Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988

AlgemeenBewerken

De meeste "vaste" coureurs waren niet te spreken over het circuit van Laguna Seca, vooral niet over de vele vangrails langs de baan. De organiserende Sports Car Racing Association of the Monterey Peninsula deed er alles aan om klachten op te lossen en de Amerikaanse coureurs waren vanzelfsprekend tevreden. Zij konden gebruikmaken van hun baankennis. De Yamaha-rijders hadden al snel door dat ze in het voordeel waren ten opzichte van de Honda's. Het piekerige vermogen van de Honda NSR 500 maakte het rijden op de hobbelige baan lastig. De beter sturende en soepelere Yamaha's konden beter uit de voeten. Bovendien wisten Wayne Rainey en Eddie Lawson al dat hun banden het beter zouden volhouden in de hitte van ruim dertig graden. De Amerikaanse racefans konden voor het eerst hun rijders op eigen grond aan het werk zien. De laatste Amerikaanse Grand Prix was in het seizoen 1965 in Daytona gewonnen door Ernst Degner (50 cc), Hugh Anderson (125 cc), Phil Read (250 cc) en Mike Hailwood (500 cc). De hele WK-carrières van Kenny Roberts, Pat Hennen, Steve Baker en Freddie Spencer hadden de Amerikanen op TV moeten volgen.

500cc-klasseBewerken

De 500cc-klasse trok slechts 22 deelnemers, waarvan er uiteindelijk slechts 17 aan de start kwamen. Door de nieuwe puntentelling zouden ze bijna allemaal punten kunnen scoren, als ze de finish maar bereikten. Op zich was dat begrijpelijk, want 500cc-machines waren in het thuisland niet voorhanden: de zwaarste nationale klasse in de VS was de 250cc-klasse.

De trainingBewerken

Met zijn goede kennis van het circuit reed Wayne Rainey de snelste rondetijd, 0,2 seconde sneller dan Eddie Lawson. Niall Mackenzie werd verrassend de snelste Honda-rijder. Hij had meer zelfvertrouwen dan in Japan, toen hij nog aan zijn Honda NSR 500 moest wennen. Bij Cagiva liepen de zaken helemaal niet goed. Randy Mamola kwam ten val (officieel door een gebroken kettingspanner), was even bewusteloos en besloot van verdere deelname af te zien. In de Cagiva-pit gingen de verwijten heen en weer tussen het team, de veringspecialisten en de mensen van Pirelli, vooral omdat ook Raymond Roche steen en been klaagde over de wegligging. Wayne Gardner werd slechts zesde, maar hij verklaarde dat hij niet op kwalificatiebanden had getraind.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Rainey Roberts-Yamaha[2] 1"29'214
2.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"29'466
3.   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"29'473
4.   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"29'491
5.   Kevin Magee Roberts-Yamaha[2] 1"29'652
6.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"29'766
7.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"30'366
8.   Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 1"31'445
9.   Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 1"31'688
10.   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"31'707

De raceBewerken

Na de start nam Niall Mackenzie de leiding, gevolgd door Wayne Gardner, die grote moeite had om het vermogen van zijn Honda NSR 500 aan de straat te brengen. Vooral bij het uitkomen van bocht 9 leek zijjn machine wel een bokkend paard. Achter de leiders reden drie Amerikanen: Wayne Rainey, Eddie Lawson en Kevin Schwantz. Lawson werd duidelijk opgehouden door Rainey, die hij in de negende ronde passeerde. Terwijl Rainey en Schwantz in gevecht raakten reed Lawson het gat met Gardner en Mackenzie dicht. Nadat Lawson beiden gepasseerd was begon Gardner de druk te voelen van Wayne Rainey, die steeds dichterbij kwam. Toch wist hij in te lopen op Mackenzie, die hij ook passerde. Gardner werd zo toch nog tweede. Slechts elf coureurs bereikten de finish, waardoor Alessandro Valesi vijf punten kon scoren.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 40 1:00"48'075 2 20
2   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 40 +7'539 6 17
3   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 40 +8'048 3 15
4   Wayne Rainey Roberts-Yamaha[2] 40 +14'638 1 13
5   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 40 +27'459 4 11
6   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 40 +1"19'207 7 10
7   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 40 +1"30'230 12 9
8   Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 39 +1 ronde 9 8
9   Rob McElnea Pepsi-Suzuki 39 +1 ronde 11 7
10   Mike Baldwin Katayama-ELF-HRC-Honda 39 +1 ronde 15 6
11   Alessandro Valesi Honda 38 +2 ronden 17 5

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 33 18
  John Long Yamaha 18 19
  Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 17 Val 10
  Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 15 Val 8
  Kevin Magee Roberts-Yamaha[2] 3 Carburatie[3] 5
  Raymond Roche Cagiva 3 Opgave[4] 14
  Eugene Brown Suzuki 0 Val 20

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid Oorzaak
  Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 13 Blessure[5]
  Randy Mamola Cagiva 16 Gezondheid[6]
  William Knott Suzuki 21
  Russell Bigley Yamaha 22

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Vincenzo Cascino Honda
  Larry Moreno Vacondio Suzuki
  Tony Carey Suzuki
  Scott Gray Suzuki
  Jim Poet Suzuki
  David Busby Yamaha

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda Gezondheid[7]
  Fabio Barchitta Katayama-ELF-HRC-Honda Blessure[8]
  Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[9]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 35
2   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 34
3   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 31
4   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 28
3   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 23
6   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 18
7   Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 15
8   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 13
9   Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 11
10   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 9

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Dat er twee Amerikanen op de eerste twee startplaatsen stonden was al opmerkelijk, maar dit waren zeer onervaren rijders. John Kocinsky had al in de Grand Prix van Japan laten zien wat hij waard was, maar Jim Filice had vijf jaar niet meer op een 250cc-racer gezeten. Carlos Lavado zette eindelijk ook weer eens een redelijke tijd. Toni Mang zette slechts de tiende tijd, maar hij had in Japan gewonnen vanaf de zestiende startplaats.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   John Kocinsky Roberts-Yamaha[2] 1"32'958
2.   Jim Filice HRC-Honda 1"32'962
3.   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"33'121
4.   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"33'178
5.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"33'370
6.   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 1"33'423
7.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"33'489
8.   Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 1"33'550
9.   Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 1"33'747
10.   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 1"33'763

De raceBewerken

De eerste Amerikaanse GP-start sinds 1965 verliep nogal chaotisch. Het rode licht werd niet groen, maar knipperend oranje, waardoor de coureurs niet wisten wat te doen. Uiteindelijk reed Luca Cadalora gewoon weg omdat zijn Yamaha te warm liep en hij rijwindkoeling nodig had. Uiteindelijk werd er een extra opwarmronde gereden en werd de race gereduceerd tot 31 ronden. Bij de start was Bubba Shobert als snelste weg, maar na een ronde nam Jim Filice de leiding over terwijl Shobert in gevecht ging met Dominique Sarron, John Kocinsky en Sito Pons. Filice had al snel een voorsprong van zes seconden door de vele uitremacties van zijn achtervolgers, die veel tijd kostten. Halverwege de race drong Pons door naar de tweede positie, gevolgd door Sarron, Kocinsky en Shobert.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Jim Filice HRC-Honda 48"22'540 2 20
2   Sito Pons Campsa-HRC-Honda +9'840 4 17
3   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda +21'690 3 15
4   John Kocinski Roberts-Yamaha[2] +25'330 1 13
5   Bubba Shobert Camel-Honda +30'570 13 11
6   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +33'230 11 10
7   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda +37'720 7 9
8   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda +38'030 10 8
9   Reinhold Roth HB-HRC-Honda +51'750 12 7
10   Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha +55'010 8 6
11   Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax +57'010 9 5
12   Loris Reggiani Aprilia-Rotax +1"01'740 15 4
13   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +1"09'430 18 3
14   August Auinger Aprilia-Rotax +1"09'760 17 2
15   Alan Carter Yamaha +1"13'830 20 1
16   Randy Renfrow Honda +1"25'900 23
17   Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha +1"26'230 14
18   Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax +1"30'570 16
19   Don Greene Honda +1 ronde 26
20   Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha +1 ronde 21
21   Helmut Bradl Honda +1 ronde 24
22   Thomas Stevens Yamaha +1 ronde 27
23   Richard Oliver Yamaha +1 ronde 32
24   René Delaby Docshop-Yamaha +1 ronde 31
25   Doug Brauneck Yamaha +1 ronde 33
26   Jonathan Cornwell Rotax +1 ronde 36
27   Luis Lavado Yamaha +5 ronden 35

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Jean-François Baldé Defi-Rotax 19
  Alberto Puig Nieto-Ducados-Honda 28
  Urs Lüzi Honda 25
  Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli 29
  Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda Ontsteking 6
  Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 22
  Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha Val 5
  Andrew Leisner Aprilia-Rotax 30
  Richard Moore Yamaha 34

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda Blessure[10]
  Manfred Herweh Levior-Yamaha Blessure[11]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 34
2   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 28
3   John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha 24
4   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 22
5   Jim Filice HRC-Honda 20
6   Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 16
7   Masaru Kobayashi Terra-HRC-Honda 15
  Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda
9   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 12
10   Bubba Shobert Camel-HRC-Honda 11

TriviaBewerken

Mike BaldwinBewerken

Mike Baldwin was in 1987 nog fabriekscoureur bij het team van Kenny Roberts, maar zat nu zonder contract én zonder motorfiets. In Laguna Seca reed hij met de machine van de geblesseerde Fabio Barchitta, de oude driecilinder Honda NS 500 die Pierfrancesco Chili in 1987 had gereden.

Jim Filice en Bubba ShobertBewerken

Jim Filice was begin jaren tachtig voorbestemd om de opvolger van Kenny Roberts te worden, maar had de verwachtingen niet waargemaakt. Voor de Amerikaanse Grand Prix kreeg hij echter van HRC's Erv Kanemoto de Honda NSR 250 van de geblesseerde Masahiro Shimizu. Die machine was na de Japanse Grand Prix meteen naar Amerika gevlogen omdat men verwachtte dat Shimizu weer fit zou zijn. Bubba Shobert was zelfs helemaal geen wegracer, maar dirttrack-kampioen. Hij had ooit een nationale 250cc-race gereden, maar nog nooit een Grand Prix. Zijn Honda was een van HRC gehuurde machine uit 1987.

CagivaBewerken

Bij Cagiva liepen de zaken niet voorspoedig. Randy Mamola was volgens de officiële lezing in de training gevallen door een gebroken kettingspanner waardoor hij niet kon starten, maar toen Raymond Roche in de race stopte omdat zijn Pirelli's geen grip hadden, ontstond er een ruzie in de pitbox. Pirelli-technici legden de schuld bij de veringspecialisten en in het geschreeuw liet een monteur zich ontvallen dat de val van Mamola was veroorzaakt door een loszittende voorvork.

Organisatie en circuitBewerken

De coureurs, vooral die met de sterke 500cc-machines, waren bepaald niet te spreken over het erg hobbelige oude circuitgedeelte. Dat was ongeveer driekwart van de baan, want alleen de lus van bocht 2, via 3 en 4 naar bocht 5 was nieuw. De aanpassingen werden gedaan op aanwijzingen van de Nederlandse FIM-vertegenwoordiger Jo Zegwaard, die al in 1987 omstreden was. De keuring werd gedaan door Jim Filice en Alan Carter. Felice had toen nog nooit een GP gereden en Carter was in 1987 alleen in Japan gestart. Het resultaat was de rijders geconfronteerd werden met dicht op de baan staande vangrails en zelfs betonblokken. Een aantal Europese coureurs wilde aanvankelijk niet eens starten, terwijl de Amerikanen weinig commentaar hadden. Een uitzondering was Mike Baldwin, die geen team en dus ook geen verplichtingen had.

CommercieBewerken

Dat Amerikanen veel commerciëler dachten dan Europeanen bleek duidelijk uit het TV-commentaar. Daar reed een HB-Honda (Mackenzie) voor een Rothmans-Honda (Gardner), een Marlboro-Yamaha (Lawson), nog een Yamaha (Rainey, wiens sponsor Lucky Strike niet mocht worden genoemd) en een "refreshing" Pepsi Cola (Schwantz).

200e overwinningBewerken

De overwinning van Jim Felice was de 200e voor een Honda in het wereldkampioenschap wegrace. De eerste overwinning voor Honda werd behaald door Naomi Taniguchi tijdens de Lightweight TT in het seizoen 1959.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1988
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1988

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1987
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1989