Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1989

De Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1989 was de derde race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1989. De races werden verreden op 16 april 1989 op het circuit van Laguna Seca in Monterey (Californië). In de Verenigde Staten kwamen alleen de 500cc-, de 250cc-klasse en de zijspanklasse aan de start. Voor de zijspanrijders was dit de openingsrace van het seizoen.

circuit Laguna Seca
Officiële naam Dunlop USGP
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Datum 16 april 1989
Organisator FIM / AMA / SCRAMP[1]
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten John Kocinsky
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten John Kocinsky
Eerste Vlag van Verenigde Staten John Kocinsky
Tweede Vlag van Verenigde Staten Jim Filice
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Markus Egloff/Vlag van Zwitserland Urs Egloff
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Derde Vlag van Zwitserland Markus Egloff/Vlag van Zwitserland Urs Egloff

AlgemeenBewerken

Opnieuw was de Amerikaanse Grand Prix bitter slecht georganiseerd, maar in tegenstelling tot het vorige jaar sprak in elk geval één Amerikaanse rijder zich daarover uit: Kevin Schwantz verklaarde dat men in Europa allang vertrokken zou zijn bij zo'n organisatie. De eerste problemen ontstonden echter al bij de reis naar de Verenigde Staten. De Amerikanen wilden graag de zijspanklasse in hun programma hebben, maar weigerden de extra reiskosten te betalen. Dat geld moest worden opgehoest door Lucky Strike, Levior, Krauser en LCR, een totaal van (omgerekend) ruim 136.000 Euro. Een deel van de problemen die de solorijders ondervonden lag ook aan de kalender: acht dagen na de GP van Australië. Dat betekende dat de monteurs die hun beschadigde machines in Australië ingekrat hadden maar weinig tijd hadden om ze uit te pakken en weer op te bouwen. Een van de vliegtuigen vertrok te laat uit Melbourne door een staking van verkeersleiders, een vliegtuig moest bij een tussenlanding op Honolulu International Airport gerepareerd worden en daarbij werden de ingeladen machines ook nog in Los Angeles in plaats van San Francisco gelost. Een "oplossing" werd gevonden door de donderdagtrainingen af te gelasten en pas op vrijdag met de trainingen te beginnen. Pas om 07.00 uur op vrijdagochtend konden de monteurs aan de machines gaan werken. Intussen was het oude deel van het circuit wel opnieuw geasfalteerd, maar de coureurs vonden het toch nog gevaarlijk, met name de laatste bocht voor start/finish en de eerste twee bochten na de start. Er waren problemen met het prijzengeld, de startgelden, de toegangskaarten en de tijdwaarneming.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Tijdens de trainingen had Wayne Gardner, die zowel met stalen als carbonfiber-remschijven trainde, grote remproblemen. Daardoor reed hij in de corkscrew teamgenoot Mick Doohan van zijn machine en kwam hij later nog eens ten val. Met zijn reservemachine reed hij tenslotte de derde trainingstijd. Wayne Rainey had juist weinig problemen en verklaarde na de training dat hij zijn poleposition zonder al te veel moeite bereikt had. Iedereen maakte zich zorgen over de remmen en de banden in de race, die spannend beloofde te worden omdat de trainingstijden dicht bij elkaar lagen. Freddie Spencer had hoofdpijn, die hij weet aan zijn val tijdens de GP van Australië, maar reed toch de negende tijd.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"27'120
2.   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"27'405
3.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"27'505
4.   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"27'909
5.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"28'000
6.   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"28'215
7.   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"28'319
8.   Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 1"28'342
9.   Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"28.400
10.   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"28'555

De raceBewerken

Al voor de race kwam het bericht dat de hoofdpijn van Freddie Spencer werd geweten aan een middenoorontsteking en dat hij niet zou starten. Kevin Schwantz had de beste start, maar vanaf de tweede startrij schoot Eddie Lawson hem al voor de eerste bocht voorbij. Lawson moest Schwantz toch laten gaan en werd zelf ingelopen door Wayne Gardner, Kevin Magee en Christian Sarron. Wayne Rainey nam de leiding en zes seconden voorsprong op Schwantz. Magee en Gardner gingen een onderling gevecht aan dat eindigde toen Gardner ten val kwam en een been brak. Rainey won overtuigend voor Schwantz en Lawson, maar na de finish gebeurde een bizar ongeluk. Bubba Shobert feliciteerde Lawson rijdend, maar klapte daarna hard achterop Kevin Magee, achter een blinde heuvel had besloten om middel op het circuit een staande burnout te maken. Shobert werd met ernstig hoofdletsel naar het ziekenhuis vervoerd en Magee brak een enkel en een onderbeen.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 58"56'17 1 20
2   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 59"03'02 2 17
3   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 59"16'09 6 15
4   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 59"19'91 4 13
5   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 59"24'40 7 11
6   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 59"26'77 5 10
7   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1:00"26'08 11 9
8   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda +1 ronde 12 8
9   Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA +1 ronde 13 7
10   Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda +1 ronde 15 6
11   Alessandro Valesi Iberna-Yamaha +1 ronde 16 5
12   Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +2 ronden 17 4
13   Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +2 ronden 18 3
14   Bruno Kneubühler Römer-Honda +3 ronden 19 2
15   Michael Rudroff Rallye Sport-Honda +3 ronden 21 1
16   Fernando Gonzáles De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +4 ronden 23
17   Vincenzo Cascino Nolan-Suzuki +4 ronden 22

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Versnellingsbak 8
  Nicholas Schmassmann Technotron-Honda 20
  Randy Mamola Cagiva Corse Krukas 14
  Ron Haslam Pepsi-Suzuki 10
  Eugene Brown Suzuki 24
  Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Val[2] 3

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Oorontsteking 9

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  David Busby Honda
  Michael Wild Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [3]
  Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [4]
  Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [4]
  Kunio Machii Nescafé-Yamaha [4]
  Jose Morillas Honda
  Sepp Doppler Honda
  Alois Meyer Rallye Sport-Honda
  Romolo Balbi Honda
  Massimo Broccoli Cagiva Corse
  Michael Dowson Yamaha
  Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
  John Kocinski Roberts-Yamaha [5]
  Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
  Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [6]
  Juan López Mella Xunta-Honda
  Cees Doorakkers Honda
  Eddie Laycock Millar-Honda
  Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [7]
  Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [8]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 54
2   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 41
3   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 37
  Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki
5   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 34
6   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 33
7   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 21
8   Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 18
9   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 16
10   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 13

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Net als vorig jaar waren de Amerikanen John Kocinsky en Jim Filice sterk in de kwalificatietraining. Filice was nu weliswaar vierde (in 1988 tweede) maar wel de snelste Honda-coureur. Alberto Rota was de verrassing. Hij zette zijn "Team Italia"-Aprilia op de tiende startplaats.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   John Kocinsky Roberts-Yamaha 1"29'727
2.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"30'248
3.   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"30'331
4.   Jim Filice HRC-Honda 1"30'486
5.   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"30'599
6.   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"30'693
7.   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"30'947
8.   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"30'956
9.   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"31'366
10.   Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax 1"31'700

De raceBewerken

Jim Filice pakte de kopstart in de race, gevolgd door Jacques Cornu, Carlos Cardús, Sito Pons en John Kocinsky, terwijl Juan Garriga tijd nodig had om op snelheid te komen, maar hij mengde zich ook om de strijd in de kopgroep. Kocinsky rukte op naar de tweede plaats en reed rustig het gat met Filice dicht. Uiteindelijk nam hij de leiding over en won hij de race. Ook Garriga leek Filice nog te bedreigen, maar hij kwam ten val. Om de derde plaats vond ook een felle strijd plaats, die Luca Cadalora won ten koste van Sito Pons.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   John Kocinski Roberts-Yamaha 48"19'96 1 20
2   Jim Filice HRC-Honda 48"27'98 4 17
3   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 48"32'75 2 15
4   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 48"37'36 5 13
5   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 48"42'19 7 11
6   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 48"42'63 8 10
7   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 48"52'64 3 9
8   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 49"13'94 9 8
9   Loris Reggiani HB-HRC-Honda 49"22'66 11 7
10   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 49"29'34 17 6
11   Iván Palazzese Aprilia-Rotax 49"38'54 15 5
12   Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha +1 ronde 12 4
13   Jochen Schmid Honda +1 ronde 20 3
14   Didier de Radiguès Aprilia-Rotax +1 ronde 28 2
15   Gary Cowan Docshop-Yamaha +1 ronde 23 1
16   Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha +1 ronde 25
17   Fabio Barchitta Rudy Project-Aprilia-Rotax +1 ronde 33
18   Stefano Caracchi Honda +1 ronde 31
19   Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax +1 ronde 22
20   Richard Oliver Yamaha +1 ronde 19
21   Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax +1 ronde 30
22   Andreas Preining Aprilia-Rotax +1 ronde 24
23   Richard Moore Yamaha +1 ronde 34
24   Don Greene Yamaha +1 ronde 35
25   Jean-François Baldé Yamaha +1 ronde 36

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 26
  Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda Val 13
  Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha Val 6
  Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 16
  August Auinger Project Consult-Yamaha 14
  Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax 27
  Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax Krukas 10
  Jean Foray Yamaha 21
  Alan Carter Aprilia-Rotax 18
  Robbie Petersen Aprilia-Rotax 29
  Thomas Stevens Yamaha 32

Niet gekwalificeerdBewerken

Pilota Moto
  Michael Duhamel Aprilia-Rotax
  Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha
  Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda
  Andy Leisner Honda
  Urs Jücker Yamaha
  Daniel Coe Yamaha
  Doug Brauneck Yamaha
  Luis Lavado Yamaha
  Hans Becker Honda
  Steve Crevier Aprilia-Rotax
  Jeffrey Sayle Yamaha
  Jim DeWitte Honda
  Lucio Pietroniro Yamaha
  Chris D'Aluisio Yamaha
  Jon Cornwell Aprilia-Rotax
  David Busby Honda
  Darren Millner Yamaha
  Eric Kondo Yamaha
  José Barresi Yamaha
  James Stephens Yamaha

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda
  Carlos Lavado Geen machine[9]
  Renzo Colleoni Aprilia-Rotax
  Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
  Alain Bronec Aprilia-Rotax
  Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [4]
  Toshinobu Shiomori Yamaha [4]
  Adrien Morillas Yamaha
  Daryl Beattie Honda
  Maurizio Vitali Honda|
  Junya Arai Honda [4]
  Toshihiko Honma Yamaha [10]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 50
2   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 45
3   John Kocinski Roberts-Yamaha 40
4   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 37
5   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 28
6   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 27
7   Jim Filice HRC-Honda 22
8   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 19
  Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda
10   Toshihiko Honma Yamaha 13

ZijspanklasseBewerken

De trainingBewerken

Hoewel Egbert Streuer en Bernard Schnieders als enigen al eerder naar Laguna Seca waren gereisd om te trainen, reden ze slechts de vijfde trainingstijd, mede omdat Schnieders moeite had met de vele linkerbochten en verkrampt in het zijspan zat. De gebroeders Markus- en Urs Egloff waren de snelsten. Zij hadden ook een nieuwe, veel hoekiger stroomlijnkuip, die eigenlijk bestemd was voor een nieuw chassis dat in Europa was gebleven. De meestal zo snelle Rolf Biland was derde en moest ruim een seconde toegeven op de Egloffs.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Markus Egloff   Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 1"31'932
2.   Steve Webster   Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 1"32'458
3.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 1"33'041
4.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"33'149
5.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"33'530
6.   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 1"33'979
7.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"34'103
8.   Steve Abbott   Shaun Smith LCR-Yamaha 1"34'991
9.   Barry Brindley   Graham Rose Fowler-Yamaha 1"35'418
10.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ADM 1"35'712

De raceBewerken

Na de grote moeite en extra kosten die de zijspanrijders hadden moeten maken om in Laguna Seca te kunnen rijden, was de race een grote tegenslag. Na de 500cc-race was het grootste deel van de toeschouwers vertrokken. De gebroeders Egloff gingen er meteen vandoor en namen een flinke voorsprong op Steve Webster, Rolf Biland, Egbert Streuer en Alain Michel. Na negen ronden nam Webster de leiding over en de Egloffs vielen zelfs nog terug achter Michel omdat bakkenist Urs last kreeg van kramp. Biland haakte met motorpech af en Egbert Streuer had bijzonder veel pech. Bij de start was het helmvizier van Bernard Schnieders stuk gegaan en dat brak tijdens de race af. Met gebaren werd de pit gewaarschuwd, maar toen het duo naar binnen ging voor een nieuwe helm had Bernard al zo veel vuil in zijn ogen dat verder rijden onmogelijk was.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Steve Webster   Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 46'48"240 2 20
2   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 47"05'558 4 17
3   Markus Egloff   Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 47"12'630 1 15
4   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 48"15'768 6 13
5   Barry Brindley   Graham Rose Fowler-Yamaha 48"17'293 9 11
6   Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha 48"50'403 11 10
7   Fritz Stölzle   Hubert Stölzle LCR-Krauser 12 9
8   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 7 8
9   Bernd Scherer   Thomas Schröder BSR-Krauser 15 7
10   René Progin   Laurent Magnenat LCR-Krauser 6
11   Wolfgang Stropek   Steve Campbell LCR-Krauser 5
12   Judd Drew   Brian Houghton LCR-JPX 4
13   Tony Baker   Trevor Hopkinson LCR-Krauser 3
14   Gary Thomas   Eckart Rösinger LCR-Krauser 2
15   Derek Jones   Peter Brown LCR-Yamaha 13 1

Niet gefinishedBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Steve Abbott   Shaun Smith LCR-Yamaha 8
  Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ADM 10
  Yvan Nigrowsky   Jacques Corbier LCR-JPX 14
  Theo van Kempen   Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser Ketting 18
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser Motor 3
  Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha Helmvizier 5
  Tony Wyssen   Kilian Wyssen LCR-Krauser Ongeval

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Kenny Howles   Steve Pointer LCR-Krauser
  Billy Gällros   Håkan Olsson Yamaha
  Barry Smith   David Smith Windle-ADM
  Ray Gardner   Tony Strevens LCR-Krauser
  Clive Stirrat   Simon Prior LCR-Krauser
  George Hardwick   Steve Parker LCR-Yamaha

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

TriviaBewerken

OrganisatieBewerken

De Sports Car Racing Association of the Monterey Peninsula (SCRAMP) had opnieuw de organisatie niet op orde. Tegen de regels in werden er kaarten verkocht voor het rennerskwartier, de toevoerwegen waren onvoldoende en werden steeds gewijzigd en de tijdwaarneming produceerde pas na 18 uur bruikbare tijden. De prijzengelden waren ongebruikelijk en tijdens de races reden er ambulances op de baan. De starter wist niet wanneer hij het licht op groen moest zetten. Daarmee was de organisatie nog slechter dan de ook niet goed bekend staande Grand Prix van Joegoslavië en Grand Prix van Zweden.

ZiekenboegBewerken

Bubba ShobertBewerken

Een week na het ongeval werd de toestand van Bubba Shobert in het ziekenhuis van San Jose "kritiek maar stabiel" genoemd. Shobert werd niet meer kunstmatig van zuurstof voorzien en reageerde op zijn omgeving.

Wayne GardnerBewerken

Wayne Gardner werd met een dubbele scheenbeenbreuk opgenomen in het ziekenhuis, maar vloog naar Engeland om zich te laten onderzoeken door dr. Nigel Cobb in Northampton. Die sloot zich aan bij de eerdere diagnose van Claudio Costa: niet opereren en ten minste twee maanden rust houden.

De wedstrijd verkopen?Bewerken

De zijspanrijders reden voor het eerst in de Verenigde Staten en hadden een onderlinge afspraak gemaakt om het in het begin spannend te houden om de klasse "te verkopen" aan het Amerikaanse publiek. De gebroeders Egloff hielden zich niet aan die afspraak, die ook zinloos was, want het publiek was al naar huis.

Externe linkBewerken

https://www.youtube.com/watch?v=TIt3bLNb9Y8 Het ongeval Kevin Magee en Bubba Shobert

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Australië 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1990