Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1989

De Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1989 was de zevende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1989. De races werden verreden op 4 juni 1989 op de Salzburgring nabij Salzburg. In Oostenrijk kwamen de 125cc-, 250cc-, 500cc- en de zijspanklasse aan de start. De 80cc-klasse was in het seizoen 1988 geschrapt om het programma tot één dag te kunnen beperken.

Salzburgring
Officiële naam Großer Preis von Österreich
Land Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Datum 4 juni 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
250 cc
Poleposition Vlag van Spanje Sito Pons
Snelste ronde Vlag van Spanje Sito Pons
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Duitsland Martin Wimmer
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Eerste Vlag van Nederland Hans Spaan
Tweede Vlag van Spanje Julián Miralles
Derde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Geral de Haas
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc

AlgemeenBewerken

De Grand Prix van Oostenrijk werd onder wisselende weersomstandigheden verreden, met name de trainingen. Dat kon voor sommigen een probleem zijn als ze tijdens de droge momenten technische problemen hadden en hun tijden in de regen moesten zetten. Men was over het algemeen positief over de organisatie. Er was in de afgelopen jaren best wat aan te merken geweest, maar men had zich de kritiek duidelijk aangetrokken. Zo waren er betere uitloopstroken, de baancommissarissen hadden duidelijke instructies, bij gevaarlijke situaties werden de trainingen meteen stilgelegd[1] en er kwam niemand zonder de juiste pas in het rennerskwartier (In Italië werden de passen voor het rennerskwartier gewoon aan de kassa verkocht).

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Met Kevin Schwantz, Eddie Lawson en Wayne Rainey stonden de verwachte mensen op de eerste startrij, maar daar stond ook Pierfrancesco Chili, die wat te bewijzen had omdat hij als enige toprijder de boycot van de GP des Nations gebroken had.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"19'31
2.   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"19'41
3.   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"19'67
4.   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"19'95
5.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"20'24
6.   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"20'42
7.   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"20'94
8.   Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 1"20'96
9.   Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"21'04
10.   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 1"21'07

De raceBewerken

De 500cc-race werd droog verreden en leek even spannend toen Kevin Schwantz, Wayne Rainey en Eddie Lawson er samen vandoor gingen. Na drie ronden gaf Schwantz echter echt gas en hij nam drie seconden voorsprong. In de achtste ronde passeerde Lawson Rainey, die last had van een vibrerende motorfiets als gevolg van een beschadigd bandenkarkas. Lawson kon af en toe een halve seconde winnen op Schwantz, maar die pareerde die aanvallen door nóg sneller te rijden. Voor het publiek was er meer spanning in de strijd om de vierde plaats, die gewonnen werd door Christian Sarron voor Kevin Magee, Pierfrancesco Chili en Ron Haslam, die praktisch binnen een seconde finishten. Mick Doohan had ook nog bij deze groep gezeten, maar moest afhaken toen hij door een achterblijver het gras in gestuurd werd.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 38"39'05 1 20
2   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 38"41'18 2 17
3   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 38"58'95 3 15
4   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 39"16'88 5 13
5   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 39"17'19 7 11
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 39"17'55 4 10
7   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 39"17'96 6 9
8   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 39"35'82 10 8
9   Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 39"37'09 9 7
10   Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 39"42'64 8 6
11   Rob McElnea Cabin-HRC-Honda 39"54'22 11 5
12   Alessandro Valesi Iberna-Yamaha +1 ronde 14 4
13   Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +1 ronde 15 3
14   Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +2 ronden 16 2
15   Bruno Kneubühler Römer-Honda +2 ronden 17 1
16   Josef Doppler Honda +2 ronden 19
17   Georg Robert Jung Honda +2 ronden 18
18   Stefan Klabacher Honda +2 ronden 21
19   Michael Rudroff Rallye Sport-Honda +2 ronden 22
20   Karl Dauer Honda +2 ronden 24
21   Nicholas Schmassmann Technotron-Honda +2 ronden 23
22   Fernando Gonzalez de Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +2 ronden 26
23   Pavol Dekanek Wernberger Konservenfabrik-Honda +3 ronden 30
24   Rudolf Zeller Manhattan +3 ronden 27
25   Hans Klingebiel Suzuki +3 ronden 25
26   Thomas Berghammer Suzuki +3 ronden 29

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Juan López Mella Xunta-Honda 20
  Alois Meyer Rallye Sport-Honda 28
  Randy Mamola Cagiva Corse Opgave[2] 12

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha Blessure[3] 13

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Larry Vacondio Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [4]
  Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Blessure[5]
  Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[6]
  Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [7]
  Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[8]
  Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [7]
  Kunio Machii Nescafé-Yamaha [7]
  Jose Morillas Honda
  Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[9]
  Romolo Balbi Honda
  Massimo Broccoli Cagiva Corse
  Michael Dowson Yamaha
  Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
  John Kocinski Roberts-Yamaha [10]
  Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
  Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [11]
  Cees Doorakkers Honda
  Eddie Laycock Millar-Honda
  Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha [12]
  Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [13]
  Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda
  Alberto Rota Yamaha
  Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
  Andreas Leuthe Librenti-Suzuki

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 106
2   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 95
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 71
4   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 62
5   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 57
  Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki
7   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 39
8   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 36
9   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 33
  Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Hoewel Sito Pons ruim aan de leiding van het wereldkampioenschap stond, reed hij zelden een poleposition. Dat lukte hem dit keer wel, maar hij gaf toe dat hij daarvoor in de slipstream Carlos Cardús was gekropen. Tot verdriet van Martin Wimmer, die bijna voor een sensatie voor Aprilia had gezorgd. Daarvoor had Rotax, nadat hij in Duitsland was uitgevallen, een speciaal blok voor hem gebouwd. Cardús zelf werd vierde, maar op het korte en zeer snelle circuit lagen de tijden dicht bij elkaar en de eerste tien stonden binnen een seconde. Net als in Hockenheim speelde het gebrek aan snelheid de Yamaha's weer parten.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"24'69
2.   Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"24'73
3.   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"25'02
4.   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"25'02
5.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"25'09
6.   Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 1"25'31
7.   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 1"25'32
8.   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"25'46
9.   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"25'46
10.   Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"25'67
 
Sito Pons

De raceBewerken

Jacques Cornu had de beste start, maar hij werd al meteen gepasseerd door Martin Wimmer. Ook Sito Pons, Luca Cadalora, Didier de Radiguès en Helmut Bradl voegden zich bij de kopgroep. Daarachter werd ook stevig gevochten door Reinhold Roth, Jean-Philippe Ruggia, Masahiro Shimizu, Loris Reggiani en Carlos Cardús. Voor Yamaha vervloog de hoop toen zowel Cadalora als Juan Garriga kort na elkaar uitvielen. Sito Pons wilde het niet zoals in Duitsland op de laatste ronde laten aankomen en met drie snelle ronden maakte hij zich los van het veld. Wimmer was bijna tweede geworden, maar hij werd op de streep geklopt door Cornu.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 34"29'14 1 20
2   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 34"31'18 3 17
3   Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 34"31'40 2 15
4   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 34"33'57 8 13
5   Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 34"39'68 6 11
6   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 34"45'25 4 10
7   Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 34"45'47 10 9
8   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 34"45'71 12 8
9   Loris Reggiani HB-HRC-Honda 34"46'03 11 7
10   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 34"46'26 7 6
11   Jochen Schmid Honda 35"09'55 15 5
12   Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 35"11'08 16 4
13   Renzo Colleoni Aprilia-Rotax 35"23'51 19 3
14   Maurizio Vitali Honda 35"23'82 33 2
15   Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda 35"24'36 25 1
16   Bernard Schick Yamaha 35"24'57 29
17   Jean-François Baldé Yamaha 35"24'91 22
18   Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 35"25'08 20
19   Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha 35"25'64 28
20   Bernd Kassner Yamaha 35"26'25 24
21   Gary Cowan Docshop-Yamaha 35"29'10 21
22   Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 35"34'00 27
23   Andrew Leisner Honda 35"36'07 26
24   August Auinger Project Consult-Yamaha 35"45'11 23
25   Manfred Herweh Yamaha +1 ronde 30
26   Kevin Mitchell Yamaha +1 ronde 34
27   Jean-Francois Foray Yamaha +1 ronde 36
28   Virginio Ferrari Gazzaniga-Rotax +1 ronde 17
29   Fausto Ricci Aprilia-Rotax +1 ronde 35

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Vastloper 5
  Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax Opgave 13
  Alain Bronec Aprilia-Rotax 32
  Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 9
  Andreas Preining Aprilia-Rotax Val 14
  Hans Becker Yamaha 18
  Adrien Morillas Yamaha 31

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Erich Neumair Aprilia-Rotax
  Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha
  Josef Hutter Honda
  K. Daubauer Rotax
  Darren Milner Yamaha
  Martin Sraj Honda

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Toshihiko Honma Yamaha [14]
  Jim Filice HRC-Honda [15]
  Carlos Lavado Geen machine [16]
  Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
  Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [7]
  Toshinobu Shiomori Yamaha [7]
  Stefano Caracchi Honda
  Daryl Beattie Honda
  Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda
  Luis Lavado Yamaha
  Junya Arai Honda [7]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 127
2   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 86
3   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 72
4   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 70
  Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda
6   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
66
7   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 46
8   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 44
9   John Kocinski Roberts-Yamaha 40
  Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Jorge Martínez reed de snelste trainingstijd, maar maakte een domme fout. In de natte warming-up training reed hij drie seconden sneller dan de concurrentie, maar hij moest dat bekopen met een val waarbij hij een sleutelbeen brak. Hans Spaan experimenteerde met een achterschokdemper van Öhlins en een WP-voorvork, maar hij koos uiteindelijk voor zijn sterkste motor die in de machine met een originele Showa-vork was gehangen. Hij reed de vierde trainingstijd achter zijn teamgenoot Ezio Gianola en Stefan Prein.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"32'58
2.   Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"32'61
3.   Stefan Prein Honda 1"33'11
4.   Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"33'30
5.   Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"33'32
6.   Allan Scott Honda 1"33'52
7.   Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 1"33'62
8.   Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"33'79
9.   Taru Rinne Servisco-Honda 1"34'07
10.   Alfred Waibel Honda 1"34'31
 
Hans Spaan

De raceBewerken

De halfnatte baan zorgde op het startveld voor twijfel onder de coureurs, maar Hans Spaan koos gedecideerd voor regenbanden. Al in de eerste bocht gingen Ezio Gianola en Herri Torrontegui samen onderuit. Daardoor kwamen Taru Rinne, Koji Takada en Dario Romboni in de problemen en ook zij vielen. Zodoende leidde Spaan na de eerste ronde voor Julián Miralles, Corrado Catalano, Dirk Raudies en Domenico Brigaglia. Concurrenten Àlex Crivillé en Fausto Gresini zaten daar nog achter met hun intermediates. Miralles probeerde Spaan te volgen, maar diens voorsprong liep op naar drie seconden en zelfs in één ronde naar zes seconden toen Miralles het opgaf. Hoewel er 22 ronden gereden moesten worden zag Spaan in de zevende ronde al geen concurrenten meer achter zich. Toen de baan begon op te drogen profiteerde vooral Crivillé van zijn bandenkeuze. Hij wist zich nog naar de derde plaats te vechten, maar Spaan en Miralles kon hij niet meer bereiken. Spaan en Crivillé deden goede zaken in het wereldkampioenschap door het wegvallen van Martínez en vooral Gianola.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 37"10'29 4 20
2   Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 37"36'41 8 17
3   Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 37"46'50 5 15
4   Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 37"52'44 23 13
5   Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 37"52'69 7 11
6   Dirk Raudies Honda 37"53'31 33 10
7   Domenico Brigaglia Garelli 37"53'56 22 9
8   Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 37"55'69 17 8
9   Allan Scott Honda 37"55'91 6 7
10   Robin Milton Honda 37"56'42 35 6
11   Jean-Claude Selini Honda 38"08'89 11 5
12   Thierry Feuz Honda 38"09'10 26 4
13   Stefan Prein Honda 38"15'70 3 3
14   Josef Fischer Honda 38"17'99 31 2
15   Alfred Waibel Honda 38"20'01 10 1
16   Gastone Grassetti Aprilia-Rotax 38"20'21 28
17   Manfred Baumann Honda 38"23'87 21
18   Robin Appleyard Honda 38"37'96 15
19   Flemming Kistrup Honda 38"41'12 29
20   Bady Hassaine Honda 38"42'75 30
21   Heinz Lüthi Honda 38"50'20 34
22   Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 39"07'41 13
23   Mike Leitner Honda +1 ronde 32

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Adi Stadler Honda 12
  Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax 24
  Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax 27
  Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda Val 2
  Herri Torrontegui Honda Val 16
  Esa Kytölä Honda 20
  Taru Rinne Servisco-Honda Val 9
  Koji Takada Fukuda-Honda Val 18
  Gerhard Waibel Honda 36
  Luis Miguel Reyes Honda 25
  Lucio Pietroniro Honda 19
  Doriano Romboni Honda Val 14

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Blessure[17] 1

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Pier Paolo Bianchi Seel
  Javier Debón JJ Cobas-Rotax
  Janez Pintar Honda
  Johnny Wickström Honda
  Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax
  Klaus-Dieter Kindle Honda
  Jos van Dongen Casal
  Emilio Cuppini Garelli
  Othmar Schuler Honda
  Trevor Manley Honda
  Håkan Olsson Rotax

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Kenishi Yoshida Honda [7]
  Masayuki Hirose Honda [7]
  Masato Shima Honda [7]
  Yukata Fujiwara Honda [7]
  Kazuaki Yamashita Honda [7]
  Hubert Abold Honda
  Shin'ichi Fujiyama Honda [7]
  Kasuya Yamada Honda [18]
  Ian Saunders Honda
  Jean-Pierre Jeandat Honda
  Stuart Edwards Honda
  Gabriele Debbia Aprilia-Rotax
  Hervé Duffard Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 81
2   Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 75
3   Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 62
4   Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 58
5   Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 51
6   Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 46
  Robin Milton Honda
8   Koji Takada Fukuda-Honda 43
9   Allan Scott Honda 35
10   Stefan Prein Honda 31

ZijspanklasseBewerken

De trainingBewerken

Steve Webster reed naar zijn tweede poleposition van het jaar, maar zesde man Masato Kumano zat nog net in dezelfde seconde. Dat gold niet voor Egbert Streuer, die ontstekingsproblemen en een vastloper had gehad. Hij moest van de zevende plaats vertrekken en had geen tijd gehad om zijn machine goed af te stellen voor een droge baan.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Steve Webster   Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 1"25'79
2.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"26'07
3.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 1"26'21
4.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"26'36
5.   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 1"26'53
6.   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 1"26'79
7.   Egbert Streuer   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"27'38
8.   Barry Brindley   Graham Rose Fowler-Yamaha 1"27'42
9.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ADM 1"28'06
10.   Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha 1"28'30

De raceBewerken

Egbert Streuer slalomde bij de start tussen de eerste twee startrijen door en nam de leiding voor de gebroeders Markus- en Urs Egloff. Steve Webster leek slecht te starten, maar hij was op dat moment zijn koppeling aan het verbranden. De gebroeders Alfred- en Martin Zurbrügg waren bijna als laatsten weg. De strijd om de leiding ging intussen tussen Streuer, Egloff en Rolf Biland. De gebroeders Egloff vielen door koppelingsproblemen terug naar de zesde plaats. Streuer kon Biland op de snelle gedeelten moeilijk volgen omdat zijn Yamaha-blok 600 toeren te weinig maakte. Zo won Biland voor Streuer. De slecht gestarte gebroeders Zurbrügg hadden even de derde plaats in handen, maar werden gepasseerd door Alain Michel/Jean Marc Fresc. Steve Webster en Tony Hewitt waren na de eerste ronde in de pit geweest om hun koppeling af te koelen en haalden met de vijftiende plaats toch nog een punt binnen.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 31'47"35 2 20
2   Egbert Streuer   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha +1"53 7 17
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser +20"22 3 15
4   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +20"84 4 13
5   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha +24"84 6 11
6   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha +27"84 5 10
7   Barry Brindley   Graham Rose Fowler-Yamaha +38"76 8 9
8   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ADM +47"23 9 8
9   Fritz Stölzle   Hubert Stölzle LCR-Krauser +58"10 12 7
10   Tony Wyssen   Kilian Wyssen LCR-Krauser +58"31 11 6
11   Steve Abbott   Shaun Smith LCR-Yamaha 5
12   Theo van Kempen   Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser +1 ronde 17 4
13   Tony Baker   Trevor Hopkinson LCR-Krauser +1 ronde 3
14   Yvan Nigrowsky   Jacques Corbier LCR-JPX +1 ronde 15 2
15   Steve Webster   Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser +1 ronde 1 1
16   Klaus Klaffenböck   Christian Parzer Yamaha +1 ronde
17   René Progin   Yvan Hunziker LCR-Krauser +1 ronde
18   Billy Gällros   Håkan Olsson Yamaha +1 ronde

Niet gefinishedBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Bernd Scherer   Thomas Schröder BSR-Krauser 13
  Derek Jones   Peter Brown LCR-Yamaha 14

Niet gestartBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha Blessure[19] 10

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Wolfgang Stropek   Steve Campbell of
  Wolfgang Bock
LCR-Krauser
  Barry Smith   David Smith Windle-ADM
  Clive Stirrat   Simon Prior LCR-Krauser
  Gary Thomas   Eckart Rösinger LCR-Krauser
  George Hardwick   Steve Parker of
  Gary Irlam
LCR-Yamaha
  Judd Drew   Brian Houghton LCR-JPX
  Kenny Howles   Steve Pointer LCR-Krauser
  Ray Gardner   Tony Strevens LCR-Krauser

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1   Steve Webster   Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 41
2   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 39
3   Egbert Streuer   Bernard Schnieders en
  Geral de Haas
Lucky Strike-LCR-Yamaha 34
4   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 32
3   Fritz Stölzle   Hubert Stölzle LCR-Krauser 29
6   Markus Egloff   Urs Egloff BP-LCR-Yamaha /
BP-SMS-Yamaha
25
7   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 21
8   Barry Brindley   Graham Rose Fowler-Yamaha 20
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser
10   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ADM 18

TriviaBewerken

Lang geledenBewerken

De overwinning van Hans Spaan was de eerste voor een Nederlandse coureur in een soloklasse sinds de Britse Grand Prix van 1981, toen wijlen Jack Middelburg de 500cc-race won. Voor Spaan was het de eerste overwinning in het WK.

ZiekenboegBewerken

Met Wayne Gardner (beenbreuk) ging het verhoudingsgewijs goed. Hij had alweer getraind op het Automotodrom Grobnik en van Dr. Costa toestemming gekregen om in de TT van Assen te starten. Niall Mackenzie kreeg juist slecht nieuws. Naast zijn reeds vastgestelde gebroken knieschijf had hij ook twee breuken in zijn rechterhand. Bubba Shobert revalideerde van zijn ernstige hoofdverwonding bij zijn ouders in Lubbock (Texas), Bruno Bonhuil had een groot aantal breuken opgelopen in Hockenheim. Hij was geopereerd aan een gebroken arm, maar had ook een gebroken borstbeen en een gebroken dijbeen. Hij werd verzorgd in het universiteitsziekenhuis van Heidelberg in afwachting van zijn overplaatsing naar het ziekenhuis van Reims. Fabio Barchitta was er het ernstigst aan toe. Hij was in Hockenheim gedeeltelijk verlamd geraakt en er was geconstateerd dat een zenuw tussen twee rugwervels geklemd zat. Het was nog niet duidelijk of hij volledig zou genezen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1988
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI