde Herweh erg laat, maar hij merkte dat zijn achterband versleten was en ging voorzichtig de laatste bocht in. Sarron had de ideale lijn en won voor Wimmer en Herweh.

De training
Opnieuw stonden de beste 250cc-rijders dicht bij elkaar, maar voor het publiek was het een tegenvaller dat Martin Wimmer en Manfred Herweh genoegen moesten nemen met posities achter de Fransman Christian Sarron.
1. Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1:49.29
2. Martin Wimmer Yamaha 1:49.51
3. Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1:49.73
4. Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 1:49.76
5. Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1:49.77
6. Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1:50.06
7. Thierry Espié Chevallier-Yamaha 1:50.08
8. Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1:50.42
9. Richard Hubin Yamaha 1:50.52
10. Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 1:50.79

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 46:12.07 1 15
2   Martin Wimmer Yamaha 45:12.20 2 12
3   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 46:12.42 3 10
4   Toni Mang HB-Yamaha 46:28.12 12 8
5   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 46:28.35 5 6
6   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 46:29.18 4 5
7   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 46:45.04 8 4
8   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 46:45.16 10 3
9   Thierry Espié Chevallier-Yamaha 46:52.74 7 2
10   Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha 47:11.93 13 1
11   Loris Reggiani Kawasaki 47:17.22 20
12   Mario Rademeyer Yamaha 47:21.30 24
13   Teruo Fukuda Yamaha 47:38.42 18
14   Hervé Guilleux Yamaha +1 ronde 21
15   Guy Bertin MBA +1 ronde 25
16   Massimo Matteoni Yamaha +1 ronde 38
17   Davide Tardozzi Yamaha +1 ronde 30
18   Manfred Obinger Yamaha +1 ronde 29
19   Eilert Lundstedt Yamaha +1 ronde 39
20   Bruno Lüscher Yamaha +1 ronde 15
21   Siegfried Minich Yamaha +1 ronde 47
22   Stéphane Mertens Yamaha +1 ronde 31
23   Mar Schouten Yamaha +1 ronde 33
24   Martin Füg Rotax +1 ronde 11
25   Karl-Thomas Grässel Fath-Yamaha +1 ronde 37
26   Vincenzo Cascino Yamaha +2 ronden 48
27   David Floyd Busby Rotax +3 ronden 44

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Jean-François Baldé Pernod Motor 19
  Fausto Ricci Yamaha 45
  Harald Eckl Rotax 16
  Bodo Schmidt Honda 34
  Richard Hubin Yamaha 9
  Gabriel Gabria Yamaha 43
  Graham Young Rotax 46
  Roland Freymond Yamaha 35
  Donnie Robinson Yamaha 27
  Sito Pons JJ Cobas-Rotax 6
  Patrick Fernandez Yamaha 17
  Donnie McLeod Yamaha 14
  Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 22
  Jean-Louis Guignabodet Yamaha 36
  Tony Head Rotax Val 32
  Michel Siméon Honda Val
  Jacques Bolle Pernod Versnellingsbak 23
  Hans Becker Yamaha 26

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Angst?[4]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Andy Watts EMC-Rotax
  Maurizio Vitali MBA
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax Blessure[5]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 54
2   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 35
3   Toni Mang HB-Yamaha 31
4   Martin Wimmer Yamaha 28
5   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 24
6   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 20
7   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 16
  Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha
9   Patrick Fernandez Yamaha 15
  Fausto Ricci Yamaha

125cc-klasseBewerken

Manager/constructeur Jan Thiel vertelde voor de 125cc-race in Duitsland dat zijn rijders met stalorders van start zouden gaan. Als Eugenio Lazzarini kans had om te winnen, moest Ángel Nieto hem voor laten gaan. Garelli was tenslotte een Italiaans merk en daarmee zou ook de Italiaanse pers gunstig gestemd worden. Lazzarini kon zijn gekunstelde favorietenrol echter niet waarmaken. Snelste trainer Maurizio Vitali nam meteen de leiding en Nieto liet Lazzarini inderdaad voorop gaan in de achtervolging. Toen Vitali's voorsprong begon te groeien reed Nieto het gat toch maar alleen dicht, maar Vitali viel in de zesde ronde, waardoor de kansen van Lazzarini weer groter werden en Nieto sloot weer achter hem aan. Er kwam echter een nieuw probleem: een achtervolgende groep met Luca Cadalora, Fausto Gresini en August Auinger kwam dichterbij en Cadalora nam de leiding van Lazzarini over. Nieto gebaarde bij elke doorkomst naar de pit dat hij niet wist wat te doen, maar toen Lazzarini niet in staat bleek Cadalora weer in te halen nam hij de leiding. In de laatste bocht keek hij om, om te zien of Lazzarini weer achter hem zat, maar dat was niet het geval en Nieto moest de overwinning wel grijpen. Daarmee was Lazzarini wel de mond gesnoerd, want die had zich - ook al in de Italiaanse pers - nogal negatief geuit omdat hij bij Garelli tweede viool moest spelen.

De training
1. Maurizio Vitali MBA 1:55.42
2. Eugenio Lazzarini Garelli 1:55.92
3. Ángel Nieto Garelli 1:55.95
4. Luca Cadalora MBA 1:56.10
5. Hans Müller MBA 1:56.35
6. Stefano Caracchi MBA 1:56.52
7. Jean-Claude Selini MBA 1:56.89
8. Fausto Gresini MBA 1:57.19
9. August Auinger Bartol-MBA 1:57.38
10. Olivier Liégeois MBA 1:57.66

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Garelli 44:44.96 3 15
2   Luca Cadalora MBA 44:45.69 4 12
3   Eugenio Lazzarini Garelli 44:45.86 2 10
4   Fausto Gresini MBA 44:46.34 8 8
5   August Auinger Bartol-MBA 44:47.71 9 6
6   Jean-Claude Selini MBA 45:35.83 7 5
7   Giuseppe Ascareggi MBA 45:36.68 25 4
8   Johnny Wickström MBA 45:36.88 15 3
9   Bruno Kneubühler MBA 45:44.91 12 2
10   Lucio Pietroniro MBA 45:45.48 17 1
11   Olivier Liegeois MBA 45:45.62 10
12   Stefano Caracchi MBA 45:57.16 6
13   Gerhard Waibel MBA 46:01.71 14
14   Helmut Lichtenberg MBA 46:27.33 22
15   Boy van Erp MBA 46:40.83 23
16   Alois Pavlic MBA +1 ronde 35
17   Peter Sommer MBA +1 ronde 29
18   Robert Hmeljak MBA +1 ronde 36
19   Dirk Hafeneger MBA +1 ronde 18
20   Peter Balaz MBA +2 ronden 40
21   Horst Elsenheimer MBA +6 ronden 39

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Domenico Brigaglia MBA Val[6] 13
  Henk van Kessel MBA Val[6] 16
  Willi Hupperich MBA 21
  Pablo Chambertini MBA 32
  Stefan Schmitt MBA 34
  Mike Leitner MBA 20
  Willy Pérez MBA 19
  Tony Smith Casal 43
  Hans Müller MBA Krukas 5
  Thomas Weickardt MBA 28
  Jacky Hutteau MBA 42
  Beat Sidler MBA 30
  Bady Hassaine MBA 27
  Chris Baert MBA 45
  Maurizio Vitali MBA 1
  Neil Robinson MBA 31
  Joe Genoud MBA 41
  Tony Head MBA 38
  Ezio Gianola MBA 11
  Wilhelm Lücke MBA 33
  Thomas Möller-Pedersen MBA 37
  Hubert Abold MBA 26

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Alex Bedford MBA
  Hakan Olsson Starol
  Anton Straver MBA Familieomstandigheden

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 45
2   Eugenio Lazzarini Garelli 32
3   Luca Cadalora MBA 18
4   Stefano Caracchi MBA 16
5   Jean-Claude Selini MBA 13
6   Hans Müller MBA 12
  Maurizio Vitali MBA
8   Bruno Kneubühler MBA 9
9   Giuseppe Ascareggi MBA 8
  Fausto Gresini MBA

80cc-klasseBewerken

Het was duidelijk dat WK-leider Pier Paolo Bianchi in de slipstream van Stefan Dörflinger zou moeten kruipen om hem te kunnen volgen, maar dat plan mislukte na de slechte start van Bianchi. Ook Jorge Martínez had een matige start, maar hij kon toch naar Dörflinger toe rijden, om daarna met machinepech uit te vallen. Daardoor kwam Bianchi toch nog op de tweede plaats terecht.

De training
In de 80cc-klasse begonnen grote verschillen te ontstaan tussen de toprijders met de beste machines en de privérijders. George Looijesteijn, die zich als achtste kwalificeerde, reed ruim 7 seconden langzamer dan Jorge Martínez, die Stefan Dörflinger wist af te troeven en snelste was.
1. Jorge Martínez Derbi 2:00.55
2. Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 2:01.81
3. Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 2:02.86
4. Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 2:03.05
5. Gerhard Waibel Seel 2:03.28
6. Reiner Scheidauer Seel 2:04.56
7. Hans Spaan HuVo-Casal 2:04.65
8. George Looijesteijn HuVo-Casal 2:07.68
9. Hans Müller Sachs 2:08.43
10. Willem Heykoop HuVo-Casal 2:08.93

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 37:12.77 2 15
2   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 37:23.44 3 12
3   Gerhard Waibel Seel 37:28.90 5 10
4   Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 38:02.00 4 8
5   Willem Heykoop HuVo-Casal 38:23.93 10 6
6   George Looijesteijn HuVo-Casal 39:15.09 8 5
7   Serge Julin HuVo-Casal 39:27.19 14 4
8   Zdravko Matulja Ziegler +1 ronde 18 3
9   Reinhard Koberstein Seel +1 ronde 13 2
10   Bernd Rossbach Casal +1 ronde 15 1
11   Bertus Grinwis Casal +1 ronde 20
12   Otto Machinek Kreidler +1 ronde 21
13   Paul Rimmelzwaan Harmsen +1 ronde 22
14   Tony Smith Casal +1 ronde 28
15   Chris Baert Eberhardt +1 ronde 16
16   Johann Auer Eberhardt +1 ronde 23
17   Bert Smit BZ +2 ronden 29
18   Thomas Engl Sachs +2 ronden 17
19   Jos van Dongen Sachs +2 ronden 25

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Mika-Sakari Komu Eberhardt 31
  Hans Müller Sachs Ontsteking 9
  Jorge Martínez Derbi 1
  Hans Spaan HuVo-Casal Val 7
  Eico Rispens Kreidler 32
  Gerhard Bauer Ziegler 11
  Theo Timmer HuVo-Casal Koppeling 12
  Reiner Scheidhauer Seel Val 6
  Hans Koopman Kreidler Vastloper 19
  Hans-Jürgen Hummel Hummel 24
  Reiner Koster Casal 26
  Inge Arends Jas 27
  Kasimir Rapczynski Kreidler 33
  Günter Schirnhofer Honda 30

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Maurizio Stocco Lusuardi

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 50
2   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 46
3   Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp/
Krauser-LCR-Zündapp
38
4   Gerhard Waibel Seel 26
5   Hans Spaan HuVo-Casal 19
6   Willem Heykoop HuVo-Casal 15
7   Hans Müller Sachs 13
  Jorge Martínez Derbi
9   Henk van Kessel HuVo-Casal 12
10   George Looijesteijn HuVo-Casal 7

ZijspanklasseBewerken

Hoewel Rolf Biland al in de eerste bocht de combinatie Egbert Streuer/Bernard Schnieders uitremde en de leiding nam, besloot Streuer dezelde taktiek als in Oostenrijk toe te passen: hij bleef Biland gewoon opjagen. Hij hoorde dat de machine van Biland veel te veel toeren moest maken en wist dat dat niet lang goed kon gaan. Twaalf ronden lang duurde dit spel, totdat de rondetijden zo hoog werden dat Streuer bang was dat de achtervolgers terug zouden komen. Streuer passeerde Biland, die vier ronden later uitviel door een kapotte zuiger. Op dat moment vochten Alain Michel en Werner Schwärzel om de derde plaats, maar Schwärzel moest naar de pit om zijn achterband te laten vervangen. Fresc kon daardoor onbedreigd tweede worden, bijna een minuut voor Steve Webster. Schwärzel vocht zich nog terug naar de vierde plaats, met een ronde achterstand.

De training
Rolf Biland had zijn technische problemen geweten aan het vertrek van tuner Romero Folghera, die naar het Parisienne-team gegaan was. Folghera wist echter toch wat tijd te vinden om Biland te helpen en de Krauser-LCR bleek al in de trainingen snel en betrouwbaar. Er ontstond een gevecht op haren en snaren tussen Biland en Egbert Streuer om poleposition, dat Biland nipt wist te winnen. Theo van Kempen plaatste zich als tiende, maar wist niet of hij het wel een hele race zou volhouden nu was gebleken dat hij in Oostenrijk tweedegraads brandwonden had opgelopen. Jos Modder verloor tijdens de training zijn bakkenist Dick van 't Klooster, die 200 meter over het asfalt rolde maar fit genoeg bleef om te starten.
1. Rolf Biland/Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1:48.61
2. Egbert Streuer/Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1:48.65
3. Alain Michel/Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1:49.18
4. Werner Schwärzel/Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 1:49.61
5. Derek Bayley/Brian Nixon LCR-Yamaha 1:50.01
6. Derek Jones/Brian Ayres LCR-Yamaha 1:50.54
7. Steve Webster/Tony Hewitt LCR-Yamaha 1:50.93
8. Alfred Zurbrügg/Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1:51.33
9. Masato Kumano/Helmut Diehl LCR-Yamaha 1:52.00
10. Theo van Kempen/Geral de Haas LCR-Yamaha 1:52.11

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 45:56.34 2 15
2   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 46:31.32 3 12
3   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 47:27.62 7 10
4   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha +1 ronde 4 8
5   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha +1 ronde 6
6   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha +1 ronde 9 5
7   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +1 ronde 8 4
8   Hein van Drie   William van Dis LCR-Yamaha +1 ronde 13 3
9   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha +1 ronde 10 2
10   Dennis Bingham   Julia Bingham LCR-Yamaha +1 ronde 1
11   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Yamaha +1 ronde
12   Hansruedi Christinat   Markus Fährni LCR-Yamaha +1 ronde
13   Jos Modder   Dick van 't Klooster LCR-Yamaha +1 ronde 22
14   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Suzuki +1 ronde
15   Graham Gleeson   Kurt Rothenbühler Windle-Yamaha +2 ronden
16 Lundberg Onbekend Onbekend +2 ronden
17   Egon Schons   Eckart Rösinger Busch-Yamaha +2 ronden
18 Hiller Puzo Onbekend +4 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha Vastloper 5
  Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha Vastloper 6
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Zuiger 1

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 30
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 20
  Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha
4   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 15
5   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 10
6   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 6
  Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha
  Hein van Drie   William van Dis LCR-Yamaha
  Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha
10   Hans Hügli   Andreas Schütz LCR-Yamaha 5

TriviaBewerken

De toch niet zo nieuwe NürburgringBewerken

Reglementair mocht men een WK-weekend niet organiseren op een nieuw circuit. De nieuwe Nürburgring werd op 12 mei geopend, de Grand Prix stond gepland voor 27 mei. Men organiseerde op 12 mei twee prominentenraces: één voor motorfietsen met allemaal K 100 RS-en, één voor auto's met allemaal Mercedes 190 E's. Aan de motorrace namen onder anderen Hubert Abold, Hubert Auriol, Johnny Cecotto, Stefan Dörflinger, Manfred Herweh, Toni Mang, Gaston Rahier, Gustav Reiner, Gerhard Waibel en Martin Wimmer deel, aan de autorace onder anderen Niki Lauda, Alain Prost, Keke Rosberg, Ayrton Senna en John Surtees. Dit leverde voor een aantal motorcoureurs een probleem op: men mocht in Duitsland niet aan twee verschillende races in één weekend deelnemen en er was ook nog een race voor het Europees kampioenschap gepland. Daarom doopte men de K 100 RS-race om tot "demonstratie". Nu had de organisatie weer een probleem, want er zou voor de Duitse Grand Prix nooit officieel geracet zijn op het circuit. Daarom organiseerde men op zondag 13 mei alsnog een onbelangrijke race, zodat dit probleem opgelost werd. Het circuit was nu niet meer "nieuw". De motorcoureurs maakten er overigens ondanks de titel "demonstratie" een echte race van, die werd gewonnen door Helmut Dähne, die gewend was aan het racen met standaardmotoren.

StoelendansBewerken

Na het vertrek van Thierry Rapicault gaf de Franse Yamaha-importeur Sonauto diens machine meteen aan Jean-Michel Mattioli, tot verdriet van Alain Chevallier, die daarmee een rijder verloor. Hij gaf Mattioli's machine op zijn beurt weer aan Thierry Espié. Door sommige bronnen werd aangegeven dat Rapicault bang was geworden op de motor en daarom gestopt was, volgens andere was het de druk vanuit het Sonauto-team en ook de sfeer binnen dat team. Dat was een meer logische verklaring, want Rapicault bedacht zich al snel en stond bij de Franse Grand Prix met een privé-Yamaha aan de start.

DiefstalBewerken

In de nacht voor de race sloegen dieven toe in het rennerskwartier. Hans Müller miste twee voorwielen met regenbanden en een achterwiel, Maurizio Vitali miste twee raceoveralls en Börge Nielsen twee krukassen, een paar zuigers en een paar banden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI