Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Finland 1980

AlgemeenBewerken

Door het wegvallen van de Zweedse Grand Prix was ook de Finse minder interessant geworden voor de coureurs. Normaal gesproken konden zij de verre reis naar Scandinavië financieel aantrekkelijk houden omdat er twee GP's waren. Bovendien was de 350cc-klasse geschrapt, waardoor coureurs die in de 250- en de 350cc-klasse deelnamen nu de reis voor slechts één race moesten maken. Kork Ballington was na zijn darmoperatie weer fit genoeg om deel te nemen, waardoor Toni Mang eindelijk weer tegenstand kreeg in de 250cc-race. Bovendien kon Ballington zich nu ook weer richten op de ontwikkeling van de Kawasaki KR 500. Ballington won de 250cc-race, maar het was te laat om Mang van de wereldtitel af te houden. Honda had de NR 500 weer eens meegebracht. De testrijders Mick Grant en Takazumi Katayama hadden het hele seizoen als privérijder met andere merken gereden. Katayama was in een internationale race in Italië derde geworden met de Honda en dat gaf hoop op een goed resultaat. Katayama trainde met de machine, zette de 30e trainingstijd en daarmee waren twee motorblokken afgeschreven. Katayama en Grant brachten hun privé-Suzuki's aan de start.

500 ccBewerken

Na de trainingen zag het er goed uit voor Marco Lucchinelli en Graziano Rossi, die nu allebei een 16 inch voorwiel hadden en met ruime voorsprong eerste en tweede stonden. Wil Hartog, eveneens met een 16" voorwiel, stond derde. In de race nam Lucchinelli binnen enkele ronden een flinke voorsprong, die hij steeds verder wist uit te bouwen. De strijd om de tweede plaats ging tussen Rossi, Hartog en Kenny Roberts. Halverwege de race verdwenen zowel Rossi als Lucchinelli in de pit met motorproblemen, waardoor Hartog de leiding overnam. Roberts, die nu een speciaal luchtkanaal op zijn machine had om de warmteproblemen met zijn achterdemper tegen te gaan, wist hem niet te achterhalen, maar was tevreden met zijn tweede plaats. Daarmee bouwde hij zijn voorsprong in het wereldkampioenschap op Randy Mamola weer iets verder uit.

Uitslag 500 ccBewerken

Honda NR 500
 
De machine met het Maxton-buisframe en normale Marzocchi-telescoopvork
De Honda NR 500 was een zeer vooruitstrevende viercilinder viertakt met ovale zuigers en cilinders, 32 kleppen en 8 drijfstangen die 20.000 tpm kon draaien. De eerste versie, met een monocoque-frame, was in 1979 een paar keer ingezet maar Mick Grant en Takazumi Katayama konden zich niet of nauwelijks kwalificeren voor de races. Er kon ook niet aan de motor gewerkt worden. Zelfs eenvoudige zaken als het verwisselen van bougies of sproeiers vereisten het uitbouwen van het motorblok. Daarom kreeg de 1980-versie een buisframe van Maxton, dat de machine 16 kg zwaarder maakte en waarvan Katayama na de eerste tests al had gemeld dat de stuurkwaliteiten beneden de maat waren. Het werken aan de motor was nu een stuk eenvoudiger, maar de machine kon nog steeds niet overtuigen.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Wil Hartog Suzuki 50'51"8 3 15
2   Kenny Roberts Yamaha 51'01"3 5 12
3   Franco Uncini Suzuki 51'14"6 4 10
4   Randy Mamola Suzuki 51.25"1 6 8
5   Kork Ballington Kawasaki 51'32"1 12 6
6   Patrick Pons Yamaha 51'35"2 8 5
7   Carlo Perugini Suzuki 51'38"5 13 4
8   Philippe Coulon Suzuki 51'57"4 7 3
9   Sadao Asami Yamaha 52'08"5 21 2
10   Raymond Roche Yamaha 52'13"2 15 1
11   Franck Gross Suzuki 52'16"7 17
12   Lennart Bäckström Suzuki 52'30"7 20
13   Seppe Rossi Suzuki 52'31"4 23
14   Patrick Fernandez Yamaha 52'50"8 19
15   Michel Rougerie Suzuki 53'01"0 16
16   Werner Nenning Yamaha +1 ronde 24
17   Hubert Rigal Yamaha +1 ronde 14
18   Michel Frutschi Yamaha +1 ronde 22
19   Max Wiener Suzuki +1 ronde 28
DNF   Marco Lucchinelli Suzuki 2
DNF   Willem Zoet Suzuki vastloper 10
DNF   Graziano Rossi Suzuki 1
DNF   Adelio Faccioli Suzuki 18
DNF   Bernard Fau Yamaha 29
DNF   Jack Middelburg Bakker-Yamaha 9
DNF   Peter Sköld Suzuki 32
DNF   Peter Sjöström Suzuki 25
DNF   Mick Grant Suzuki 26
DNF   Boet van Dulmen Bakker-Yamaha remproblemen[1] 11
DNF   Kimmo Kopra Yamaha 33
DNS   Christian Estrosi Suzuki Blessure[2] 31

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Kenny Roberts Yamaha 67
2   Randy Mamola Suzuki 51
3   Franco Uncini Suzuki 41
4   Marco Lucchinelli Suzuki 34
5   Graziano Rossi Suzuki 30
6   Wil Hartog Suzuki 21
7   Johnny Cecotto Yamaha 20
8   Takazumi Katayama Suzuki 18
9   Graeme Crosby Suzuki 17
10   Jack Middelburg Yamaha/
Bakker-Yamaha
15
  Carlo Perugini Suzuki

250 ccBewerken

Eric Saul had de kopstart in Finland, maar moest al snel Toni Mang, Roland Freymond en Kork Ballington laten passeren. Deze drie vormden de kopgroep, met Mang aan de leiding tot de 23e ronde, toen Ballington de leiding overnam. Ballington won de race en drong daardoor weer meteen naar de tweede plaats in het wereldkampioenschap, maar Toni Mang had aan zijn tweede plaats genoeg om wereldkampioen te worden. Hij had problemen gekregen toen er vloeistof (naar later bleek benzine) op zijn vizier kwam en in de laatste ronden kon hij bijna niets meer zien en was hij in het spoor van Ballington naar de finish gereden.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 49'53"2 2 15
2   Toni Mang Krauser-Kawasaki 49'56"4 1 12
3   Roland Freymond Ad Maiora 50'21"2 4 10
4   Jean-François Baldé Kawasaki 50'30"0 3 8
5   Patrick Fernandez Yamaha 50'30"8 11 6
6   Jacques Bolle Yamaha 50'56"2 10 5
7   Hans Müller Yamaha 51'02"4 6 4
8   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 51'04"8 15 3
9   Thierry Espié Bimota-Yamaha 51'23"1 16 2
10   Jean-Marc Toffolo Yamaha 51'26"5 12 1
11   Eero Hyvärinen Yamaha 51'27"4 14
12   Paolo Ferretti Yamaha 51'57"8 19
13   Pekka Nurmi Yamaha +1 ronde 9
14   Roger Sibille Yamaha +1 ronde 27
15   Reinhold Roth Yamaha +1 ronde 23
16   Jarmo Liitiä Yamaha +1 ronde 22
17   Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde 30
18   Seppo Kokkonen Yamaha +1 ronde 29
DNF   Esa Kytölä Yamaha +1 ronde 25
DNF   Giampaolo Marchetti MBA 5
DNF   Martti Solja Yamaha 18
DNF   Bruno Kneubühler Yamaha 24
DNF   Bengt Elgh Yamaha 20
DNF   Carlos Lavado Yamaha remproblemen[1] 7
DNF   Didier de Radiguès Yamaha 21
DNF   Eric Saul Yamaha 8
DNF   Harald Bartol Yamaha 28
DNF   August Auinger Yamaha Val 26
DNF   Jacques Cornu Yamaha 17
DNF   Sauro Pazzaglia Ad Maiora remproblemen[1] 13
DNQ   Klaas Hernamdt Yamaha 31
DNQ   Peter Labuschagne Yamaha 32
DNQ   Roland Kopf Yamaha 33
DNQ   Sami Torvinen Yamaha 34
DNQ   Jussi Hautaniemi Yamaha 35
DNQ   Pentti Korhonen Yamaha 36
DNQ   Tony Head Yamaha 37
DNQ   Peter Sköld Yamaha 38

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1   Toni Mang (wereldkampioen) Krauser-Kawasaki 91
2   Kork Ballington Kawasaki 45
3   Thierry Espié Bimota-Yamaha 38
4   Jean-François Baldé Kawasaki 37
5   Roland Freymond Ad Maiora 32
6   Carlos Lavado Yamaha 29
7   Giampaolo Marchetti Yamaha 28
8   Eric Saul Yamaha 24
9   Jacques Cornu Yamaha 20
10   Patrick Fernandez Yamaha 16

125 ccBewerken

Doordat in de voorafgaande races de toprijders nogal wisselvallig gepresteerd hadden verwachtte men in Finland een spannende 125cc-race. De kopgroep bestond aanvankelijk uit Wolfgang Müller, Ángel Nieto, Guy Bertin en Loris Reggiani, terwijl de leider in het wereldkampioenschap, Pier Paolo Bianchi, in de tweede groep zat. Müller en Nieto gingen er samen vandoor, terwijl Reggiani viel. Bertin moest opgeven toen eerst zijn tweede versnelling uitviel en later de Motobécane vastliep. Bianchi stootte door naar de tweede plaats, waar hij Nieto nog enige tijd bedreigde.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Minarelli 50'29"3 6 15
2   Pier Paolo Bianchi MBA 50'35"3 4 12
3   Hans Müller MBA 50'38"6 2 10
4   Bruno Kneubühler MBA 51'20"9 8 8
5   Peter Looijesteijn MBA 51'30"3 11 6
6   MIchel Galbit MBA 51'53"2 13 5
7   Stefan Dörflinger Morbidelli 52'14"2 9 4
8   Patrick Hérouard MBA 52'20"3 14 3
9   Jan Bäckström Morbidelli 52'38"2 19 2
10   Johnny Wickström Morbidelli 52'39"3 17 1
11   Per-Edvard Carlsson MBA +1 ronde 20
12   Martin van Soest Morbidelli +1 ronde 15
13   Jan Huberts Morbidelli +1 ronde 21
14   Tore Alexandersson Morbidelli +2 ronden 25
DNF   Guy Bertin Motobécane Vastloper 1
DNF   Juha Pakkanen MBA 26
DNF   Roland Olsson Starol 27
DNF   Iván Palazzese MBA 7
DNF   Harald Bartol MBA 5
DNF   Loris Reggiani Minarelli Val 3
DNF   Auno Hakala Morbidelli 24
DNF   August Auinger MBA 16
DNF   Yves Dupont MBA 23
DNF   Reiner Koster MBA 22
DNF   Jean-Claude Selini MBA Val 12
DNS   Willy Pérez MBA 18
DNS   Thierry Noblesse MBA 10

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1   Pier Paolo Bianchi MBA 70
2   Ángel Nieto Minarelli 66
4   Guy Bertin Motobécane 51
4   Loris Reggiani Minarelli 48
5   Bruno Kneubühler MBA 43
6   Hans Müller MBA 40
7   Peter Looijesteijn MBA 17
  Iván Palazzese MBA
  Barry Smith MBA
10   Ricardo Tormo MBA 13

ZijspannenBewerken

De zijspanrace in Imatra verliep tamelijk spectaculair. Biland/Waltisperg reden twee ronden aan de leiding, gevolgd door Michel/Burkhardt, maar toen moest Biland in de pit zijn zijspanwiel laten vervangen. Egbert Streuer verraste Michel en Werner Schwärzel en nam de leiding in de race, maar vloog in de derde ronde van de baan. Daarbij brak bakkenist Johan van der Kaap een sleutelbeen. Michel viel uit door een defecte versnellingsbak, waardoor Jock Taylor aan de leiding kwam. Die werd met een enorm snelheidsverschil ingehaald door Biland, die echter een ronde achterstand had. Taylor won de race voor Schwärzel, die onderweg nog even gestopt was om bakkenist Andreas Huber, die in de chicane uit de bak gevallen was, te laten instappen. Bruno Holzer/Karl Meierhans werden derde en Biland werd ondanks zijn pitstop toch nog vierde.

Uitslag zijspannenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 49'48"5 15
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 12
3   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 10
4   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 8
5   Michel Vanneste   Serge Vanneste Busch-Suzuki 6
6   Pentti Niinivaara   Matti Gröönroos Yamaha 5
7   Jorma Päivärinta   Kari Karttiala Yamaha 4
8   Kalevi Rahko   Kari Laatikainen Yamaha 3
9   Derek Jones   Brian Ayres Ireson-Yamaha 2
DNF   Egbert Streuer   Johan van der Kaap LCR-Yamaha Ongeluk[3]
DNF   Alain Michel   Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha Versnellingsbak

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 67
2   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 48
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 40
4   Alain Michel   Paul Gérard en
  Michael Burkhardt
Seymaz-Fath /
Seymaz-Yamaha
39
5   Egbert Streuer   Johan van der Kaap LCR-Yamaha 29
6   Derek Jones   Brian Ayres Ireson-Yamaha 20
7   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 18
8   Göte Brodin   Billy Gällros Krauser-LCR-Yamaha 11
  Michel Vanneste   Serge Vanneste Busch-Suzuki
10   Rolf Steinhausen   Kenny Arthur Bartol-LCR 10

TriviaBewerken

  • Net als Rudi Kurth in het verleden was Rolf Biland steeds bezig met experimenten in de zijspanklasse. Dat had al geresulteerd in de Beo Imagine, een zijspancombinatie die in 1979 het hele reglement overhoop gooide. Na de Finse Grand Prix besloot hij het over een andere boeg te gooien. Hij nam een voorbeeld aan debutant Egbert Streuer, die met een set nieuwe Lectron-carburateurs naar Finland kwam en geen tijd verknoeide met het zoeken naar de perfecte afstelling. Streuer was weliswaar uitgevallen, maar had ook even aan de leiding van de wedstrijd gereden.
  • Kenny Roberts had in Assen en Zolder met een speciale motor gereden, waarbij de buitenste cilinders achterstevoren stonden. Daardoor veranderde de loop van de uitlaten en moest de achterschokdemper meer koeling krijgen. Die demper gaf al sinds 1979 problemen. Die motor paste echter niet in het beste frame. In Finland koos Roberts voor de oude motor zodat hij zijn beste frame kon gebruiken. Voor de koeling van de schokdemper was een speciale luchthapper op de stroomlijnkuip gebouwd.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1980
FIM wereldkampioenschap wegrace
32e seizoen (1980)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1980

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1979
Grand Prix-wegrace van Finland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1981
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI