Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1986

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1986 was de negende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1986. De races werden verreden op 2 en 3 augustus 1986 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire).

Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Officiële naam Shell Oils British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 2 en 3 augustus 1986
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van België Didier de Radiguès
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Tweede Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Derde Vlag van Spanje Sito Pons
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler
Snelste ronde Vlag van Oostenrijk August Auinger
Eerste Vlag van Oostenrijk August Auinger
Tweede Vlag van Italië Domenico Brigaglia
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Derde Vlag van Zwitserland Markus Egloff/Vlag van Zwitserland Urs Egloff

AlgemeenBewerken

Net als in het seizoen 1985 was het in Silverstone op de zondag noodweer, maar dit keer niet zo erg dat er wedstrijden moesten worden onderbroken of afgelast. Voor de Britten werd het toch een beetje feest, want voor het eerst in de geschiedenis van de Britse Grand Prix won een Brit (Ian McConnachie) een soloklasse. Zo zorgde het slechte weer net als in België voor verrassende winnaars. Wayne Gardner en Dominique Sarron hadden getweeën de 8 uren van Suzuka gewonnen en wonnen nu afzonderlijk hun eigen klasse van de Britse Grand Prix. Didier de Radiguès mocht voor het eerst het 500cc-podium beklimmen en de gebroeders Markus en Urs Egloff stonden voor het eerst op het zijspanpodium. Voor het eerst sinds de 50 cc TT van 1968 reed de lichtste klasse weer een Britse Grand Prix, maar ze werd niet enthousiast ontvangen. De 80cc-klasse werd verbannen naar de zaterdagavond om voor vrijwel lege tribunes te rijden, nadat de zijspanklasse ook al op die dag had gereden. Deze verplaatsing naar de zaterdag werd door de organisatie verklaard doordat wegens een plaatselijke verordening op zondag voor de middag geen enkele motor op Silverstone mocht worden gestart. Dat hield echter geen stand, want op zondag werd naast het WK-programma nog een race voor productiemachines én een internationale zijspanrace georganiseerd. Als men hoopte dat Britse toprijders op die manier tegen de internationale vedetten konden racen kwam men bedrogen uit. De WK-rijders boycotten de internationale zijspanrace allemaal.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Zelfs de zware 500cc-machines hadden last van de enorme windstoten tijdens de trainingen. Dave Petersen kwam ten val en moest in het ziekenhuis zijn linkerpink laten amputeren en zijn teamgenoot Pierfrancesco Chili viel in Woodcote Corner omdat hij op de steeds nattere baan met slicks bleef doorrijden. Hij liep een hersenschudding en een schouderblessure op en zo kon Roberto Gallina nog voor de racedag zijn spullen inpakken. Wayne Gardner was de enige die onder het ronderecord kwam, op de eerste trainingsdag, want daarna werd het weer steeds slechter.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"28'16
2.   Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 1"28'69
3.   Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 1"29'00
4.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"29'15
5.   Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 1"29'37
6.   Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 1"29'43
7.   Raymond Roche Rothmans-Katayama-HRC-Honda 1"30'52
8.   Roger Burnett Rothmans-Honda-UK 1"30'74
9.   Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 1"30'80
10.   Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki 1"31'00

De raceBewerken

Voor de race stelde Christian Sarron alles in het werk om niet van start te gaan vanwege het barre weer, maar dat was in 1985 ook goed gegaan en daarom kreeg hij nul op rekest. Manfred Fischer had vanaf de derde startrij een bliksemstart, maar Paul Lewis viel hard bij Maggotts en de organisatie, die leergeld had betaald met de dodelijke ongevallen van Norman Brown en Peter Huber in 1983, vlagde de race onmiddellijk af. Voor de herstart vroeg Randy Mamola of hij aangeduwd mocht worden, want hij had bij de eerste start al veel pijn gekregen. Tijdens de training was hij gevallen en had daarbij een breukje in zijn schouder opgelopen. Zijn collega's hadden geen bezwaar, maar de wedstrijdleiding wel. Zo was het niet verwonderlijk dat Mamola - evenals Sarron - bij de start slecht weg kwam. Fischer startte opnieuw als snelste, maar hij werd meteen opgeslokt door de snellere rijders en reed een anonieme race. Dat deed Wayne Gardner niet. Na de eerste ronde had hij al twee seconden voorsprong en hij won de race onbedreigd. Achter hem moest Eddie Lawson het hoofd buigen voor Didier de Radiguès, die had gehoopt op regen zodat het gebrek aan vermogen van zijn Honda RS 500 R-motor geen grote rol zou spelen. Lawson ging halverwege de race steeds langzamer, waardoor ook teamgenoot Rob McElnea aan zijn achterwiel kwam. Die ging hem echter niet voorbij en Lawson's machine kreeg weer meer snelheid, waardoor hij tot het achterwiel van De Radiguès wist te komen. Hij wilde echter geen risico's nemen en nam genoegen met de derde plaats. Sarron en Mamola werkten zich intussen door het hele veld naar voren, waarbij Sarron ten val kwam. Mamola kwam tot de vijfde plaats, voor Raymond Roche, die nog steeds moeite had met zijn nieuwe Honda NSR 500.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 51"24'03 1 15
2   Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 51"33'39 9 12
3   Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 51"34'66 3 10
4   Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 51"46'38 6 8
5   Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 52"11'59 2 6
6   Raymond Roche Rothmans-Katayama-HRC-Honda 52"30'36 7 5
7   Niall Mackenzie Skoal Bandit-Heron-Suzuki 53"04'28 14 4
8   Kenny Irons Suzuki 53"05'14 19 3
9   Ron Haslam ELF-Honda 53"08'27 13 2
10   Wolfgang von Muralt Frankonia-Suzuki 53"13'34 21 1
11   Roger Burnett Rothmans-Honda-UK +1 ronde 8
12   Boet van Dulmen Bakker-PDM-Honda +1 ronde 18
13   Ray Swann Suzuki +1 ronde 35
14   Maarten Duyzers Suzuki +1 ronde 32
15   Henk van der Mark PDM-Honda +2 ronden 27
16   Steve Williams Suzuki +2 ronden 34
17   David Griffith Suzuki +2 ronden 38
18   Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha +2 ronden 5
19   Manfred Fischer Hein Gericke-Honda +2 ronden 25
20   Barry Woodland Suzuki +3 ronden 37
21   Steve Manley Suzuki +3 ronden 33
22   Alan Jeffery Suzuki +3 ronden 30
23   Helmut Schütz Honda +5 ronden 40

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Gary Lingham Suzuki 31
  Christopher Bürki Honda 39
  Dennis Ireland Suzuki 29
  Christian Le Liard ELF-Honda 23
  Hennie Boerman Suzuki 36
  Juan Garriga Cagiva 16
  Simon Buckmaster Duckhams Oil-Honda 20
  Mile Pajic SNRT-Honda 24
  Fabio Biliotti Honda 22
  Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Val[1] 4
  Trever Nation Suzuki 26
  Marco Gentile Écurie-Fior-Honda 28
  Shungi Yatsushiro Moriwaki-HRC-Honda 11
  Roger Marshall Honda 12
  Lars Johansson Suzuki 41

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Pierfrancesco Chili HB-Gallina-Suzuki Blessure[2] 17
  Dave Petersen 15
  Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki Val[3] 10

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 109
2   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 93
3   Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 92
4   Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 60
5   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 53
6   Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 52
7   Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 33
8   Raymond Roche Rothmans-Katayama-Honda /
Rothmans-Katayama-HRC-Honda
23
9   Ron Haslam ELF-Honda 14
10   Pierfrancesco Chili HB-Gallina-Suzuki 11

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"31'50
2.   Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 1"32'34
3.   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"33'07
4.   Pierre Bolle ELF-Parisienne 1"33'17
5.   Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda 1"33'22
6.   Harald Eckl Honda 1"34'26
7.   Maurizio Vitali Garelli 1"34'31
8.   Jean-Louis Tournadre Yamaha 1"34'31
9.   Dominique Sarron Rothmans-Honda 1"34'42
10.   Jean-Michel Mattioli Yamaha 1"34'62

De raceBewerken

Op zondag moest de 250cc-klasse als eerste de regen en de kou trotseren. Op de natte baan startten Pierre Bolle en Jacques Cornu als snelsten, maar in Maggotts ging Bolle onderuit en Sito Pons moest ver door het gras om diens glijdende machine te ontwijken. Cornu leidde na een ronde, maar werd al gevolgd door Dominique Sarron. Cornu begon al snel terug te vallen, maar Alan Carter zette de aanval in op Sarron. Even later vormde zich een kopgroep van drie man, met Sarron, Carter en Carlos Lavado. Sarron en Carter waren in gevecht, terwijl Lavado wijselijk volgde, want hij kon best met tien punten tevreden zijn. De BBC-commentatoren Murray Walker en Barry Sheene spraken toen al hun hoop uit dat Carter zijn domme actie uit 1985 niet zou herhalen. Toen viel hij terwijl hij aan de leiding van de 250cc-race reed met twaalf seconden voorsprong. Met het passeren van de achterblijvers wisselden de posities enkele malen en Carter viel zelfs ver terug, maar hij wist zich weer naar voren te vechten. Lavado haakte af en koos voor de derde plaats terwijl Sarron zich ook losmaakte van Carter. Met het ingaan van de laatste ronde had Carter 1½ seconde achterstand op Sarron, een verschil dat hij nooit meer kon goedmaken, maar ook een flinke voorsprong op Lavado. Sito Pons had zich intussen weer opgewerkt naar de vierde plaats. Carter had dus alle reden om die laatste ronde op safe te rijden, maar dat deed hij niet. In de laatste ronde hoorde men Murray Walker roepen: "He's done it again!". Carters JJ Cobas lag bij Stowe Corner in de strobalen, waardoor Lavado alsnog tweede werd voor Sito Pons.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Dominique Sarron Rothmans-Honda 44"41'76 9 15
2   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 44"57'21 1 12
3   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 45"02'87 3 10
4   Reinhold Roth HB-Römer-Honda 45"04'40 18 8
5   Carlos Cardús Campsa-Honda 45"12'51 23 6
6   Virginio Ferrari Total-Katayama-HRC-Honda 45"15'28 39 5
7   Jean-Michel Mattioli Yamaha 45"35'82 10 4
8   Stéphane Mertens Johnson-Yamaha 45"47'28 16 3
9   Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 45"57'12 2 2
10   Niall Mackenzie Silverstone-Armstrong-Rotax 46"18'74 22 1
11   Carl Fogarty Yamaha +1 ronde 31
12   Maurizio Vitali Garelli +1 ronde 7
13   Osamu Hiwatashi Moriwaki-Honda +1 ronde 29
14   Jean Foray Chevallier-Yamaha +1 ronde 26
15   Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax +1 ronde 30
16   Herbert Besendörfer Yamaha +1 ronde 36
17   Gary Cowan Yamaha +1 ronde 25
18   Harald Eckl Honda +2 ronden 6
19   René Delaby Rotax +2 ronden 40
20   Jean-Louis Guignabodet MIG-Rotax +2 ronden 21
21   Steve Chambers Yamaha +3 ronden 37
22   Rob Orme Yamaha +3 ronden 35

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Pierre Bolle ELF-Parisienne Val[4] 4
  Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda Val 5
  Jean-Louis Tournadre Yamaha 8
  Gary Noël EMC-Rotax 11
  Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda Val 12
  Siegfried Minich Honda 13
  Tadahiko Taira Marlboro-Agostini-Yamaha 14
  Stefano Caracchi Aprilia-Rotax 15
  Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Val 17
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax 19
  Roland Freymond Yamaha 20
  Christian Boudinot JJ Cobas-Rotax Val 24
  Alan Carter JJ Cobas-Rotax Val 27
  Fausto Ricci HRC-Honda 28
  Mar Schouten Honda Water in carburateurs 32
  Nigel Bosworth Yamaha 34
  Peter Hubbard Rotax 38
  Bruno Bonhuil Honda 33

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Lindner Rotax Blessure[5]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Manfred Herweh HB-Aprilia-Rotax Blessure[6]

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 99
2   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 84
3   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 57
4   Dominique Sarron Rothmans-Honda 56
5   Jean-François Baldé Rothmans-Katayama-Honda 53
6   Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 51
7   Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda 28
8   Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax 27
9   Fausto Ricci HRC-Honda 24
10   Pierre Bolle ELF-Parisienne 19

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

De poleposition van Bruno Kneubühler was voor iedereen een verrassing, maar Kneubühler verklaarde dat de snelle bochten "wel bij een oude man pasten". Achter hem eindigde zoals verwacht een Garelli, in dit geval van Luca Cadalora, maar Fausto Gresini werd met zijn Garelli slechts vijfde omdat ook August Auinger en Ezio Gianola sneller waren.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Bruno Kneubühler LCR-MBA 1"37'69
2.   Luca Cadalora FMI-Garelli 1"38'34
3.   August Auinger Bartol-LCR-MBA 1"38'43
4.   Ezio Gianola MBA 1"38'97
5.   Fausto Gresini FMI-Garelli 1"39'32
6.   Thierry Feuz MBA 1"39'54
7.   Domenico Brigaglia Ducados-MBA 1"40'12
8.   Olivier Liégeois Assmex-MBA 1"40'65
9.   Ángel Nieto Ducados-MBA 1"41'11
10.   Johnny Wickström MBA 1"41'20

De raceBewerken

Bruno Kneubühler's poleposition werd al waardeloos toen hij zijn start verknoeide door op de machine te blijven zitten en deze aan te steppen. Hij stond naast de witte zijlijn en zijn linkervoet gleed op die lijn weg. Hij verloor daarmee een aantal plaatsen, maar de hele race ging verloren toen hij aan het einde van de openingsronde in Woodcote van de baan schoof. Toen reed Luca Cadalora nog op kop voor August Auinger, maar Auinger begon meteen weg te lopen en bouwde een voorsprong van 15 seconden op. De strijd ging dus om de tweede plaats, waar Cadalora lang alleen reed, maar geleidelijk kwamen Johnny Wickström en Jussi Hautaniemi dichterbij. Wickström passeerde Cadalora zelfs, terwijl Hautaniemi achter diens achterwiel bleef hangen, maar geleidelijk begonnen de machines van de beide Finnen vermogen te verliezen en vanuit het achterveld kwam Domenico Brigaglia dichterbij. Cadalora kreeg intussen het signaal dat concurrent en teamgenoot Fausto Gresini was uitgevallen en koos er daarom voor wat rustiger aan te doen. Brigaglia nam de tweede plaats over en wist Auinger tot zeven seconden te naderen, maar Auinger kreeg dat bericht via de pitborden door en bouwde zijn voorsprong weer tot tien seconden uit. Daarmee was de race beslist. Auinger nam in de laatste ronde geen risico meer en Brigaglia werd op negen seconden tweede, gevolgd door Cadalora die tien punten scoorde en in het wereldkampioenschap nu twaalf punten voorsprong kreeg.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   August Auinger Bartol-LCR-MBA 38"54'57 3 15
2   Domenico Brigaglia Ducados-MBA 39"03'55 7 12
3   Luca Cadalora FMI-Garelli 39"06'28 2 10
4   Johnny Wickström MBA 39"14'74 10 8
5   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 39"25'48 16 6
6   Willy Pérez MBA 39"25'67 26 5
7   Jussi Hautaniemi MBA 39"32'26 18 4
8   Olivier Liégeois Assmex-MBA 39"44'33 8 3
9   Ezio Gianola MBA 39"46'21 4 2
10   Pier Paolo Bianchi MBA 39"46'69 17 1
11   Håkan Olsson MBA 40"14'05 21
12   Alfred Waibel MBA 40"30'97 15
13   Jacques Hutteau MBA 40"54'50 11
14   Wilhelm Lücke MBA +1 ronde 25
15   Jean-Claude Selini MBA +1 ronde 24
16   Mick McGarrity MBA +1 ronde 36
17   Ton Spek MBA +1 ronde 33
18   Fernando Gonzales MBA +1 ronde 35
19   Brian Reid MBA +2 ronden 38
20   Boy van Erp MBA +2 ronden 27

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Bruno Kneubühler LCR-MBA Val 1
  Fausto Gresini FMI-Garelli Defecte voorrem 5
  Thierry Feuz MBA Val 6
  Ángel Nieto Ducados-MBA 9
  Paolo Casoli MBA Val 12
  Jami Whitham MBA 13
  Anton Straver MBA 14
  Robin Milton MBA 19
  Andres Sánchez MBA 20
  David Lowe MBA 23
  Ivan Troisi MBA 26
  Jan Eggens LCR-EGA 28
  Esa Kytölä MBA Val 29
  Eric Gijsel MBA 30
  Dirk Hafeneger MBA 31
  Thierry Maurer MBA 32
  Patrick Daudier PMDF 34
  Giuseppe Ascareggi MBA 37
  Bady Hassaine MBA 39
  Shaun Simpson MBA 40

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Luca Cadalora FMI-Garelli 86
2   Fausto Gresini FMI-Garelli 74
3   Domenico Brigaglia Ducados-MBA 59
4   Ezio Gianola MBA 42
5   August Auinger Bartol-LCR-MBA 35
6   Bruno Kneubühler LCR-MBA 32
7   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 31
8   Pier Paolo Bianchi MBA 27
9   Willy Pérez MBA 26
  Johnny Wickström MBA

80cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Hans Spaan was een van de weinigen die in de laatste training, toen het al hard waaide, hun tijd nog wisten te verbeteren. Daarmee was ook duidelijk dat het snelheidsverschil van de HuVo-Casal met de concurrentie veel kleiner was geworden.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Stefan Dörflinger Krauser 1"43'14
2.   Jorge Martínez Ducados-Derbi 1"43'80
3.   Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 1"44'59
4.   Ian McConnachie Krauser 1"44'88
5.   Ángel Nieto Ducados-Derbi 1"45'71
6.   Gerhard Waibel Real-Krauser 1"46'24
7.   Luis Miguel Reyes Autisa 1"46'45
8.   Manuel Herreros Ducados-Derbi 1"46'63
9.   Gerd Kafka Krauser 1"47'23
10.   Wilco Zeelenberg Casal 1"47'30

De raceBewerken

Het was aanvankelijk maar de vraag of de 80cc-machientjes überhaupt konden rijden, want ze hadden erg veel last van de harde windstoten op zaterdag. Aan het eind van de middag reden Jorge Martínez, Stefan Dörflinger, Hans Spaan, Luis Miguel Reyes en Alex Barros enkele testrondjes en zaterdagavond om half zeven startte de 80cc-race voor vrijwel lege tribunes. Wel onder protest van Dörflinger, die zich moest neerleggen bij de mening van de meerderheid. Hans Spaan had de beste start, maar na een ronde werd hij al opgejaagd door Ian McConnachie, die weer werd gevolgd door Manuel Herreros, Jorge Martínez, Alex Barros, Stefan Dörflinger en Wilco Zeelenberg. Uiteindelijk ontstonden er twee gevechten aan de kop van het veld: een tussen de stalgenoten McConnachie en Dörflinger en het gevecht om de derde plaats tussen Spaan, Martínez en Herreros. Krauser had geen stalorders uitgevaardigd[7] en daarom belette niets McConnachie om de overwinning naar zich toe te trekken, slechts 0,3 seconde voor Dörflinger. Martínez werd derde voor Herreros en Spaan.

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ian McConnachie Krauser 26"20'70 4 15
2   Stefan Dörflinger Krauser 26"21'09 1 12
3   Jorge Martínez Ducados-Derbi 26"41'01 2 10
4   Manuel Herreros Ducados-Derbi 26"41'17 8 8
5   Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 26"41'59 3 6
6   Gerhard Waibel Real-Krauser 27"15'21 6 5
7   Gerd Kafka Krauser 27"17'36 9 4
8   Alex Barros Autisa 27"25'36 11 3
9   Wilco Zeelenberg Casal 27"35'34 10 2
10   Domingo Gil Blanco Autisa 27"35'49 19 1
11   Rainer Kunz Ziegler 27"42'95 18
12   Reiner Scheidhauer Seel-MBA 27"47'42 13
13   Herri Torrontegui Autisa 27"47'60 21
14   Chris Baert Seel-MBA +1 ronde 17
15   Günter Schirnhofer Krauser +1 ronde 23
16   Jos van Dongen Krauser +1 ronde 20
17   Jami Whitham Krauser +1 ronde 31
18   Stefan Brägger Krauser +1 ronde 28
19   Felix Rodríguez Autisa +1 ronde 15
20   Thomas Engl Krauser +1 ronde 30
21   Aad Wijsman Harmsen +1 ronde 29
22   Steve Lawton Eberhardt +1 ronde 34
23   Dennis Batchelor Krauser +1 ronde 35
24   Richard Bay Maico +1 ronde 26
25   Stephen Dale Casal +1 ronde 36

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  René Dünki Krauser 27
  Bertus Grinwis Krauser 32
  Luis Miguel Reyes Autisa 7
  Kees Besseling CJB 24
  Henk van Kessel Krauser 12
  Juan Ramón Bolart Autisa 22
  Stuart Edwards HuVo-Casal 37
  Steve Mason HuVo-Casal 33
  Theo Timmer Hertog Jan-HuVo-Casal Vastloper 16
  Reiner Koster Kroko 25
  Ángel Nieto Ducados-Derbi Val[8] 5
  Josef Fischer Krauser Val[8] 14

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Pier Paolo Bianchi Seel-MBA teambeleid[9]
  Reiner Scheidauer

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Jorge Martínez Ducados-Derbi 82
2   Manuel Herreros Ducados-Derbi 67
3   Stefan Dörflinger Krauser 65
4   Ian McConnachie Krauser 46
5   Ángel Nieto Ducados-Derbi 39
  Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal
7   Gerhard Waibel Real-Krauser 34
8   Pier Paolo Bianchi Seel-MBA 29
9   Josef Fischer Krauser 13
10   Gerd Kafka Krauser 9

ZijspanklasseBewerken

De trainingBewerken

Aanvankelijk lukte het Rolf Biland niet een snelle ronde te rijden, omdat zijn Krauser steeds bleef vastlopen. Uiteindelijk bracht Egbert Streuer uitkomst door hem te adviseren een drukventiel in de brandstoftoevoer te plaatsen. Biland reed vervolgens de snelste ronde en stond op poleposition voor Streuer, Steve Webster en kampioenschapsleider Alain Michel.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"30'35
2.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1"31'00
3.   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 1"31'89
4.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1"31'98
5.   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Seel 1"32'28
6.   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"33'33
7.   Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Ricardo Z 1"34'06
8.   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 1"34'31
9.   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1"34'59
10.   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 1"34'62

De raceBewerken

De zijspanrace op Silverstone stond op zaterdagmiddag na de 80cc-race gepland, maar omdat de lichte machientjes te veel last hadden van de enorme rukwinden werd besloten de zijspanklasse eerst te laten rijden. Steve Webster was de enige zijspanrijder die zelf hielp bij de duwstart en dat betaalde zich uit in de snelste start, terwijl de combinatie van Egbert Streuer en Bernard Schnieders even stilviel. Webster werd bijna een hele ronde achtervolgd door Rolf Biland, maar toen stak bakkenist Kurt Waltisperg zijn arm in de lucht ten teken dat de Krausermotor opnieuw was stukgegaan. Streuer/Schnieders werkten zich naar voren en passeerden Webster/Hewitt. Webster bleef achter Streuer hangen waarop die besloot de Brit dan maar op kop te laten rijden. Drie ronden voor het einde nam Streuer definitief de leiding en hij won met ruim een seconde voorsprong. Webster nam door zijn tweede plaats (en het uitvallen van Alain Michel/Jean-Marc Fresc) de leiding in het wereldkampioenschap, maar hij had slechts één punt voorsprong op Streuer.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 31"14'83 2 15
2   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 31"16'05 3 12
3   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Seel 31"39'15 5 10
4   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 31"40'65 6 8
5   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 31"51'15 8 6
6   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 31"59'83 9 5
7   Frank Wrathall   Kerry Chapman LCR-Yamaha 32"00'17 4
8   Graham Gleeson   Iain Colquhoun LCR-Yamaha 32"16'36 3
9   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha 32"27'44 2
10   Mick Barton   Gordon Rose LCR-Yamaha 32"31'41 1
11   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Camel-Busch-Yamaha
12   Dennis Bingham   Julia Bingham LCR-Yamaha
13   Bernd Scherer   Wolfgang Gess BSR-Yamaha
14   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Yamaha
15   Lowry Burton   Pat Cushnahan Ironside-Yamaha
16   Werner Kraus   Oliver Schuster Busch-Yamaha
17   Clive Stirrat Onbekend Onbekend
18 Thomas Onbekend Onbekend
19 Evans Onbekend Onbekend
20   Dave Hallam   John Gibbard Yamaha

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser Vastloper 1
  Mick Boddice   Don Williams LCR-Yamaha
  Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha Gebroken zuiger 4
  Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Ricardo Z 7
  Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 10
  Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha Vastloper 15

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 61
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 60
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 54
4   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Seel 37
5   Steve Abbott   Shaun Smith en
  Vince Biggs
Windle-Yamaha 30
  Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg en
  Adolf Hänni
LCR-Yamaha
7   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 27
8   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 21
9   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 20
10   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha /
Camel-Busch-Yamaha
10

TriviaBewerken

Suzuki-perikelenBewerken

De semi-fabrieksteams van Suzuki, het Italiaanse Gallina en het Britse Heron, wachtten al jaren op een nieuwe V-vier, waar men intussen in Japan al mee aan het testen was. Het eerste bericht was dat de machine op 8 augustus geleverd zou worden, maar nu, een week van tevoren, ontstond er verwarring. Gary Taylor van Heron meldde dat er dit seizoen geen nieuwe 500cc-Suzuki geleverd zou worden, maar Roberto Gallina dacht dat de machine in elk geval in Misano getoond zou kunnen worden. Zo leek het erop dat Gallina de nieuwe machine het eerst zou krijgen, maar er waren twee feiten die die theorie weer de grond in boorden: Suzuki had Heron gevraagd het speciale en zelf ontwikkelde honingraatframe naar Japan te sturen en Heron-sponsor Skoal Bandit meldde dat men in het seizoen 1987 weer twee coureurs zou gaan sponsoren. Dat konden alleen Heron-Suzuki-coureurs zijn, waaruit kon worden afgeleid dat de U.S. Smokeless Tobacco Company meer wist dat Gallina. In 1987 zou er van alle Suzuki-plannen overigens helemaal niets terechtkomen.

MoriwakiBewerken

Mamoru Moriwaki had heel goede contacten met Honda en de race-afdeling HRC. Zo had zijn coureur Shungi Yatsushiro de Honda NSR 500-viercilinderracers van Freddie Spencer gekregen toen bleek dat diens peesschedeontsteking hem voorlopig zou uitschakelen. Yatsushiro had in Japan al veel testwerk met de NSR 500 gedaan, maar moest enkele weken rust nemen om te genezen van blessures. De NSR-machines gingen vervolgens naar Raymond Roche, maar in Silverstone kwam Yatsushiro terug met een NSR 500 in de Moriwaki-kleuren. Daarnaast verscheen Osamu Hiwatashi met een geheel nieuwe 250cc-racer met een door Moriwaki ontwikkeld frame en een Honda NSR 250 R-fabrieksblok. Zo'n blok was niet voor iedereen weggelegd en de meest voor de hand liggende verklaring was dat dit frame eigenlijk ontwikkeld was voor de Honda 250cc-turboracer die men wilde ontwikkelen voor de 500cc-klasse.

FamiliefeestBewerken

Ian McConnachie bedankte na zijn overwinning in de 80cc-race als eerste zijn vader. Die had de racecarrière van zijn zoon mogelijk gemaakt door twee hypotheken op zijn huis te nemen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1986
FIM wereldkampioenschap wegrace
38e seizoen (1986)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1986

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1985
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1987
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI