Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980 was de tiende en tevens laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1980. De Grand Prix werd verreden op 24 augustus 1980 op de Nordschleife van de Nürburgring nabij Nürburg. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 50cc-klasse, de 350cc-klasse en de 500cc-klasse beslist. Het was de laatste keer dat op de Nordschleife een WK-Grand Prix werd gereden.

Nürburgring Nordschleife
Officiële naam Grosser Preis von Deutschland 1980, Deutsche TT
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 24 augustus 1980
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Snelste ronde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Eerste Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Derde Vlag van Nederland Wil Hartog
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Eerste Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Derde Vlag van Zwitserland Hans Müller
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Derde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Boy Brouwer

AlgemeenBewerken

Vooral de coureurs in de 500cc-klasse hadden alles in het werk gesteld om de gang naar de Nordschleife te vermijden. Dit gehate, zeer lange circuit zou eigenlijk al in 1979 voor het laatst gebruikt zijn, en het was dan ook een grote teleurstelling dat het in 1980 weer op de kalender stond. In het begin van het seizoen had Kenny Roberts nog gezegd dat hij er beslist niet zou rijden en ook de Suzuki-coureurs Randy Mamola, Graziano Rossi en Marco Lucchinelli wilden er niet naartoe. Roberts had gehoopt dat zijn Yamaha sterk genoeg zou zijn om de titel nog voor de Duitse Grand Prix te beslissen, maar hij had het hele seizoen problemen met zijn achterschokdemper en kreeg grote tegenstand van Mamola. Daardoor was de wereldtitel nog niet beslist en de teams dwongen al deze coureurs toch naar Duitsland af te reizen. Vervolgens trainden Lucchinelli en Rossi zó langzaam, dat ze door teamchef Roberto Gallina op staande voet ontslagen werden. Gallina belde dit feit door naar Japan, maar kreeg opdracht ze onmiddellijk weer aan te nemen, want de constructeurstitel kon nog gewonnen worden.

Stand van zaken voor de racesBewerken

Drie wereldtitels waren al voor aanvang van de Duitse Grand Prix beslist: Pier Paolo Bianchi was wereldkampioen 125 cc, Toni Mang was wereldkampioen 250 cc en Jock Taylor en Benga Johansson waren wereldkampioen in de zijspanklasse. Het spannendst was het in de 350cc-klasse, waarin Jon Ekerold en Toni Mang allebei 48 punten hadden. In de 500cc-klasse stond Kenny Roberts 13 punten voor op Randy Mamola en in de 50cc-klasse had Eugenio Lazzarini 5 punten voorsprong op Stefan Dörflinger. Dat bracht Ricardo Tormo in een vervelende situatie: Hij was door de Spaanse bond voor 60.000 gulden ingekocht in het Van Veen-team, maar was kansloos voor de titel. Daarom moest hij zeer tegen zijn zin steun verlenen aan Dörflinger.

500 ccBewerken

Randy Mamola had nog slechts een theoretische kans op de wereldtitel. Zelfs als hij won mocht Kenny Roberts niet bij de eerste negen finishen. Mamola trainde als snelste en zat bij de start in een kopgroep met Marco Lucchinelli, Graeme Crosby en Wil Hartog. Dat was koren op de molen van Suzuki, dat de constructeurstitel binnen wilde halen en dit waren allemaal Suzuki-rijders. Mamola en Lucchinelli maakten zich iets los van de groep, maar aan het einde van de tweede ronde begon de motor van Mamola te roken. Lucchinelli had het rijk alleen en won de race voor Crosby en Hartog. Roberts passeerde Mamola en was zeker van de wereldtitel, maar Suzuki wist inderdaad de constructeurstitel te grijpen.

Uitslag van 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Marco Lucchinelli Suzuki 50'38"13 4 15
2   Graeme Crosby Suzuki 50'58"04 7 12
3   Wil Hartog Suzuki 51'02"00 3 10
4   Kenny Roberts Yamaha 51'26"23 2 8
5   Randy Mamola Suzuki 51'28"06 1 6
6   Johnny Cecotto Yamaha 51'30"03 5 5
7   Franco Uncini Suzuki 51'52"07 6 4
8   Jack Middelburg Yamaha 52'13"94 9 3
9   Carlo Perugini Suzuki 51'16"93 16 2
10   Gustav Reiner Suzuki 52'18"69 8 1
11   Kork Ballington Kawasaki 52'43"77 13
12   Takazumi Katayama Honda 52'45"60 15
13   Maurizio Massimiani Yamaha 53'37"76 20
14   Stuart Avant Suzuki 53'38"05 27
15   Sadao Asami Yamaha 53'52"98 19
16   Dale Singleton Yamaha 53'55"38 25
17   Steve Parrish Suzuki 54'00"42 26
18   Werner Nenning Suzuki 54'14"15 21
19   Josef Hage Suzuki 54'45"93 18
20   Peter Ammann Suzuki 55'18"75 30
21   Giovanni Pelletier Morbidelli 32
22   Wolfgang von Muralt Yamaha 28
23   Graziano Rossi Suzuki 23
24   Jürgen Steiner Suzuki 43
25   Max Wiener Suzuki 36
26   Michael Schmid Suzuki 37
27   Alois Tost Yamaha 38
28   Bruno Kölble Yamaha 39
29   Rolf Schneider Yamaha 40
DNF   Michel Frutschi Yamaha 10
DNF   Gregg Hansford Kawasaki 11
DNF   Boet van Dulmen Yamaha 12
DNF   Philippe Coulon Suzuki 14
DNF   Jeffrey Sayle Yamaha 22
DNF   Willem Zoet Suzuki 24
DNF   Klaus Klein Suzuki 28
DNF   Sergio Pellandini Suzuki 31
DNF   Elmar Renner Suzuki 34
DNF   Virginio Ferrari Bakker-Cagiva 35
DNF   Carlo Prati Suzuki Val 41
DNF   Franck Gross Suzuki 43
DNF   Clemens Driesch Suzuki 44
DNF   Fritz Reitmaier Suzuki 45
DNQ   Günter Riehl Yamato
DNQ   Timo Pohjola Suzuki

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Kenny Roberts (wereldkampioen) Yamaha 87
2   Randy Mamola Suzuki 72
3   Marco Lucchinelli Suzuki 59
4   Franco Uncini Suzuki 50
5   Graziano Rossi Suzuki 38
6   Wil Hartog Suzuki 31
7   Johnny Cecotto Yamaha 31
8   Graeme Crosby Suzuki 29
9   Jack Middelburg Yamaha /
Bakker-Yamaha
20
10   Takazumi Katayama Suzuki /
Honda
18

350 ccBewerken

Na de kwalificatietraining op de 22 km lange Nordschleife bleek Toni Mang 8 volle seconden sneller te zijn dan Jon Ekerold. Dat gaf Ekerold weinig hoop, want in Tsjecho-Slowakije (11 km) was het verschil slechts 0,01 seconde geweest. Beide coureurs moesten 1 punt meer scoren dan de ander om zich wereldkampioen te mogen noemen. Ekerold was als eerste weg, terwijl Mang al voor de eerste bocht negen plaatsen verloor. Na de eerste van zes ronden lag Ekerold nog steeds aan de leiding, gevolgd door Toni Mang. In de tweede ronde verbeterde Toni Mang het ronderecord met 10 seconden en hij kwam als eerste door, maar in de voorlaatste ronde reed Ekerold nog eens 4 seconden sneller. Zijn recordronde van 8'25"9 zou hem in de kwalificatie van de 500cc-klasse een tweede startplaats hebben opgeleverd. Mang had daar geen antwoord op. Bij de finish had hij 1,25 seconde achterstand en was de wereldtitel voor privérijder Jon Ekerold. Beide coureurs zouden met hun racetijd in de 500cc-klasse vierde en vijfde zijn geworden en Kenny Roberts op een achterstand van 11 seconden hebben gereden. 1½ minuut later werd de spannende strijd om de derde plaats beslist. Johnny Cecotto finishte vlak voor Jean-François Baldé.

Uitslag van 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Jon Ekerold Bimota-Yamaha 51'15"09 3 15
2   Toni Mang Krauser-Kawasaki +1"25 1 12
3   Johnny Cecotto Bimota-Yamaha +1'32"72 5 10
4   Jean-François Baldé Kawasaki +1'32"79 4 8
5   Gregg Hansford Kawasaki +1'33"38 2 6
6   Jacques Cornu Yamaha +1'54"04 6 5
7   Jeffrey Sayle Yamaha +1'55"01 16 4
8   Jean-Louis Tournadre Bimota-Yamaha +2'10"06 7 3
9   Graeme McGregor Yamaha +2'14"57 13 2
10   Keith Huewen Yamaha +2'24"97 11 1
11   Pekka Nurmi Yamaha +3'01"24 23
12   Roland Freymond Bimota-Yamaha +3'03"42 10
13   Alan North Yamaha +3'14"17 19
14   René Delaby Yamaha +3'14"47 25
15   Eero Hyvärinen Yamaha +3'36"53 27
16   Roland Kopf Yamaha +3'52"94 32
17   Gustav Reiner Yamaha +3'53"61 9
18   Alan Roethlisberger Yamaha +4'06"11 26
19   Chas Mortimer Cotton +4'27"18 21
20   Bruno Lüscher Yamaha +4'28"43 36
21   Edwin Weibel Yamaha +4'28"86 33
22   Werner Hilbk Yamaha +4'34"96 28
23   Carlo Perugini RTM +5'09"51 8
24   Norbert Peil Yamaha +5'39"33 39
25   Stuart Jones Yamaha +5'50"05 44
26   Reino Eskelinen Yamaha +5'50"32 31
27   Massimo Matteoni Bimota-Yamaha +7'15"82 ?
DNF   Mladen Tomic Yamaha 12
DNF   Siegfried Minich Yamaha 14
DNF   Martin Wimmer Yamaha 18
DNF   Jacques Bolle Yamaha 20
DNF   Kenny Blake Yamaha Val 22
DNF   Yoshimasa Matsumoto Yamaha Val 24
DNF   Klaas Hernamdt Yamaha Val 29
DNF   Murray Sayle Yamaha Val 30
DNF   Johannes Klement Yamaha 34
DNF   Michel Simeon Yamaha 35
DNF   Walter Hoffmann Yamaha 37
DNF   Lothar Spiegler Yamaha 38
DNF   Carlos Lavado Bimota-Yamaha 40
DNF   Hartmut Müller Yamaha 41
DNF   Bodo Schmidt Yamaha 42
DNF   Eric Saul Bimota-Yamaha 43
DNF   Hartmut Tophelen Yamaha 45
DNF   Franz Weidacher Yamaha 46
DNS   Patrick Fernandez Bimota-Yamaha Blessure

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1   Jon Ekerold (wereldkampioen) Bimota-Yamaha 63
2   Toni Mang Krauser-Kawasaki 60
3   Jean-François Baldé Kawasaki 38
4   Johnny Cecotto Bimota-Yamaha 37
5   Jeffrey Sayle Yamaha 25
6   Eric Saul Bimota-Yamaha 24
7   Jacques Cornu Yamaha 21
8   Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 19
9   Walter Villa Adriatica-Yamaha 16
10   Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 12

250 ccBewerken

Toni Mang had weliswaar de snelste trainingstijd op de Nordschleife gezet (1,5 seconde sneller dan Kork Ballington), maar had geen enkele behoefte om zich overmatig in te spannen in de 250cc-race. Die titel had hij immers al op zak en de belangrijke 350cc-race moest nog gereden worden. Het werd even spannend toen de machines van Egid Schwemmer en Tony Rogers elkaar bij de start raakten. Schwemmer's Yamaha kwam tegen de vangrail tot stistand en vloog in brand. De vlammen en de rook trokken naar de hoofdtribune, waardoor er enige paniek ontstond. Ballington vertrok als snelste, maar werd halverwege de eerste ronde toch gepasseerd door Mang. Op dat moment was een zestal rijders al gestopt omdat ze de baan te glad vonden[1]. Mang liet zich echter gemakkelijk weer inhalen, ook door Jean-François Baldé. Hij reed op volle regenbanden en daar was de baan niet nat genoeg voor, maar hij was ook erg voorzichtig met het oog op de komende 350cc-race. Baldé werd tweede, maar wist Ballington tot op 0,3 seconde te naderen.

Uitslag van 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 47'59"63 2 15
2   Jean-François Baldé Kawasaki 47'59"95 3 12
3   Toni Mang Krauser-Kawasaki 48'52"96 1 10
4   Graeme McGregor Yamaha 49'04"22 25 8
5   Jacques Cornu Yamaha 49'05"00 9 6
6   Didier de Radiguès Yamaha 49'05"49 16 5
7   Herbert Hauf Yamaha 49'13"48 14 4
8   Roland Freymond Ad Maiora 49'13"85 28 3
9   Martin Wimmer Yamaha 49'28"62 24 2
10   Mladen Tomic Yamaha 49'28"92 21 1
11   Loris Reggiani Yamaha 50'20"84 22
12   Hans Müller Yamaha 50'25"73 11
13   Chas Mortimer Yamaha 50'40"04 46
14   Peter Looijesteijn Yamaha 50'42"96 13
15   Karl-Thomas Grässel Yamaha 50'43"56 23
16   Klaas Hernamdt Yamaha 50'44"21 33
17   Stefan Janssen Yamaha 50'58"38 47
18   Olivier Liegeois Yamaha 51'03"16 6
19   Jean-Jacques Peyre Yamaha 52'13"02 36
20   René Delaby Yamaha 52'13"29 27
21   Hans Naef Yamaha +1 ronde 32
DNF   Jean-Marc Toffolo Armstrong 4
DNF   Guy Bertin MBA 5
DNF   Reinhold Roth Yamaha Val 8
DNF   Roland Kopf Yamaha 12
DNF   Jacques Bolle Cotton-Rotax 15
DNF   Pekka Nurmi Yamaha 17
DNF   Alan North Yamaha 18
DNF   Siegfried Minich Yamaha 20
DNF   Manfred Herweh Yamaha 26
DNF   Eric Saul Yamaha 29
DNF   Bruno Lüscher Yamaha 30
DNF   Murray Sayle Yamaha 34
DNF   Frank Steinhausen Yamaha 35
DNF   Siegfried Zacharias Yamaha 39
DNF   Clive Horton Cotton-Rotax 40
DNF   Egid Schwemmer Yamaha Val 41
DNF   Edwin Weibel Yamaha 42
DNF   Massimo Matteoni Yamaha 43
DNF   Carlos Lavado Yamaha 44
DNF   Tony Rogers Yamaha Val 45

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1   Toni Mang (wereldkampioen) Krauser-Kawasaki 128
2   Kork Ballington Kawasaki 87
3   Jean-François Baldé Kawasaki 59
4   Thierry Espié Bimota-Yamaha 53
5   Roland Freymond Ad Maiora 46
6   Carlos Lavado Yamaha 29
7   Giampaolo Marchetti Yamaha 28
9   Jacques Cornu Yamaha 26
8   Eric Saul Yamaha 24
10   Graeme McGregor Yamaha 18

125 ccBewerken

De wereldtitel in de 125cc-klasse was al in het bezit van Pier Paolo Bianchi (MBA), maar Minarelli kon de constructeurstitel nog winnen als er een Minarelli vóór een MBA over de finish kwam. Daarom kreeg Maurizio Massimiani opnieuw een 125cc-Minarelli ter beschikking. Trainingssnelste Guy Bertin nam meteen de leiding. Ángel Nieto probeerde hem te volgen, maar moest al snel terrein prijsgeven. Zo resulteerde het laatste optreden van Bertin met zijn Motobécane in een overwinning. Hans Müller werd derde. Door de tweede plaats van Nieto ging de constructeurstitel naar Minarelli.

Uitslag van 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Guy Bertin Motobécane 37'41"94 1 15
2   Ángel Nieto Minarelli 37'55"08 18 12
3   Hans Müller MBA 38'01"77 15 10
4   Maurizio Massimiani Minarelli 38'14"85 ? 8
5   Gert Bender Bender 38'26"85 2 6
6   Bruno Kneubühler MBA 38'32"18 14 5
7   Pier Paolo Bianchi MBA 38'34"67 4 4
8   Henk van Kessel Condor 38'46"88 5 3
9   Stefan Janssen Morbidelli 38'47"18 9 2
10   Peter Looijesteijn MBA 39'02"32 7 1
11   Iván Palazzese MBA 39'03"10 17
12   Walter Koschine MBA 39'07"99 23
13   Rolf Blatter MBA 39'08"30 13
14   Gerhard Waibel MBA 39'08"70 3
15   August Auinger MBA 39'08"98 12
16   Jean-Claude Selini MBA 39'09"47 10
17   Michel Galbit MBA 39'14"30 20
18   Stefan Dörflinger Morbidelli 39'32"26 25
19   Johnny Wickström Morbidelli 39'55"68 21
20   Anton Straver MBA 40'01"53 27
21   Werner Steege MBA 40'49"45 43
22   Harald Wiedemann Morbidelli 40'51"52 28
23   Christoph Strehle Bender 31
24   Bennie Wilbers MBA 36
25   Patrick Hérouard MBA 16
26   Norbert Peschke MBA 34
27   Martin van Soest MBA 35
28   Harald Bartol MBA 19
29   Rolf Brändle MBA 42
30   Chris Baert MBA 37
31   Walter Kaletsch MBA 40
DNF   Loris Reggiani Minarelli 6
DNF   Eugenio Lazzarini Iprem 8
DNF   Yves Dupont MBA 11
DNF   Ricardo Tormo MBA 22
DNF   Hagen Klein Hess 24
DNF   Willy Pérez MBA 26
DNF   Hugo Vignetti MBA 29
DNF   Robert Bauer MBA 30
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA 32
DNF   Hans-Peter Herr Morbidelli 38
DNF   Ernst Fagerer MBA 39
DNF   Alfred Waibel MBA 44

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1   Pier Paolo Bianchi (wereldkampioen) MBA 90
2   Guy Bertin Motobécane 81
3   Ángel Nieto Minarelli 78
4   Bruno Kneubühler MBA 68
5   Loris Reggiani Minarelli 65
6   Hans Müller MBA 64
7   Iván Palazzese MBA 28
8   Maurizio Massimiani Minarelli 20
9   Peter Looijesteijn MBA 18
10   Barry Smith MBA 17

50 ccBewerken

Als privérijder had Eugenio Lazzarini niet veel kans om de Van Veen-Kreidlers van Ricardo Tormo en Stefan Dörflinger te verslaan, maar hij had in het wereldkampioenschap 5 punten voorsprong op Dörflinger. Bij een overwinning van Dörflinger moest hij tweede worden. Andersom was het ook voor Tormo zaak tweede te worden achter Dörflinger, maar Tormo had veruit de snelste trainingstijd gereden en startte ook als snelste. In de eerste ronde viel hij echter al. Hij verklaarde na de race dat hij zich te veel had geconcentreerd op de achter hem rijdende Dörflinger, die hij voorbij moest laten. Na de eerste ronde lag Hans-Jürgen Hummel aan de leiding, met Lazzarini op de tweede plaats, terwijl Dörflinger vlak voor Hans Spaan en Ingo Emmerich lag. Van Spaan had hij niets te vrezen, want ook hij reed voor het team van Van Veen. In de laatste ronde reed Hummel nog steeds voorop, maar hij zat te rekenen op zijn motor. Als hij alleen zou blijven zouden zowel Dörflinger als Lazzarini hem inhalen. Daarom probeerde hij Dörflinger voorbij te wenken, met het idee gebruik te maken van diens slipstream. Daardoor zou hij in elk geval tweede kunnen worden. Dörflinger begreep de hint niet en bleef Hummel volgen. Hummel keek nog een keer om en kwam daardoor ten val. Hij kon meteen weer op zijn machine klimmen, maar werd derde. Lazzarini werd tweede en daardoor wereldkampioen.

Uitslag van 50 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 35'19"05 2 15
2   Eugenio Lazzarini Iprem-Kreidler 35'33"28 4 12
3   Hans-Jürgen Hummel Kreidler 35'52"70 5 10
4   Hans Spaan Van Veen-Kreidler 35'55"09 10 8
5   Ingo Emmerich Kreidler 35'58"36 11 6
6   Wolfgang Müller Kreidler 37'27"67 36 5
7   Günter Schirnhofer Kreidler 37'37"05 12 4
8   Henk van Kessel Pentax-X-16 37'50"24 6 3
9   Theo Timmer Bultaco 38'55"70 18 2
10   Gerhard Böhl Kreidler 39'09"68 35 1
11   Gerhard Waibel Kreidler 39'12"61 30
12   Reiner Scheidhauer Kreidler 39'33"12 16
13   Manfred Kelter Kreidler 39'46"89 21
14   Bruno di Carlo Kreidler 39'52"09 25
15   Henrique Sande Kreidler 40'12"88 26
16   Klaus Kull Kreidler 40'32"06 34
17   Ove Skifjeld Kreidler 40'38"28 32
18   Otto Machinek Kreidler 41'07"04 28
19   Chris Baert Kreidler 44'32"92 24
DNF   Ricardo Tormo Van Veen-Kreidler Val 1
DNF   Yves Dupont ABF 3
DNF   Hagen Klein Horex 7
DNF   Thomas Engl PCR 8
DNF   Uli Merz Schuster 9
DNF   Bruno Kneubühler Kreidler 14
DNF   Enrico Cereda DRS 15
DNF   Gerhard Bauer Heuser 17
DNF   Rudolf Kunz Kreidler 19
DNF   Reiner Koster Malanca 20
DNF   Joaquin Gali Bultaco 22
DNF   Zbynek Havdra Kreidler 27
DNF   Aldo Pero Kreidler 29
DNF   Gerhard Singer Kreidler 31
DNF   Wolfgang Golembeck Kreidler 33
DNF   Rolf Blatter Kreidler Val 37
DNF   Jacky Hutteau ABF 38
DNF   Lothar Vogel Kreidler 39
DNF   Ramon Gali Bultaco 40

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Motorfiets Ptn.
1   Eugenio Lazzarini (wereldkampioen) Iprem-Kreidler 74
2   Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 72
3   Hans-Jürgen Hummel Kreidler 37
4   Ricardo Tormo Van Veen-Kreidler 36
5   Henk van Kessel Pentax-X-16 31
6   Hans Spaan Van Veen-Kreidler 24
7   Theo Timmer Bultaco 19
8   Yves Dupont ABF 18
9   Jacky Hutteau ABF 18
10   Wolfgang Müller Kreidler 15

ZijspannenBewerken

Na een meningsverschil met een keuringsofficial kwam Derek "Crazy Horse" Jones niet aan de start, en zijn bakkenist Brian Ayres nam plaats in het zijspan van Trevor Ireson. Ook de zijspanrijders hadden moeite met de gladheid van de baan, zeker omdat het op een deel van het circuit motregende. Jock Taylor/Benga Johansson reden van start tot finish aan de leiding, Rolf Biland ging de pit in om zijn slicks te vervangen, maar ontdekte daar dat er geen regenbanden beschikbaar waren. Hij probeerde het op intermediates, maar gaf al snel op. Alain Michel werd tweede en Egbert Streuer haalde met de derde plaats zijn eerste podium.

Uitslag van zijspannenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 45'45"14 15
2   Alain Michel   Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 12
3   Egbert Streuer   Boy Brouwer[2] LCR-Yamaha 10
4   Trevor Ireson   Brian Ayres Ireson-Yamaha 8
5   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 6
6   George O'Dell   Kenneth Williams Yamaha 5
7   Peter Campbell   Richard Goodwin Yamaha 4
8   Jesco Höckert   Thomas Riedel Busch-Yamaha 3
9   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 2
10   Walter Ohrmann   Erich Schmitz Yamaha 1
DNF   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Banden

Top 10 WK-eindstand na deze raceBewerken

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 94
2   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 63
3   Alain Michel   Paul Gérard en
  Michael Burkhardt
Seymaz-Fath /
Seymaz-Yamaha
63
4   Egbert Streuer   Johan van der Kaap en
  Boy Brouwer
LCR-Yamaha 52
5   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Yamaha 48
6   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 37
7   Derek Jones   Brian Ayres Ireson-Yamaha 35
8   George O’Dell   Kenneth Williams en
  Bill Boldison
Yamaha 21
9   Michel Vanneste   Serge Vanneste Busch-Suzuki 16
10   Trevor Ireson   Clive Pollington en
  Brian Ayres
Ireson-Yamaha 15

TriviaBewerken

Honda NR 500Bewerken

Honda bleef maar experimenteren met de Honda NR 500 viertakt. Op de Nürburgring trainde Takazumi Katayama met een cassetterecorder op de tank. Daarmee werden de toerentallen en de stand van het gashendel geregistreerd, zodat men in de fabriek een "rondje Nürburgring" kon nabootsen. Daarmee hoopte men te ontdekken waarom de motor steeds stukging. Het blok van Katayama was echter het enige (van de drie) dat heel bleef.

KeuringBewerken

Derek Jones kreeg bij de technische keuring te horen dat zijn zijspanrem (waar hij al het hele seizoen mee reed) niet reglementair was aangesloten. Jones en bakkenist Brian Ayres werkten de hele nacht om het in orde te maken. Zaterdagmorgen vroegen ze de keuringsofficial, die veertig meter verderop zat, om even te kijken voordat de stroomlijnkuip gemonteerd was. De man zat echter met zijn hond te spelen en weigerde te komen. Daarop monteerde Jones zijn stroomlijn en bood de combinatie opnieuw ter keuring aan. Nu moest hij zijn stroomlijn weer verwijderen omdat de remleiding anders niet te zien was. Dat ging Jones te ver en in een heftige discussie bracht hij de Hitlergroet. Uiteindelijk mocht Jones wel starten, als hij eerst zijn excuses aan de official aanbood. Dat weigerde hij. Bakkenist Ayres reed de race wel, als passagier van Trevor Ireson. Zijn vaste bijrijder Clive Pollington had een aanval van nierstenen gehad.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1980
FIM wereldkampioenschap wegrace
32e seizoen (1980)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1981
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI