Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van San Marino 1983

De Grand Prix-wegrace van San Marino 1983 was de twaalfde en tevens laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1983. De races werden verreden op 4 september 1983 op het Autodromo Dino Ferrari in Imola in de provincie Bologna in Italië. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 50cc-klasse en de 500cc-klasse beslist. Voor de 50cc-klasse was dit de laatste race van haar bestaan: in 1984 werd ze vervangen door de 80cc-klasse.

Autodromo Dino Ferrari
Land Vlag van San Marino San Marino
Datum 4 september 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Italië Maurizio Vitali
Tweede Vlag van Zwitserland Hans Müller
Derde Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Italië Claudio Lusuardi
Zijspan
Poleposition Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Claude Monchaud
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Claude Monchaud
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

AlgemeenBewerken

Voor deze laatste Grand Prix van het seizoen stonden nog twee wereldtitels open: Die in de 500cc-klasse waarin Freddie Spencer slechts vijf punten voor stond op Kenny Roberts en die in de 50cc-klasse, waarin Stefan Dörflinger en Eugenio Lazzarini precies gelijk stonden. De wereldtitel in de 50cc-klasse werd echter tijdens de trainingen al beslist toen Lazzarini - nog maar net fit na een blessure - opnieuw viel en een sleutelbeen brak. Dörflinger hoefde eigenlijk niet eens te starten, want de totaaltijd van de door beiden uitgereden wedstrijden leverde hem een voorsprong van 21 seconden op.

500cc-klasseBewerken

Yamaha-teamchef Kel Carruthers had wel degelijk een plan bedacht om Kenny Roberts op de eerste en Freddie Spencer op de derde plaats te krijgen en Roberts vervulde zijn taak in dit plan nauwgezet. Beide fabrieks-Yamaha's startten zoals gewoonlijk weer erg slecht, waardoor Spencer, Marco Lucchinelli en Ron Haslam meteen een flink gat konden slaan. Al snel gingen Spencer en Lucchinelli samen weg, terwijl de andere Honda-rijders vooral de beide Yamaha's in de weg reden. Toch wist Roberts naar Lucchinelli toe te rijden en in de achtste ronde nam hij zelfs de leiding van Spencer over. Nu ontvouwde het Yamaha-plan zich: Roberts vertraagde zodra hij voor Spencer zat en de rondetijden kelderden. Dat moest Eddie Lawson de kans geven zich bij dit duo te voegen, Spencer van de tweede plaats te verdringen en de wereldtitel voor Roberts veilig te stellen. Het mocht echter niet baten. In de 21 ronde vond Spencer het wel genoeg en hij nam de leiding weer over. Daarmee dwong hij Roberts ook weer sneller te gaan en op die manier kon Lawson niet dichtbij genoeg komen. Roberts won de race voor Spencer, maar feliciteerde hem al in de uitloopronde met zijn wereldtitel. Zijn eerste vraag aan Kel Carruthers na de race was echter: "Where was Eddie?".

Uitslag 500cc-klasseBewerken

De aanloop naar de race en de trainingen
Na de GP van Zweden was er een pauze van een maand, waarin vooral het Marlboro-Yamaha een plan moest bedenken. Kenny Roberts móest winnen om wereldkampioen te kunnen worden, maar dat was niet voldoende. Er moest nog een coureur gevonden worden die Freddie Spencer van de tweede plaats af kon houden. Eddie Lawson was weliswaar een snelle coureur, maar hij kon het slechte starten van de Yamaha OW 70 nooit helemaal goedmaken. Daarom overwoog men om Graeme Crosby te benaderen. Die had de GP's na 1982 voor gezien gehouden, maar goed gepresteerd in Australië en Nieuw-Zeeland. Crosby verklaarde naar de pers dat hij "bij de juiste betaling" wel interesse had, maar het kwam er toch niet van. Ook benaderde men Virginio Ferrari, maar die werd door Cagiva aan zijn contract gehouden en had zelf ook niet veel zin in een dergelijk eenmalig optreden. Uiteindelijk kreeg de 250cc-wereldkampioen Carlos Lavado een OW 70, maar dat was geen serieus plan om Spencer voor te blijven: Lavado had nog nooit met een 500cc-machine gereden en het was dan ook min of meer een "cadeau" voor zijn 250cc-titel. Lavado viel echter tijdens de training, waarbij hij een teen brak en hij helemaal niet meer kon starten. Intussen kon HRC-Honda de race met vertrouwen tegemoet zien. Spencer kon rekenen op de steun van Marco Lucchinelli, Ron Haslam en vooral Takazumi Katayama, die bijna altijd in de voorste gelederen te vinden was. Katayama liep tijdens de trainingen echter flinke blessures op: een dubbele enkelbreuk en een kuitbeenfractuur. Daarop besloot men zijn machine aan Raymond Roche te geven. Die was met zijn privé-Honda RS 500 R de beste privérijder en hij moest alleen even wennen aan de 16 inch wielen van de NS 500.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 48"16'63 1 15
2   Freddie Spencer HRC-Honda 48"17'86 2 12
3   Eddie Lawon Marlboro-Yamaha 48"23'99 5 10
4   Marco Lucchinelli HRC-Honda 3 8
5   Randy Mamola HB-Suzuki 4 6
6   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 6 5
7   Raymond Roche HRC-Honda 8 4
8   Boet van Dulmen Suzuki[1] 11 3
9   Ron Haslam HRC-Honda 7 2
10   Toni Mang HB-Suzuki 10 1
11   Leandro Beccheroni Suzuki
12   Wolfgang von Muralt Suzuki
13   Philippe Coulon Suzuki
14   Chris Guy Suzuki
15   Massimo Broccoli Yamaha
16   Steve Parrish Yamaha
17   Walter Magliorati Suzuki
18   Paolo Ferretti Yamaha
19   Franck Gross Honda 12
20   Peter Sjöström Suzuki
21   Fabio Biliotti Honda
22   Ernst Gschwender Suzuki
23   Borge Nielsen Suzuki
24   Jon Ekerold Suzuki
25   Dimitrios Papandreou Yamaha
26   Franz Kaserer Suzuki
27   Andreas Hoffmann Suzuki
DNF   Didier de Radiguès Honda 9
DNF   Jack Middelburg Honda Schokdemper 13
DNF   Virginio Ferrari Cagiva
DNF   Maurizio Massimiani Honda
DNF   Corrado Tuzzi Honda
DNS   Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[2]
DNS   Sergio Pellandini HB-Suzuki Blessure[3]
DNS   Carlos Lavado Marlboro-Yamaha Blessure[4]
DNS   Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki Blessure[5]

Top tien eindstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Freddie Spencer HRC-Honda 144
2   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 142
3   Randy Mamola HB-Suzuki 89
4   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 78
5   Takazumi Katayama HRC-Honda 77
6   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 64
7   Marco Lucchinelli HRC-Honda 48
8   Ron Haslam HRC-Honda 31
9   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 31
10   Raymond Roche Honda/HRC-Honda 22

125cc-klasseBewerken

Nu Eugenio Lazzarini niet kon starten was Bruno Kneubühler zeker van de tweede plaats in de eindstand. Garelli kon theoretisch de constructeurstitel nog verliezen aan MBA, en daarom werden er drie fabriekscoureurs ingezet: Ángel Nieto, Lazzarini en Fausto Gresini, maar door het wegvallen van Lazzarini moesten twee man het karwei klaren. Aanvankelijk leek dat niet moeilijk, vooral toen koploper Ricardo Tormo in de zevende ronde door een vastloper uitviel. De strijd om de leiding ging tussen Maurizio Vitali en Fausto Gresini, maar die viel uit toen zijn ketting afliep door een kapot achterwiellager. Nieto begreep zijn opdracht, reed een nieuw ronderecord en sloot aan bij Vitali, tot hij ten val kwam, eveneens door een vastloper. Nu bleven er alleen nog MBA's aan de leiding over en verloor Garelli de constructeurstitel alsnog. Vitali won zijn eerste Grand Prix, voor Hans Müller en Pierluigi Aldrovandi.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Maurizio Vitali MBA 43"13'08 3 15
2   Hans Müller Seel-MBA 43"17'23 2 12
3   Pierluigi Aldrovandi MBA 43"20'20 10
4   August Auinger MBA 5 8
5   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 4 6
6   Gerhard Waibel Seel-MBA 5
7   Henk van Kessel MBA 15 4
8   Willy Pérez MBA 3
9   Erich Klein MBA 2
10   Anton Straver MBA 19 1
11   Helmut Lichtenburg MBA
12   Jacky Hutteau MBA
13   Bady Hassaine MBA
14   Alojz Pavlic Bartol
15   Peter Balaz MBA
16   Carlo Succi MBA
17   Thomas Møller-Pedersen MBA
18   Chris Baert MBA
DNF   Ángel Nieto Garelli Vastloper 6
DNF   Bruno Kneubühler MBA 7
DNF   Ricardo Tormo MBA Vastloper 1
DNF   Johnny Wickström MBA 10
DNF   Fausto Gresini Garelli Ketting 8
DNF   Jean-Claude Selini MBA
DNF   Stefano Caracchi MBA 9
DNF   Lucio Pietroniro MBA
DNF   Giuseppe Ascareggi MBA
DNF   Stefan Dörflinger MBA
DNF   Hugo Vignetti MBA
DNF   Peter Sommer MBA
DNF   Olivier Liégeois Sanvenero
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA
DNF   Andreas Sanches-Marin MBA
DNF   Massimo de Lorenzi Minarelli
DNS   Eugenio Lazzarini Garelli Blessure

Top tien eindstand 125cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 102
2   Bruno Kneubühler MBA 76
3   Eugenio Lazzarini Garelli 67
4   Maurizio Vitali MBA 59
5   Ricardo Tormo MBA 52
6   Hans Müller Seel-MBA 43
7   Johnny Wickström MBA 42
8   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 40
9   Fausto Gresini MBA / Garelli 37
10   August Auinger MBA 30

50cc-klasseBewerken

Voor Eugenio Lazzarini en het Italiaanse publiek was de deceptie al voor de start groot: Lazzarini stond in een gipskorset naar de start te kijken en de wereldtitel was al voor Stefan Dörflinger. Die wilde met een overwinning de allerlaatste 50cc-Grand Prix uit de geschiedenis afsluiten, maar Ricardo Tormo stak daar een stokje voor, ook al omdat Dörflinger zeer slecht startte. Dörflinger werd wel tweede en daarom richtte de spanning zich op de strijd om de derde plaats, die uiteindelijk werd beslist in het voordeel van Claudio Lusuardi, die nu ook de derde plaats in de eindstand overnam.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ricardo Tormo Garelli 31"26'67 3 15
2   Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler[6] 31"50'90 1 12
3   Claudio Lusuardi Villa 32"05'55 7 10
4   Theo Timmer Casal 6 8
5   Hagen Klein FKN-Kreidler 5 6
6   Hans Spaan Kreidler 4 5
7   Giuseppe Ascareggi Minarelli 8 4
8   Otto Machinek Kreidler 3
9   Paolo Priori Paolucci 2
10   Rainer Scheidauer Kreidler 1
11   Gerhard Singer Kreidler
12   Chris Baert Kreidler
13   Ian McConnachie Rudge
14   Reiner Koster M1
15   Thomas Engl M1
16   Giuliano Tabanelli Kreidler
17   Mika-Sakari Komu Kreidler
18   Hans-Jürgen Hummel Sachs 9
19   Nicola Casadei Minarelli
DNF   George Looijesteijn Garelli[7] Opgave 10
DNF   Rainer Kunz FKN-Kreidler
DNF   Zdravko Matulja Tomos
DNF   Paul Rimmelzwaan Roton 13
DNF   Paul Bordes Moto 2L
DNF   Jos van Dongen Kreidler Val 21
DNF   Hans Koopman Kreidler Val 15
DNF   Maurizio Stocco Kreidler
DNF   Claudio Granata Kreidler
DNF   Massimo de Lorenzi Minarelli
DNF   Rámon Galí Bultaco
DNS   Eugenio Lazzarini Garelli Blessure 2
DNS   Gerhard Bauer Ziegler
DNS   Ingo Emmerich Kreidler

Top tien eindstand 50cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Stefan Dörflinger Kreidler/Krauser-Kreidler 81
2   Eugenio Lazzarini Garelli 69
3   Claudio Lusuardi Villa 38
4   Hans Spaan Kreidler 34
5   George Looijesteijn Kreidler/Garelli 34
6   Hagen Klein FKN-Kreidler 33
7   Ricardo Tormo Garelli 25
8   Rainer Kunz FKN-Kreidler 21
9   Gerhard Bauer Ziegler 20
10   Theo Timmer Casal 17

ZijspanklasseBewerken

Alain Michel maakte met zijn snelste trainingstijd al duidelijk dat hij het seizoen met ten minste één overwinning wilde afsluiten. Egbert Streuer daarentegen kon niet echt een vuist maken, want hij was al de hele week ziek. Na het vallen van de vlag gingen Michel, Rolf Biland, Werner Schwärzel en Streuer er samen vandoor, maar Streuer besloot al snel dat hij aan de vierde plaats genoeg had om tweede in het kampioenschap te blijven en liet de drie Krauser-combinaties gaan. Die leverden twintig ronden lang een mooi gevecht, maar uiteindelijk won Biland toch, voor Michel en Schwärzel.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 42"07'14 4 15
2   Alain Michel   Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 42"08'64 1 12
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 42"08'82 2 10
4   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 3 8
5   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 6 6
6   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 8 5
7   Hein van Drie   William van Dis LCR-Yamaha 5 4
8   Frank Wrathall   Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 10 3
9   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 7 2
10   Amedeo Zini   Carlo Sonaglia LCR-Yamaha 9 1
11   Mick Barton   Simon Birchall Windle-Yamaha
12   Martin Kooij   Raimond van den Groep Kova-Yamaha 15
13 Pascal Faivre Roger Gloor Onbekend
14   Hermann Huber   Wolfgang Möckel LCR-Yamaha
15   Hans Hügli   Karl Paul Seymaz-Yamaha
16   Jos Modder   Erik De Groot LCR-Yamaha 14

Top tien eindstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 98
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 72
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 67
4   Alain Michel   Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 57
5   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 39
6   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 34
7   Frank Wrathall   Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 22
8   Trevor Ireson   Ashley Wooller en
  Donnie Williams
Ireson-Yamaha 20
9   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 18
10   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha 15

TriviaBewerken

Voorkomen is beterBewerken

Pas op de vrijdagmiddag voor de race besloot de organisatie het programma te wijzigen en de zijspanklasse als openingsnummer te laten rijden. Die stond aanvankelijk als laatste gepland, maar men was bang dat het publiek na de 500cc-race de baan zou bestormen waardoor racen onmogelijk zou worden. Hiermee voorkwam men een herhaling van de GP des Nations van 1975, toen Giacomo Agostini in Monza won en de zijspanrijders onverrichter zake naar huis moesten keren.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1982
Grand Prix-wegrace van San Marino Volgende race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI