Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1983

AlgemeenBewerken

De belangrijkste verandering van de Oostenrijkse Grand Prix werd eigenlijk nauwelijks opgemerkt: men was eindelijk van de races in eind-april/begin-mei afgestapt. Daardoor waren er voor het eerst sinds jaren geen problemen met sneeuwval. Dit keer moest echter de 250cc-race in twee manches worden verreden door de regen en werd de start van de 125cc-race vertraagd door een rijdersstaking.

500cc-klasseBewerken

Met Kenny Roberts op de eerste en Eddie Lawson op de derde startplaats stonden de fabrieks-Yamaha's er goed voor. Toch waren Ron Haslam en Takazumi Katayama als snelsten weg, maar Haslam viel al snel uit door een vastloper. Randy Mamola reed even aan de leiding, maar uiteindelijk gingen Roberts en Freddie Spencer er samen vandoor. Spencer begon echter terug te vallen en in de twaalfde ronde stopte hij in de pit. Lawson passeerde Mamola en reed zelfs de snelste ronde, maar hij kon zijn teamgenoot Roberts niet meer bereiken. Door het uitvallen van Spencer verkleinde Roberts zijn achterstand in het kampioenschap tot 6 punten.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

De trainingen
Freddie Spencer stond lang op poleposition, maar toen Kenny Roberts zich kwaad maakte verbeterde hij het baanrecord met twee seconden en de snelste ronde van Spencer met bijna een seconde. De eerste twee startrijen werden bezet door negen fabriekscoureurs. Vanaf de derde rij stonden de privérijders, maar het beloofde spannend te worden, want tussen Sergio Pellandini, Boet van Dulmen, Raymond Roche en Jack Middelburg zat slechts 0,7 seconde verschil. Cagiva was eindelijk terug op het circuit, met drie machines die allemaal het startnummer van Virginio Ferrari droegen. Dat was voor Jon Ekerold reden om ontbinding van zijn contract met Cagiva te vragen. Barry Sheene kreeg toch weer de beschikking over de 1982-fabrieks-Suzuki, maar verkoos zijn eigen productieracer, waarmee hij een seconde sneller was. Toni Mang trainde voor het eerst na zijn ski-ongeluk, maar was nog lang niet fit genoeg en reed slechts de 32e trainingstijd.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 41"26'84 1 15
2   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 41"32'88 3 12
3   Randy Mamola HB-Suzuki 41"44'00 4 10
4   Takazumi Katayama HRC-Honda 5 8
5   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 9 6
6   Marc Fontan Sonauto-Yamaha 6 5
7   Marco Lucchinelli HRC-Honda 8 4
8   Jack Middelburg Honda 12 3
9   Sergio Pellandini Suzuki 10 2
10   Boet van Dulmen Suzuki 11 1
11   Gianni Pelletier Honda
12   Keith Huewen Suzuki 15
13   Barry Sheene Suzuki 14
14   Chris Guy Suzuki
15   Massimo Massimiani Honda
16   Philippe Coulon Suzuki
17   Peter Sjöström Suzuki
18   Ernst Gschwender Suzuki
19   Fabio Biliotti Honda
20   Steve Parrish Yamaha
21   Leandro Becheroni Suzuki
22   Alfons Ammerschlager Suzuki
23   Wolfgang von Muralt Suzuki
24   Josef Ragginger Suzuki
25   Walter Magliorati Suzuki
26   Virginio Ferrari Cagiva 16
27   Bent Slydal Suzuki
28   Borge Nielsen Suzuki
29   Franz Kaserer Suzuki
DNF   Freddie Spencer HRC-Honda Vastloper 2
DNF   Ron Haslam HRC-Honda Krukas 7
DNF   Raymond Roche Honda Vastloper
DNF   Toni Mang HB-Suzuki Opgave[1] 32
DNF   Gustav Reiner Suzuki
DNF   Didier de Radiguès Honda
DNF   Paolo Ferretti Suzuki
DNQ   Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki
DNQ   Jon Ekerold Cagiva Geen motor[2]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Freddie Spencer HRC-Honda 68
2   Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 62
3   Randy Mamola HB-Suzuki 40
4   Takazumi Katayama HRC-Honda 36
5   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 32
6   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 30
7   Marco Lucchinelli HRC-Honda 29
  Marc Fontan Sonauto-Yamaha
9   Ron Haslam HRC-Honda 20
10   Raymond Roche Honda 15

250cc-klasseBewerken

Zo spectaculair als de trainingen waren verlopen begon ook de 250cc-race, met een grote kopgroep van tien man, waarvan Guy Bertin, Thierry Espié, Hervé Guilleux, Manfred Herweh, Christian Sarron en Martin Wimmer allemaal één of meer ronden aan de leiding gingen tot de race in de dertiende ronde werd afgevlagd. Dat gebeurde omdat iedereen op slicks stond en het hevig was gaan regenen. Toen er na ruim een uur opnieuw gestart werd, stond het bordje van Guy Bertin op plaats 32, terwijl hijzelf en vele anderen wisten dat hij in de eerste manche achtste was geworden. Bertin weigerde naar achteren te gaan en toen Guilleux en Jacques Cornu een beetje inschikten kon hij vanaf de tweede rij starten. De baan was inmiddels weer droog en behalve Herweh (opgesneden slick vóór) en Jean-Louis Tournadre (regenbanden) stond iedereen opnieuw op slicks. Na de start ontstond er opnieuw een enorme kopgroep, die werd uitgedund toen Donnie Robinson viel, Sito Pons in zijn val meenam en even later ook Harald Eckl viel. Door de val van Robinson en Pons verloor Espié even de aansluiting, maar hij wist weer aan te haken. Op het einde ontstond er een strijd tussen Didier de Radiguès en Manfred Herweh. Herweh's Rotax was op de rechte stukken sneller, maar in het bochtige gedeelte pakte De Radiguès de leiding steeds weer terug. In de laatste bocht (de Fahrerlagercurve) nam Herweh maatregelen. Hij wist dat hij daar uitgeremd zou worden door De Radiguès, maar remde zelf ook erg laat. Daardoor moest De Radiguès een te ruime bocht maken en dat was voldoende voor Herweh, die de manche won maar ook zeer nipt (0,02 seconde) totaalwinnaar werd. De Radiguès werd ook tweede in de totaalstand, terwijl Thierry Espié derde werd. Dat werd echter pas laat bekend, want op het erepodium stond Christian Sarron op de derde plaats. Tijdens een late juryvergadering werd de tiende plaats toegekend aan Guy Bertin, ten koste van Patrick Fernandez. Dat had te maken met een eerdere uitsluiting vanwege de problemen op de startgrid.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

De trainingen
De 250cc-klasse leek wel steeds spannender te worden en dat bleek ook uit de trainingstijden in Oostenrijk. Tussen de nummer 4 en de nummer 25 zat slechts één seconde. Er waren ook in de training een paar valpartijen. Mar Schouten werd afgevoerd met een gebroken kaak en een gebroken jukbeen en Carlos Cardús brak beide benen.

(Totaalstand na twee manches)

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Manfred Herweh Real-Rotax 46"00'02 15
2   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 46"00'04 1 12
3   Thierry Espié Chevallier-Yamaha 46"01'06 9 10
4   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 8
5   Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 6 6
6   Hervé Guilleux Kawasaki 3 5
7   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 8 4
8   Reinhold Roth Fath-Yamaha 3
9   Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 5 2
10   Guy Bertin MBA 7 1
11   Patrick Fernandez Bimota-Bartol
12   Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 2
13   Jean-Louis Guignabodet Yamaha
14   Bruno Lüscher Yamaha
15   Donnie McLeod Yamaha
16   Christian Estrosi Pernod
17   Tony Head Armstrong-Rotax
18   Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 10
19   Gabriel Gabria Yamaha
20   Edwin Weibel Yamaha
21   Manfred Obinger Yamaha
22   Herbert Hauf Yamaha
DNF   Jacques Bolle Yamaha
DNF   Alan Carter Mitsui-Yamaha Krukas
DNF   Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Zwarte vlag[3]
DNF   Roland Freymond Armstrong-Rotax
DNF   Jean-Marc Toffolo Rotax
DNF   Harald Eckl Yamaha Val
DNF   Bernard Fau Yamaha
DNF   Jean-Louis Tournadre Sonauto-Yamaha
DNF   Siegfried Minich Rotax
DNF   Paolo Ferretti Rotax
DNF   Ángel Nieto Yamaha 4
DNF   Donnie Robinson Mitsui-Yamaha Val[4]
DNF   Sito Pons JJ Cobas-Rotax Val[5]
DNQ   Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNS   Mar Schouten MBA Blessure[6]
DNS   Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax Blessure[7]
DNS   Jeffrey Sayle Bartol Blessure

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 44
2   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 42
3   Hervé Guilleux Kawasaki 35
4   Thierry Espié Chevallier-Yamaha 30
  Manfred Herweh Real-Rotax
6   Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 27
7   Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 26
8   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 25
9   Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 24
  Christian Sarron Sonauto-Yamaha

125cc-klasseBewerken

De start van de 125cc-race werd verlaat door het uitlopen van de 250cc-race, maar Hugo Vignetti en Ricardo Tormo meldden zich te laat voor de opwarmronden en werden uitgesloten. Daarop organiseerde Ángel Nieto een rijdersstaking, waardoor de organisatie uiteindelijk besloot Vignetti en Tormo toch toe te laten. Door alle commotie had Nieto waarschijnlijk geen zin in zijn gewoonlijke spel: tegenstanders een halve race de indruk geven dat ze een kans hadden om vervolgens samen met Eugenio Lazzarini weg te rijden. Dit keer vertrokken de Garelli-rijders meteen, waardoor er alleen spanning was bij de strijd om de derde plaats. Aanvankelijk leek Bruno Kneubühler de beste kans te hebben, maar hij viel uit door een vastloper. Nu vochten niet minder dan tien coureurs om de laatste podiumplaats, maar uiteindelijk maakten Pier Paolo Bianchi, Fausto Gresini en August Auinger zich los. Uiteindelijk wist Bianchi nipt derde te worden voor Gresini.

Uitslag125cc-klasseBewerken

Rijdersstaking en nasleep
Omdat de 250cc-race noodgedwongen in twee manches werd verreden, werd de start van de 125cc-race uitgesteld. Ricardo Tormo en Hugo Vignetti kwamen te laat voor de twee verplichte opwarmronden en werden door de officials tegengehouden. Tormo en Vignetti verklaarden dat op hun plaats in het rennerskwartier geen luidsprekers stonden, waardoor ze niet op de hoogte waren van de juiste starttijd. De reserverijders waren intussen al opgeroepen en stonden klaar. Tormo wist zijn MBA onder het lint langs de baan door te krijgen en reed illegaal de beide opwarmronden mee. Hij werd gesommeerd het startveld te verlaten, maar weigerde dat. In plaats daarvan wendde hij zich tot Ángel Nieto, die in 1982 de drijvende kracht achter de rijdersstaking bij de Franse Grand Prix was geweest. Nieto, leider in het kampioenschap, zette samen met teamgenoot Eugenio Lazzarini zijn Garelli demonstratief aan de kant en daarmee was een bijna algemene rijdersstaking een feit. Er volgde een fluitconcert van het publiek, dat alle toprijders aan het werk wilde zien en de organisatie bezweek onder die druk. De reserverijders werden weggestuurd en Tormo en Vignetti mochten starten. De internationale jury boog zich echter over de zaak en deed dezelfde avond nog uitspraak: Nieto kreeg - net als na de Franse Grand Prix van 1982 - een boete van 1.000 Zwitserse franken, Tormo en Vignetti werden alsnog gediskwalificeerd. Voor de stand in het kampioenschap had dat geen gevolgen, want ze hadden geen punten gescoord.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Garelli 41"03'88 2 15
2   Eugenio Lazzarini Garelli 41"05'37 1 12
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 10 10
4   Fausto Gresini MBA 5 8
5   August Auinger MBA 7 6
6   Maurizio Vitali MBA 6 5
7   Johnny Wickström MBA 4
8   Lucio Pietroniro MBA 3
9   Hans Müller MBA 3 2
10   Gerhard Waibel Seel-MBA 1
11[8]   Ricardo Tormo MBA 8
12   Henk van Kessel MBA 14
13   Stefano Caracchi MBA
14   Pierluigi Aldrovandi MBA
15[8]   Hugo Vignetti MBA
16   Jean-Claude Selini MBA
17   Jacky Hutteau MBA
18   Alfred Waibel Real
19   Janez Pintar MBA
20   Helmut Lichtenburg MBA
21   Alojz Pavlic Bartol
22   Anton Straver MBA 27
23   Rolf Ruttimann MBA
24   Giuseppe Ascareggi MBA
25   Willy Pérez MBA
DNF   Bruno Kneubühler MBA Vastloper 4
DNF   Erich Klein MBA
DNF   Libero Piccirillo MBA
DNF   Stefan Dörflinger MBA 9
DNF   Paul Bordes MBA
DNF   Iván Troisi MBA
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA
DNQ   Ezio Gianola MBA
DNQ   Thomas Møller-Pedersen MBA

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 60
2   Eugenio Lazzarini Garelli 48
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 30
4   Maurizio Vitali MBA 29
5   Ricardo Tormo MBA 24
  Bruno Kneubühler MBA
7   Fausto Gresini MBA 17
8   Jean-Claude Selini MBA 14
9   Johnny Wickström MBA 12
10   Hans Müller Seel-MBA 11

ZijspanklasseBewerken

In het begin van de zijspanrace gedoogden Rolf Biland/Kurt Waltisperg nog een paar combinaties in hun buurt, zodat het leek op een strijd met Werner Schwärzel, Egbert Streuer en Masato Kumano. Kumano crashte echter en daarna ging Biland er vandoor om met een halve minuut voorsprong te winnen. Streuer's machine kwam wat acceleratie tekort en hij besloot te kiezen voor de tien punten van de derde plaats, achter Schwärzel.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 39"24'26 1 15
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 39"54'42 5 12
3   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 40"06'96 3 10
4   Frank Wrathall   Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 8
5   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha 10 6
6   Alain Michel   Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 2 5
7   Siegfried Berger   Edwin Berger Ohrmann-Yamaha 4
8   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha 9 3
9   Amedeo Zini   Carlo Sonaglia LCR-Yamaha 2
10   Pentti Niinivaara   Vesa Bienek LCR-Yamaha 1
11   Egon Schons   Eckart Rösinger Busch-Yamaha
12 Hans-Rüdi Christanat Rothenbürger Onbekend
DNF   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha Ongeval 6
DNF   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 4
DNS   Hein van Drie   William van Dis LCR-Yamaha Motor[9] 7

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 30
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 25
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 22
4   Alain Michel   Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 17
5   Frank Wrathall   Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 14
6   Mick Barton   Simon Birchall Windle-Yamaha 12
7   Hermann Huber   Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 11
  Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha
9   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 10
  Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha

TriviaBewerken

Ángel Nieto en YamahaBewerken

Ángel Nieto reed al het hele seizoen zonder succes in de 250cc-klasse met een Yamaha TZ 250 van de Spaanse importeur, maar hij moest al in de trainingen voorzichtig zijn om niet geblesseerd te raken. Hij werd immers betaald door Garelli om in de 125cc-klasse te rijden. Toch hielp zijn broodheer hem met de Yamaha in de persoon van Jan Thiel, die de machine van Hummel-cilinders voorzag die hij ook nog eens nabehandelde. Zo reed Nieto in de training naar de vierde startplaats, slechts 0,01 seconde achter Hervé Guilleux.

Manfred Herweh en RotaxBewerken

Manfred Herweh won zijn tweede Grand Prix, maar het was de eerste keer voor het merk Rotax. Daar was wel wat sleutelwerk voor nodig geweest: het Real-team had uit vijf oude motorblokken een nieuw opgebouwd.

Jeffrey Sayle en BartolBewerken

Jeffrey Sayle had het hele seizoen moeten wachten tot zijn Bartol eindelijk klaar was. Nu het zover was werd hij al voor de race uitgeschakeld door een val in de training.

Jon Ekerold en CagivaBewerken

Jon Ekerold had het testwerk voor Cagiva in 1982 overgenomen van Boet van Dulmen en in 1983 stond hij als fabrieksrijder voor Cagiva ingeschreven. De machine werd echter maar niet racerijp en de relatie tussen Ekerold en het team werd steeds slechter. Ekerold was het niet eens met de werkwijze van de monteurs, die hem weer verweten dat hij het hele seizoen in Duitsland was en zich niet in de werkplaats liet zien. Dit was al de tweede keer dat Ekerold contractueel verplicht was naar een circuit te reizen, maar moest toezien hoe de Cagiva aan Virginio Ferrari werd gegeven. Voor Ekerold was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Hij had zijn tijd liever gebruikt voor andere races, waaronder de TT van Man.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1982
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI