Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981 was de elfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1981. De races werden verreden op 2 augustus 1981 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 125cc-klasse en de 350cc-klasse beslist.

Circuit Silverstone[1]
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 2 augustus 1981
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola en Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Nederland Jack Middelburg
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van België Didier de Radiguès
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen
Derde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Zwitserland Roland Freymond
Derde Vlag van Australië Graeme McGregor
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
Derde Vlag van Argentinië Hugo Vignetti
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt

AlgemeenBewerken

In Silverstone werden twee wereldtitels beslist: Ángel Nieto werd kampioen 125 cc (zijn tiende wereldtitel) en Toni Mang werd wereldkampioen 350 cc. Beiden hoefden daar eigenlijk niet eens voor te rijden: Nieto werd wereldkampioen toen Loris Reggiani bij een val in de 250cc-race zodanig geblesseerd raakte dat hij in de 125cc-race niet kon starten en Mang werd wereldkampioen omdat de geblesseerde Jon Ekerold zich niet eens kon kwalificeren. Toni Mang kon ook zijn 250cc-titel al bijna vieren. Hij hoefde in de komende drie Grands Prix nog maar één punt te scoren. Jack Middelburg won zijn tweede 500cc-Grand Prix.

500 ccBewerken

De snelste trainingstijd van Graeme Crosby in Silverstone was 1'30"04, maar het was al duidelijk dat die in de race niet lang volgehouden kon worden. De Michelin-banden van Jack Middelburg waren na vijf trainingsronden al versleten. Na de start vormden zich twee kopgroepjes met Graeme Crosby, Kenny Roberts, Barry Sheene, Marco Lucchinelli en iets daarachter Randy Mamola, Kork Ballington en Jack Middelburg. Dat kleine gaatje speelde de tweede groep in de kaart toen Crosby in de derde ronde onderuit schoof. Roberts schoot de vallende machine voorbij, maar Sheene remde zichzelf onderuit en Lucchinelli werd door twee vallende coureurs en motorfietsen gedwongen in de strobalen en vanghekken te rijden. De achtervolgers konden de situatie omzeilen en sloten aan bij Roberts. Lucchinelli wist na enige tijd zijn machine uit de ravage te bevrijden en zette zijn race op de laatste plaats voort. Een groot aantal ronden lang vochten Roberts en Mamola om de leiding, waarbij ze elkaar soms meerdere malen in een ronde passeerden. Ballington volgde dit gevecht aanvankelijk op enkele meters, Middelburg op enkele tientallen meters, maar groot werd de afstand nooit. De rondetijden bleven rond de 1 minuut 33, drie seconden langzamer dan in de training, omdat de twee leiders elkaar in elke bocht bevochten. Voor Mamola stond er veel op het spel: door een overwinning zou hij Lucchinelli tot op één punt in het kampioenschap kunnen naderen. Af en toe kon Kork Ballington zich met het gevecht bemoeien en dan daalde het tempo zover dat Middelburg weer aansluiting vond. In de twaalfde ronde wist Mamola een gaatje te creëren en toen kon hij ook veel betere rondetijden rijden. Toen Roberts dit gat dichtreed waren twee kleine aanvallen genoeg om Ballington en Middelburg opnieuw aan te laten sluiten. In de achttiende ronde reed Ballington zijn Kawasaki de pit in, maar Middelburg kon de koplopers nog steeds goed volgen, temeer omdat de eerste achterblijvers (Lucchinelli als eerste) werden ingehaald. In de 26e ronde lag Middelburg tweede, terwijl Mamola terrein begon te verliezen omdat zijn Suzuki op drie cilinders liep. Bevrijd van zijn concurrent zou Roberts nu ongestoord de laatste twee ronden kunnen rijden, maar dat gebeurde niet. Hij kon niet wegrijden van Jack Middelburg, die bij het ingaan van de 28e (laatste) ronde de leiding nam. In Woodcote corner moest Roberts buitenom en dat lukte niet. Jack Middelburg won zijn tweede WK-race. Mamola had voldoende voorsprong op Bernard Fau om ondanks alles toch derde te worden.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Jack Middelburg Suzuki 43'24"34 15
2   Kenny Roberts Yamaha 43'24"64 12
3   Randy Mamola Suzuki 43'37"38 10
4   Bernard Fau Suzuki 8
5   Marc Fontan Yamaha 6
6   Boet van Dulmen Yamaha 5
7   Stuart Avant Suzuki 4
8   Ikujiro Takai Yamaha 3
9   Steve Parrish Yamaha 2
10   Chris Guy Suzuki 1
11   Graziano Rossi Suzuki[2]
12   Peter Sjöström Suzuki
13   Guido Paci Yamaha
14   Roberto Pietri Suzuki
15   Andreas Hofmann Yamaha
DNF   Keith Huewen Suzuki
DNF   Graeme Crosby Suzuki Val
DNF   Barry Sheene Yamaha Val
DNF   Freddie Spencer Honda Motor[3]
DNF   Kork Ballington Kawasaki

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Marco Lucchinelli Suzuki 88
2   Randy Mamola Suzuki 82
3   Kenny Roberts Yamaha 70
4   Barry Sheene Yamaha 57
5   Graeme Crosby Suzuki 56
6   Boet van Dulmen Yamaha 52
7   Jack Middelburg Suzuki 42
8   Kork Ballington Kawasaki 25
9   Hiroyuki Kawasaki Suzuki 19
10   Marc Fontan Yamaha 15

350 ccBewerken

Jon Ekerold verscheen op krukken in Silverstone. Hij wilde in elk geval zijn laatste kans om Toni Mang van de wereldtitel af te houden niet laten schieten, maar was al in de kwalificatie kansloos. Zo stond er bij de start al een nieuwe wereldkampioen. Voor Mang was dat geen reden het rustig aan te doen. Nadat Alan North en Didier de Radiguès heel even aan de leiding hadden gereden, ging Mang ervandoor en moest het publiek zich vermaken met de spannende strijd om de tweede plaats tussen North, De Radiguès, Jeffrey Sayle, Keith Huewen, Martin Wimmer, Charlie Williams, Graeme McGregor en Graham Young. De slecht gestarte Jean-François Baldé vond na een inhaalrace aansluiting bij deze groep en begon samen met Huewen, De Radiguès en Wimmer aan de laatste ronde. Huewen wist Baldé in de laatste bocht (Woodcote) binnendoor te verschalken en werd tweede achter Toni Mang.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Toni Mang Kawasaki 38'00"98 15
2   Keith Huewen Yamaha 38'17"72 12
3   Jean-François Baldé Kawasaki 38'17"86 10
4   Didier de Radiguès Yamaha 38'18"07 8
5   Charlie Williams Yamaha 6
6   Martin Wimmer Yamaha 5
7   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 4
8   Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 3
9   Donny Robinson Yamaha 2
10   René Delaby Yamaha 1
11   Siegfried Minich Yamaha
12   Paolo Ferretti Yamaha
13   Tony Head Yamaha
14   Graeme McGregor Yamaha
15   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   Mar Schouten Yamaha Banden
DNF   Alan North Yamaha Motor
DNF   Peter Looijesteijn Yamaha Opgave
DNS   Carlos Lavado Yamaha Blessure[4]
DNQ   Jon Ekerold Solo Blessure[5]

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Toni Mang (wereldkampioen) Kawasaki 88
2   Jon Ekerold Solo 52
3   Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 46
4   Carlos Lavado Yamaha 41
5   Jean-François Baldé Kawasaki 37
6   Keith Huewen Yamaha 29
7   Thierry Espié Bimota-Yamaha 24
8   Eric Saul Chevallier-Yamaha 18
9   Jacques Cornu Yamaha 14
  Graeme McGregor Yamaha

250 ccBewerken

Net als in de eerder verreden 350cc-race was er in de 250cc-race in Silverstone alleen strijd om de tweede plaats, omdat Toni Mang er al meteen na de start alleen vandoor ging. Nu ging het tussen Graeme McGregor[6], Roland Freymond, Martin Wimmer en Richard Schlachter. Deze strijd bleef spannend tot in de laatste bocht. McGregor en Freymond gingen naast elkaar over de streep en kregen zelfs dezelfde tijd, maar Freymond werd als tweede geklasseerd. Schlachter (vierde) en Wimmer (vijfde) finishten slechts 0,2 seconden later. Thierry Espié kon zijn Pernod niet aan de start brengen nadat hij tijdens de trainingen vier rugwervels had gebroken.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Toni Mang Kawasaki 38'32"37 15
2   Roland Freymond Ad Maiora 38'40"68 12
3   Graeme McGregor Kawasaki 38'40"68 10
4   Richard Schlachter Yamaha 38'40"81 8
5   Martin Wimmer Yamaha 38'40"81 6
6   Didier de Radiguès Yamaha 5
7   JeanFrançois Baldé Kawasaki 4
8   Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 3
9   André Gouin Yamaha 2
10   Steve Tonkin Armstrong-Rotax 1
11   Christian Estrosi Yamaha
12   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax
13   Bruno Kneubühler Rotax
14   Pierre Bolle Yamaha
15   August Auinger Rotax
DNF   Loris Reggiani Bimota-Yamaha Val[7]
DNS   Maurizio Massimiani Ad Maiora Blessure[8]
DNS   Thierry Espié Pernod Blessure[9]
DNS   Carlos Lavado Yamaha Blessure[4]
DNQ   Jon Ekerold Solo Blessure[5]

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Toni Mang Kawasaki 115
2   Jean-François Baldé Kawasaki 71
3   Carlos Lavado Yamaha 56
4   Roland Freymond Ad Maiora 48
5   Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 38
6   Martin Wimmer Yamaha 25
7   Thierry Espié Chevallier-Yamaha/Pernod 24
8   Richard Schlachter Yamaha 23
9   Massimo Massimiani Ad Maiora 22
10   Eric Saul Chevallier-Yamaha 19

125 ccBewerken

Ángel Nieto werd 125cc-wereldkampioen tijdens de 250cc-race, op het moment dat zijn stalgenoot Loris Reggiani viel en een vinger brak. Reggiani zou niet in de 125cc-race kunnen starten en daarmee was de titel beslist. In de race nam Pier Paolo Bianchi de leiding, gevolgd door August Auinger, Ángel Nieto, Hans Müller en Iván Palazzese. Palazzese nam de leiding, maar viel in de vierde ronde uit door een vastloper. Nieto werd daarna niet meer bedreigd en won de race, Jacques Bolle werd tweede en Hugo Vignetti werd derde.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ángel Nieto Minarelli 34'29"03 15
2   Jacques Bolle Motobécane 34'32"13 12
3   Hugo Vignetti MBA 34'37"34 10
4   Pier Paolo Bianchi MBA 8
5   Jean-Claude Selini MBA 6
6   Michel Galbit MBA 5
7   August Auinger MBA 4
8   Willy Pérez MBA 3
9   Ricardo Tormo Sanvenero 2
10   Olivier Liégeois MBA 1
11   Hans Müller MBA
13   Anton Straver MBA
DNF   Guy Bertin Sanvenero
DNF   Iván Palazzese MBA Vastloper
DNF   Eugenio Lazzarini Iprem

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Ángel Nieto (wereldkampioen) Minarelli 125
2   Loris Reggiani Minarelli 89
3   Pier Paolo Bianchi MBA 76
4   Hans Müller MBA 55
5   Jacques Bolle Motobécane 43
6   Guy Bertin Sanvenero 28
7   Iván Palazzese MBA 27
  Stefan Dörflinger Krauser-MBA
9   Maurizio Vitali MBA 26
10   Hugo Vignetti MBA 22

ZijspannenBewerken

In Silverstone waren Rolf Biland/Kurt Waltisperg oppermachtig, ook al omdat Jock Taylor/Benga Johansson al in de eerste ronde door een gebroken drijfstang stopten. Vanaf dat moment vochten Derek Jones/Brian Ayres en Alain Michel/Michael Burkhardt om de tweede plaats, een strijd die in het voordeel van Jones beslist werd. Egbert Streuer had gehoopt weer met Bernard Schnieders te kunnen starten, die hersteld was van de blessure die hij in de TT van Assen had opgelopen. Daardoor had Streuer in de Belgische Grand Prix een beroep moeten doen op Johan van der Kaap. Nu had Schnieders echter last van een griepaanval. Tijdens de trainingen werd Streuer uit de brand geholpen door Brian Ayres, maar in de race kon dat natuurlijk niet. Gelukkig was Kenny Williams op vakantie in Silverstone. Die stapte in het zijspan van Streuer en samen werden ze vijfde.

Uitslag zijspannenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 31'54"10 15
2   Derek Jones   Brian Ayres Ireson-Yamaha 32'07"90 12
3   Alain Michel   Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 32'08"40 10
4   Michel Vanneste   Serge Vanneste Seymaz-Yamaha 8
5   Egbert Streuer   Kenny Williams LCR-Yamaha 6
6   Derek Bayley   Bob Bryson Yamaha 5
7   Werner Schwärzel   Andreas Huber Seymaz-Yamaha 4
8   Walter Ohrmann   Heinz Radomski Yamaha 3
9   Dick Greasley   Stuart Atkinson Yamaha 2
10   Bruce Ford-Dunn   Alistair Pirie Yamaha 1
DNF   Trevor Ireson   Clive Pollington Ireson-Yamaha Ongeval
DNF   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha Gebroken drijfstang
DNQ   Jo van der Ven   Tonny Troeyen Yamaha Gebroken drijfstang
DNQ   Piet Huybers   Karl-Heinz Bucholz Yamaha

Top 10 WK-stand na deze raceBewerken

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1   Alain Michel   Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 82
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Yamaha
3   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 65
4   Derek Jones   Brian Ayres Yamaha 38
5   Werner Schwärzel   Andreas Huber Seymaz-Yamaha 27
6   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 26
7   Michel Vanneste   Serge Vanneste Seymaz-Yamaha 22
8   Trevor Ireson   Clive Pollington Ireson-Yamaha 18
9   Egbert Streuer   Bernard Schnieders
  Johan van der Kaap
  Kenny Williams
LCR-Yamaha 17
10   Mick Boddice   Chas Birks Yamaha 16
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1980
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI