Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1987

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1987 was de derde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1987. De races werd verreden op 17 mei 1987 op de Hockenheimring Baden-Württemberg nabij Hockenheim.

Hockenheimring Baden-Württemberg
Officiële naam Grosser Preis von Deutschland, Weltmeisterschaft 1987
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 17 mei 1987
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Duitsland Reinhold Roth
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Fausto Gresini
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Oostenrijk August Auinger
Derde Vlag van Italië Bruno Casanova
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Derde Vlag van Spanje Julián Miralles
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc

AlgemeenBewerken

Voor het eerst sinds 8 juni 1986 leek Freddie Spencer fit genoeg om een volledige Grand Prix te rijden. Honda Racing Corporation had al het hele seizoen speciaal voor hem twee Honda NSR 500's klaar staan. Het mocht echter niet zo zijn. Al tijdens de donderdagtraining raakte Spencer met zijn knie een curbstone, waarbij een kniebeschermer stuk ging. Een deel ervan boorde zich in zijn knie en Spencer moest zich in het ziekenhuis laten behandelen. Zijn knie werd in het gips gezet omdat ook de kniebanden beschadigd waren. Op de donderdag en de vrijdag regende het vooral, waardoor de coureurs op de droge zaterdag hun kans schoon zagen om een goede kwalificatietijd te zetten. Dat verging een aantal slecht: 250cc-kampioenschapsleider Martin Wimmer viel in de Sachskurve en liep een dubbele beenbreuk en twee gebroken vingers op. Manfred Herweh werd door een val uitgeschakeld en Reinhold Roth liep een haarscheurtje in een sleutelbeen op. Voor het thuispubliek leek het drama compleet, maar Roth zou toch van start gaan, want hij had tenslotte poleposition. Ook Toni Mang deed het goed met de tweede trainingstijd. In de 500cc-klasse werd Mike Baldwin uitgeschakeld doordat zijn motor precies op een rempunt vastliep. Baldwin werd ook nog geraakt door Pierfrancesco Chili in een poging de toegesnelde ambulances te ontwijken. Hij (Baldwin) werd afgevoerd met diverse breuken in zijn rechterhand en linker hiel en drie gekneusde rugwervels. Uiteindelijk konden de Duitse toeschouwers tevreden zijn met de resultaten: winst in de 250cc-race voor Toni Mang, Reinhold Roth als nieuwe leider in het wereldkampioenschap en een revanche van het Krauser-team in de 80cc-race.

500cc-klasseBewerken

Wayne Gardner leek niet te verslaan in de training en de eerste ronden van de race, maar elektronische problemen sloegen hem ver terug. Yamaha won dankzij Eddie Lawson, maar de superioriteit van Gardner en de Honda NSR 500 was duidelijk. Kenny Roberts maakte zich voor aanvang nog zorgen over de Dunlop-banden en gaf zelfs aan om in Monza zelf te gaan testen om Randy Mamola te helpen bij zijn bandenkeuze. Die werd in de race echter tweede en daarmee groeide het vertrouwen van Roberts in Dunlop.

De trainingBewerken

De trainingen werden aanvankelijk overschaduwd door het wegvallen van Freddie Spencer en later door de zware val van Mike Baldwin, maar uiteindelijk bleek Wayne Gardner ruim anderhalve seconde sneller te zijn dan de concurrentie. Dat lag vooral aan Gardner zelf, want achter hem stonden de Yamaha YZR 500's van Christian Sarron en Eddie Lawson.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"04'77
2.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"06'49
3.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 2"06'55
4.   Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 2"07'00
5.   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 2"07'03
6.   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 2"08'07
7.   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 2"08'37
8.   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"08'39
9.   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 2"08'51
10.   Raymond Roche Bastos-Cagiva 2"08'79

De raceBewerken

Hoewel Ron Haslam zijn gebruikelijke bliksemstart had, liepen Wayne Gardner en Eddie Lawson snel weg van het veld, waarbij Gardner duidelijk de snelste was. In de tiende ronde was Lawson Gardner echter weer genaderd en Gardner gaf hem een teken om voorbij te komen, in de hoop nog wat slipstream te kunnen pakken. Het mocht niet baten, een elektronisch probleem[1] wierp hem uiteindelijk terug naar de tiende plaats. Nu ontstond een gevecht achter Lawson tussen Christian Sarron, Randy Mamola en Ron Haslam. Sarron moest echter opgeven doordat zijn koppeling, die hij al bij de koppelingsstart verbrand had, het begaf. Shunji Yatsushiro leek vierde te worden, maar hij viel in de laatste bocht. Opmerkelijke prestaties waren er van Bruno Kneubühler, die elfde werd en vooral van Richard Scott, nu dertiende, maar die bij zijn debuut in de Grand Prix van Spanje al een punt had gescoord en die nu al genoemd werd als tijdelijke vervanger voor Mike Baldwin bij Roberts-Lucky Strike-Yamaha. Winnaar Lawson was niet overtuigd van de snelheid van zijn Yamaha YZR 500. Nog vóór hij na de race afstapte zei hij tegen teammanager Giacomo Agostini: "De Honda van Gardner is niet bij te houden". Randy Mamola nam dankzij zijn tweede plaats de leiding in het 500cc-wereldkampioenschap over.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 40"21'64 3 15
2   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 40"34'99 8 12
3   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 40"35'54 5 10
4   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 40"42'23 11 8
5   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 40"50'78 6 6
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 41"07'43 9 5
7   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 41"07'73 7 4
8   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 41"16'40 13 3
9   Gustav Reiner Hein Gericke-Honda 41"16'86 12 2
10   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 41"37'86 1 1
11   Bruno Kneubühler Honda 41"43'92 19
12   Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 41"44'90 18
13   Richard Scott Honda 41"57'61 24
14   Fabio Biliotti Honda 41"58'00 14
15   Donnie McLeod[2] Suzuki 42"06'52 16
16   Fabio Barchitta Honda +1 ronde 28
17   Ari Rämö Honda +1 ronde 27
18   Marco Papa Honda +1 ronde 17
19   Daniel Amatriaín Honda +1 ronde 35
20   Simon Buckmaster Duckhams-Honda +1 ronde 32
21   Gerold Fisher Honda +1 ronde 31
22   Maarten Duyzers HDJ-Honda +1 ronde 30
23   Steve Manley Suzuki +1 ronde 36
24   Georg Jung Honda +1 ronde 34
25   Helmut Schütz Yamaha +1 ronde 33

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Manfred Fischer Honda 21
  Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda 22
  Silvo Habat Honda 29
  Kenny Irons Heron-Suzuki Carburatie 20
  Esko Kuparinen Honda 37
  Thierry Rapicault Honda 23
  Raymond Roche Bastos-Cagiva versnellingsbak 10
  Michael Rudroff Honda 38
  Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Koppeling 2
  Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda Val[3] 4

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Mike Baldwin Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[4] 15
  Alessandro Valesi Iberna-Honda 25
  Karl Truchsess Honda 26
  Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[5]

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Josef Doppler Honda
  Peter Schleef Yamaha
  Louis-Luc Maisto Honda
  Wolfgang von Muralt Suzuki
  Rolf Aljes Suzuki
  Hans Klingebiel Suzuki
  Christopher Bürki Honda
  Gerhard Vogt Suzuki
  Hennie Boerman Assmex-Honda
  Pavol Dekanek Suzuki
  Tony Carey Suzuki
  Andreas Leuthe Honda
  Larry Moreno Vacondio Suzuki
  Bohumil Staša Honda

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Kevin Schwantz Suzuki Andere verplichtingen[6]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 32
2   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 28
3   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 27
4   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 26
5   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 17
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 13
7   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 12
8   Takumi Ito Suzuki 10
9   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 8
10   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 6
  Kevin Schwantz Suzuki

250cc-klasseBewerken

De 250cc-klasse werd een groot succes voor de Duitse rijders Toni Mang en Reinhold Roth. Mang won de race en Roth werd heel verrassend derde nadat zijn schouder door de artsen stevig was ingepakt.

De trainingBewerken

Tijdens de trainingen zag het er nog helemaal niet goed uit voor de Duitse rijders. Toni Mang kwam er zonder kleerscheuren door, maar Martin Wimmer brak een been en twee vingers, Manfred Herweh werd door een val uitgeschakeld en Reinhold Roth scheurde een sleutelbeen, nadat hij al de snelste tijd had gereden.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 2"13'33
2.   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 2"13'46
3.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 2"14'51
4.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"14'68
5.   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 2"15'42
6.   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 2"15'50
7.   Juan Garriga Ducados-Yamaha 2"15'74
8.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 2"15'75
9.   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 2"15'85
10.   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 2"16'17

De raceBewerken

Het was een goede zaak dat de duwstart was vervangen door de koppelingsstart, want zowel Reinhold Roth als Sito Pons en Carlos Cardús waren zodanig geblesseerd dat zij door hun monteurs aangeduwd moesten worden voor de opwarmronde. In de race was er bij Roth niet veel te merken van zijn gescheurde sleutelbeen. Hij zat meteen in een driemans kopgroep, achter Toni Mang en voor Jacques Cornu. Aanvankelijk namen deze drie samen een voorsprong, maar gaandeweg de race liep Mang iets verder weg, nam Cornu de tweede plaats over en kwamen de achtervolgers Carlos Cardús, Luca Cadalora, Carlos Lavado en Sito Pons zo dichtbij dat Roth maar nipt derde werd.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 36"05'60 2 15
2   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 36"14'09 3 12
3   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 36"14'74 1 10
4   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 36"14'87 10 8
5   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 36"15'21 8 6
6   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 36"15'35 4 5
7   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 36"15'91 16 4
8   Juan Garriga Ducados-Yamaha 36"30'25 7 3
9   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 36"55'63 13 2
10   Maurizio Vitali FMI-Garelli 37"11'16 12 1
11   Hans Lindner Honda 37"12'39 37
12   Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda 37"12'91 30
13   Andreas Preining Rotax 37"13'35 28
14   Helmut Bradl Honda 37"13'69 15
15   Jean-François Baldé Honda 37"24'94 35
16   Englebert Neumair Rotax 37"26'27 31
17   Konrad Hefele Honda 37"28'91 38
18   Jean Foray Yamaha 37"29'43 27
19   René Delaby Yamaha 27"29'72 25
20   Bruno Bonhuil Honda 37"33'92 33
21   Josef Hutter Honda 37"34'78 18
22   Jean-Michel Mattioli Yamaha 37"38'33 26
23   Harald Eckl[7] Honda 37"39'09 19
24   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 37"47'99 21
25   Alberto Rota Honda 37"48'24 32

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Guy Bertin Honda 23
  Javier Cardelús Honda 34
  Gary Cowan Honda 20
  Ezio Gianola FMI-Honda Val 36
  Jean-Louis Guignabodet Honda 29
  Hermann Holder Rotax 24
  Stefan Klabacher Rotax 17
  Donnie McLeod Honda 22
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax 5
  Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 6
  Jochen Schmid Yamaha 14

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[8] 9
  Manfred Herweh Levior-Honda Blessure[9] 11

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Bernard Haenggeli Yamaha
  Alain Bronec Honda
  Rainer Gerwin Bakker
  Herbert Besendörfer Honda
  Urz Luzi Honda
  Stefano Caracchi Honda
  Frank Wagner Honda
  Massimo Matteoni Honda
  Nigel Bosworth Yamaha
  Herbert Hauf Honda
  Reinhard Strack Honda
  Nedy Crotta Armstrong-Rotax
  Hervé Duffard Honda
  Fausto Ricci Iberna-Honda
  Kevin Mitchell Yamaha
  Siegfried Minich Honda
  Iván Palazzese Yamaha
  Rüdi Gächter Honda
  Roland Busch Honda
  Robin Appleyard Honda
  Tony Rogers Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 23
2   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 21
3   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 18
  Juan Garriga Ducados-Yamaha
  Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland
  Sito Pons Campsa-HRC-Honda
7   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 17
8   Masaru Kobayashi HRC-Honda 15
9   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 12
10   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 5
  Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda
  Masahiro Shimizu HRC-Honda

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Nadat de 125cc-race tijdens de Spaanse GP onverwacht spannend was geweest omdat de fabrieks-Garelli's van Jörg Möller en de fabrieks-MBA's van Jan Thiel aan elkaar gewaagd bleken, was die spanning er ook al tijdens de trainingen in Hockenheim. Nu waren het echter de privé-MBA's van August Auinger en Pier Paolo Bianchi die Garelli naar de kroon staken. Het MBA-team verloor Paolo Casoli, die bij een val in de training drie vingers had gebroken. Bovendien raakte Domenico Brigaglia bij een val geblesseerd.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Fausto Gresini FMI-Garelli 2"24'75
2.   August Auinger Bartol-MBA 2"25'65
3.   Pier Paolo Bianchi MBA 2"25'69
4.   Bruno Casanova FMI-Garelli 2"25'76
5.   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 2"26'50
6.   Thierry Feuz LCR-MBA 2"28'15
7.   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 2"28'66
8.   Norbert Peschke Seel 2"29'04
9.   Olivier Liégeois Assmex-MBA 2"29'46
10.   Willy Pérez MBA 2"29'74

De raceBewerken

De eerste vier in de training bleven ook in het begin van de race bij elkaar, met Fausto Gresini aan de leiding. Die probeerde met gebaren zijn stalgenoot Bruno Casanova te helpen om los te komen van August Auinger en Pier Paolo Bianchi, maar toen dat niet lukte ging hij er alleen vandoor. Auinger werd tweede voor Casanova en Bianchi. De MBA-fabrieksrijders Domenico Brigaglia en Andrés Sánchez beperkten de schade en werden vijfde en zesde.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 33"40'31 1 15
2   August Auinger Bartol-MBA 33"44'21 2 12
3   Bruno Casanova FMI-Garelli 33"45'32 4 10
4   Pier Paolo Bianchi MBA 33"58'49 3 8
5   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 34"13'10 5 6
6   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 34"15'73 7 5
7   Thierry Feuz LCR-MBA 34"39'24 6 4
8   Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA 34"40'18 31 3
9   Adi Stadler MBA 34"43'98 19 2
10   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 34"44'31 14 1
11   Mike Leitner MBA 34"44'44 15
12   Willy Pérez MBA 34"51'70 10
13   Johnny Wickström MBA 34"52'32 11
14   Paul Bordes MBA 34"53'19 20
15   Olivier Liégeois Assmex-MBA 34"53'52 9
16   Ivan Troisi MBA 35"10'94 21
17   Norbert Peschke Seel 35"16'68 8
18   Peter Sommer MBA 35"23'92 16
19   Håkan Olsson Starol 35"35'60 25
20   Ton Spek MBA 35"35'61 30
21   Robin Milton MBA 35"35'90 29
22   Robert Zwidl MBA 36"01'49 36
23   Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax 36"02'87 23
24   Thomas Møller-Pedersen MBA +1 ronde 32
25   Robin Appleyard MBA +1 ronde 27
26   Ezio Gianola FMI-Honda +2 ronden 12

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Hubert Abold Honda 33
  Christian Le Badezet MBA 24
  Peter Balaz MBA 28
  Karl Dauer MBA 22
  Dirk Hafeneger MBA 34
  Bady Hassaine MBA 35
  Esa Kytölä MBA 26
  Jarno Piepponen MBA 37
  Jean-Claude Selini MBA 18
  Alfred Waibel Special 17

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA Blessure[10] 13

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Janez Pintar Eberhardt
  Gastone Grassetti MBA
  Jacques Hutteau MBA
  Erich Zürn MBA
  Wilco Zeelenberg Casal
  Claudio Macciotta MBA
  Ernst Himmelsbach MBA
  Jan Eggens MBA
  Ian McConnachie MBA[11]
  Wilhelm Lücke MBA
  Helmut Hovenga Seel
  Allan Scott EMC-Rotax
  Heinz Litz MBA
  José Grau MBA
  Steve Mason MBA
  Klaus Huber MBA
  Gary Dickinson MBA
  Robert Hmeljak MBA
  Manuel Hernández Benetti
  Manfred Braun MBA
  Uwe Mahl Rimotu

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Spaan MBA Blessure[12]

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 30
2   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 18
  Bruno Casanova FMI-Garelli
4   August Auinger Bartol-MBA 16
5   Pier Paolo Bianchi MBA 14
6   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 10
7   Thierry Feuz LCR-MBA 7
8   Ezio Gianola FMI-Honda 5
  Andres Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA
10   Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA 3

80cc-klasseBewerken

Het Duitse Krauser-team had wat goed te maken na de vernedering tijdens de Spaanse GP, waar Gerhard Waibel slechts vierde was geworden en zelfs was verslagen door twee wildcardrijders die normaal in het Europees kampioenschap reden: Àlex Crivillé en Julián Miralles. Die kwamen in Duitsland weliswaar niet aan de start, maar het Spaanse team was nog sterk genoeg met Jorge Martínez, Manuel Herreros en Autisa-rijder Luis Miguel Reyes.

De trainingBewerken

Krauser sloot de trainingen goed af, met Gerhard Waibel, Stefan Dörflinger en Ian McConnachie bij de eerste vier, maar McConnachie was tijdens die trainingen wel een keer hard gevallen. Jorge Martínez bezette de derde startplaats.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Gerhard Waibel LCR-Krauser 2"32'47
2.   Stefan Dörflinger LCR-Krauser 2"32'63
3.   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"33'63
4.   Ian McConnachie LCR-Krauser 2"36'13
5.   Manual Herreros Nieto-Ducados-Derbi 2"36'19
6.   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 2"36'37
7.   Karoly Juhasz Krauser 2"37'17
8.   Josef Fischer LCR-Krauser 2"38'11
9.   Ralf Waldmann Seel 2"38'15
10.   Paolo Priori Krauser 2"38'63

De raceBewerken

Stefan Dörflinger nam meteen de leiding voor Gerhard Waibel, Jorge Martínez en Ian McConnachie. Die laatste kreeg toch last van zijn val in de training en moest het leidende trio laten gaan. Manuel Herreros was ook niet fit na een val in de training en ging in gevecht om de vijfde plaats met Luis Miguel Reyes, Jörg Seel en Karoly Juhasz. Waibel nam de leiding van Dörflinger over en leidde het grootste deel van de wedstrijd, vooral bedreigd door Martínez, die in het laatste deel van de race op safe reed omdat hij in Hockenheim nog nooit de finish had gehaald. McConnachie werd toch nog vierde voor Herreros, Seel en Heinz Paschen, nadat Reyes met koelproblemen was teruggevallen.

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Gerhard Waibel LCR-Krauser 28"08'32 1 15
2   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 28"08'55 3 12
3   Stefan Dörflinger LCR-Krauser 28"08'87 2 10
4   Ian McConnachie LCR-Krauser 28"51'70 4 8
5   Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 29"06'33 5 6
6   Jörg Seel[13] Seel 29"06'48 16 5
7   Heinz Paschen Casal 29"06'96 17 4
8   Günter Schirnhofer Krauser 29"07'22 14 3
9   Michael Schwander Seel 29"07'48 18 2
10   Ralf Waldmann Seel 29"12'93 9 1
11   Alex Barros Arbizu-Casal 29"19'35 15
12   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 29"19'89 6
13   Hubert Abold Krauser 29"21'39 12
14   Paolo Priori Krauser 29"23'26 10
15   Bert Smit Minarelli 29"42'80 27
16   Juan Ramón Bolart Krauser 29"42'95 13
17   René Dünki Krauser 30"11'84 30
18   Wilco Zeelenberg Casal 30"12'48 29
19   Jos van Dongen Krauser 30"12'87 36
20   Alojz Pavlič Seel 30"38'16 26
21   Karoly Juhasz Krauser +1 ronde 7
22   Serge Julin Casal +1 ronde 31

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Richard Bay Ziegler 24
  Paul Bordes RB 33
  Thomas Engl Deizisau 19
  Josef Fischer LCR-Krauser 8
  Rainer Kunz Kroko 22
  Raimo Lipponen Krauser 21
  Salvatore Milano Krauser 23
  Peter Öttl Krauser 35
  Janez Pintar Eberhardt 28
  Stefan Prein Casal 25
  Felix Rodríguez JJ Cobas-Rotax 37
  Reiner Scheidhauer Seel 11
  Herri Torrontegui JJ Cobas-Rotax 32

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Theo Timmer JVC-HuVo-Casal Familieomstandigheden[14] 20
  Matthias Ehinger Krauser 34

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Hans Koopman Ziegler
  Reiner Koster Kroko
  Stuart Edwards Casal
  Hagen Klein Hess
  Stefan Brägger Casal
  Jacques Bernard HuVo-Casal
  Roland Busch Keifer
  Chris Baert Seel
  Michael Knipp Casal
  Petra Gschwander Casal
  Olivier Friedrich Ziegler
  Terho Kauhanen Casal
  Erich Reuberger Hummel

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Spaan JVC-HuVo-Casal Blessure[12]

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 27
2   Gerhard Waibel LCR-Krauser 23
3   Àlex Crivillé Marlboro-Derbi 12
  Ian McConnachie LCR-Krauser
5   Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 11
6   Stefan Dörflinger LCR-Krauser 10
  Julián Miralles Marlboro-Derbi
8   Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 6
9   Jörg Seel Seel 5
10   Richard Bay Ziegler 3
  Günter Schirnhofer Krauser

ZijspanklasseBewerken

Het meest opmerkelijke aan de zijspanrace was dat Rolf Biland/Kurt Waltisperg zich niet konden kwalificeren. De viervoudig wereldkampioenen hadden in 1986 al een slecht seizoen gehad met hun zelf ontwikkelde Krauser-viercilindertweetaktmotor, maar die motor deed het in de machines van Steve Webster, Alain Michel en René Progin juist erg goed. Webster en Tony Hewitt bevestigden in Duitsland hun vorm door de race te winnen, maar dat deden ook Alain Michel/Jean-Marc Fresc door na een geheel mislukte start toch nog derde te worden.

De trainingBewerken

De trainingen in de zijspanklasse verliepen in het algemeen goed, met uitzondering van die van de gebroeders Alfred en Martin Zurbrügg en Rolf Biland/Kurt Waltisperg. Martin viel uit het zijspan van zijn broer en brak daarbij een voet. Biland had voortdurend last van vastlopers en gaten in de zuigers en kon in het hele weekend slechts twee volledige ronden rijden. Egbert Streuer gebruikte de trainingen om zijn nieuwe motor met membraaninlaten te testen, reed de derde trainingstijd, maar startte in de race met zijn motor uit 1986.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Steve Webster   Tony Hewitt Fowler-LCR-Krauser 2"15'67
2.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 2"15'85
3.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 2"16'14
4.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 2"16'53
5.   Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 2"17'75
6.   Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha 2"19'02
7.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha 2"19'24
8.   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 2"19'73
9.   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Krauser 2"19'76
10.   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 2"20'36

De raceBewerken

Bij de start was het even spannend omdat de combinatie van Alain Michel en Jean-Marc Fresc niet wilde aanslaan. Omdat er drie combinaties op de eerste startrij stonden konden de anderen moeilijk passeren. Egbert Streuer had de beste start, gevolgd door Steve Webster en Theo van Kempen, die profiteerde van de mislukte start van Michel. Rolf Steinhausen en Derek Bayley volgden. In de tweede ronde had Webster de leiding al overgenomen en hij gaf die niet meer af. Het bleef de hele race wel een gevecht tussen Webster en Streuer die in de laatste ronde probeerde in de Sachscurve Webster te passeren. Dat had hij tijdens de Preis von Baden-Württemberg in 1986 bij Rolf Biland ook gedaan, maar Webster wist dat en hij hield de deur dicht. Na vijf ronden had Alain Michel zich al vanuit het middenveld langs twintig combinaties gevochten en hij bezette de derde plaats. Van Kempen was in gevecht met Rolf Steinhausen, Derek Bayley, Steve Abbott en Derek Jones, maar Jones, Steinhausen en Bayley moesten met mechanische problemen opgeven.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Steve Webster   Tony Hewitt Fowler-LCR-Krauser 31"56'10 15
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 31"57'02 12
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 32"19'16 10
4   Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 32"54'37 8
5   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 32"54'77 6
6   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Krauser 33"24'68 5
7   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 33"28'47 4
8   Pascal Larratte   Jacques Corbier LCR-Yamaha 33"38'12 3
9   Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha 33"42'88 2
10   Fritz Stölzle   Hubert Stölzle LCR-Yamaha 33"45'63 1
11   Erwin Weber   Eckart Rösinger LCR-Yamaha 33"51'66
12   Luigi Casagrande   Adolf Hänni LCR-Yamaha 34"08'53
13   Barry Brindley[15]   Graham Rose Windle-Yamaha 34"23'26
14   Alfred Heck   Mario Sturm LCR-Yamaha +1 ronde
15   Herbert Prügl   Christian Parzer LCR-Homa +1 ronde

Niet gefinishedBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Alfred Zurbrügg   Andreas Räcke LCR-Yamaha Opgave[16]
  Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha Mechanisch
  Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha Mechanisch
  Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha
  Derek Jones   Simon Birchall LCR-Yamaha Mechanish

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 30
2   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 22
3   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 12
  Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha
5   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg
  Andreas Räcke
LCR-Yamaha 10
6   Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 8
  Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha
8   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Krauser 7
9   Yoshisada Kumagaya   Brian Barlow Windle-Yamaha 5
  Derek Jones   Simon Birchall LCR-Yamaha
  Masato Kumano   Andreas Räcke LCR-Yamaha

TriviaBewerken

Beschermer beschermt nietBewerken

Freddie Spencer ontdekte na een training dat er iets plakte in zijn raceoverall. Het bleek bloed bij zijn knie te zijn. Een kunststof kniebeschermer was verbrijzeld en het harde plastic had zich door het leer heen in zijn knie geboord. Spencer moest van de race afzien en werd in het ziekenhuis behandeld. Daardoor was hij weer voor enkele weken uitgeschakeld. Spencer had bij fabrikant Nankai speciaal om hardere kniebeschermers gevraagd, en was dus zelf verantwoordelijk voor de problemen.

Veel hulp voor Egbert StreuerBewerken

Egbert Streuer had zelf een experimentele Yamaha-motor van membraaninlaten voorzien, waarvoor hij echter nog geen passende carburateurs had. Aanvankelijk kreeg hij van Honda vier 38mm-carburateurs van een Honda RS 250-productieracer. Toen Rolf Biland tot de conclusie kwam dat hij zich niet voor de zijspanrace kon kwalificeren, demonteerde hij zijn Dell'Orto-carburateurs en gaf ze aan Streuer. Uiteindelijk knapte er een cilinderkopbout en reed Streuer de zijspanrace met zijn "normale" motor.

TabaksreclameBewerken

Tabaksreclame was in Duitsland strikt verboden. Zelfs vrachtauto's moesten afgeplakt worden, evenals de motorfietsen en de kleding van de coureurs. Het Nederlandse Lucky Strike-kamp loste dit anders op. Egbert Streuer veranderde de reclame op zijn machine in "LUCKY STREUER" en Theo van Kempen maakte - in het Lucky Strike-lettertype - reclame voor de "SPEEDWEEK ASSEN".

Strijd om een fabrieksmachineBewerken

Na de race in Hockenheim zond Roberto Gallina een telexbericht naar HRC waarin hij erop aandrong de Honda NSR 500's van Freddie Spencer aan Pierfrancesco Chili te geven. Met de GP des Nations op Monza voor de deur was dat extra belangrijk. Chili reed op dat moment nog met een oude driecilinder Honda NS 500, maar stond wel op de zesde plaats in het 500cc-wereldkampioenschap, terwijl Spencer nog geen enkele keer de start had gehaald.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1986
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI