Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982 was veertiende en laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1982. De races werd verreden op 26 september 1982 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 250 cc-, de 350 cc- en de zijspanklasse beslist.

Circuit Hockenheimring-1970.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 26 september 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Tweede Vlag van Italië Virginio Ferrari
Derde Vlag van Italië Loris Reggiani
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Frankrijk Eric Saul
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Italië Paolo Ferretti
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Italië Claudio Lusuardi
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres

Voor de 350cc-klasse was dit haar allerlaatste mijlpaal. Ze verdween van de WK-kalender en reed in Hockenheim voor het laatst in WK-verband.

AlgemeenBewerken

Voor aanvang van de Duitse Grand Prix lag de druk vooral op Duitse coureurs: Toni Mang kon nog wereldkampioen 250- en 350 cc worden. In de 250cc-klasse had hij acht punten achterstand op Jean-Louis Tournadre, die minder wedstrijden gewonnen had en daarom - bij winst van Mang - ten minste vierde moest worden. In de 350cc-klasse had Mang vijf punten voorsprong op Didier de Radiguès. Als De Radiguès zou winnen moest Mang ten minste derde worden. Theoretisch lag hier ook nog een kansje voor Jean-François Baldé. Volkomen onverwacht lag er ook nog een beetje druk op zijspancoureur Werner Schwärzel, die met bakkenist Andreas Huber zijn kampioensfeest al in Italië gevierd had, maar door de FIM met beide voeten op de aarde werd gezet toen die pas in de tweede week van september had uitgerekend dat er bij de Finse GP ontzettend geblunderd was met de puntentoekenning, waardoor Rolf Biland/Kurt Waltisperg ook nog wereldkampioen zouden kunnen worden. Als zij wonnen zou Schwärzel wel aan een negende plaats genoeg hebben.

500 ccBewerken

Marco Lucchinelli was erop gebrand als afsluiting van het seizoen een race te winnen, want de regerend wereldkampioen had in het hele seizoen niet eens een podiumplaats gescoord. Hij nam in de race even de leiding, maar werd al snel teruggedrongen door Freddie Spencer. Die bouwde een voorsprong op op Randy Mamola en Franco Uncini, die op hun beurt weer twintig seconden voor Loris Reggiani en Virginio Ferrari reden. In de laatste drie ronden begon Spencer echter snelheid te verliezen, waardoor Mamola en Uncini aansloten. Mamola passeerde Spencer in de Sachskurve, maar toen Unicini hetzelfde probeerde raakte zijn voorwiel het achterwiel van Spencer, waardoor beiden vielen. Zo won Mamola zijn eerste Grand Prix van het seizoen, maar Lucchinelli profiteerde niet van de valpartijen, hij werd slechts vijfde.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Randy Mamola HB-Suzuki 39"15'60 5 15
2   Virginio Ferrari HB-Suzuki 39"36'56 9 12
3   Loris Reggiani Gallina-Suzuki 39"37'33 8 10
4   Takazumi Katayama RSC-Honda 7 8
5   Marco Lucchinelli RSC-Honda 3 6
6   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 5
7   Boet van Dulmen Ergon-Suzuki 12 4
8   Sergio Pellandini Suzuki 3
9   Philippe Coulon Suzuki 2
10   Jon Ekerold Cagiva 1
11   Michel Frutschi Sanvenero
12   Guido Paci Yamaha
13   Peter Sjöström Suzuki
14   Ernst Gschwender Suzuki
15   Walter Magliorati Suzuki
16   Philippe Robinet Suzuki
17   Jean Lafond Fior
18   Alfons Ammerschlager Suzuki
19   Steve Williams Suzuki
20   Henk de Vries Suzuki 28
21   Josef Hage Yamaha
22   Peter Looijesteijn Suzuki 38
23   Klaus Klein Suzuki
24   Giovanni Pelletier Morbidelli
25   Gerhard Treusch Suzuki
DNF   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha Val 6
DNF   Franco Uncini Gallina-Suzuki 2
DNF   Freddie Spencer RSC-Honda Val[1] 1
DNF   Kork Ballington Kawasaki Val 10
DNF   Jack Middelburg HB-Suzuki 4
DNF   Franck Gross GPA-Suzuki
DNF   Steve Parrish Yamaha
DNF   Leandro Becheroni Suzuki
DNF   Stuart Avant Suzuki
DNF   Seppo Rossi Suzuki
DNF   Víctor Palomo Suzuki
DNF   Andreas Hofmann Yamaha
DNF   Wolfgang von Muralt Suzuki
DNF   Gustav Reiner Suzuki
DNQ   Graziano Rossi Marlboro-Yamaha Blessure[2]
DNQ   Kenny Roberts Yamaha Blessure[3]
DNQ   Ángel Nieto RSC-Honda Blessure[4]
DNS   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha

Top tien eindstand 500 ccBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 103
2   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 76
3   Freddie Spencer RSC-Honda 72
4   Kenny Roberts Yamaha 68
5   Barry Sheene John Player-Yamaha 68
6   Randy Mamola HB-Suzuki 65
7   Takazumi Katayama RSC-Honda 48
8   Marco Lucchinelli RSC-Honda 43
9   Kork Ballington Kawasaki 31
10   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 29

350 ccBewerken

Na de spannende 250cc-race waarin de Duitsers (met name Manfred Herweh) niet konden voorkomen dat Jean-Louis Tournadre ten koste van Toni Mang wereldkampioen werd, hadden ze hun zaken in de 350cc-race beter voor elkaar. Mang kon weglopen van concurrent Didier de Radiguès, die door Herweh en Martin Wimmer in de tang genomen werd. De Chevallier-Yamaha liep niet goed en De Radiguès moest een pitstop maken om een vetgeslagen bougie te laten vervangen. Hij liep een ronde achterstand op en daarmee was de spanning uit de race. Herweh, die Wimmer en Mang in Duitse kampioensraces al twee keer verslagen had, pakte de eerste plaats, maar de tweede positie was voor Mang ruim voldoende om de wereldtitel te grijpen.

Uitslag 350 ccBewerken

350 cc: De situatie voor de race
Didier de Radiguès kon nog wereldkampioen worden, maar dan moest hij winnen en mocht Toni Mang niet hoger eindigen dan de vierde plaats. Daarom had teameigenaar Alain Chevallier niet minder dan vijf Chevallier-Yamaha's meegebracht, waarvan drie betrouwbare machines en twee die meer op topsnelheid getuned waren. Naast De Radiguès kregen Eric Saul en Thierry Espié een dergelijke machine met een duidelijke opdracht: Toni Mang van de derde plaats af houden. De Radiguès bereidde zich ook goed voor: Hij trainde uiteraard in de 350cc-klasse, maar ook in de 250cc-klasse. Die laatste training was puur bedoeld om het circuit te leren kennen, want om blessures te voorkomen ging hij daarin niet van start. Mang had op zijn beurt het circuit speciaal afgehuurd om met zijn beide 350cc-Kawasaki's meer dan 50 ronden te trainen.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Manfred Herweh Yamaha 43"52'27 8 15
2   Toni Mang Kawasaki 43"52'64 1 12
3   Eric Saul Chevallier-Yamaha 44"55'13 4 10
4   Wolfgang von Muralt Yamaha 8
5   Alan North Bimota-Yamaha 6
6   Pekka Nurmi Yamaha 9 5
7   Jacques Cornu Yamaha 10 4
8   Roger Sibille Yamaha 3
9   Jean-François Baldé Kawasaki 3 2
10   Franz Kaserer Yamaha 1
11   Bodo Schmidt Yamaha
12   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 2 +1 ronde
13   Mladen Tomic Yamaha +1 ronde
14   Edwin Weibel Yamaha +1 ronde
15   Pierre Bolle Yamaha +1 ronde
16   Josef Hutter Yamaha +1 ronde
17   Thierry Feuz Yamaha +1 ronde
18   Attilio Riondato Yamaha +1 ronde
19   Gunnar Bruhn Yamaha +1 ronde
20   Massimo Matteoni Yamaha +1 ronde
DNF   Christian Sarron Yamaha
DNF   Mar Schouten Yamaha 19
DNF   Karl-Thomas Grässel Yamaha 7
DNF   Martin Wimmer Yamaha 6
DNF   Patrick Fernandez Bimota-Bartol
DNF   Tony Head Armstrong
DNF   Thierry Espié Chevallier-Yamaha 5
DNF   Reino Eskelinen Yamaha
DNS   Jeffrey Sayle Armstrong
DNS   Siegfried Minich Rotax

Top tien eindstand 350 ccBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Toni Mang Kawasaki 81
2   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 64
3   Jean-François Baldé Kawasaki 59
4   Eric Saul Chevallier-Yamaha 52
5   Carlos Lavado Yamaha 36
6   Alan North Bimota-Yamaha 31
7   Jacques Cornu Yamaha 31
8   Christian Sarron Yamaha 28
9   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 21
10   Gustav Reiner Bimota-Yamaha / Bimota-Solo 19

250 ccBewerken

Het dilemma van Martin Wimmer, wel of niet steun verlenen aan Toni Mang, loste zichzelf tijdens de opwarmronde al op, want zijn machine viel stil omdat de bouten van de cilinderkop niet waren vastgedraaid. Didier de Radiguès (vierde trainingstijd) startte niet omdat hij zich wilde sparen voor de 350cc-race. Jean-Louis Tournadre startte vanaf de twaalfde plaats goed, maar kon toch niet voorkomen dat hij in de tweede groep terechtkwam. De kopgroep bestond uit Thierry Espié, Christian Estrosi, Paolo Ferretti, Roland Freymond en Toni Mang, de tweede groep uit Patrick Fernandez, Jean-Louis Guignabodet, Manfred Herweh, Sito Pons, Jean-Marc Toffolo en Tournadre. Mang liep van de groep weg, maar was in gezelschap van Espié en Ferretti en die drie wisselden regelmatig de koppositie. Freymond viel terug, net als Estrosi, maar die laatste was wellicht al aan zijn opdracht bezig: niet vóór Tournadre finishen. Intussen verleende Herweh steun aan Mang door Tournadre waar hij kon in de weg te rijden en soms zelfs bijna naast de baan te duwen. Ferretti kon Mang uiteindelijk niet volgen en Espié schoot een keer rechtdoor waardoor hij ook de aansluiting verloor. Mang kon zo ongehinderd de race winnen, maar Estrosi en Fernandez verhinderden verdere aanvallen van Herweh op Tournadre. Ferretti werd tweede en Espié derde, maar de Fransen wisten, uitgefloten door het Duitse publiek, Tournadre naar de vierde plaats en de wereldtitel te loodsen. Toni Mang was echter wel sportief en was de eerste die Tournadre feliciteerde.

Uitslag 250 ccBewerken

250 cc: De situatie voor de race
Privérijder Jean-Louis Tournadre stond aan de leiding van het WK, met acht punten voorsprong op Toni Mang, maar hij zou het op de snelle Hockenheimring met zijn privé-Yamaha niet makkelijk krijgen. Als Mang won moest hij ten minste vierde worden. Al op vrijdagavond probeerde een Franse journalist de andere Fransen te bewegen Tournadre bij te staan. Op dat moment weigerden ze, met uitzondering van Christian Sarron. Jean-François Baldé reed voor Kawasaki, net als Mang, en de Pernod-rijders Christian Estrosi en Thierry Espié wilden hun sponsors niet teleurstellen. Op zaterdagavond was de situatie van Tournadre nog nijpender geworden, want hij had slechts de twaalfde startplaats bereikt, terwijl Estrosi en Espié tweede en derde stonden. Op zaterdagavond werd een tweede poging gedaan en uiteindelijk vertelde een vertegenwoordiger van Pernod dat men - indien beide machines in de race bleven - één coureur zou "opofferen" om Tournadre te helpen. Aan de kant van Mang verwachtte het Duitse publiek steun van Martin Wimmer, maar die reed met steun van de Duitse Yamaha-importeur Mitsui en kon moeilijk steun verlenen aan Kawasaki-rijder Mang. Wimmer gaf voor de race aan dat hij Mang niet zou steunen, maar ook niet in de weg zou rijden.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Kawasaki 35"33'59 1 15
2   Paolo Ferretti MBA 35"42'02 9 12
3   Thierry Espié Pernod 35"54'22 3 10
4   Jean-Louis Tournadre Yamaha 8
5   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 7 6
6   Christian Estrosi Pernod 2 5
7   Manfred Herweh Yamaha 8 4
8   Roland Freymond MBA 6 3
9   Mar Schouten MBA 17 2
10   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 10 1
11   Jacques Bolle Yamaha
12   Jean-François Baldë Kawasaki
13   Tadasu Ikeda Yamaha
14   Gabriel Grabia Yamaha
15   Johannes Klement Yamaha
16   Karl-Thomas Grässel Yamaha
17   Richard Schlachter Yamaha
18   Jacques Cornu Yamaha
19   Bruno Luscher Yamaha
20   Gerhard Waibel Kawasaki
21   Herbert Hauf Yamaha
22   Christian Sarron Yamaha
23   Leif Nielsen Rotax
24   Jürgen Schmid Yamaha
25   Franco Marchegiani Yamaha
DNF   Jeffrey Sayle Armstrong
DNF   Sito Pons Kobas-Rotax
DNF   Massimo Matteoni Yamaha
DNF   Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNF   Tony Head Armstrong
DNF   Jean-Marc Toffolo Rotax
DNF   Paul Harris Yamaha
DNF   Michel Simeon Yamaha
DNF   Pierre Bolle Yamaha
DNF   Ricardo Tormo Zelfbouw-Bartol
DNQ   Donnie Robinson Spondon-Yamaha
DNS   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 4
DNS   Martin Wimmer Spondon-Yamaha 5
DNS   Siegfried Minich Rotax

Top tien eindstand 250 ccBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Jean-Louis Tournadre Yamaha 118
2   Toni Mang Kawasaki 117
3   Roland Freymond MBA 72
4   Martin Wimmer Spondon-Yamaha 48
5   Carlos Lavado Yamaha 39
6   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 38
7   Paolo Ferretti MBA 34
8   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 30
9   Jeffrey Sayle Armstrong 27
10   Christian Sarron Yamaha 26

50 ccBewerken

De 50cc-klasse opende de Duitse Grand Prix en vanaf de start liepen Stefan Dörflinger en Eugenio Lazzarini weg van de rest van het veld. Dörflinger was in de training twee seconden sneller geweest, maar in de laatste ronde nam Lazzarini in het Motodrom een kleine voorsprong en won de race. Voor het wereldkampioenschap maakte dat geen verschil. Dat was er wel voor Claudio Lusuardi, die derde werd. Omdat zijn concurrent Giuseppe Ascareggi slechts elfde werd veroverde Lusuardi de derde plaats in het WK.

Uitslag 50 ccBewerken

50 cc: De situatie voor de race
Stefan Dörflinger had zijn wereldtitel in de GP van San Marino al veiliggesteld, maar sponsor Mike Krauser had het kampioensfeest uitgesteld. Het was nog altijd mogelijk dat Eugenio Lazzarini evenveel punten zou scoren als Dörflinger uitviel, maar dan nog kon hij geen wereldkampioen meer worden. Krauser wilde echter wereldkampioen worden met een echte puntenvoorsprong. De opdracht voor Dörflinger was dan ook: minstens één punt scoren.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Eugenio Lazzarini Garelli 28"40'57 2 15
2   Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 28"42'29 1 12
3   Claudio Lusuardi Villa 28"50'32 5 10
4   Ricardo Tormo Bultaco 3 8
5   Hagen Klein Kreidler 6 6
6   Gerd Bauer Kreidler 10 5
7   George Looijesteijn Kreidler 9 4
8   Reinhard Scheidauer Kreidler 3
9   Peter Verbic Kreidler 2
10   Ingo Emmerich Kreidler 1
11   Giuseppe Ascareggi Minarelli
15   Paul Rimmelzwaan Roton 19
16   Rini Vrijdag Kreidler 25
17   Jos van Dongen Bultaco 21
DNF   Hans Spaan Van Veen-Kreidler Val
DNF   Theo Timmer Bultaco Motor 8
DNF   Henk van Kessel Kreidler Motor 15
DNF   Rainer Kunz Kreidler 4
DNF   Hans-Jürgen Hummel Sachs 7

Eindstand 50 ccBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 81
2   Eugenio Lazzarini Garelli 69
3   Claudio Lusuardi Villa 43
4   Ricardo Tormo Bultaco 40
5   Giuseppe Ascareggi Minarelli 38
6   Hans-Jürgen Hummel Sachs 19
7   Theo Timmer Bultaco 15
8   Massimo De Lorenzi Minarelli 14
9   Hans Spaan Van Veen-Kreidler 12
10   Hagen Klein Massa-Real 10

ZijspannenBewerken

Rolf Biland nam al in de eerste bocht de leiding, door Egbert Streuer tamelijk bruut de weg af te snijden. Op de natte baan wilde Streuer aanvankelijk de eerste plaats terugveroveren, maar hij koos ervoor op safe te rijden en de tweede plaats veilig te stellen. Verder was er weinig spanning, want Werner Schwärzel hoefde slechts negende te worden en hoewel zijn motor perfect liep, koos hij voor veiligheid. Zijn zesde plaats was ruim voldoende voor de wereldtitel.

Uitslag zijspannenBewerken

Zijspanklasse: De situatie voor de race
Werner Schwärzel en Andreas Huber hadden na de GP van San Marino hun wereldkampioenschap al gevierd, maar een week later ontdekte de FIM dat er tijdens de Finse Grand Prix geblunderd was met de puntentelling. Na zeven ronden werd de race daar afgevlagd na het dodelijke ongeluk van Jock Taylor, en er waren geen punten toegekend. Dat bleek een vergissing: wanneer er meer dan twee ronden maar minder dan 75% van de race verreden waren had men de helft van de punten moeten toekennen. Daardoor kregen Rolf Biland/Kurt Waltisperg er 7½ punt bij en Schwärzel/Huber slechts 5. Door dit verschil van 2½ punt kon Biland plotseling toch nog wereldkampioen worden. Hij moest dan wel winnen en Schwärzel mocht niet bij de eerste negen finishen. Biland zou dan bovendien de pijn moeten verbijten, want tijdens de training in San Marino had hij een sleutelbeen gebroken.
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 36"58'09 1 15
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 37"10'10 2 12
3   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 37"37'28 3 10
4   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 7 8
5   Trevor Ireson   Donnie Williams Ireson-Yamaha 5 6
6   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 4 5
7   Hermann Huber   Hermann Bäsler Lutz-Yamaha 4
8   Hans Hügli   Andreas Schütz Seymaz-Yamaha 6 3
9   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 2
10   Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha 1

Top tien eindstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 86
2   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 82,5
3   Alain Michel   Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 68
4   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 47,5
5   Jock Taylor (†)   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 33
6   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 29
7   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc,
  Horst Juhant en
  Helmut Schilling en
  Philippe Greffet
Seymaz-Yamaha 28
8   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 23
9   Rolf Steinhausen   Hermann Hahn Busch-Yamaha 20
10   Trevor Ireson   Donnie Williams Ireson-Yamaha 20

TriviaBewerken

Laatste 350cc-raceBewerken

Omdat de 350cc-klasse werd afgeschaft werd Toni Mang voor eeuwig wereldkampioen, maar Manfred Herweh, die zijn allereerste WK-overwinning behaalde, werd de laatste klassewinnaar.

Weinig overwinningenBewerken

Jean-Louis Tournadre werd wereldkampioen 250 cc met slechts één overwinning (de Franse Grand Prix, die door de toprijders geboycot was). Toni Mang werd in de 350cc-klasse wereldkampioen met slechts één overwinning (de Finse Grand Prix). Werner Schwärzel/Andreas Huber wonnen de zijspantitel zelfs zonder een enkele overwinning.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1981
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI