Hoofdmenu openen

De Grand Prix-wegrace der Naties 1984 was de tweede Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1984. De races werden verreden op 14- enk 15 april 1984 op het Circuito Internazionale Santa Monica in Misano Adriatico.

Officiële naam Gran Premio delle Nazioni 1984
Land Vlag van Italië Italië
Datum 14- en 15 april 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Frankrijk Raymond Roche
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Eerste Vlag van Italië Fausto Ricci
Tweede Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Derde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Maurizio Vitali
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Maurizio Vitali
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Duitsland Hubert Abold

AlgemeenBewerken

Al op zaterdag was het veel te druk in het toch al te kleine rennerskwartier van Misano. De teams pasten er al nauwelijks in, maar er werden nog steeds (tegen de FIM-reglementen in) toeschouwerskaarten voor het rennerskwartier verkocht. Voor de 125cc-klasse was dit de eerste WK-race van het seizoen, voor de 80cc-klasse de eerste uit de geschiedenis.

500cc-klasseBewerken

Italiaanse toestanden waren er niet alleen in het overvolle rennerskwartier, maar ook op de startgrid, waar kennelijk enkele duizenden mensen vonden dat ze daar een functie hadden. Toen de carabinieri het asfalt eindelijk vrij hadden gemaakt vertrok Reinhold Roth als snelste en hij voltooide de eerste ronde voor Ron Haslam, Didier de Radiguès, Sergio Pellandini, Freddie Spencer en Eddie Lawson. Na de tweede ronde leidde Haslam, maar Spencer reed al achter Roth en nam in de volgende ronde de leiding over. Hij werd in de rug gedekt door Haslam, die in de bochten weliswaar trager leek dan Lawson, maar hem toch niet voorbij liet. Pellandini reed toen al met een licht beschadigde machine in het achterveld, nadat hij een schuiver had gemaakt. In de zesde nam Lawson toch de tweede plaats over, toen Haslam steeds trager werd als gevolg van de griep waar hij al dagen last van had. Raymond Roche naderde Haslam snel, met in zijn spoor Wayne Gardner. Halverwege de race leidde Spencer met twintig seconden voorsprong op Lawson, Roche, Haslam en Gardner. Spencer consolideerde zijn voorsprong, Lawson werd tweede, Raymond Roche derde en Wayne Gardner werd vierde. Franco Uncini, die een zeer slechte start had gehad, werd toch nog vijfde, maar Virginio Ferrari's resultaat viel erg tegen. Met de fabrieks-Yamaha was hij ook slecht gestart, maar die machine zou toch goed genoeg moeten zijn om dat goed te maken. Hij werd echter achtste met ruim een minuut achterstand.

De training
Eddie Lawson stond enige tijd op de eerste plaats, maar werd terechtgewezen door Freddie Spencer, die nog steeds wat moeilijk liep na zijn val in de training van de Zuid-Afrikaanse GP. Een sensatie was de derde startplaats van Wayne Gardner met zijn productie-Honda RS 500 R. Raymond Roche had zijn fabrieksmotor weer ingeleverd en werd met zijn productie-Honda zesde.
1. Freddie Spencer HRC-Honda 1:21.45
2. Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1:22.55
3. Wayne Gardner Honda 1:23.20
4. Ron Haslam HRC-Honda 1:23.31
5. Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 1:23.59
6. Raymond Roche Honda 1:23.62
7. Leandro Becheroni Suzuki 1:23.68
8. Didier de Radiguès Chevallier-Honda 1:24.06
9. Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 1:24.27
10. Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 1:24.38
Geen protest

Honda Racing Corporation (HRC) lichtte tijdens de trainingsdagen een tipje van de sluier van Freddie Spencer's Honda NSR 500 op. Door het verwijderen van de stroomlijnkuip en het kunststof werd zichtbaar dat de dummytank de omhooggebogen uitlaten huisvestte, terwijl de echte tank onder het motorblok lag. Boring en slag bedroegen 54 x 54,5 mm, het vermogen bedroeg 140 pk en het gewicht 120 kg. Zowel Giacomo Agostini, teammanager van Marlboro-Yamaha, als Roberto Gallina, teammanager van HB-Gallina-Suzuki, zag hier een overtreding van de reglementen. Door de laaggeplaatste tank van de Honda moest de benzine omhooggepompt worden. Daarvoor was een klein reservoir boven de carburateurs geplaatst. Reglementair mochten de machines slechts één tank hebben, en met een beetje fantasie had de Honda er dus twee. Er werd echter geen officieel protest ingediend.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Freddie Spencer HRC-Honda 40 55:20.550 1 15
2   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 40 +19.650 2 12
3   Raymond Roche Honda 40 +46.780 6 10
4   Wayne Gardner Honda 40 +51.770 3 8
5   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 40 +1:03.700 5 6
6   Ron Haslam HRC-Honda 40 +1:04.500 4 5
7   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 40 +1:10.720 10 4
8   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 40 +1:11.400 15 3
9   Reinhold Roth Fath-Honda 40 +1:11.500 12 2
10   Massimo Broccoli Honda 40 +1:22.850 14 1
11   Rob McElnea Heron-Suzuki 39 +1 ronde 11
12   Didier de Radiguès Chevallier-Honda 39 +1 ronde 8
13   Gustav Reiner Honda 39 +1 ronde 20
14   Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 39 +1 ronde 9
15   Gary Lingham Suzuki 39 +1 ronde 25
16   Oscar La Ferla Suzuki 39 +1 ronde 24
17   Steve Parrish Yamaha 39 +1 ronde 22
18   Rob Punt Suzuki 39 +1 ronde 23
19   Keith Huewen Honda 39 +1 ronde 21
20   Marco Papa Honda 38 +2 ronden 29
21   Attilio Riondato Suzuki 38 +2 ronden 31
22   Peter Sköld Honda 38 +2 ronden 33
23   Massimo Brutti Suzuki 38 +2 ronden 16
24   Chris Guy Honda 38 +2 ronden 34
25   Franco Randazzo Honda 38 +2 ronden 36

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Wolfgang von Muralt Suzuki 37 30
  Walter Migliorati Suzuki 35 17
  Peter Sjöström Suzuki 33 32
  Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 22 13
  Eero Hyvärinen Suzuki 20 18
  Marco Lucchinelli Cagiva 14 27
  Klaus Klein Suzuki 13 19
  Raffaele Pasqual Yamaha 13 35
  Lorenzo Ghiselli Suzuki 11 28
  Alessandro Valesi Suzuki 7 26
  Leandro Becheroni Suzuki 3 7

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Fabio Biliotti Honda
  Louis-Luc Maisto Honda
  Franck Gross Honda
  Paolo Ferretti Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Christian le Liard Chevallier-Yamaha
  Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[1]
  Randy Mamola HRC-Honda Geen motor[2]
  Tadahiko Taira Yamaha
  Roger Marshall Honda
  Armando Errico Suzuki
  Brett Hudson Suzuki
  Hervé Moineau Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 27
2   Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
22
3   Freddie Spencer HRC-Honda 15
4   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 10
5   Boet van Dulmen Suzuki 8
  Wayne Gardner Honda
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda
8   Massimo Broccoli Honda 6
  Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki
  Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki

250cc-klasseBewerken

Donnie McLeod had de snelste start in Misano, maar zakte al snel terug. Martin Wimmer nam de koppositie over, maar werd gepasseerd door Fausto Ricci met een standaard Yamaha TZ 250-productieracer. Later nam Massimo Matteoni de leiding over, maar ook hij werd ingehaald door Carlos Lavado. Die kon niet weglopen van Matteoni en Ricci. Wayne Rainey, die aanvankelijk van de organisatie niet eens mocht starten, had zijn machine twee keer moeten aanduwen maar was bezig met een inhaalrace, waarbij hij de snelste ronde reed. In de laatste drie ronden reed hij nog van de zesde naar de derde plaats. Tegen het einde werd Lavado al regelmatig aangevallen door Ricci, tot Lavado vijf ronden voor het einde viel. Hij kon zijn machine weer oprapen en de race voortzetten, maar kwam niet meer in de punten. Matteoni viel in zijn pogingen Ricci te volgen ook, waardoor Fausto Ricci naar de overwinning kon rijden. Wimmer werd tweede en Rainey werd derde, hoewel hij dat in eerste instantie zelf niet kon geloven.

De training
De training van de 250cc-klasse was best spectaculair. De snelste tijd, slechts 0,25 seconde onder het ronderecord, werd gereden door Jean-Michel Mattioli met een Chevallier-Yamaha uit 1983. Ook verrassend was de prestatie van drie debutanten: Fausto Ricci die zich als derde kwalificeerde, Stéphane Mertens die zevende werd en Donnie McLeod die als negende mocht starten. De eerste tien zaten binnen een halve seconde , maar Patrick Fernandez, die de GP van Zuid-Afrika gewonnen had, kwam niet verder dan de 25e startplaats door grote stuurproblemen met zijn Yamaha. Het Roberts-Marlboro-Yamaha-team had de nodige problemen met de organisatie. Terwijl Wayne Rainey als een van de favorieten in het programmaboekje stond, wilde men hem geen start geven. Toen dat geregeld was protesteerden de keurmeesters omdat Alan Carter en Wayne Rainey zich kwalificeerden met dezelfde motorfiets. Ze haalden bakzeil, want dit was toegestaan, maar Carter wist zich desondanks niet te kwalificeren.
1. Jean-Michel Mattioli Chevallier-Yamaha 1:25.32
2. Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1:25.43
3. Fausto Ricci Yamaha 1:25.44
4. Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1:25.53
5. Massimo Matteoni Yamaha 1:25.56
6. Iván Pallazzese Venemotos-Yamaha 1:25.81
7. Stéphane Mertens Yamaha 1:25.84
8. Martin Wimmer Yamaha 1:25.85
9. Donnie McLeod Yamaha 1:25.98
10. Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1:26.03

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Ricci Yamaha 47:05.590 3 15
2   Martin Wimmer Yamaha +8.950 8 12
3   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha +14.230 19 10
4   Jean-Michel Mattioli Chevallier-Yamaha +14.800 1 8
5   Donnie McLeod Yamaha +14.980 9 6
6   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha +37.850 14 5
7   Jacques Bolle Pernod +42.340 11 4
8   Mario Rademeyer Yamaha +45.740 22 3
9   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax +49.940 2 2
10   Toni Mang HB-Yamaha +50.340 31 1
11   Jean-Louis Guignabodet Yamaha +55.360 12
12   Davide Tardozzi Yamaha +1:00.810 15
13   Karl-Thomas Grässel Fath-Yamaha +1:07.710 20
14   Ivan Carlo Villini MBA +1:13.470 27
15   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha +1:32.950 4
16   Stéphane Mertens Yamaha +1 ronde 7
17   Teruo Fukuda Yamaha +1 ronde 21
18   Marcellino Lucchi Rotax +1 ronde 29
19   Eilert Lundstedt Yamaha +1 ronde 34
20   Jean-François Baldé Pernod +1 ronde 32
21   René Delaby Yamaha +1 ronde 23

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Massimo Matteoni Yamaha Val 5
  Harald Eckl Rotax 26
  Sito Pons JJ Cobas-Rotax 35
  Marino Neri Yamaha 33
  Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 6
  Patrick Fernandez Yamaha 25
  Hervé Guilleux Yamaha 30
  Maurizio Vitali MBA 24
  Roland Freymond Yamaha 36
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 13
  Ángel Nieto[3] JJ Cobas-Rotax 18
  Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Val 17
  Thierry Espié Chevallier-Beko 16
  Christian Sarron Sonauto-Yamaha Val 10
  Richard Hubin Yamaha 28

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Andy Watts EMC-Rotax
  Loris Reggiani Kawasaki
  Guy Bertin MBA
  Siegfried Minich Yamaha
  Peter Looijesteijn Waddon-Rotax Geen startrecht[4]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Patrick Fernandez Yamaha 15
  Fausto Ricci Yamaha
3   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 12
  Martin Wimmer Yamaha
5   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 10
  Sito Pons JJ Cobas-Rotax
  Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha
8   Jean-Michel Mattioli Chevallier-Yamaha 8
9   Toni Mang HB-Yamaha 7
10   Donnie McLeod Yamaha 6

125cc-klasseBewerken

De 125cc-klasse reed in Misano al op zaterdag, tussen de kwalificatietrainingen van de andere klassen door. Maurizio Vitali nam de leiding, gevolgd door Eugenio Lazzarini, Luca Cadalora, Fausto Gresini en Pier Paolo Bianchi. Zo was het even een compleet Italiaanse kopgroep, maar Vitali en Lazzarini namen samen een flinke voorsprong. Daarbij kon Lazzarini weliswaar volgen, maar zelfs vanuit de slipstream niet echt aanvallen. Na een aantal ronden zat Ángel Nieto, die na de opwarmronde zijn beste motor defect had ingeleverd en op de tweede keus moest starten, plotseling alleen tussen de leiders en de achtervolgers in. Hij reed naar het leidende duo toe en had geen enkele moeite zijn teamgenoot Lazzarini te passeren. Met Vitali leek het moeilijker, maar toen hij die op stuurmanskunst in een bocht passeerde toonde Nieto zijn ware gezicht. Hij ging op zijn gemak rechtop zitten en keek om waar Lazzarini bleef. Vitali profiteerde daarvan, maar het was overduidelijk dat Nieto nog niet het achterste van zijn tong had laten zien. Hij was weer de regisseur die hij altijd was geweest en liet zich wat terugvallen om Lazzarini in zijn windschaduw naar voren te trekken, zodat het een één-twee voor Garelli zou worden. Nieto passeerde Vitali opnieuw, maar liet hem ook meteen weer gaan, waardoor het spel weer opnieuw begon. Door al die inhaalmanoeuvres (het gebeurde nog een derde keer) werd Vitali vertraagd en kon Lazzarini aansluiting houden. Halverwege de race, vlak voor het trio in een grote groep achterblijvers terechtkwam, nam Nieto definitief de leiding, dit keer op pure topsnelheid. Zonder de hulp van Nieto moest Lazzarini afhaken. Acht ronden voor het einde bedroeg de voorsprong van Nieto bijna 4 seconden op Vitali en bijna 6 seconden op Lazzarini. In de laatste ronden draaide Nieto het gas wat dicht: ruim voor de bochten ging hij al rechtop zitten en hij liet Vitali naderen tot op 1 seconde.

De training
Garelli leek niet meer zo oppermachtig als in het seizoen 1983, want Maurizio Vitali, die de laatste race van dat seizoen had gewonnen, klasseerde zich opnieuw als snelste. Eugenio Lazzarini zette zijn Garelli op de tweede startplaats, maar eerste rijder Ángel Nieto kwam niet verder dan de tiende plek. Ton Spek stond aanvankelijk als vierde geklasseerd, maar dat bleek een vergissing te zijn. Uiteindelijk was hij met de 37e plaats eerste reserve, maar hij kwam niet aan de start.
1. Maurizio Vitali MBA 1:28.38
2. Eugenio Lazzarini Garelli 1:29.92
3. Luca Cadalora MBA 1:29.94
4. Bruno Kneubühler MBA 1:30.46
5. Fausto Gresini MBA 1:30.61
6. Pier Paolo Bianchi MBA 1:30.66
7. Stefano Caracchi MBA 1:30.92
8. Johnny Wickström MBA 1:31.36
9. Jean-Claude Selini MBA 1:31.53
10. Ángel Nieto Garelli 1:31.83

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Garelli 44:30.670 10 15
2   Maurizio Vitali MBA +1.070 1 12
3   Eugenio Lazzarini Garelli +3.510 2 10
4   Stefano Caracchi MBA +27.000 7 8
5   Luca Cadalora MBA +27.010 3 6
6   Bruno Kneubühler MBA +39.680 4 5
7   Johnny Wickström MBA +57.700 8 4
8   Jean-Claude Selini MBA +58.460 9 3
9   Hans Müller MBA +1:25.190 17 2
10   Gerhard Waibel MBA +1 ronde 22 1
11   Domenico Brigaglia MBA +1 ronde 14
12   Willy Pérez MBA +1 ronde 12
13   Jussi Hautaniemi MBA +1 ronde 20
14   Giuseppe Ascareggi MBA +1 ronde 27
15   Anton Straver MBA +1 ronde 26
16   Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde 19
17   Lucio Pietroniro MBA +1 ronde 33
18   Henrik Rasmussen MBA +1 ronde 28
19   Willy Hupperich MBA +1 ronde 35
20   Hubert Abold MBA +1 ronde 18
21   Peter Balaz MBA +2 ronden 30
22   Karl Dauer MBA +2 ronden 36

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Massimo De Lorenzi LGM 21
  Pier Paolo Bianchi MBA 6
  Erich Klein MBA 29
  Jikka Jaakkola MBA 24
  Fausto Gresini MBA Val 5
  Olivier Liégeois MBA 32
  Paolo Casoli MBA 13
  Massimo Farceri Sanvenero 34
  Ezio Gianola MBA Val[5] 11
  Fabio Meozzi MBA 16
  Henk van Kessel MBA Koppeling 23
  Neil Robinson MBA 31
  Bady Hassaine MBA 25
  August Auinger Bartol-MBA 15

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ton Spek Onbekend 37e tijd

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Manuel Herreros MBA
  Alex Bedford MBA
  Hakan Olsson Starol
  Jacky Hutteau MBA

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

80cc-klasseBewerken

Meteen na de start van de allereerste 80cc-race leek het erop dat Stefan Dörflinger soeverein zou zijn. Hij startte als snelste en sloeg direct een gat met Hubert Abold, Hans Müller, Jorge Martínez en Hans Spaan. Pier Paolo Bianchi daarentegen leek meteen als kansloos, want zijn HuVo-Casal startte moeilijk en hij was zo ongeveer als laatste weg. Ricardo Tormo reed naar de tweede plaats, tot de zuiger van zijn Derbi het begaf en Abold de positie overnam. Bianchi was echter zeer snel onderweg en hij kreeg zelfs Abold te pakken. Dörflinger had een flinke voorsprong, maar zijn rondetijden begonnen plotseling op te lopen doordat een zuigerveer gebroken was. Zodoende kon Bianchi zelfs de leiding nemen en de race winnen.

De training
Het team van Derbi moest even wennen aan de - wellicht wat overbemeten - dubbele schijfremmen van de machientjes die slechts 60 kg wogen. Daardoor vielen zowel Ricardo Tormo als Jorge Martínez een paar keer tijdens de training. Toch wist Tormo zijn Derbi op poleposition te zetten. Door leveringsproblemen bij o.a. HuVo hadden een aantal Nederlanders nog moeite om zich op goede posities te kwalificeren. Hans Spaan was daardoor met een opgeboorde Kreidler de snelste Nederlander.
1. Ricardo Tormo Derbi 1:35.11
2. Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 1:35.16
3. Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 1:35.58
4. Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 1:37.08
5. Gerhard Waibel Seel 1:37.87
6. Hans Spaan Kreidler 1:38.28
7. Willem Heykoop HuVo-Casal 1:39.51
8. Jorge Martínez Derbi 1:39.77
9. Hans Müller Sachs 1:40.44
10. Reiner Scheidhauer Seel 1:40.51

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 36:53.210 3 15
2   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp +7.290 2 12
3   Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp[6] +27.830 4 10
4   Hans Spaan HuVo-Casal +59.290 6 8
5   Gerhard Waibel Seel +1:14.400 5 6
6   Willem Heykoop[7] HuVo-Casal +1:33.460 7 5
7   Jorge Martínez Derbi +1 ronde 8 4
8   Mario Stocco Lusuardi +1 ronde 15 3
9   Reinhard Koberstein Seel +1 ronde 11 2
10   Claudio Granata Garelli +1 ronde 14 1
11   Theo Timmer HuVo-Casal +1 ronde 13
12   George Looijesteijn HuVo-Casal +1 ronde 18
13   Otto Machinek Kreidler +2 ronden 27
14   Chris Baert Eberhardt +2 ronden 24
15   Hans Koopman Kreidler +2 ronden 17
16   Joaquin Gali Kreidler +2 ronden 23
17   Salvatore Milano Casal +2 ronden 20
18   Pasquale Buonfante Kreidler +2 ronden 33
19   Zdravko Matulja Ziegler +2 ronden 32
20   Jos van Dongen Sachs +2 ronden 29
21   Simone Crespi Minarelli +3 ronden 28
22   Nicola Casadei Casal +4 ronden 21
23   Tony Smith Casal +5 ronden 22
24   Reiner Koster Casal 30

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Thomas Engl Sachs 26
  Hans Müller Sachs 9
  Bruno Casanova Casal 16
  Giuliano Tabanelli BBFT 12
  Reiner Scheidhauer Seel 10
  Rainer Kunz FKN 36
  Ezio Saffiotti UFO 34
  Stefan Kurfiss Kreidler 31
  Ricardo Tormo Derbi Zuiger 1
  Paolo Priori Lusuardi 35
  Paul Rimmelzwaan Harmsen Vastloper 19

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Henk van Kessel HuVo-Casal
  Serge Julin HuVo-Casal
  Gerd Kafka Sachs
  Bernd Rossbach Casal

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

TriviaBewerken

GriepBewerken

Ron Haslam werd al enkele dagen geplaagd door griep. Na de 500cc-race moest hij van zijn Honda worden getild en naar zijn motorhome worden gedragen.

WonderdoktersBewerken

Takazumi Katayama stond bekend om zijn (bij)gelovigheid. Al enkele jaren eerder waren er "wonderdokters" in het rennerskwartier die een ceremonie met stenen uitvoerden om een goed resultaat af te dwingen. Ook nu hij als toeschouwer aanwezig was, herstellende van een aantal kwetsuren, werd hij regelmatig met allerlei materialen bestreken om boze geesten uit te drijven. Daarmee moesten zijn rugproblemen verminderen.

CreatiefBewerken

Om in de 80cc-klasse te kunnen starten had Hans Koopman zijn 50cc-Kreidler omgebouwd tot 80 cc. Maar de 80cc-racers verbruikte meer brandstof en Hans ontdekte pas in Misano dat zijn tank te klein was om de race te voltooien. Maar hij was creatief: hij haalde het ruitensproeiervloeistofreservoir uit zijn auto en een pompje uit zijn caravan en dat geheel bouwde hij op de Kreidler. Toen hij tegen het einde van de race overschakelde naar het kleine reservoir kwam er echter benzine op zijn achterband, waardoor hij bijna viel.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1983
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI