Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1987

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1987 was de achtste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1987. De races werden verreden op 19 juli 1987 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. De 125cc-, de 250cc-, de 500cc- en de zijspanklasse kwamen aan de start.

Circuit Bugatti
Officiële naam Moto Journal Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 19 juli 1987
Organisator FIM/Automobile Club de l'Ouest
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Eerste Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Tweede Vlag van Italië Pierfrancesco Chili
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Snelste ronde Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Eerste Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Tweede Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Derde Vlag van Spanje Carlos Cardús
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Fausto Gresini
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Italië Ezio Gianola
Derde Vlag van Italië Bruno Casanova
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

AlgmeenBewerken

Het Circuit Bugatti was sinds de Franse Grand Prix van 1985 gewijzigd door twee chicanes toe te voegen. De meningen van de coureurs waren hierover verdeeld: vooral de eerste chicane vonden sommigen gevaarlijk omdat er geremd moest worden terwijl men nog in een bocht lag. Christian Sarron vond het ook gevaarlijker, maar zijn broer Dominique vond het juist uitdagender. De races werden allemaal onder slechte weersomstandigheden gereden, evenals de laatste tijdtraining. Het regende in de nacht van 18 op 19 juli en het bleef ook de hele dag regenen. De beste kwalificatietijden werden met droog weer geregistreerd. Voor het eerst in de geschiedenis stonden twee broers op poleposition: Christian Sarron in de 500cc-klasse en Dominique Sarron in de 250cc-klasse. Reinhold Roth ging na de Franse Grand Prix aan de leiding van het 250cc-wereldkampioenschap, maar won de eerste WK-race van zijn carrière.

500 cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Christian Sarron had met zijn fabrieks-Yamaha YZR 500 nog geen goede prestaties geleverd, maar in zijn thuisrace reed hij de snelste trainingstijd. Yamaha had geprofiteerd van het uitvallen van de GP van België en de tijd gebruikt om nieuwe cilinders en uitlaten te ontwikkelen. Desondanks wist Wayne Gardner zijn Honda NSR 500 op de tweede startplaats te zetten. Ron Haslam trainde de hele week met de nieuwe, experimentele ELF 4, maar had voortdurend remproblemen[1] en reed slechts de vijftiende tijd. Uiteindelijk zette hij in overleg met teammanager Serge Rosset en het management van Elf Aquitaine (en waarschijnlijk enige druk van HRC) zijn ELF-HRC-Honda NSR 500 in, maar toen was het al te nat om zijn tijd nog te verbeteren.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"42'38
2.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"42'97
3.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"43'13
4.   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"43'14
5.   Kevin Schwantz Suzuki 1"43'84
6.   Kenny Irons Heron-Suzuki 1"43'91
7.   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"43'95
8.   Raymond Roche Bastos-Cagiva 1"43'99
9.   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 1"44'26
10.   Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"44'27

De raceBewerken

In de natte race profiteerde Randy Mamola optimaal van het feit dat Roberts-Lucky Strike-Yamaha het enige team met Dunlop-regenbanden was. Hij nam meteen de leiding en had op de finish 34 seconden voorsprong op Pierfrancesco Chili. Die profiteerde weer van de soepele vermogensafgifte van zijn driecilinder Honda NS 500 in vergelijking met de viercilinders. Hij reed net als de rest van het veld met Michelin-banden, maar had voor een afwijkende compound gekozen en daarmee sloeg hij de aanvallen van Christian Sarron en Wayne Gardner af. De overige Honda-coureurs hadden grote moeite met het vermogen van hun Honda NSR 500's en Gardner was dan ook blij met de acht punten van de vierde plaats. De Suzuki-rijders deden het goed: Kevin Schwantz viel al in de eerste ronde maar reed zonder rechter voetsteun naar de negende plaats en Kenny Irons zat vlak achter Gardner toen hij een foutje maakte, maar werd toch nog zesde. Eddie Lawson was in de training nog blij geweest met het extra vermogen van zijn Yamaha YZR 500, maar viel al in de tweede ronde.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 58"43'50 7 15
2   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 59"17'68 12 12
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 59"24'14 1 10
4   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 59"27'69 2 8
5   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 59"33'75 15 6
6   Kenny Irons Heron-Suzuki 59"49'52 6 5
7   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1:00"17'03 4 4
8   Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 1:00"22'35 11 3
9   Kevin Schwantz Suzuki 1:00"22'89 5 2
10   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 1:00"41'37 14 1
11   Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda +1 ronde 16
12   Manfred Fischer Honda +1 ronde 20
13   Simon Buckmaster Duckhams-Honda +1 ronde 26
14   Silvo Habat Honda +1 ronde 29
15   Maarten Duyzers HDJ-Honda +2 ronden 28
16   Vittorio Scatola Paton +2 ronden 23
17   Daniel Amatriaín Honda +2 ronden 27
18   Daniel Pauget Honda +2 ronden 36
19   Rachel Nicotte Suzuki +2 ronden 31
20   Ian Pratt Suzuki +2 ronden 35
21   Alan Jeffry Suzuki +3 ronden 32
22   Louis-Luc Maisto Honda +3 ronden 25

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Fabio Barchitta Honda 24
  Kees van der Endt Honda Val 33
  Hervé Guilleux Fior-SNCF-Honda 19
  Bruno Kneubühler Honda 22
  Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha Val 3
  Andreas Leuthe Honda 30
  Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha Val 9
  Wolfgang von Muralt Suzuki Val 17
  Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 13
  Gustav Reiner Hein Gericke-Honda 18
  Ari Rämö Honda 34
  Raymond Roche Bastos-Cagiva 8
  Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 10
  Alessandro Valesi Iberna-Honda 21

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ray Swann Honda
  Rolf Aljes Suzuki
  Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[2]
  Stelio Marmaras Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[3]
  Mike Baldwin Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[4]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 93
2   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 81
3   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 64
4   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 60
5   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 37
6   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 28
  Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha
8   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 27
9   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 25
10   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 16

250 cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Na een tegenvallende eerste seizoenshelft reed Dominique Sarron zich naar de eerste startplaats in Frankrijk. Ook Martin Wimmer deed het met de tweede startpositie goed, want het was inmiddels bekend dat zijn Yamaha YZR 250 niet echt opgewassen was tegen de Honda NSR 250's, waarmee Sarron reed, maar ook Reinhold Roth (derde startplaats), Toni Mang (vierde startplaats) en Jacques Cornu (vijfde startplaats). Opvallend was de achtste startplaats van Manfred Herweh, die als privérijder met een Honda RS 250-productieracer reed.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"46'58
2.   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"46'69
3.   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"46'71
4.   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 1"47'25
5.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"47'63
6.   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"47'66
7.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"47'66
8.   Manfred Herweh Levior-Honda 1"47'80
9.   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 1"47'85
10.   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"47'90

De raceBewerken

Aanvankelijk kon Dominique Sarron niet profiteren van zijn eerste startplaats, want meteen na de start moest hij ervoor kiezen rechtuit te gaan, waardoor een grote groep passeerde, met Reinhold Roth aan de leiding. Roth had voor de race nog verklaard dat hij het in de nattigheid rustig aan zou doen, want hij had tot nu toe geen overwinningen nodig gehad om aan de leiding van het WK te komen. Toch liep hij snel weg van zijn achtervolgers: eerst Carlos Cardús en daarachter een groepje met Toni Mang, Martin Wimmer, Sito Pons, Alberto Puig en Manfred Herweh. Sarron maakte echter snel terrein goed en sloot aan bij deze groep. Puig maakte een fout, maar raapte zijn machine op en reed nog naar de elfde plaats, maar de strijd tussen Mang en Cornu eindigde toen Cornu te laat remde en Mang in zijn val meenam. Intussen stootte Sarron door naar de tweede plaats, waar Cardús tot dat moment tamelijk eenzaam reed. Toen Sarron voorbij was bleef Cardús eenzaam, want de achtervolgende groep had een flinke achterstand. Reinhold Roth won echter met een voorsprong van ruim 15 seconden voor Sarron en Cardús. Roth nam met deze eerste overwinning uit zijn carrière de leiding in het WK weer alleen in handen, net nu Mang tijdens de TT van Assen op gelijke hoogte was gekomen. Enkele privérijders deden het erg goed: behalve Manfred Herweh (zesde) scoorden ook Hans Lindner (zevende), Jean-Philippe Ruggia (achtste) en Donnie McLeod (negende) punten.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 49"46'33 3 15
2   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 50"01'88 1 12
3   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 50"08'27 11 10
4   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 50"14'45 10 8
5   Manfred Herweh Levior-Honda 50"17'22 8 6
6   Hans Lindner Honda 50"21'01 24 5
7   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 50"28'88 9 4
8   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 50"33'04 15 3
9   Donnie McLeod EMC-Rotax 50"33'40 16 2
10   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 50"59'17 2 1
11   Alberto Puig JJ Cobas-Rotax 51"06'88 17
12   Hervé Duffard Honda 51"12'05 31
13   Urz Luzi Honda 51"16'11 28
14   Andreas Preining Rotax 51"19'83 35
15   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +1 ronde 23
16   Gary Cowan Honda +1 ronde 36
17   Bruno Bonhuil Honda +1 ronde 27
18   Nedy Crotta Rotax +1 ronde 33
19   René Delaby Yamaha +1 ronde 32
20   Englebert Neumair Rotax +1 ronde 34
21   Christian Boudinot Fior +2 ronden 20
22   Alain Bronec Honda +3 ronden 29

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Guy Bertin Honda 13
  Jean-François Baldé Honda 22
  Stefano Caracchi Honda 25
  Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax 26
  Harald Eckl Honda 21
  Jean Foray Yamaha 30
  Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 6
  Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha Opgave[5] 7
  Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda Val 5
  Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland Val 4
  Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda Val 12
  Jean-Michel Mattioli Yamaha 14
  Iván Palazzese Yamaha 18
  Jochen Schmid Yamaha 19

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Juan Garriga Ducados-Yamaha Blessure[6]

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Didier Bordeaux Yamaha
  Marcellino Lucchi Honda
  Bernard Haenggeli Yamaha
  Urs Jucker Yamaha
  Jean-Louis Guignabodet Honda
  Richard Gauthier Yamaha
  Bruno Sparza Honda
  Alberto Rota Honda
  Etienne Quartararo Honda
  Siegfried Minich Honda
  Michel Galbit JBB
  Fausto Ricci Iberna-Honda
  Philippe Pagano Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 82
2   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 67
3   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 53
4   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 42
5   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 39
6   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 36
7   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 35
8   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 30
9   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 28
10   Juan Garriga Ducados-Yamaha 23

125 cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

In de 125cc-race waren er bij de top tien niet veel verrassingen, met beide Garelli's (Fausto Gresini en Bruno Casanova) op de eerste plaatsen, gevolgd door de MBA's van Paolo Casoli en Andrés Sánchez uit het semi-fabrieksteam van Paolo Pileri. Buiten de top tien was er wel een verrassing: Ezio Gianola kwalificeerde zich als dertiende met de eencilinder-Honda RS 125.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Fausto Gresini FMI-Garelli 1"52'48
2.   Bruno Casanova FMI-Garelli 1"52'76
3.   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 1"54'35
4.   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 1"55'22
5.   Corrado Catalano MBA 1"55'60
6.   Pier Paolo Bianchi MBA 1"55'78
7.   Adi Stadler MBA 1"55'78
8.   Mike Leitner MBA 1"55'90
9.   Thierry Feuz LCR-MBA 1"56'22
10.   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 1"56'46

De raceBewerken

De 125cc-klasse opende de Grand Prix van Frankrijk in de stromende regen, met niet minder dan 17 valpartijen als gevolgd. Daar had Fausto Gresini geen last van, want hij leidde vanaf de eerste ronde voor Bruno Casanova, Andrés Sánchez, Paolo Casoli, Ezio Gianola, Pier Paolo Bianchi, Thierry Feuz en Johnny Wickström. Bianchi, Casoli en Feuz vielen echter, evenals Jussi Hautaniemi, Jean-Claude Selini, Esa Kytölä, Håkan Olsson, Lucio Pietroniro, Olivier Liégeois en Claudio Macciotta. Liégeois, Olsson en Macciotta konden hun machines weer oprapen, maar Macciotta viel daarna nog eens, nu definitief. Intussen reden de Garelli's op kop, maar Ezio Gianola kon in de regen het gebrek aan vermogen van zijn eencilinder compenseren en volgde. Toen Casanova een fout maakte en viel nam hij zelfs de tweede plaats in achter Gresini. Casanova werd uiteindelijk toch nog derde, voor Mike Leitner, die met zijn privé-MBA de fabrieksrijders voor wist te blijven.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 47"37'84 1 15
2   Ezio Gianola FMI-Honda 48"20'76 13 12
3   Bruno Casanova FMI-Garelli 48"33'34 2 10
4   Mike Leitner MBA 48"43'61 8 8
5   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 48"57'33 3 6
6   Johnny Wickström MBA 49"15'80 15 5
7   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 49"22'50 17 4
8   Olivier Liégeois Assmex-MBA 49"34'36 12 3
9   Gastone Grassetti MBA 49"48'98 18 2
10   Flemming Kistrup MBA 49"57'19 19 1
11   Adi Stadler MBA +1 ronde 7
12   Willy Pérez MBA +1 ronde 11
13   Allan Scott EMC +1 ronde 36
14   Håkan Olsson Starol +1 ronde 21
15   Ivan Troisi MBA +1 ronde 25
16   Michel Escudier MBA +1 ronde 26
17   Denis Longueville MBA +1 ronde 31
18   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA +2 ronden 4
19   Laurent Chapeau MBA +3 ronden 34

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Robin Appleyard MBA 33
  Christian Le Badezet MBA 22
  Pier Paolo Bianchi MBA Val 6
  Paul Bordes MBA 30
  Corrado Catalano MBA 5
  Thierry Feuz LCR-MBA Val 9
  Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA Val 16
  Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax 35
  Bady Hassaine MBA 14
  Jacques Hutteau MBA 23
  Esa Kytölä MBA Val 24
  Ian McConnachie MBA 28
  Claudio Macciotta MBA Val 29
  Lucio Pietroniro Johnson-MBA Val 10
  Gilles Payraudeau MBA 27
  Thomas Møller-Pedersen MBA 32
  Jean-Claude Selini MBA Val 20

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Robert Milton MBA
  Pascal Serra Honda
  Jan Eggens LCR-EGA Blessure[7]
  Philippe Souliez MBA
  Hans Spaan MBA Gescheurde uitlaat
  Helmut Hovenga Seel
  Steve Mason MBA
  Peter Sommer MBA
  Alexandre Laranjeira Yamaha
  Dave Brown MBA

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  August Auinger Bartol-MBA Blessure[8]
  Ton Spek MBA Blessure[9]

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 90
2   Bruno Casanova FMI-Garelli 66
3   August Auinger Bartol-MBA 42
4   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 36
  Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA
6   Pier Paolo Bianchi MBA 26
7   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 18
8   Ezio Gianola FMI-Honda 17
9   Mike Leitner MBA 14
10   Thierry Feuz LCR-MBA 11

ZijspanklasseBewerken

De TrainingBewerken

Rolf Biland/Kurt Waltisperg reden net als in Assen de snelste trainingstijd, voor Steve Webster/Tony Hewitt en Alain Michel/Jean-Marc Fresc. Egbert Streuer en Bernard Schnieders reden slechts de vijfde tijd, maar waren in de vrije training al een seconde sneller geweest en maakten zich daarover geen zorgen.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"47'72
2.   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 1"48'63
3.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"48'63
4.   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 1"49'88
5.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"49'91
6.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha 1"50'83
7.   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 1"50'95
8.   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1"51'07
9.   Alfred Zurbrügg   Simon Birchall LCR-Yamaha 1"51'44
10.   Pascal Larratte   Jacques Corbier LCR-Yamaha 1"51'47

De raceBewerken

Op de startlijn zette Alain Michel zo dicht naast die van Steve Webster dat Egbert Streuer en niet tussendoor zou kunnen. Dat was zijn wraakoefening voor de start bij de TT van Assen, waar Streuer hetzelfde zou hebben gedaan. Het zou Michel niet helpen. Rolf Biland/Kurt Waltisperg waren als snelste weg, achtervolgd door Webster/Hewitt, Michel/Fresc, de gebroeders Markus en Urs Egloff en Streuer/Schnieders. De gebroeders Egloff vlogen al snel een grintbak in en Webster verremde zich, waardoor Michel tweede werd. Webster bleef echter vóór Streuer/Schnieders, die op dat moment nog last hadden van een slecht lopende motor. De motor van Alain Michel liep waarschijnlijk ook niet goed, want hij werd teruggepakt door Webster, die er vervolgens nog een keer rechtdoor ging en nu ook achter Streuer terechtkwam. Streuer kon in het tweede deel van de race Michel gemakkelijk inhalen en dat lukte Webster ook weer. Webster was absoluut sneller, maar Streuer sloeg een laatste aanval af en werd bijna 15 seconden na Biland/Waltisperg tweede, voor Webster. Daarmee was het wereldkampioenschap weer wat spannender, want Streuer/Schnieders hadden nog maar 9 punten achterstand op Webster/Hewitt en 1 punt voorsprong op Michel/Fresc.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 45"47'15 15
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 46"01'95 12
3   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 46"03'22 10
4   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 46"15'39 8
5   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 46"58'02 6
6   Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha 47"19'20 5
7   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 47"23'36 4
8   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 47"26'21 3
9   Alfred Zurbrügg   Simon Birchall LCR-Yamaha 47"36'47 2
10   Bernd Scherer   Wolfgang Gess BRS-Yamaha 47"38'79 1
11   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Krauser +1 ronde
12   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Krauser +1 ronde
13   Pascal Larratte   Jacques Corbier LCR-Yamaha +1 ronde
14   Ray Gardner   Tony Stevens LCR-Yamaha +1 ronde
15   Graham Gleeson   Iain Colquhoun LCR-Yamaha +1 ronde
16   Yvan Nigrowski   Frédéric Meunier Seymaz-Yamaha +1 ronde
17   Jean-Louis Millet   Claude Debroux Seymaz-Yamaha +1 ronde
18   Dennis Bingham   Julia Bingham Padgett's-LCR-Yamaha +1 ronde

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha Ongeval 4
  Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha 6
  Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 7

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 60
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 51
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 50
4   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 38
5   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg
  Andreas Räcke
  Simon Birchall
LCR-Yamaha 21
6   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 19
7   Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 14
  Derek Jones   Simon Birchall en
  Brian Ayres
LCR-Yamaha
9   Masato Kumano   Andreas Räcke en
  Markus Fährni
LCR-Yamaha 10
  Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow en
  Wilson
Windle-Yamaha

TriviaBewerken

Hans SpaanBewerken

Hans Spaan en Ian McConnachie kwamen uit in de 80cc-klasse, die in Frankrijk niet aan de start kwam. Toch waren ze er allebei, want voor MBA testten ze de nieuwe eencilinder voor het seizoen 1988. Spaan had het hele seizoen al zo'n eencilinder, maar in Le Mans zou een vernieuwde machine mét een monteur voor hem klaar staan. De monteur was er niet, de machine wel, vrijwel onbruikbaar omdat de stroomlijnkuip het voorwiel raakte en omdat ze slechter stuurde dan de oude. Spaan kwalificeerde zich niet omdat tijdens de droge (en snelste) training zijn uitlaat scheurde. De nieuwe MBA moest terug naar Italië, omdat MBA een nieuwe directeur had gekregen die de race-activiteiten onmiddellijk had beëindigd.

Rolf BilandBewerken

Rolf Biland had zijn kansen op de wereldtitel nog niet helemaal opgegeven. In Spanje was hij uitgevallen en in Duitsland had hij zich niet gekwalificeerd, maar in Oostenrijk had hij gewonnen. Voor de race in Frankrijk had hij technische ondersteuning gezocht bij tuner Harald Bartol en een week na de Franse Grand Prix won hij een internationale race op de Nürburgring, waar hij eigenlijk aan deelnam om nieuwe uitlaten te testen.

ELF 4Bewerken

De ELF 4 was een Frans project van André de Cortanze en Serge Rosset, die een racemotor wilden bouwen met enkelzijdige voor- en achterwielophanging. Het werd gesteund door olieproducent Elf Aquitaine, maar ook door Honda, dat geïnteresseerd was in de techniek (en die later ook zou kopen o.a. voor de Honda NTV 650). Zolang de machine nog niet racerijp was kreeg het team de beschikking over een fabrieks-Honda NSR 500, maar men wilde uiteraard graag in Frankrijk debuteren in de race. Dat lukte niet door problemen met de zeer grote enkele schijfrem in het voorwiel. Ron Haslam startte met de NSR 500 en werd vijfde in de race.

Vorige race:
TT Assen 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1986
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI