Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Zweden 1984

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1984 was de elfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1984. De races werden verreden op 11 en 12 augustus 1984 op de Scandinavian Raceway nabij Anderstorp (Jönköpings län).

Scandinavian Raceway
Officiële naam Grand Prix of Sweden 1984
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 11 en 12 augustus 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Frankrijk Raymond Roche
Derde Vlag van Australië Wayne Gardner
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Tweede Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Derde Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Oostenrijk August Auinger
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc

AlgemeenBewerken

Tijdens deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 250cc-klasse, de 500cc-klasse en de zijspanklasse beslist. De zijspanklasse reed haar laatste race van dit seizoen en Egbert Streuer/Bernard Schnieders haalden hun eerste wereldtitel. Christian Sarron werd wereldkampioen in de 250cc-klasse. Eddie Lawson werd wereldkampioen in de 500cc-klasse. De wereldtitel in de 125cc-klasse was bij de Britse Grand Prix al in het voordeel van Ángel Nieto beslist en de wereldtitel in de 80cc-klasse bleef open tot de laatste Grand Prix, die van San Marino. Zoals altijd in Zweden reed de 250cc-klasse al op zaterdag, waardoor het publiek grotendeels verstek liet gaan. Men kon de races trouwens ook niet via de televisie volgen, want ook de Zweedse televisie was niet aanwezig.

500cc-klasseBewerken

Stand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Eddie Lawson leidde het kampioenschap met 119 punten, 23 meer dan Randy Mamola. Als Mamola nog twee races zou winnen had Lawson aan een vierde plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.

De trainingBewerken

Honda Racing Corporation had besloten dat de driecilinder Honda NS 500 op het bochtige circuit van Karlskoga het beste wapen zou zijn en alle viercilinder Honda NSR 500's waren naar Japan verscheept. Ron Haslam scoorde zijn eerste poleposition, net voor Raymond Roche en Eddie Lawson die tot op de honderdste seconde dezelfde tijd reden. Takazumi Katayama was eindelijk weer fit genoeg om voluit te racen, maar 's avonds had hij nog steeds last van zijn rug, waaraan hij bijna een jaar geleden geblesseerd was geraakt. Hij reed de elfde trainingstijd. Eddie Lawson kon tevreden zijn met zijn derde tijd. Hij was sneller dan Randy Mamola, de enige concurrent die nog een theoretische kans op de wereldtitel had.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Ron Haslam HRC-Honda 1"38'80
2.   Raymond Roche HRC-Honda 1"38'90
3.   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1"38'90
4.   Randy Mamola HRC-Honda 1"39'05
5.   Wayne Gardner HRC-Honda 1"39'14
6.   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 1"39'15
7.   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 1"39'61
8.   Rob McElnea Heron-Suzuki 1"39'98
9.   Didier de Radiguès Chevallier-ELF-HRC-Honda 1"40'07
10.   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1"40'17

De raceBewerken

Het zou misschien logisch zijn geweest dat Eddie Lawson zich tevreden had gesteld met een vierde plaats om zijn wereldtitel veilig te stellen. Nadat in het begin van de race Randy Mamola en Ron Haslam voor Lawson de leiding hadden genomen, vormde zich even later een kopgroep met Mamola, Lawson, Raymond Roche en Wayne Gardner. Haslam was met een kapotte waterpomp uitgevallen, maar een paar ronden later reed Mamola met hangende gasschuiven ook het gras in. Nu was Lawson feitelijk al wereldkampioen, maar daardoor besloot hij juist te proberen de race te winnen. Hij ging het gevecht aan met Roche, die in de laatste bocht even het gras in moest, maar toch nog tweede werd.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 50"01'03 3 15
2   Raymond Roche HRC-Honda 50"04'17 2 12
3   Wayne Gardner HRC-Honda 50"20'51 5 10
4   Takazumi Katayama HRC-Honda 50"37'39 11 8
5   Rob McElnea Heron-Suzuki 50"54'56 8 6
6   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 50"56'73 10 5
7   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 50"58'95 15 4
8   Wolfgang von Muralt Suzuki 51"18'75 20 3
9   Keith Huewen Honda 51"38'77 23 2
10   Eero Hyvärinen Suzuki 51"44'17 18 1
11   Roger Burnett Suzuki +1 ronde 24
12   Peter Lindén Honda +1 ronde 32
13   Paolo Ferretti Suzuki +1 ronde 35
14   Anders Andersson Suzuki +1 ronde 30
15   Kjeld Sörensen Suzuki +1 ronde 29
16   Christoph Bürki Suzuki +1 ronde 34
17   Esko Kuparinen Suzuki +2 ronden 26
18   Timo Pohjola Yamaha +2 ronden 33
19   Peter Sköld Suzuki +2 ronden 36

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Ron Haslam HRC-Honda Waterpomp 1
  Randy Mamola HRC-Honda Carburatie 4
  Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki Val 6
  Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 7
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-HRC-Honda Remmen 9
  Reinhold Roth Fath-Honda 12
  Klaus Klein Suzuki Val 13
  Lorenzo Ghiselli Suzuki Val[1] 14
  Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki Val[2] 16
  Gustav Reiner Honda Val 17
  Christian Le Liard Chevallier-ELF-Honda 19
  Steve Parrish Yamaha Val 21
  Leandro Becheroni Suzuki 22
  Fabio Biliotti Honda 25
  Rob Punt Suzuki Remverankering 27
  Marco Gentile Yamaha 28
  Louis-Luc Maisto Honda Val 31

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Massimo Broccoli Honda

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[3]
  Chris Guy Honda Gestopt[4]
  Brett Hudson Yamaha
  Henk van der Mark SNRT-Honda Geen motor[5]
  Mile Pajic SNRT-Honda Geen motor[5]
  Hervé Moineau Cagiva Blessure[6]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Eddie Lawson (wereldkampioen) Marlboro-Yamaha 134
2   Randy Mamola HRC-Honda 96
3   Freddie Spencer HRC-Honda 87
  Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
5   Ron Haslam HRC-Honda 67
6   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 34
7   Wayne Gardner Honda /
HRC-Honda
33
8   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 23
9   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 22
10   Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda /
Chevallier-ELF-HRC-Honda
18

250cc-klasseBewerken

Stand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Christian Sarron leidde het kampioenschap met 97 punten, 27 meer dan Manfred Herweh. Als Herweh nog twee races zou winnen had Sarron aan een zevende plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.

De trainingBewerken

Er waren niet veel verrassingen in de training, behalve de tweede tijd van Harald Eckl. Christian Sarron reed de zevende tijd, maar hij was minder dan een seconde langzamer dan Manfred Herweh, wiens Bakker-Real-Rotax qua topsnelheid moeilijk te kloppen was.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1"42'17
2.   Harald Eckl Rotax 1"42'59
3.   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1"42'88
4.   Jean-François Baldé Pernod 1"42'92
5.   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 1"42'95
6.   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1"43'00
7.   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1"43'05
8.   Jacques Bolle Pernod 1"43'20
9.   Martin Wimmer Yamaha 1"43'36
10.   Toni Mang HB-Yamaha 1"43'47

De raceBewerken

Christian Sarron hoefde slechts zevende te worden om wereldkampioen te worden, maar zat toch al meteen in de kopgroep, samen met Manfred Herweh, Sito Pons, Martin Wimmer, Jean-François Baldé, Alan Carter, Jacques Cornu, Harald Eckl en Guy Bertin. Carlos Lavado was even door het gras gereden en daardoor teruggevallen, maar Toni Mang wist na een slechte start juist aansluiting te vinden. Mang reed zelfs even op kop, maar viel toen uit door een uitgelopen big-endlager. De resterende rijders wisselden regelmatig van positie, zoals dat in de 250cc-klasse gebruikelijk was geworden. Wimmer viel uit door een vastloper. Herweh nam in de laatste ronde de leiding, maar Pons probeerde hem uit te remmen, wat mislukte. Vlak na elkaar reden Herweh, Sarron en Cornu over de streep, en Pons werd slechts negende. Sarron droeg zijn eerste wereldtitel op aan het team van Sonauto en aan de overleden Patrick Pons.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 43"28'67 1 15
2   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 43"28'91 7 12
3   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 43"29'21 5 10
4   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 43"29'28 3 8
5   Harald Eckl Rotax 43"30'47 2 6
6   Jean-François Baldé Pernod 43"30'78 4 5
7   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 43"30'95 6 4
8   Guy Bertin MBA 43"33'12 19 3
9   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 43"35'79 16 2
10   Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha 43"41'24 15 1
11   Jacques Bolle Pernod 43"44'94 8
12   Siegfried Minich Yamaha 43"44'98 18
13   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 43"53'94 17
14   Donnie McLeod Yamaha 43"55'01 13
15   Herbert Besendörfer Yamaha 44"13'45 47
16   Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 44"26'10 31
17   Stéphane Mertens Yamaha 44"26'41 27
18   Manfred Obinger Yamaha 44"26'60 28
19   Andy Watts EMC-Rotax 44"30'70 48
20   Anders Skov Yamaha 44"41'46 30
21   Richard Hubin Yamaha 44"47'08 20
22   Bruno Lüscher Yamaha 44"47'23 29
23   Jean-Louis Guignabodet Yamaha 44"58'81 11
24   Eilert Lundstedt Yamaha +1 ronde 49
25   Per-Olof Ogeborn Kentaco +1 ronde 53

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Martin Wimmer Yamaha Vastloper 9
  Toni Mang HB-Yamaha Big-end 10
  Teruo Fukuda Yamaha 12
  Thierry Espié Chevallier-Yamaha 14
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 21
  Thierry Rapicault Yamaha 22
  August Auinger MBA 23
  Karl-Thomas Grässel Yamaha 24
  Niall Mackenzie Armstrong-Rotax 25
  Roland Freymond Honda 26
  Bengt Elgh MBA 32
  Patrick Fernandez Yamaha 36

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Fausto Ricci Yamaha Papieren[7]
  Stéphane Mertens Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Christian Sarron (wereldkampioen) Sonauto-Yamaha 109
2   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 85
3   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 65
4   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 60
5   Toni Mang HB-Yamaha 58
6   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 50
7   Martin Wimmer Yamaha 39
8   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 29
9   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 25
  Jean-François Baldé Pernod

125cc-klasseBewerken

Stand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Ángel Nieto was al wereldkampioen.

De trainingBewerken

Nu Ángel Nieto op vakantie was op Ibiza kreeg Fausto Gresini de snelste Garelli. Daarmee hoopte men dat hij zou kunnen doorstoten naar de derde plaats in het wereldkampioenschap, waardoor de eerste drie plaatsen voor Garelli zouden zijn. In de training was Jean-Claude Selini echter de snelste, ongeveer een halve seconde sneller dan Eugenio Lazzarini en Fausto Gresini.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Jean-Claude Selini MBA 1"47'66
2.   Eugenio Lazzarini Garelli 1"48'06
3.   Fausto Gresini Garelli 1"48'15
4.   Maurizio Vitali MBA 1"48'30
5.   Bruno Kneubühler MBA 1"48'34
6.   Luca Cadalora MBA 1"48'44
7.   Johnny Wickström MBA 1"48'94
8.   Stefano Caracchi MBA 1"48'96
9.   Alex Bedford MBA 1"48'97
10.   August Auinger Bartol-MBA 1"49'13

De raceBewerken

De opdracht voor Fausto Gresini was duidelijk: De race winnen met de machine van de afwezige Ángel Nieto en daardoor derde in het wereldkampioenschap 125 cc worden. Het moeilijkste zou zijn snelste trainer Jean-Claude Selini te verslaan, maar tijdens het gevecht in de beginfase tussen Gresini, Selini, Eugenio Lazzarini, Maurizio Vitali, Alex Bedford, Johnny Wickström, August Auinger en Bruno Kneubühler viel Selini er in de tweede ronde al af, even later gevolgd door Kneubühler. Nu had Gresini niet veel tegenstand meer en hij won de race. Lazzarini kon Auinger niet van de tweede plaats afhouden en werd derde, maar het plan was geslaagd: Gresini was derde in het wereldkampioenschap en de constructeurstitel was voor Garelli.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Gresini Garelli 41"34'20 3 15
2   August Auinger Bartol-MBA 41"37'92 10 12
3   Eugenio Lazzarini Garelli 41"47'58 2 10
4   Maurizio Vitali MBA 41"50'82 4 8
5   Johnny Wickström MBA 41"50'86 7 6
6   Alex Bedford MBA 42"13'00 9 5
7   Stefano Caracchi MBA 42"13'16 8 4
8   Håkan Olsson Starol 42"28'12 14 3
9   Lucio Pietroniro MBA 42"28'47 15 2
10   Olivier Liégeois MBA 42"28'92 12 1
11   Anton Straver MBA 42"31'27 17
12   Jacky Hutteau MBA 42"42'95 19
13   Domenico Brigaglia MBA 42"43'79 18
14   Willi Hupperich Seel 43"15'08 28
15   Ton Spek MBA 43"19'42 23
16   Mickel Nielsen MBA +1 ronde 24
17   Boy van Erp MBA +1 ronde 33
18   Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde 26
19   Flemming Sörensen MBA +1 ronde 25
20   Thomas Pedersen MBA +1 ronde 29
21   Lars-Erik Kallesøe Laserelli +1 ronde 30
22   Jikka Jaakkola MBA +1 ronde 36
23   Peter Sommer MBA +1 ronde 34
24   Jörgen Ask MBA +1 ronde 35

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Jean-Claude Selini MBA Val 1
  Bruno Kneubühler MBA Val 5
  Luca Cadalora MBA 6
  Ezio Gianola MBA 11
  Willy Pérez MBA 13
  Henk van Kessel MBA 16
  Jussi Hautanimi MBA 20
  Juha Pakkanen MBA 21
  Hannu Kallio MBA 22
  Henrik Rasmussen MBA 27
  Flemming Kistrup MBA 31
  Giuseppe Ascareggi MBA 32

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ángel Nieto MBA "Vermoeidheid"[8]
  Hans Müller Garelli Blessure[9]

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Ángel Nieto (wereldkampioen) Garelli 90
2   Eugenio Lazzarini Garelli 66
3   Fausto Gresini MBA/Garelli 41
4   Jean-Claude Selini MBA 33
  August Auinger Bartol-MBA
6   Maurizio Vitali MBA 30
7   Stefano Caracchi MBA 29
8   Hans Müller MBA 27
  Bruno Kneubühler MBA
10   Luca Cadalora MBA 23

ZijspanklasseBewerken

Stand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Egbert Streuer en Bernard Schnieders leidden het kampioenschap met 67 punten, 7 meer dan Werner Schwärzel/Andreas Huber. Als Schwärzel zou winnen had Streuer aan een vierde plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.

De trainingBewerken

Al tijdens de trainingen was alles binnen het team van Egbert Streuer en Bernard Schnieders erop gericht vierde te worden en de wereldtitel veilig te stellen. Ze reden ook de vierde trainingstijd achter Rolf Biland/Kurt Waltisperg, Werner Schwärzel/Andreas Huber en Alain Michel/Jean-Marc Fresc.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1"40'35
2.   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 1"40'52
3.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1"40'55
4.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1"40'87
5.   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 1"42'85
6.   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1"43'25
7.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"43'54
8.   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Yamaha 1"44'00
9.   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 1"44'18
10.   Hans Hügli   Andreas Schütz LCR-Yamaha 1"44'27

De raceBewerken

Egbert Streuer bemoeide zich helemaal niet met de strijd om de eerste plaatsen. Vanaf het begin werd er gestreden door Rolf Biland en Werner Schwärzel, terwijl Streuer tamelijk rustige rondjes reed. Hij liet zijn ruim afgestelde motor nooit meer dan 11.000 toeren draaien. Schwärzel leek halverwege de race te gaan winnen, maar raakte de combinatie van Hein van Drie toen die op een ronde werd gezet. De combinatie van Schwärzel draaide 360° en Biland kwam voorbij. Streuer passeerde Mick Barton, maar maakte later ruim baan om Alain Michel voorbij te laten. Zo won Biland voor Schwärzel en Michel, maar de vierde plaats van Egbert Streuer en Bernard Schnieders was voldoende voor hun eerste wereldtitel.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 39"22'87 1 15
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 39"27'69 2 12
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 39"31'24 3 10
4   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 4 8
5   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 6 6
6   Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha 5
7   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 5 4
8   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Yamaha 8 3
9   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 7 2
10   Hans Hügli   Andreas Schütz LCR-Yamaha 10 1
11   Rolf Steinhausen   Wolfgang Kalauch Busch-Yamaha
12   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha
13   Hein van Drie   Iain Colquhoun LCR-Yamaha +1 ronde 13
14 Pascal Faivre Roger Gloor Yamaha +1 ronde
15   Jos Modder   Martin van 't Klooster LCR-Yamaha +1 ronde 19
16   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Yamaha +1 ronde

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha Vastloper 9
  Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha Ongeval[10]

Top tien eindstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 75
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 72
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 65
4   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 57
5   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 32
6   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 30
7   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 25
8   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 15
9   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 12
10   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 12

TriviaBewerken

Straffen

Na afloop van de Grand Prix werd een aantal coureurs op het matje geroepen en werden er ook boetes uitgedeeld: Eddie Lawson, Ron Haslam en Werner Schwärzel wegens het negeren van gele vlaggen tijdens de races, Raymond Roche wegens het negeren van een rode vlag tijdens de vrije training en Guy Bertin voor hetzelfde vergrijp tijdens de tijdtraining. Allen kregen een boete van 1.000 Zweedse kronen. Bewijsmateriaal was er niet: er waren geen TV-beelden en er was ook geen gesloten TV-circuit, dus men moest afgaan op verklaringen van baanposten. Die meldden de gevaarlijkste situatie echter niet: tijdens de zijspanrace hadden drie Britse combinaties gevaarlijke inhaalmanoeuvres uitgevoerd op enkele meters afstand van de plaats waar Masato Kumano uit zijn verwrongen zijspancombinatie werd bevrijd.

Tóch op TV

De NOS had nog geprobeerd zelf TV-opnamen te maken van de Zweedse Grand Prix omdat Egbert Streuer en Bernard Schnieders op het punt stonden om wereldkampioen te worden. Men moest daarvoor echter 5.000 gulden betalen en was bang dat daardoor een precedent geschapen zou worden. In plaats daarvan werd er een aantal stoelen uit een chartervliegtuig gesloopt om plaats te maken voor de LCR-Yamaha en vlogen o.a. Karin Streuer, Egbert en Bernard naar Nederland om nog dezelfde avond in Studio Sport hun opwachting te maken.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1983
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI