Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1983. De races werden verreden op 3 april 1983 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. In de trainingsweek voor deze Grand Prix verongelukte de Japanse Suzuki-testrijder Iwao Ishikawa. Tijdens de 500cc-race verongelukte de Zwitserse coureur Michel Frutschi.

Circuit Bugatti
Officiële naam Championnat du Monde, Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 3 april 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi
Eerste Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Derde Vlag van Italië Maurizio Vitali
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Duitsland Hagen Klein
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton/Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

AlgemeenBewerken

Na de temperaturen van meer dan 35 °C in Zuid-Afrika was de Franse Grand Prix een koude douche. De regen kwam dicht in de buurt van natte sneeuw. De Franse GP werd gekenmerkt door een groot aantal valpartijen, waarvan twee met dodelijke afloop.

500cc-klasseBewerken

De start van de 500cc-race ging voor de Yamaha's weer niet goed. Kenny Roberts bleef maar opschakelen om zijn voorwiel aan de grond te houden, terwijl de Honda's van Freddie Spencer, Ron Haslam en Marco Lucchinelli ervandoor gingen. Roberts werd in de eerste bocht zelfs gepasseerd door Raymond Roche op een productie-Honda RS 500. Intussen was Eddie Lawson al duwend met de onwillige Yamaha aangereden door Guido Paci, terwijl Randy Mamola was aangereden door Sergio Pellandini. Franco Uncini kreeg zijn machine pas aan de praat toen de rest er al een ronde op had zitten en kon naast teamgenoot Mamola in de pit plaatsnemen. Nadat Roche een gat in een zuiger brandde bestond de kopgroep uit Spencer, Haslam, Lucchinelli en Roberts, maar die laatste wist zich naar voren te werken en nam de leiding in de race. Hij kreeg plotseling problemen met een onwillige ontsteking, gevolgd door een gescheurde uitlaat, waardoor hij terugviel naar de vierde plaats. Spencer won de race voor Marco Lucchinelli. Ron Haslam had wat problemen gehad, want zijn grote voorsprong op Lucchinelli eindigde in een achterstand van 22 seconden. Ook opmerkelijk was dat Roberts een aanval van Marc Fontan met weinig moeite scheen te kunnen pareren, ondanks zijn problemen. Tijdens deze race viel Michel Frutschi tegen een paal van een vanghek. Hij overleed aan de gevolgen daarvan.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Freddie Spencer HRC-Honda 47:47.90 2 15
2   Marco Lucchinelli HRC-Honda + 14.99 5 12
3   Ron Haslam HRC-Honda + 36.28 3 10
4   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha + 44.11 1 8
5   Keith Huewen Yamaha + 44.85 16 6
6   Marc Fontan Sonauto-Yamaha + 45.72 9 5
7   Barry Sheene Suzuki + 46.09 8 4
8   Guido Paci Honda + 1:30.19 3
9   Sergio Pellandini Suzuki + 1:33.85 2
10   Jack Middelburg Honda + 1:35.82 14 1
11   Wolfgang von Muralt Suzuki + 1:39.65
12   Philippe Coulon Suzuki + 1:43.14
13   Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
14   Maurizio Massimiani Honda
15   Louis-Luc Maisto Suzuki
16   Walter Magliorati Suzuki
17   Stuart Avant Suzuki
18   Ernst Gschwender Suzuki
19   Jon Ekerold Cagiva + 3 ronden
DNF   Paolo Ferretti Yamaha
DNF   Alain Röthlisberger Yamaha
DNF   Marco Greco Suzuki
DNF   Steve Parrish Yamaha 15
DNF   Christophe Guyot Suzuki
DNF   Eero Hyvärinen Suzuki
DNF   Virginio Ferrari Cagiva
DNF   Leandro Becheroni Suzuki
DNF   Michel Frutschi Honda Val (†)
DNF   Didier de Radiguès Honda
DNF   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 6
DNF   Raymond Roche Honda Zuiger 10
DNF   Gustav Reiner Suzuki
DNF   Jean Lafond Fior
DNF   Andreas Hofmann Suzuki
DNF   Chris Guy Suzuki 17
DNS   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha Aanrijding[1] 4
DNS   Randy Mamola HB-Suzuki Aanrijding[1] 7
DNS   Boet van Dulmen Suzuki Blessure[2] 13
DNQ   Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[3]
DNQ   Iwao Ishikawa Suzuki Aanrijding[4] (†)
DNQ   Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki Aanrijding[4]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Freddie Spencer HRC-Honda 30
2   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 20
  Ron Haslam HRC-Honda
4   Marco Lucchinelli HRC-Honda 14
5   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 13
6   Randy Mamola HB-Suzuki 6
  Keith Huewen Suzuki
8   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 5
  Barry Sheene Suzuki
10   Raymond Roche Honda 4

250cc-klasseBewerken

De 250cc-race was de meest spectaculaire van de dag. Er werd op een droge baan gestart en meteen vormde zich een kopgroep die er een stevig gevecht van maakte. Ze bestond aanvankelijk uit Jacques Cornu, Roland Freymond, Sito Pons, Jean-François Baldé, Patrick Fernandez en Jean-Louis Tournadre, maar werd later gecompleteerd met Pierre Bolle, Didier de Radiguès, Tony Head, Martin Wimmer, Guy Bertin en de jonge Alan Carter, die pas in augustus 1982 zijn internationale licentie had gekregen. Deze groep bleef in gevecht tot halverwege de race, toen Thierry Rapicault erbij kwam. Rapicault was in 1982 tweede in het Europees kampioenschap geworden en had van Sonauto een fabrieks-Yamaha TZ 250 met elektronische powervalves gekregen. Hij wist zelfs de leiding te nemen, terwijl alleen Carter hem kon volgen. Toen er toch weer wat regen viel schrok Rapicault van wat natte plekken op de baan, waardoor zijn rondetijden 2 seconden langzamer werden. Carter was niet onder de indruk van de nattigheid, passeerde en won de vierde internationale race waar hij aan deelnam. Hij verbeterde zelfs het ronderecord. Cornu wist Rapicault nog te passeren en werd tweede.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Alan Carter Mitsui-Yamaha 42:29.91 15
2   Jacques Cornu Yamaha + 2.43 4 12
3   Thierry Rapicault Yamaha + 2.99 10
4   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha + 3.72 8
5   Tony Head Armstrong-Rotax + 18.57 6
6   Patrick Fernandez Bimota-Bartol + 19.69 2 5
7   Jacques Bolle Yamaha + 25.87 4
8   Harald Eckl Yamaha + 26.81 3
9   Thierry Espié Chevallier-Yamaha + 27.21 2
10   Jean-Marc Toffolo Morena-Rotax + 27.45 1
11   Jean-Michel Mattioli Yamaha + 29.33
12   Pierre Bolle Yamaha + 24.30 7
13   Sito Pons JJ Cobas-Rotax + 25.10 9
14   Iván Palazzese Yamaha + 35.47
15   Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha + 42.95
16   Bruno Lüscher Yamaha + 44.00
17   Christian Estrosi Pernod + 48.54 5
18   Reinhold Roth Fath-Yamaha + 53.91
19   Ikeda Tasuda Yamaha + 1:02.57
20   Paolo Ferretti Yamaha + 1:07.27
21   Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax + 1:48.72
DNF   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha
DNF   Christian Sarron Sonauto-Yamaha Vastloper 1
DNF   Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 3
DNF   Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNF   Guy Bertin MBA
DNF   Roland Freymond Armstrong-Rotax
DNF   Donnie Robinson Mitsui-Yamaha
DNF   Bernard Fau Yamaha
DNF   Jean-Louis Tournadre Sonauto-Yamaha Val 6
DNF   Edwin Weibel Yamaha
DNF   Gabriel Gabria Yamaha 10
DNQ   Hervé Guilleux Kawasaki 40
DNQ   Mar Schouten MBA
DNQ   Alan North Yamaha
DNQ   Ángel Nieto Rotax
DNQ   Manfred Herweh Real-Rotax
DNQ   Peter Looijesteijn Waddon-Rotax

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 20
2   Jacques Cornu Yamaha 18
3   Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 15
  Alan Carter Mitsui-Yamaha
5   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 13
6   Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha 12
7   Hervé Guilleux Kawasaki 10
8   Tony Head Armstrong-Rotax 6
9   Manfred Herweh Real-Rotax 5
10   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 4
  Jacques Bolle Yamaha

125cc-klasseBewerken

Ricardo Tormo kreeg door de regen in Frankrijk alleen maar meer zelfvertrouwen, want hij stond op de grid al grappen te maken. Hij startte ook als snelste en reed onbedreigd naar de eerste plaats. Zijn concurrenten zaten op de beide Garelli's: Ángel Nieto en Eugenio Lazzarini. Nieto startte echter slecht en in zijn drang om naar voren te komen viel hij in de tweede ronde. Lazzarrini reed achter de achtervolgende groep met Bruno Kneubühler, August Auinger en Johnny Wickström. Garelli-constructeur Jan Thiel meldde intussen al in de pit dat het team zich vergist had door Lazzarini met intermediates te laten vertrekken. Toen het weer opklaarde kon Lazzarini toch naar de tweede plaats rijden, maar hij viel net als Auinger uit door een vastloper. Kneubühler moest intussen zijn tweede positie prijsgeven aan Jean-Claude Selini en Maurizio Vitali en viel zelfs terug naar de zevende plaats.

Uitslag125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ricardo Tormo MBA 45:25.16 1 15
2   Jean-Claude Selini MBA + 35.51 12
3   Maurizio Vitali MBA + 41.23 10
4   Johnny Wickström MBA + 43.43 9 8
5   Thomas Møller-Pedersen MBA + 43.70 6
6   Jikka Jaakkola MBA + 48.99 5
7   Bruno Kneubühler MBA + 1:10.17 4 4
8   Giuseppe Ascareggi MBA + 1:11.04 3
9   Pierluigi Aldrovandi MBA + 1:12.59 2
10   Patrick Lagrive MBA + 1:22.49 1
11   Willi Hupperich MBA + 1:44.28
12   Peter Sommer MBA + 1:46.85
13   Stefan Dörflinger MBA + 2:57.33 10
14   Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde
15   Libero Piccirillo MBA
16   Rolf Rüttimann MBA
17   Patrick Daudier MBA
18   Joe Genoud MBA + 2 ronden
19   Antonio Boronat MBA + 3 ronden
20   Eso Kytola MBA 5
DNF   Ángel Nieto Garelli Val 6
DNF   Eugenio Lazzarini Garelli 2
DNF   Hans Müller MBA
DNF   Fausto Gresini Garelli 3
DNF   August Auinger MBA 7
DNF   Gerhard Waibel MBA
DNF   Stefano Caracchi MBA
DNF   Willy Pérez MBA 8
DNF   Lucio Pietroniro MBA
DNF   Henk van Kessel MBA Val
DNF   Anton Straver MBA Val
DNF   Alfred Waibel Real
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA
DNF   Hans Spaan MBA Krukas

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

50cc-klasseBewerken

De coureurs van de 50cc-klasse die de Franse GP moest openen stonden bibberend van de kou in de stromende regen aan de start. Stefan Dörflinger startte als snelste en liet vanaf het begin het hele veld snel achter zich. Zij grootste concurrent Eugenio Lazzarini kreeg zijn Garelli pas aan de praat toen Dörflinger al ongeveer een kilometer had afgelegd. Hagen Klein lag op de tweede plaats met een kleine voorsprong op een groepje met Paul Rimmelzwaan, Ingo Emmerich en aanvankelijk ook Hans Spaan, die echter uitviel door een afgebroken demper. Die hele groep, inclusief Klein, werd echter voorbijgereden door Lazzarini, die zijn enorme achterstand had goedgemaakt, maar toch nog driekwart minuut achter Dörflinger finishte.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Kreidler 36:35.20 2 15
2   Eugenio Lazzarini Garelli + 47.21 1 12
3   Hagen Klein FKN-Kreidler + 1:05.28 4 10
4   Ingo Emmerich Kreidler + 1:37.36 8
5   Paul Rimmelzwaan Roton + 1:55.23 9 6
6   George Looijesteijn Kreidler + 2:03.61 12 5
7   Paul Bordes Moto 2L +1 ronde 4
8   Theo Timmer Casal 3 3
9   Hans Koopman Kreidler 8 2
10   Massimo De Lorenzi Minarelli 1
11   Rainer Scheidhauer Kreidler 10
12   Ramon Gali Bultaco
13   Reiner Koster M1
14   Klaus Kull Kawadrom
15   Hans-Joachim Ritter Kreidler
16   Jos van Dongen Kreidler
17   Chris Baert Kreidler + 2 ronden
18   Mika-Sakari Komu Kreidler
19   Gérard Velay Kreidler
20   Jean-Marc Velay Kreidler
DNF   Claudio Lusuardi Villa Val 6
DNF   Hans Spaan Kreidler 11
DNF   Rainer Kunz FKN-Kreidler
DNF   Gerhard Bauer 5
DNF   Zdravko Matulja Tomos
DNF   Gerhard Singer Kreidler
DNF   Paolo Priori Paolucci
DNF   Hans Jürgen Hummel Sachs 7

Top tien tussenstand 50cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

ZijspanklasseBewerken

Egbert Streuer/Bernard Schnieders reden heel even aan de leiding, maar werden al snel gepasseerd door Rolf Biland/Kurt Waltisperg, die weer niet bij te houden waren. Streuer had al moeite genoeg om zijn tweede plaats te verdedigen tegen Werner Schwärzel/Andreas Huber, Mick Barton/Simon Birchall en Steve Abbott/Shaun Smith. Die laatsten waren bijzonder wild aan het rijden en torpedeerden de combinatie van Streuer/Schnieders. Abbott vloog daarbij over de kop, maar Streuer kon met een zwaar beschadigde uitlaat zijn race nog even voortzetten, tot de motor door die beschadigde uitlaat vastliep. Alain Michel was met zijn oude bakkenist Claude Monchaud al kansloos door zijn slechte start, maar viel ook uit. Zo reed Barton naar de tweede plaats met driekwart minuut achterstand op Biland, terwijl Schwärzel slechts derde werd.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 39"32'04 1 15
2   Mick Barton   Simon Birchall Windle-Yamaha 40"15'34 9 12
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 40"15'66 3 10
4   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 8
5   Hermann Huber   Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 6
6   Alfred Zürbrugg   Martin Zürbrugg Seymaz-Yamaha 5
7   Egon Schons   Eckart Rösinger Busch-Yamaha 4
8   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 18 3
9   Hans Hügli   Pierre Gonin Seymaz-Yamaha 2
10   Jean-François Monnin   Karl Paul Seymaz-Yamaha 1
DNF   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha Vastloper[5] 4
DNF   Steve Abott   Shaun Smith Seymaz-Yamaha Aanrijding[5]
DNF   Hein van Drie   Wim van Dis LCR-Yamaha Vastloper
DNF   Alain Michel   Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 2
DNF   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 5

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

TriviaBewerken

HB-SuzukiBewerken

Geen enkele van de vier HB-Suzuki's reed een ronde tijdens de race. Loris Reggiani was gewond geraakt bij het trainingsongeval waarbij Iwao Ishikawa om het leven kwam, Toni Mang had een knieblessure door een ski-ongeval, Randy Mamola werd van achteren geramd toen zijn motor niet wilde aanslaan en Franco Uncini gaf op toen zijn motor pas aansloeg toen de rest al een ronde had afgelegd.


Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI