Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1982

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1982 was de negende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1982. De races werden verreden op 1 augustus 1982 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire).

Circuit Silverstone[1]
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 1 augustus 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Eerste Vlag van Italië Franco Uncini
Tweede Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Tweede Vlag van België Didier de Radiguès
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Derde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott/Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith

AlgemeenBewerken

De 500cc-wereldtitel werd voor een deel al in de trainingen op woensdag voor de Britse Grand Prix beslist, toen zowel Barry Sheene als Jack Middelburg gewond raakten. Die training was voor een bedrag van 110 gulden opengesteld voor iedereen die de baan op wilde en ongeveer 80 rijders met motoren van 125- tot 500 cc namen eraan deel. Net achter het hoogste punt aan het einde van Farm Straight botste Patrick Igoa op Gerhard Waibel. Igoa's machine kaatste terug op de baan, net voor de aanstormende Sheene en Middelburg. Zij konden de machine niet ontwijken en kwamen hard ten val. Pas na twintig minuten arriveerde de eerste ambulance. Igoa had een gebroken sleutelbeen en Middelburg had schaaf- en brandwonden en gekneusde tenen, maar Sheene moest een acht uur durende operatie ondergaan, waarbij de artsen zijn beide benen ternauwernood wisten te behouden. Een chirurg verklaarde dat toen het been onder de knie werd opengemaakt, de botjes er gewoon uit rolden. Daarnaast had hij een gecompliceerde polsbreuk. Sheene zou ten minste twee maanden uitgeschakeld zijn en zijn kansen op de wereldtitel waren verkeken. Het was juist de race dat Barry Sheene voor het eerst de beschikking had over een Yamaha OW 61-W-4. Martin Wimmer trainde zowel in de 250- als de 350cc-klasse als snelste en won in de 250cc-race zijn eerste Grand Prix. Dat gold ook voor Egbert Streuer en Bernard Schnieders in de zijspanrace. Zij profiteerden van het uitvallen van de combinatie Rolf Biland/Kurt Waltisperg. Een zware val van Kenny Roberts in de 500cc-race betekende dat er nog slechts een theoretische kans was dat de wereldtitel Franco Uncini zou kunnen ontgaan. Ook Roberts bleek (achteraf) voor de rest van het seizoen te zijn uitgeschakeld.

500 ccBewerken

Kenny Roberts stond op poleposition, maar zijn machine, met nieuwe carburateurs, wilde niet aanslaan en hij startte in het achterveld. Tot ieders verrassing nam Stu Avant met zijn tamelijk oude privé-Suzuki RG 500 de leiding. De baan was nog wat vochtig, vooral de witte steentjes langs de rand. Roberts kwam daar in de eerste bocht (Copse) op terecht, zijn achterwiel sloeg weg en Roberts werd van zijn motorfiets geworpen. Zijn race had minder dan 400 meter geduurd. Avant werd al snel terechtgewezen door Takazumi Katayama, Marc Fontan en Franco Uncini. Intussen waren de marshals druk met het blussen van de motor van Graham Wood (tegelijk met Roberts gevallen) en het afvoeren van de gewonde Roberts. Nog voordat de eerste ronde voltooid was had Uncini de leiding overgenomen voor Katyama, Fontan, Reggiani, Spencer en de ook al geblesseerde Graeme Crosby[2] Spencer rukte al snel op naar de tweede plaats, terwijl Crosby werd gepasseerd door Kork Ballington en Crosby verloor de aansluiting bij de groep achtervolgers, terwijl Uncini's voorsprong steeds groter werd. In de tweede groep kwam Crosby zelfs achter Randy Mamola en Virginio Ferrari terecht, terwijl Fontan nog achter hem zat. In de tweede helft van de race verdween de pijn in zijn handen en begon Crosby zich opnieuw naar voren te vechten. Hij passeerde de hele achtervolgende groep binnen enkele ronden, reed de snelste ronde en werd toch nog derde.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 42"49'64 2 15
2   Freddie Spencer RSC-Honda 42"56'07 3 12
3   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 43"03'38 4 10
4   Loris Reggiani Gallina-Suzuki 43"04'82 8
5   Randy Mamola HB-Suzuki 43"05'04 7 6
6   Virginio Ferrari Gallina-Suzuki 9 5
7   Kork Ballington Kawasaki 4
8   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 6 3
9   Leandro Becheroni Suzuki 2
10   Chris Guy Suzuki 1
11   Andreas Hofmann Suzuki
12   Dave Dean Suzuki
13   Jon Ekerold Cagiva 10
14   Gary Lingham Suzuki
15   Ron Haslam R&D-Honda
16   Iwao Ishikawa[3] Suzuki
17   Marco Lucchinelli RSC-Honda
18   Steve Parrish Yamaha
19   Steve Henshaw Suzuki
20   Philippe Coulon Suzuki
21   Stuart Avant Suzuki
26   Guido Paci Yamaha
DNF   Kenny Roberts Yamaha Val 1
DNF   Graham Wood Yamaha Val
DNF   Takazumi Katayama RSC-Honda 8
DNF   Sergio Pellandini Suzuki
DNF   Franck Gross Suzuki
DNF   Seppo Rossi Suzuki
DNF   Peter Sjöström Suzuki
DNF   Graziano Rossi Marlboro-Yamaha
DNF   Peter Looijesteijn Suzuki 46
DNF   Keith Huewen Suzuki
DNF   Denis Ireland Suzuki
DNF   Rob McElnea Suzuki
DNF   Con Law Yamaha
DNF   Giovanni Pelletier Morbidelli
DNS   Raymond Roche Suzuki
DNS   Víctor Palomo Suzuki
DNS   Boet van Dulmen Suzuki 5
DNQ   Barry Sheene John Player-Yamaha Blessure[4]
DNQ   Jack Middelburg HB-Suzuki Blessure[4]
DNQ   Michel Frutschi[5] Sanvenero

Top tien WK-tussenstand 500 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 103
2   Kenny Roberts Yamaha 68
  Barry Sheene John Player-Yamaha
4   Freddie Spencer RSC-Honda 57
5   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 56
6   Marco Lucchinelli RSC-Honda 26
  Randy Mamola Suzuki
8   Takazumi Katayama RSC-Honda 25
9   Kork Ballington Kawasaki 22
10   Michel Frutschi Sanvenero 17

350 ccBewerken

Martin Wimmer reed de snelste 350cc-trainingstijd, maar zijn start mislukte omdat zijn machine niet meteen aansloeg. Nu vormde zich een kopgroep met Toni Mang, Alan North en Didier de Radiguès, op enkele seconden gevolgd door een tweede groep met Jean-François Baldé, Carlos Lavado, Donnie Robinson, Christian Sarron, Jeffrey Sayle en Andy Watts. Toen deze groep het gat had gedicht ontstond er een geweldig gevecht waarbij regelmatig van positie werd gewisseld. Jeffrey Sayle ging onderuit in Becketts Corner en even later raakten De Radiguès en North elkaar waarbij Alan North ten val kwam. Wimmer had intussen ook aansluiting gevonden maar ook hij viel in Becketts Corner. Baldé had intussen wat afwachtend gereden, maar tegen het einde nam hij de leiding en hij won de race, waardoor hij ook aan de leiding van het wereldkampioenschap kwam.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Jean-François Baldé Kawasaki 38"25'75 5 15
2   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 38"26'71 7 12
3   Toni Mang Kawasaki 38"26'87 2 10
4   Carlos Lavado Yamaha 38"27'80 8
5   Christian Sarron Yamaha 38"28'02 6 6
6   Andy Watts Yamaha 5
7   Donnie Robinson Spondon-Yamaha 4 4
8   Tony Head Yamaha 8 3
9   Pekka Nurmi Yamaha 2
10   Steve Tonkin Armstrong 1
11   Mar Schouten Yamaha 19
12   Karl-Thomas Grässel Yamaha
13   Gustav Reiner Bimota-Solo
14   Graham Young Yamaha
15   Wolfgang von Muralt[6] Bimota-Yamaha 18
16   Siegfried Minich Yamaha
17   Eric Saul Chevallier-Yamaha
18   Paul Tinker Yamaha
19   Eero Hyvärinen Yamaha
20   Reino Eskelinen Yamaha
21   Donnie McLeod Yamaha
22   René Delaby Yamaha
23   Jacques Bolle Yamaha
24   Phil Mellor Yamaha
DNF   Alan North Bimota-Yamaha Val 3
DNF   Patrick Fernandez Bimota-Bartol
DNF   Jeffrey Sayle Armstrong Val 10
DNF   Martin Wimmer Yamaha Val 1
DNF   Massimo Matteoni Bimota-Yamaha
DNF   Clive Horton Armstrong 9
DNF   Rob McElnea Yamaha
DNF   Simon Buckmaster Yamaha
DNS   Graeme McGregor Waddon Ehrlich-Rotax Blessure[7]
DNS   Gary Padgett Yamaha Blessure[8]
DNQ   Jacques Cornu[5] Yamaha

Top tien WK-tussenstand 350 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Jean-François Baldé Kawasaki 57
2   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 49
3   Toni Mang Kawasaki 42
4   Carlos Lavado Yamaha 35
5   Eric Saul Chevallier-Yamaha 32
6   Alan North Bimota-Yamaha 23
7   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 18
8   Jacques Cornu Yamaha 17
9   Gustav Reiner Bimota-Yamaha 14
10   Martin Wimmer Yamaha 12
  Jeffrey Sayle Armstrong
  Christian Sarron Yamaha

250 ccBewerken

Twee ronden reed Jean-Louis Guignabodet aan de leiding van de 250cc-race, maar toen nam Martin Wimmer de koppositie over om ze niet meer af te staan. Aanvankelijk lagen de Pernod-rijders Thierry Espié en Christian Estrosi op de derde en de vierde plaats, maar zij werden bijgehaald door een groep met Paolo Ferretti, Roland Freymond, Carlos Lavado, Toni Mang, Didier de Radiguès en Jean-Louis Tournadre. Uiteindelijk werd Mang tweede voor Tournadre, die zich beperkt had tot volgen en pas in de laatste ronde de derde plaats pakte, genoeg om aan de leiding van het WK te blijven.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Martin Wimmer Spondon-Yamaha 38"38'89 1 15
2   Toni Mang Kawasaki 38"39'98 4 12
3   Jean-Louis Tournadre Yamaha 38"42'38 10
4   Roland Freymond MBA 38"42'38 2 8
5   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 38"42'73 6 6
6   Thierry Espié Pernod 5
7   Paolo Ferretti MBA 4
8   Carlos Lavado Yamaha 10 3
9   Christian Estrosi Pernod 8 2
10   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 5 1
11   Etienne Geeraerd Armstrong 7
12   Patrick Fernandez Bimota-Bartol
13   Jean-François Baldé Kawasaki 3
14   Pete Wild Yamaha
15   Donnie Robinson Spondon-Yamaha
16   Tadasu Ikeda Yamaha
17   Jean-Marc Toffolo Rotax 9
18   Paul Harris Yamaha
19   Richard Schlachter Yamaha
20   Donnie McLeod Yamaha
21   Pierre Bolle Yamaha
22   Maurizio Vitali MBA
23   Jeffrey Sayle Armstrong
24   Steve Tonkin Armstrong
DNF   Christian Sarron Yamaha
DNF   Sito Pons Kobas-Rotax
DNF   Graeme McGregor Waddon Ehrlich-Rotax Blessure[7]
DNF   Jacques Bolle Yamaha
DNF   Massimo Matteoni Bimota-Yamaha
DNF   Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNF   Gabriel Grabia Yamaha
DNF   Mar Schouten MBA Afstelling 18
DNF   Hans Müller MBA
DNF   Clive Horton Armstrong
DNF   Siegfried Minich Rotax
DNS   Antonio Neto Yamaha
DNQ   Patrick Igoa Onbekend Blessure[4]
DNQ   Jacques Cornu[5] Yamaha

Top tien WK-tussenstand 250 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Jean-Louis Tournadre Yamaha 74
2   Toni Mang Kawasaki 67
3   Roland Freymond MBA 39
4   Jeffrey Sayle Armstrong 27
5   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 26
  Jean-Louis Guignabodet Kawasaki
7   Martin Wimmer Spondon-Yamaha 25
8   Paolo Ferretti MBA 22
9   Carlos Lavado Yamaha 18
10   Graeme McGregor Waddon-Rotax 17

125 ccBewerken

De 125cc-race vormde de dagsluiter van de Britse GP en de strijd om de eerste twee plaatsen was erg spannend. Ze ging tussen Ángel Nieto (Garelli) en Ricardo Tormo (Sanvenero). Nieto won uiteindelijk, maar hij stak zijn armen bijna te vroeg in de lucht. Daardoor was het verschil op de finishlijn slechts een honderdste seconde.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ángel Nieto Garelli 33"30'90 15
2   Ricardo Tormo Sanvenero 33"30'91 12
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 33"41'13 10
4   Eugenio Lazzarini Garelli 34"01'82 8
5   Iván Palazzese MBA 34"10'23 6
6   Pierluigi Aldrovandi MBA 5
7   Hans Müller MBA 4
8   August Auinger Bartol-MBA 3
9   Bruno Kneubühler[9] MBA 2
10   Willy Pérez MBA 1
15   Anton Straver MBA
22   Willem Heykoop MBA
DNQ   Gerhard Waibel Seel-MBA Blessure[4]

Top tien WK-tussenstand 125 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 106
2   Eugenio Lazzarini Garelli 62
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 59
4   Ricardo Tormo Sanvenero 48
5   Pierluigi Aldrovandi MBA 44
6   Hans Müller MBA 41
7   Iván Palazzese MBA 33
8   Jean-Claude Selini MBA 29
9   August Auinger Bartol-MBA 28
10   Hugo Vignetti Sanvenero 26

ZijspannenBewerken

De zijspanklasse was bij de meeste GP's de dagsluiter, maar in het Verenigd Koninkrijk was ze zo populair dat ze als tweede race werd verreden en zelfs rechtstreeks door de BBC werd uitgezonden. Rolf Biland was zoals altijd trainingssnelste, maar in de race reed hij slechts één ronde op kop. Toen kwam hij de pit binnen met een gat in een zuiger en een kapotte ontsteking. Egbert Streuer en Bernard Schnieders kwamen op kop en konden die ook tamelijk gemakkelijk vasthouden. Achter hen reed Derek Jones, maar die had grote moeite met het tempo, stond een aantal keren dwars uiteindelijk kantelde de combinatie in Woodcott's. Nu werden Werner Schwärzel/Andreas Huber tweede, voor Steve Abbott en Shaun Smith, die pas hun tweede GP van het seizoen reden. Trevor Ireson was eerst in gevecht geweest met Schwärzel, maar viel uit door een gebroken drijfstang. Ook andere kampioenskandidaten vielen uit: Michel/Burkhardt (ook door een drijfstang) en Taylor/Johansson (vastloper).

Uitslag zijspannenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 31"57'43 15
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 32"38'17 12
3   Steve Abbott   Shaun Smith Yamaha 32"41'43 10
4   Mick Barton   Nick Cutmore Yamaha 33"07'02 8
5   Gordon Nottingham   Steve Johnson Windle-Yamaha 33"08'02 6
6   Dennis Bingham   Julia Bingham Yamaha 5
7   Gérald Corbaz   Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha 4
8   Derek Bayley   Bob Bryson Yamaha 3
9   Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha 2
10   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 1
15   Hein van Drie   Charles Vroegop LCR-Yamaha
DNF   Rolf Biland[10]   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Zuiger/ontsteking
DNF   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha Ongeluk
DNF   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha Drijfstang
DNF   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha Vastloper
DNF   Trevor Ireson   Donnie Williams Ireson-Yamaha Drijfstang

Top tien WK-tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 45
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 40
3   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 33
4   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 24
5   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 23
6   Steve Abbott   Shaun Smith Yamaha 16
7   Dennis Bingham   Julia Bingham Yamaha 11
8   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 10
9   Mick Barton   Nick Cutmore Yamaha 8
10   Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha 7
  Albert Giesemann   Thomas Riedel LCR-Yamaha
  Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha

TriviaBewerken

WaddonBewerken

Joe Ehrlich had de Waddon-Rotax-racers ontwikkeld, maar kon maar moeilijk coureurs vinden die ermee wilden rijden. Voor de TT van Man had hij de machine aangeboden aan Graeme McGregor, die voor de eer bedankte. Daarop kreeg Con Law de motorfiets en hij won er de Junior 250 cc TT mee. Richard Schlachter reed de machine in het wereldkampioenschap wegrace maar stapte over op een Yamaha. Zo kwam de machine vanaf de Belgische GP toch bij McGregor terecht, die er tweede mee werd. Ehrlich wilde echter vooral goed voor de dag komen in zijn thuis-GP en liet McGregor de Joegoslavische GP overslaan om de 250- en 350cc-racers optimaal te kunnen voorbereiden voor de Britse Grand Prix. Tijdens de training op zaterdagmiddag viel McGregor echter bij Copse Corner tegen een houten paal waarbij hij zijn dijbeen brak.

Jean-François BaldéBewerken

Jean-François Baldé stond aan de leiding van het 350cc-WK, maar in de 250cc-klasse had hij na zijn tweede plaats in de GP van Argentinië geen punt meer gescoord. In de training van Silverstone stond hij lange tijd eerste en hij dacht het lek boven te hebben, maar op het laatste moment werd hij gepasseerd door Martin Wimmer en Roland Freymond. Hij startte toch als derde, maar kon opnieuw niet meekomen en finishte slechts als dertiende.

Boet van DulmenBewerken

Bij de start van de 500cc-race zat Boet van Dulmen eenzaam op een stoeltje voor de pit. Hij had zich als vijfde gekwalificeerd voor de race, maar tijdens de trainingen was zijn privé-Suzuki RG 500 al eens vastgelopen en in de opwarmronde voor de race brandde er een gat in een zuiger en sloeg de motor opnieuw vast.

Uncini wereldkampioen?Bewerken

Formeel was Franco Uncini na de racedag (1 augustus) nog geen wereldkampioen, maar Kenny Roberts had slechts een week om te herstellen van zijn verdraaide knie en geblesseerde pink. Op woensdag 4 april moest hij echter een tweede operatie aan zijn pink ondergaan en onmiddellijk daarna vertrok hij naar de Verenigde Staten. Dat was het moment dat Uncini zeker was van zijn wereldtitel, want zijn tweede concurrent, Barry Sheene, was zeker twee maanden uitgeschakeld. Zowel Sheene als Roberts zouden - als ze op 5 september bij de Grand Prix van San Marino fit zouden zijn, maximaal 98 punten kunnen scoren. Uncini had na de Britse Grand Prix al 103 punten.

Ángel NietoBewerken

Ángel Nieto had wel een klein feestje te vieren na de Britse GP, niet alleen had hij zijn 50e 125cc-Grand Prix gewonnen, het was ook zijn 77e in totaal en daarmee passeerde hij Mike Hailwood. Hij stond nu tweede achter Giacomo Agostini, die 122 overwinningen had. Hij hoefde bovendien nog maar één punt te scoren om wereldkampioen te worden. Vooruitlopend daarop verklaarde hij dat hij na de Grand Prix van Zweden op vakantie zou gaan en zijn Garelli ter beschikking zou stellen aan Maurizio Vitali.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1982

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI