Hoofdmenu openen

De Grand Prix-wegrace der Naties 1987 was de vierde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1987. De races werden verreden op 23- en 24 mei 1987 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza. In Monza reden alle soloklassen (80 cc, 125 cc, 250 cc en 500 cc).

Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 65º Gran Premio D'Italia
Land Vlag van Italië Italië
Datum 23- en 24 mei 1987
Organisator FMI/FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Loris Reggiani
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Derde Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Bruno Casanova
Snelste ronde Vlag van Italië Bruno Casanova
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Italië Bruno Casanova
Derde Vlag van Oostenrijk August Auinger
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Spanje Manuel Herreros
Derde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger

AlgemeenBewerken

Een boycot van deze race was tijdens de Grand Prix van Duitsland maar net afgewend. De coureurs stoorden zich al jaren aan het vele publiek in het rennerskwartier. Volgens promotor Flammini was een pasjessysteem voor het rennerskwartier door de Italiaanse wetgeving verboden, maar dat sneed geen hout omdat Bernie Ecclestone dat voor de Formule 1 wel had weten in te voeren. Flammini wist uiteindelijk de International Road Racing Teams Association te overtuigen, maar organisatorisch klopte er nog steeds niet veel van. Omdat het “te druk" was in het rennerskwartier werd de 125cc-klasse net als vorig jaar naar de zaterdag verbannen, maar op zondag reden er wel twee nationale klassen op Monza. In een van deze races, de Yamaha Super Trophy, kwam de 23-jarige Mauro Ceccoli ten val. Hij verloor bij deze val zijn helm en overleed aan de gevolgen van het ongeluk.

In deze Grand Prix werd duidelijk wie de bovenliggende partijen in de wegrace van 1987 waren: Wayne Gardner in de 500cc-klasse, alle fabrieks-Honda's in de 250cc-klasse, Garelli in de 125cc-klasse en Derbi in de 80cc-klasse. Yamaha had het moeilijk om goede resultaten te boeken.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Door de lange rechte stukken en drie chicanes hadden veel coureurs moeite om hun rempunten te vinden. Daardoor vielen onder meer Pierfrancesco Chili, Ron Haslam, Niall Mackenzie, Raymond Roche, Christian Sarron en Tadahiko Taira. Haslam hield er de meeste problemen aan over, omdat hij onder zijn Honda terechtkwam. Wayne Gardner was veruit de snelste, ruim een seconde sneller dan Eddie Lawson, die vrij somber was over de vooruitzichten in deze race en de rest van het seizoen. Randy Mamola stond nog aan de leiding van het wereldkampioenschap, maar had grote problemen door een defecte ontsteking bij de ene en een uitgelopen krukaslager bij de andere machine. Teamchef Kenny Roberts hielp hem met het testen van banden en reed daarbij de 17e trainingstijd.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"48'66
2.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"49'89
3.   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 1"50'08
4.   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 1"50'53
5.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"50'64
6.   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 1"50'65
7.   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"50'87
8.   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"50'93
9.   Raymond Roche Bastos-Cagiva 1"51'24
10.   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"51'40

De raceBewerken

Volgens Wayne Gardner lag het aan zijn Honda NSR 500 dat hij zo snel was, want zelf was hij bepaald niet fit. Hij had hoofdpijn en in de tweede ronde kreeg hij een bloedneus. Juist in die ronde passeerde hij de leidende Eddie Lawson en hij nam meteen afstand, terwijl het bloed tegen de binnenkant van zijn helmvizier waaide en het zicht steeds slechter werd. Toch bleef de vraag waarom de andere Honda's het relatief slecht deden. Ron Haslam en Shunji Yatsushiro hadden nog last van blessures, Roger Burnett reed op een 1986-NSR 500 en Pierfrancesco Chili op een driecilinder NS 500, maar Niall Mackenzie viel ronduit tegen. Veel spanning was er niet in de race. Lawson volgde zo snel hij kon en enkele seconden achter hem vochten Randy Mamola, Christian Sarron en Rob McElnea (allen op Yamaha YZR 500's) om de derde plaats. In de laatste ronde raakten McElnea en Mamola elkaar en laatstenoemde landde in het gras. Sarron werd nu derde, nipt voor McElnea, die in de uitloopronde bij de Variante Ascari stopte om Mamola een lift te geven.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 24 44"04'81 1 15
2   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 24 +15'66 2 12
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 24 +32'46 5 10
4   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 24 +32'49 6 8
5   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 24 +32'55 4 6
6   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 24 +40'48 3 5
7   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 24 +1"01'89 7 4
8   Kevin Schwantz Suzuki 24 +1"02'19 13 3
9   Raymond Roche Bastos-Cagiva 24 +1"06'00 9 2
10   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 24 +1"06'26 10 1
11   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 24 +1"33'06 14
12   Manfred Fischer Honda 23 +1 ronde 12
13   Richard Scott Honda 23 +1 ronde 15
14   Bruno Kneubühler Honda 23 +1 ronde 22
15   Massimo Broccoli Honda 23 +1 ronde 28
16   Marco Papa Honda 23 +1 ronde 26
17   Fabio Barchitta Honda 23 +1 ronde 29
18   Alessandro Valesi Iberna-Honda 23 +1 ronde 23
19   Vittorio Gibertini Suzuki 23 +1 ronde 32
20   Fabio Biliotti Honda 22 +2 ronden 18
21   Vittorio Scatola Paton 22 +2 ronden 33
22   Esko Kuparinen Honda 22 +2 ronden 36

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 23 Val 8
  Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 19 19
  Gustav Reiner Hein Gericke-Honda 17 16
  Gerold Fischer Honda 14 34
  Marco Marchesani Suzuki 9 27
  Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 4 Opgave[1] 11
  Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda 4 21
  Wolfgang von Muralt Suzuki 3 25
  Daniel Amatriaín Honda 3 30
  Thierry Rapicault Honda 2 24
  Andreas Leuthe Honda 1 37
  Kenny Irons Heron-Suzuki 0 20

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid Oorzaak
  Kenny Roberts Roberts-Lucky Strike-Yamaha 17 Alleen getraind[2]
  Simon Buckmaster Duckhams-Honda 31
  Maarten Duyzers HDJ-Honda 35 Val[3]

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Leandro Becheroni Suzuki
  Josef Doppler Honda
  Steve Manley Suzuki
  Alan Jeffery Suzuki
  Christoph Bürki Honda
  Tony Carey Suzuki
  Larry Moreno Vacondio Suzuki

Niet DeelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Mike Baldwin Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[4]
  Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[5]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 43
2   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 39
3   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 32
  Ron Haslam ELF-HRC-Honda
5   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 22
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 17
7   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 14
8   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 13
9   Takumi Ito Suzuki 10
  Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha

250cc-klasseBewerken

In de 250cc-klasse liet men 58 deelnemers toe tot de trainingen. Dat waren er zo veel, dat er in twee groepen (even en oneven startnummers) getraind moest worden. Men lichtte de hand met de reglementen door niet te kijken naar de snelste rondetijden, maar van elke groep de 18 snelsten toe te laten tot de race.

De trainingBewerken

De grote verrassing in de training was Loris Reggiani, die met zijn Aprilia-Rotax overtuigend de snelste was. Ook de Yamaha YZR 250's van Carlos Lavado en Patrick Igoa konden nog redelijk meekomen. Reinhold Roth had geen enkele last meer van het scheurtje in zijn sleutelbeen dat hij in de Duitse GP had opgelopen.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
Carlos Lavado reed de derde trainingstijd (1"56'34),

maar kreeg de tweede startpositie, ten koste van Reinhold Roth (1"56'31).

Dat kwam omdat men nogal vreemd rekende:

1: De snelste rijder met even nummer (Loris Reggiani, startnummer 18).

2: De snelste rijder met oneven nummer (Carlos Lavado, startnummer 1).

3: De tweede rijder met even nummer (Reinhold Roth, startnummer 24).

4: De tweede rijder met oneven nummer (Jacques Cornu, startnummer 7) enz.

1.   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 1"55'69
2.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"56'34
3.   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"56'31
4.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"56'51
5.   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"56'62
6.   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 1"56'64
7.   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"56'79
8.   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 1"57'05
9.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"57'21
10.   Maurizio Vitali FMI-Garelli 1"57'50

De raceBewerken

De 250cc-race werd de spannendste van de dag. Carlos Cardús nam aanvankelijk een kleine voorsprong, maar een slecht lopende motor wierp hem terug. Er ontstond een grote kopgroep met Loris Reggiani, Toni Mang, Reinhold Roth, Jacques Cornu, Carlos Lavado, Dominique Sarron en Sito Pons. De posities wisselden regelmatig doordat er op Monza volop geslipstreamed en uitgeremd kon worden. Tegen het einde van de race brak de groep en bleven alleen Mang, Roth, Sarron en Cornu over, nadat Reggiani met ontstekingspech was uitgevallen. Het bleef spannend tot op de streep, waar de eerste vier binnen driekwart seconde finishten. Het werd een overtuigende overwinning voor Honda, met NSR 250's op de eerste vijf plaatsen. Lavado was met zijn YZR 250 de eerste Yamaha-coureur. De tweede was Patrick Igoa met een Yamaha TZ 250-productieracer.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 35"10'63 6 15
2   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda +0'20 2 12
3   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda +0'56 7 10
4   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda +0'78 4 8
5   Sito Pons Campsa-HRC-Honda +5'52 12 6
6   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha +5'70 3 5
7   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda +15'60 8 4
8   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha +22'45 5 3
9   Maurizio Vitali FMI-Garelli +30'48 10 2
10   Guy Bertin Honda +30'80 16 1
11   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +45'38 9
12   Stefano Caracchi Honda +45'74 14
13   Hans Lindner Honda +46'08 19
14   Donnie McLeod EMC-Rotax +46'18 18
15   Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda +50'05 17
16   Andreas Preining Rotax +50'28 26
17   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +50'76 15
18   Manfred Herweh Levior-Honda +1"08'12 24
19   Massimo Matteoni Honda +1"08'23 27
20   Harald Eckl Honda +1"09'38 23
21   Jochen Schmid Yamaha +1"09'81 33
22   René Delaby Yamaha +1"23'99 31
23   Marcellino Lucchi Honda +1"24'16 25
24   Urs Lüzi Parisienne-Honda +1"49'50 35
25   Josef Hutter Honda +1"50'29 30
26   Graham Singer Rotax +1 ronde 37

Niet gefiinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Bruno Bonhuil Honda 29
  Juan Garriga Ducados-Yamaha Val 11
  Jean-Michel Mattioli Yamaha 20
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax Ontsteking 1
  Iván Palazzese Yamaha 22
  Marcello Iannetta Yamaha 28
  Jean-Louis Guignabodet Honda 32
  Fabrizio Pirovano Yamaha 34
  Nedy Crotta Armstrong-Rotax 36

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid Oorzaak
  Jean-François Baldé Defi-Rotax 13
  Massimo Messere Agostini-Marlboro-Yamaha 21 Blessure[6]

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Gary Cowan Honda
  Jean Foray Yamaha
  Andrea Borgonovo Honda
  Alberto Rota Honda
  Hervé Duffard Honda
  Alain Bronec Honda
  Andrea Brasini Honda
  Fabrizio Furlan Yamaha
  Philippe Pagano Honda
  Kevin Mitchell Yamaha
  Fausto Ricci Iberna-Honda
  Renzo Colleoni Honda
  Tony Rogers Yamaha
  Englebert Neumair Rotax
  Claudio Antonellini Honda
  Paolo Aita Honda
  Manuel Gonzalez Yamaha
  Janez Pintar Honda
  Gilberto Gambelli Honda
  Robin Appleyard Honda
  Massimo Sirianni Yamaha

Niet DeelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[7]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 35
2   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 33
3   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 25
4   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 24
5   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 21
6   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 18
  Juan Garriga Ducados-Yamaha
  Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda
9   Masaru Kobayashi HRC-Honda 15
  Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Het door Paolo Pileri geleide MBA-fabrieksteam trad wat gehavend aan in Monza, na de Duitse GP waarin Paolo Casoli drie vingers had gebroken en waar ook Domenico Brigaglia geblesseerd was geraakt. Casoli liet verstek gaan, maar Brigaglia zette de vierde trainingstijd. De fabrieks-Garelli's waren duidelijk de snelsten, terwijl Pier Paolo Bianchi met zijn privé-MBA de derde tijd reed.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Bruno Casanova FMI-Garelli 2"03'82
2.   Fausto Gresini FMI-Garelli 2"04'07
3.   Pier Paolo Bianchi MBA 2"04'64
4.   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 2"05'11
5.   August Ainger Bartol-MBA 2"05'20
6.   Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA 2"05'87
7.   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 2"06'12
8.   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 2"06'39
9.   Adi Stadler MBA 2"06'68
10.   Willy Pérez MBA 2"07'14

De raceBewerken

In de race (op zaterdag, tussen de trainingen van de andere klassen door) ontstond er al snel een kopgroep met drie rijders: Fausto Gresini, Bruno Casanova en August Auinger. Daarachter volgden op enkele seconden afstand Domenico Brigaglia, Pier Paolo Bianchi en Andrés Sánchez. Brigaglia kon nog niet voluit gaan door zijn blessures, maar het gevecht tussen Gresini, Casanova en Auinger duurde tot in de laatste bocht, temeer omdat Garelli geen stalorders had uitgevaardigd en Casanova gerust mocht winnen. Zover kwam het niet. In de Curva Parabolica zette Auinger zijn aanval in op Gresini, maar hij ging te wijd en Gresini kwam binnendoor. Doordat deze twee naast elkaar zaten moest Casanova even inhouden, maar zijn Garelli accelereerde beter dan de Bartol-MBA van Auinger. Het drietal ging binnen een seconde over de finish.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 37"23'63 2 15
2   Bruno Casanova FMI-Garelli +0'16 1 12
3   August Auinger Bartol-MBA +0'49 5 10
4   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA +27'21 4 8
5   Pier Paolo Bianchi MBA +33'13 3 6
6   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA +33'87 7 5
7   Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA +40'27 6 4
8   Lucio Pietroniro Johnson-MBA +46'68 8 3
9   Corrado Catalano MBA +1"12'41 20 2
10   Olivier Liégeois Assmex-MBA +1"18'75 14 1
11   Mike Leitner MBA +1"19'14 12
12   Johnny Wickström MBA +1"20'74 15
13   Gastone Grassetti MBA +1"22'36 13
14   Adi Stadler MBA +1"22'49 9
15   Jean-Claude Selini MBA +1"31'04 17
16   Willy Pérez MBA 10
17   Jacques Hutteau MBA +1"36'380 16
18   Claudio Macciotta MBA +1"36'460 18
19   Håkan Olsson MBA +1 ronde 27
20   Fernando Gonzales JJ Cobas +1 ronde 25
21   Esa Kytölä MBA +1 ronde 19
22   Iván Troisi MBA +1 ronde 26
23   Christian Le Badezet MBA +1 ronde 23
24   Marco Cipraini MBA +1 ronde 34
25   Thomas Møller-Pedersen MBA +1 ronde 33
26   Hubert Abold Honda +1 ronde 28
27   Stefano Bianchi MBA +1 ronde 24
28   Peter Balaz MBA +1 ronde 32
29   Norbert Peschke MBA +5 ronden 21

Niet gefiinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Thierry Feuz LCR-MBA 11
  Luciano Garagnani MBA 36
  Flemming Kistrup MBA 29
  Robin Milton MBA 30
  Karl Dauer MBA 35
  Emilio Cuppini Honda 32

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid
  Peter Sommer MBA 22

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Paul Bordes MBA
  Ezio Gianola Honda
  Robin Appleyard MBA
  Ian McConnachie MBA[8]
  Fernando Hernandez Benetti
  Bady Hassaine MBA
  Allan Scott EMC-Rotax

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Spaan MBA Blessure[9]
  Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA Blessure[10]

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 45
2   Bruno Casanova FMI-Garelli 30
3   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 26
  August Auinger Bartol-MBA
5   Pier Paolo Bianchi MBA 20
6   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 10
  Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA
8   Thierry Feuz LCR-MBA 7
  Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA
10   Ezio Gianola FMI-Honda 5

80cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

In de trainingen konden Stefan Dörflinger en Gerhard Waibel met hun Krausers de Derbi van Jorge Martínez nog redelijk volgen, zeker in vergelijking met Ian McConnachie en Manuel Herreros, die ruim twee seconden langzamer waren. De trainingstijden lagen ver uit elkaar. Günter Schirnhofer reed naar de tiende startplaats, maar hij moest 6½ seconde toegeven op Martínez. Het JVC-HuVo-Casal-team liet verstek gaan; Hans Spaan was geblesseerd en Theo Timmer was juist vader geworden en bleef daarom thuis.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"10'39
2.   Stefan Dörflinger LCR-Krauser 2"11'01
3.   Gerhard Waibel LCR-Krauser 2"11'15
4.   Ian McConnachie LCR-Krauser 2"13'12
5.   Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 2"13'15
6.   Hubert Abold Krauser 2"15'37
7.   Karoly Juhasz Krauser 2"15'51
8.   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 2"15'73
9.   Josef Fischer LCR-Krauser 1"16'19
10.   Günter Schirnhofer Krauser 2"17'16

De raceBewerken

Gerhard Waibel nam meteen de leiding, gevolgd door Jorge Martínez en Manuel Herreros. Na enkele ronden sloot ook Stefan Dörflinger bij dit drietal aan. Zo waren er twee Derbi's en twee Krausers in de strijd, maar Dörflinger leek een wat afwachtende houding aan te nemen, terwijl Waibel meer vechtlust toonde. Dat moest hij in de zesde ronde bekopen met een valpartij in de Curva Parabolica. Hij kon zijn machine wel weer oprapen en hij werd toch nog tiende. Vier ronden voor het einde ging Martínez er alleen vandoor en hij sloeg een gat van 11 seconden met Herreros, die Dörflinger (met een scheurtje in de uitlaat) nipt voor kon blijven.

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 28"47'31 1 15
2   Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi +11'20 5 12
3   Stefan Dörflinger LCR-Krauser +11'33 2 10
4   Hubert Abold Krauser +28'23 6 8
5   Jörg Seel Seel +30'24 11 6
6   Karoly Juhasz Krauser +31'88 7 5
7   Paolo Priori Krauser +48'31 13 4
8   Günter Schirnhofer Krauser +1"01'14 10 3
9   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa +1"06'04 8 2
10   Gerhard Waibel LCR-Krauser +1"23'42 3 1
11   Giuseppe Ascareggi BBFT +1"24'90 20
12   Wilco Zeelenberg Casal +1"25'51 14
13   Felix Rodríguez JJ Cobas +1"40'53 22
14   Raimo Lipponen Krauser +1"40'64 18
15   Richard Bay Ziegler +1"50'96 12
16   Rainer Kunz Kroko +1"56'23 16
17   Mario Stocco Faccioli +2"00'16 25
18   Serge Julin Casal +2"00'25 27
19   Mario Scalinci HuVo-Casal +2"12'30 30
20   Reiner Koster Kroko +2"18'26 26
21   Jos van Dongen Krauser +1 ronde 23
22   René Dünki Krauser +1 ronde 21
23   Chris Baert Seel +1 ronde 24
24   Claudio Granata Autisa +1 ronde 31

Niet gefiinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Ian McConnachie LCR-Krauser Carburatie[11] 4
  Alex Barros Arbizu-Casal 19
  Stuart Edwards Casal 33
  Josef Fischer LCR-Krauser 9
  Vincenzo Saffiotti UFO 32
  Herri Torrontegui JJ Cobas 17
  Thomas Engl Esch 29

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid
  Juan Ramón Bolart Krauser 15
  Paul Bordes RB 28

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Nicola Casadei Unimoto
  Salvatore Milano Krauser
  Francesco Fantini RB

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Spaan JVC-HuVo-Casal Blessure[9]
  Theo Timmer JVC-HuVo-Casal Familieomstandigheden[12]

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 42
2   Gerhard Waibel LCR-Krauser 24
3   Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 23
4   Stefan Dörflinger LCR-Krauser 20
5   Àlex Crivillé Marlboro-Derbi 12
  Ian McConnachie LCR-Krauser
7   Jörg Seel Seel 11
8   Julián Miralles Marlboro-Derbi 10
9   Hubert Abold Krauser 9
10   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 8

TriviaBewerken

500cc-test 1Bewerken

Al op maandag voor de Grand Prix kreeg Luca Cadalora de gelegenheid te testen met de Yamaha YZR 500 van Eddie Lawson. Wellicht was die test eigenlijk voor Martin Wimmer bedoeld, maar die was nog geblesseerd.

500cc-test 2Bewerken

Kenny Roberts kwalificeerde zich als 17e voor de 500cc-race, maar hij trainde met de machine van Mike Baldwin alleen als test. Al in Hockenheim had hij aangegeven in Monza te gaan trainen om Randy Mamola met zijn bandenkeuze te helpen. Zijn Roberts-Lucky Strike-Yamaha-team was het enige dat Dunlop-banden gebruikte en Dunlop had daardoor niet veel feedback, zeker nu Baldwin geblesseerd was.

500cc-test 3Bewerken

Na zijn indrukwekkende debuut tijdens de Spaanse Grand Prix werd Richard Scott al snel genoemd als tijdelijke vervanger voor Mike Baldwin. Dat gebeurde in Monza nog niet, maar Scott werd wel benaderd om na deze Grand Prix te gaan testen op het Automotodrom Grobnik in Rijeka. Dat kwam ook omdat Kenny Roberts, die deze test graag zelf had gedaan, voor overleg met Yamaha naar Japan moest. De dertiende plaats van Richard Scott in Monza leek wat tegen te vallen, maar hij bereikte de finish met een haperende motor (uitgelopen krukaslager).

Nieuwe CagivaBewerken

Raymond Roche en Didier de Radiguès hadden zich tot nu toe moeten behelpen met de Cagiva uit 1986, maar in Monza kon Roche gebruikmaken van de 1987-versie van de machine, de Cagiva V 587. Voor De Radiguès was nog geen machine beschikbaar.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1986
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI