Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1985

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1985 was de tiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1985. De races werden verreden op 4 augustus 1985 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). Tijdens deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 250cc-klasse beslist.

Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 4 augustus 1985
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Derde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Ezio Gianola
Snelste ronde Vlag van Oostenrijk August Auinger
Eerste Vlag van Oostenrijk August Auinger
Tweede Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Derde Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Zijspan
Poleposition Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders

AlgemeenBewerken

De Britse Grand Prix werd verreden onder erbarmelijke weersomstandigheden. Zowel de trainingen als de races werden gehinderd door hevige regenval en gevaarlijke rukwinden, waardoor er al enkele coureurs voor de start uitgeschakeld werden. Vanwege de plassen op de baan hadden vooral de zijspanrijders veel last van aquaplaning en zij weigerden uiteindelijk van start te gaan, tot woede van de organisatie. Yamaha presenteerde de nieuwe Yamaha YZR 250-V-twin, die alleen door Carlos Lavado gebruikt werd omdat Martin Wimmer geblesseerd was. HRC voorzag naast Freddie Spencer nu ook Randy Mamola en Wayne Gardner van de viercilinder Honda NSR 500, tot teleurstelling van Ron Haslam, die de machine graag in zijn thuisrace had ingezet. Skoal Bandit-Heron-Suzuki versterkte zich met een tweede rijder, maar het werd geen Brit. Men koos voor de Australiër Paul Lewis. Rolf Biland liet zijn nieuwe LCR-Krauser thuis en koos voor de snellere Krauser-LCR-Yamaha.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

In de droge training, waarbij het wel al hard waaide, zette Freddie Spencer de snelste rondetijd, voor Eddie Lawson en Christian Sarron. Randy Mamola en Wayne Gardner hadden tijd nodig om de afstelling van de Honda NSR 500 te vinden, maar stonden toch op de vierde en de vijfde startplaats. Omdat hij nu toch met de viercilinder reed, had Gardner een driecilinder Honda NS 500-fabrieksblok aan Roger Marshall uitgeleend. Die reed er de zevende tijd mee.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda 1"28'42
2.   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1"29'35
3.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"29'42
4.   Randy Mamola Rothmans-HRC-Honda 1"29'80
5.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda-UK 1"30'33
6.   Raymond Roche Marlboro-Yamaha 1"30'58
7.   Roger Marshall Rothmans-HRC[1]-Honda-UK 1"31'79
8.   Ron Haslam Rothmans-HRC-Honda-UK 1"32'20
9.   Didier de Radiguès ELF-Chevallier-HRC-Honda 1"32'26
10.   Rob McElnea Skoal Bandit-Heron-Suzuki 1"32'44

De raceBewerken

Honderd meter leidde Ron Haslam zijn thuis-GP voor Roger Marshall. Toen werden ze gepasseerd door Freddie Spencer, die in de zeer natte omstandigheden twee seconden per ronde sneller was dan de rest van het veld. Haslam leidde de achtervolging samen met Didier de Radiguès en Randy Mamola. Christian Sarron, een erkend regenrijder, was slecht gestart omdat hij tijdens de duwstart was uitgegleden en Eddie Lawson had veel tijd nodig om zijn ritme te vinden. Toen hij bij de achtervolgers aansloot was Spencer al buiten beeld. Bovendien kwam een nieuwe bedreiging in de vorm van Sarron achterop. Sarron passeerde Lawson in de zesde ronde, maar toen de achtervolgers bij Chapel de Hangar Straight opdraaiden was Spencer bij Stowe Corner al uit het zicht verdwenen. Sarron passeerde ook Mamola en De Radiguès zonder zichtbare moeite en Lawson leek daar moed uit te putten, want hij deed hetzelfde. Aan het einde van de zevende ronde stopten Wayne Gardner en Rob McElnea in de pit. Sarron begreep ook wel dat zijn merkgenoot Lawson de enige was met kans op de wereldtitel en Lawson kon hem dan ook zonder moeite passeren, maar hij keek toen al tegen een achterstand van negentien seconden aan. In de twaalfde ronde was de voorsprong van Spencer teruggelopen naar twaalf seconden, maar dat lag meer aan het feit dat Spencer rustiger reed. Een ronde later was het weer zestien seconden. In de laatste ronden liet Spencer het verschil teruglopen tot acht seconden, maar hij had de hele race gecontroleerd. Hij hoefde in de komende twee GP's nog maar tien punten te scoren om ook in de 500cc-klasse wereldkampioen te worden.

Uitslagen 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda 28 49"20'17 1 15
2   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 28 +8'32 2 12
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 28 +32'48 3 10
4   Didier de Radiguès ELF-Chevallier-HRC-Honda 28 +1"07'21 9 8
5   Randy Mamola Rothmans-HRC-Honda 28 +1"16'11 4 6
6   Raymond Roche Marlboro-Yamaha 28 +1"18'72 6 5
7   Boet van Dulmen Bakker-Honda 27 +1 ronde 26 4
8   Roger Burnett Rothmans-Honda-UK 27 +1 ronde 12 3
9   Neil Robinson Suzuki 27 +1 ronde 32 2
10   Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki 27 +1 ronde 12 1
11   Dave Petersen Honda 27 +1 ronde 16
12   Chris Martin Sr. Suzuki 27 +1 ronde 35
13   Rob Punt Suzuki 27 +1 ronde 28
14   Ron Haslam Rothmans-HRC-Honda-UK 27 +1 ronde[2] 8
15   Wolfgang von Muralt Bakker-Suzuki 27 +1 ronde 17
16   Christian Le Liard ELF-Chevallier-Honda 27 +1 ronde 27
17   Steve Parrish Mitsui-Yamaha 27 +1 ronde 23
18   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 27 +1 ronde 13
19   Fabio Biliotti Honda 27 +1 ronde 34
20   Ray Swann Suzuki 26 +2 ronden 18
21   Paul Iddon Suzuki 26 +2 ronden 20
22   Trevor Nation Suzuki 26 +2 ronden 36
23   Maarten Duyzers Suzuki 26 +2 ronden 40
24   Massimo Messere Honda 26 +2 ronden 30
25   Barry Woodland Suzuki 25 +3 ronden 37
26   Simon Buckmaster Suzuki 25 +3 ronden 31
27   Karl Truchsess Honda 25 +3 ronden 39
28   Mark Ordridge Suzuki 23 +5 ronden 38

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Thierry Espié Chevallier-Honda 20 15
  Mark Salle Suzuki 20 33
  Armando Errico Honda 19 21
  Sito Pons HB-Gallina-Suzuki 14 11
  Gustav Reiner Bakker-Honda 10 Val 14
  Gary Lingham Suzuki 9 19
  Keith Huewen Honda 8 24
  Rob McElnea Skoal Bandit-Heron-Suzuki 6 10
  Alan Jeffery Suzuki 6 25
  Eero Hyvärinen Honda 5 29
  Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda-UK 5 5
  Roger Marshall Rothmans-HRC[1]-Honda-UK 2 7

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Toni Moran Suzuki
  Marco Papa Paton
  Des Barry Yamaha
  Carlos Morante Suzuki
  David Griffith Suzuki
  Peter Lemstra Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Mike Baldwin Honda
  Pierre-Etienne Samin ELF-Chevallier-Honda
  Takazumi Katayama Bakker-Rothmans-HRC-Honda Gestopt[3]
  Mile Pajic SNRT-Honda Teambeleid[4]
  Henk van der Mark
  Marco Lucchinelli Cagiva Teambeleid[5]
  Virginio Ferrari

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda 126
2   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 106
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 72
4   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda-UK 61
5   Ron Haslam Rothmans-HRC-Honda-UK 57
6   Randy Mamola Rothmans-HRC-Honda 56
7   Didier de Radiguès ELF-Chevallier-HRC-Honda 42
8   Raymond Roche Marlboro-Yamaha 39
9   Rob McElnea Skoal Bandit-Heron-Suzuki 19
10   Boet van Dulmen Honda / Bakker-Honda 18

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Met zijn nieuwe Yamaha YZR 250, in feite een halve OW 81, zette Carlos Lavado de snelste rondetijd, sneller dan het oude ronderecord van Christian Sarron. Op zaterdagmorgen werd hij echter verrast door een windstoot en hij viel bij Abbey Curve, waarbij hij zijn handen en een voet blesseerde. Vooral in de 250cc-training waren er veel valpartijen, zonder al te ernstige gevolgen.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1"32'78
2.   Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda 1"33'91
3.   Pierre Bolle Bakker-Parisienne 1"34'04
4.   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1"34'25
5.   Toni Mang Marlboro-HRC-Honda 1"34'65
6.   Gary Noel EMC-Rotax 1"34'94
7.   Siegfried Minich Yamaha 1"35'06
8.   Jean-Michel Mattioli Yamaha 1"35'29
9.   Roland Freymond Yamaha 1"35'32
10.   Jean-François Baldé Yamaha 1"35'37

De raceBewerken

Met zijn pijnlijke handen in plastic handschoenen (van Barry Sheene gekregen) gestoken startte Carlos Lavado toch in de 250cc-race, maar Alan Carter dook als eerste Copse Corner in, gevolgd door Toni Mang, Freddie Spencer, Fausto Ricci, Pierre Bolle en Reinhold Roth. Carter nam al in de eerste ronde een flinke voorsprong. Toni Mang volgde, terwijl Spencer iets terugviel. Spencer hoefde geen risico's te nemen, want de vierde plaats was voldoende om zijn wereldtitel veilig te stellen. Bovendien had hij problemen met het piekerige vermogen van zijn Honda RS 250 R-W, was zijn gearing te kort gekozen en wilde hij niet riskeren dat hij niet meer in de 500cc-race zou kunnen starten. Ricci en Roth passeerden Spencer, maar Ricci viel later weer terug en werd uiteindelijk slechts achtste. Koploper Carter bouwde een voorsprong van twaalf seconden op, maar viel in Stowe Corner. Geholpen door de baancommissarissen wist hij zijn machine weer te starten om uiteindelijk zevende te worden. Toni Mang kwam zodoende aan de leiding, gevolgd door Reinhold Roth en Manfred Herweh, die na een goede inhaalrace Spencer voorbijgegaan was. Een compleet Duits podium was het gevolg, maar Spencer was de eerste Honda-250cc-wereldkampioen sinds Mike Hailwood in het seizoen 1967.

Uitslagen 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Marlboro-HRC-Honda 43"33'62 5 15
2   Reinhold Roth Juchem-Yamaha +17'97 17 12
3   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax +25'95 4 10
4   Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda +34'06 2 8
5   Jean-Michel Mattioli Yamaha +39'97 8 6
6   Pierre Bolle Bakker-Parisienne +42'77 3 5
7   Alan Carter Honda +42'78 11 4
8   Fausto Ricci Rothmans-HRC-Honda +51'39 22 3
9   Jacques Cornu Parisienne-Honda +1"31'42 23 2
10   Joey Dunlop Rothmans-Honda-UK +1"33'61 29 1
11   Kenny Irons Yamaha +1"35'19 26
12   Tony Head Armstrong-Rotax +1"35'91 21
13   Dominique Sarron Rothmans-Honda +1"36'00 18
14   Andy Watts EMC-Rotax +1 ronde 13
15   Michel Galbit Yamaha +1 ronde 31
16   Stéphane Mertens Yamaha +1 ronde 14
17   Mario Rademeyer Yamaha +1 ronde 32
18   Harald Eckl Juchem-Yamaha +1 ronde 35
19   Hans Becker Yamaha +1 ronde 39
20   Juan Garriga JJ Cobas-Rotax +1 ronde 24
21   Jean Foray Chevallier-Yamaha +1 ronde 33
22   Thierry Rapicault Yamaha +2 ronden 19

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Carlos Lavado Venemotos-Yamaha Opgave[6] 1
  Tony Rogers Yamaha 34
  René Delaby Rotax 28
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 15
  Stefano Caracchi MBA 27
  Steve Williams Yamaha 38
  Luis Miguel Reyes JJ Cobas-Rotax 30
  August Auinger Bartol 25
  Antonio Neto JJ Cobas-Rotax 16
  Jean-François Baldé Yamaha 10
  Steve Chambers Yamaha 20
  Kevin Mitchell Yamaha 40
  Siegfried Minich Yamaha 7
  Niall Mackenzie Silverstone-Armstrong-Rotax 12
  Geoff Fowler Yamaha 36
  Jean-Louis Guignabodet MIG-Rotax 37
  Gary Noel EMC-Rotax Ontsteking 6
  Roland Freymond Yamaha 9

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax
  Edwin Weibel Yamaha
  Jacky Onda Pernod

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax Blessure[7]
  Hans Lindner Rotax Blessure[8]
  Mar Schouten Yamaha
  Hans Besendorfer Yamaha
  Ángel Nieto Garelli Ontslagen[9]
  Iván Palazzese Venemotos-Yamaha Ontslagen[10]
  Erich Klein Rotax Blessure[11]
  Martin Wimmer Mitsui-Yamaha Blessure[12]
  Maurizio Vitali Garelli

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Freddie Spencer (wereldkampioen) Rothmans-HRC-Honda 127
2   Toni Mang Marlboro-HRC-Honda 97
3   Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 69
4   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 67
5   Fausto Ricci Rothmans-HRC-Honda 35
6   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 34
7   Reinhold Roth Juchem-Yamaha 28
8   Alan Carter HRC-Honda / Honda 24
9   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 23
10   Jacques Cornu Bakker-Parisienne /
Parisienne-Honda
19

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Ezio Gianola FMI-Garelli 1"39'60
2.   Bruno Kneubühler LCR-MBA 1"39'83
3.   Fausto Gresini FMI-Garelli 1"40'15
4.   Jean-Claude Selini MBA 1"40'21
5.   Olivier Liégeois MBA 1"40'22
6.   Pier Paolo Bianchi MBA 1"41'11
7.   August Auinger Bartol-MBA 1"41'54
8.   Thierry Feuz MBA 1"41'71
9.   Willy Pérez MBA 1"42'19
10.   Giuseppe Ascareggi MBA 1"42'67

De raceBewerken

Toen de eerste schermutselingen na de start van de 125cc-race voorbij waren, werd de race geleid door een groepje met Jussi Hautaniemi, Thierry Feuz en Jean-Claude Selini. Bruno Kneubühler en Pier Paolo Bianchi kenden een slechte start, maar wisten zich naar voren te werken. Kneubühler gaf echter op omdat hij veel last had van een in de training geblesseerde hand. Van de WK-koplopers voegde zich als eerste Fausto Gresini bij de kopgroep, terwijl Ezio Gianola in de tweede ronde ten val kwam. August Auinger pakte de tweede plaats achter Selini, maar zijn Dunlop-banden werkten uitstekend in de regen en hij nam de leiding en liep elke ronde verder uit. Ook Bianchi kwam naar voren en hij nam de tweede plaats in. Gresini moest de strijd om de derde plaats uitvechten met Selini. In de laatste bocht wist Selini de derde plaats te pakken, waardoor Gresini slechts acht punten scoorde. Voor de WK-stand had dit grote gevolgen: Bianchi nam de leiding weer over en door zijn overwinning én het uitvallen van Gianola kwam Auinger nu op de gedeelde derde plaats te staan.

Uitslagen 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   August Auinger Bartol-MBA 38"58'34 7 15
2   Pier Paolo Bianchi MBA +26'50 6 12
3   Jean-Claude Selini MBA +32'71 4 10
4   Fausto Gresini FMI-Garelli +32'74 3 8
5   Jussi Hautaniemi MBA +42'89 13 6
6   Domenico Brigaglia MBA +49'06 11 5
7   Willy Pérez MBA +49'70 9 4
8   Olivier Liégeois MBA +1"11'32 5 3
9   Willy Hupperich Seel-MBA +1"18'80 18 2
10   Michael McGarrity MBA +1"19'33 33 1
11   Luca Cadalora MBA +1"24'76 15
12   Anton Straver MBA +1"28'51 14
13   David Lowe MBA +1"34'08 27
14   Håkan Olsson MBA +1"46'57 17
15   Eric Gijsel MBA +1"55'40 23
16   Robin Appleyard MBA +1 ronde 21
17   Christoph Bürki MBA +1 ronde 28
18   Steve Mason MBA +1 ronde 38
19   Johnny Wickström MBA +1 ronde 16
20   Mike Leitner MBA +1 ronde 22
21   Michel Escudier MBA +1 ronde 32
22   Thomas Pedersen MBA +1 ronde 19
23   Jacques Grandjean MBA +1 ronde 37
24   Peter Sommer MBA +1 ronde 31
25   Thierry Feuz MBA +2 ronden 8
26   Jacky Hutteau MBA +3 ronden 24

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Giuseppe Ascareggi MBA 10
  Ezio Gianola FMI-Garelli Val 1
  Fernando Gonzalez MBA 29
  Bruno Kneubühler LCR-MBA Opgave[13] 2
  Esa Kytölä MBA 20
  Wilhelm Lücke MBA 25
  Boy van Erp MBA 36
  Andres Sánchez MBA 30
  Hugo Vignetti MBA 26
  Alex Bedford MBA 12
  Hubert Abold MBA 34
  Thierry Maurer MBA 35
  Bady Hassaine MBA 39
  Lars-Erik Kallesö MBA 40

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Lucio Pietroniro MBA Blessure[14]
  Ton Spek MBA Blessure[15]

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Pier Paolo Bianchi MBA 87
2   Fausto Gresini FMI-Garelli 84
3   Ezio Gianola FMI-Garelli 57
  August Auinger Bartol-MBA
5   Bruno Kneubühler LCR-MBA 50
6   Jean-Claude Selini MBA 36
7   Domenico Brigaglia MBA 35
8   Lucio Pietroniro MBA 24
9   Olivier Liégeois MBA 17
  Jussi Hautaniemi MBA

ZijspanklasseBewerken

De trainingBewerken

Egbert Streuer en Bernard Schnieders hadden al de snelste rondetijd gereden, maar wisten dat ze nog wel een seconde sneller konden. Toen ze dat wilden proberen ging hun ontsteking stuk. Steve Webster was weer hersteld van zijn ongeluk in de TT van Assen en reed de derde tijd, terwijl WK-leider Werner Schwärzel slechts zesde was, 2½ seconde langzamer dan Streuer.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1"31'34
2.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1"31'79
3.   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 1"33'65
4.   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Yamaha 1"33'89
5.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1"33'98
6.   Werner Schwärzel   Fritz Buck Krauser-LCR-Yamaha 1"34'07
7.   Mick Boddice   Chas Birks LCR-Yamaha 1"34'18
8.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"34'21
9.   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 1"34'35
10.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-ARO 1"35'33

De raceBewerken

Na afloop van de warm-uptraining vervoegden zich ten minste tien zijspanrijders, waaronder ook Britten, bij de internationale juy met het verzoek de zijspanrace niet te laten verrijden. Het circuit was levensgevaarlijk door de grote plassen op de baan, waardoor de zijspancombinaties met hun brede banden last van aquaplaning hadden. De Nederlandse afgevaardigde Jo Zegwaard legde samen met zijn Duitse collega Werner Haupt het verzoek neer bij de jury, maar die probeerde het besluit zo lang uit te stellen dat de eerste combinaties al bij de startopstelling zouden staan. De belangrijkste coureurs weigerden echter te rijden: Egbert Streuer, Werner Schwärzel, Rolf Biland en Alain Michel. Steve Webster stond in dubio, want hij zou niet voor zijn thuispubliek kunnen rijden. Wedstrijdleider Vernon Cooper, waarvan bekend was dat hij het met de veiligheid niet zo nauw nam, wilde dat er gereden werd, maar de coureurs herinnerden de jury aan het dodelijke ongeval van Jock Taylor tijdens de Grand Prix van Finland van 1982, toen veel coureurs ook wilden staken. Die staking was gebroken, o.a. door Taylor zelf en Alain Michel, maar dit keer vond ook Michel het te gevaarlijk. Voor Biland betekende de afgelasting zelfs dat zijn laatste kans op de wereldtitel praktisch verkeken was. Uiteindelijk besliste de jury met één stem verschil in het voordeel van de rijders en de Britse zijspanrace ging niet van start.

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Werner Schwärzel   Fritz Buck Krauser-LCR-Yamaha 61
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 58
3   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha /
LCR-Krauser
50
4   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 26
5   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 22
6   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 18
7   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 13
8   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 12
9   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Yamaha 11
10   Hans Hügli   Andreas Schütz LCR-Yamaha 8
  Frank Wrathall     Phil Spendlove en
Graham Rose
Seymaz-Yamaha

TriviaBewerken

Barry SheeneBewerken

Barry Sheene debuteerde in Silverstone naast Murray Walker als co-commentator voor de BBC. Wellicht was dat de aanloop naar zijn latere carrière als commentator voor de Australische TV-zenders SBS en The Nine Network.

ZichtproblemenBewerken

Coureurs vonden verschillende oplossingen voor het beslaan van het vizier. Freddie Spencer had een speciale geventileerde Arai-helm, Wayne Gardner gebruikte een rubber randje aan de bovenkant van zijn vizier, de meeste coureurs plakten tape over hun neus en mond en Ron Haslam had het hele vizier van zijn Kiwi-helm rondom met tape afgeplakt. Dat was een probleem toen het alsnog besloeg. Haslam ging de pit in om zijn vizier schoon te maken, maar het kostte veel tijd om de tape te verwijderen en het vizier open te krijgen. Het kostte hem 30 seconden om weer te vertrekken.

If I'm doing well, don’t say anyting about itBewerken

Niet voor de eerste keer in de carrière van Murray Walker kreeg een coureur pech onmiddellijk nadat Walker hem genoemd had. Nu wees Barry Sheene Walker op het feit dat Gary Lingham het goed deed met een twee jaar oude Suzuki-productieracer. Lingham was op dat moment zevende. De regisseur pikte Lingham op en op hetzelfde moment stopte de Suzuki ermee.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1985
FIM wereldkampioenschap wegrace
37e seizoen (1985)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1985

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1984
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1986
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI