Hoofdmenu openen

De TT van Assen 1955 was de zesde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1955. De races werden verreden op zaterdag 16 juli 1955 op het Circuit van Drenthe vlakbij Assen. In deze Grand Prix bracht men alle klassen aan de start: 500 cc, 350 cc, 250 cc, 125 cc en de zijspanklasse. Tijdens de TT van Assen werden de wereldtitels in de 500cc,- de 350cc- de 125cc- en de zijspanklasse beslist.

Vlag van Nederland TT Assen 1955
De Moto Guzzi Monocilindrica 350 bezette alle podiumplaatsen in de 350cc-klasse in Assen.
De Moto Guzzi Monocilindrica 350 bezette alle podiumplaatsen in de 350cc-klasse in Assen.
Officiële naam 25e Dutch TT
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 16 juli 1955
Organisator FIM/KMNV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke en Vlag van Ierland Reg Armstrong
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Tweede Vlag van Ierland Reg Armstrong
Derde Vlag van Italië Umberto Masetti
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale
Eerste Vlag van Australië Ken Kavanagh
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Italië Umberto Masetti
Derde Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Tweede Vlag van Italië Remo Venturi
Derde Vlag van Oostenrijk Rudolf Grimas
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert
Eerste Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert
Tweede Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Derde Vlag van Australië Bob Mitchell/Vlag van Australië Max George

AlgemeenBewerken

Nieuw circuitBewerken

In 1954 had de Stichting Circuit van Drenthe nog lof van de FIM gekregen voor de verbeteringen die aan het oude, 16,5 km lange circuit waren aangebracht. Dat had al vrij veel geld gekost en betrof alleen de meest noordelijke zeven kilometer, die in de gemeente Assen lagen. In de eerste plaats ging het om de nieuwe provinciale weg van Bartelds Bocht tot Hooghalen waardoor naast de gemeente Assen ook de provincie Drenthe betaalde. Hier werd het circuit op zeven meter breedte gebracht, maar in de gemeente Beilen bleef de breedte drie meter met bomen dicht langs de weg en werd alleen de klinkerbestrating in Hooghalen vervangen. Het getouwtrek om geld, waarbij de gemeente Beilen zich duidelijk achtergesteld voelde ten opzichte van de provinciehoofdstad Assen, eindigde in een nieuw, semi-permanent circuit geheel op Assense gemeentegrond en met een breedte van zeven meter, waardoor voor het eerst ook de zijspanklasse kon aantreden.

JubileumBewerken

Met het in zeer korte tijd gerealiseerde kon de TT-commissie, die uiteindeijk besloten had ook een groot deel van de kosten voor haar rekening te nemen, de 25e TT van Assen tot een groot feest maken. Dat feest werd echter verstoord door een rijdersstaking in de 350cc-klasse en een dreigende staking in de 500cc-klasse.

RijderstakingBewerken

(Meest waarschijnlijke gang van zaken, opgetekend door Otto Kuipers in Het Motorrijwiel 2015 nr. 138, o.a. na gesprekken met coureur Jack Ahearn.)

Al tijdens de trainingen ontstond er onrust in het rennerskwartier, waar vooral Australische, Nieuw-Zeelandse en Britse privérijders kampeerden. Hoewel het circuit nieuw was, waren deze coureurs helemaal niet te spreken over de armoedige omstandigheden waaronder ze moesten werken. Onder hen was Keith Campbell, die niet eens had willen inschrijven omdat hij liever deelnam aan lucratieve internationale races met hogere start- en prijzengelden. Hij was benaderd door de TT-organisatie, waarschijnlijk na zijn derde plaats in de GP van België. Er was met hem geen startgeld afgesproken (de meeste rijders hadden de afspraak in hun inschrijfformulier staan: 400- tot 700 gulden voor starts in twee klassen). In Assen zou hij alleen in de 350cc-klasse kunnen starten, omdat hij in Schotten twee blokken kapot had gedraaid en er slechts één kon repareren. Men bood hem voor één start 300 gulden. Daar was Campbell niet tevreden mee, temeer omdat hem dat pas op het circuit werd meegedeeld en hij in België zo sterk had gereden. Campbell en zijn helper Bob Edmonds werden zo de initiatiefnemers van de rijdersstaking in de 350cc-klasse. Die vond plaats één ronde na de start van de 350cc-klasse om 11.30 uur. De meeste 350cc-coureurs stonden ook voor de 500cc-klasse ingeschreven en het was voor de organisatie belangrijk om een herhaling tijdens die race te voorkomen. Zo kon er tot 16.15 uur, de starttijd van de 500cc-race, onderhandeld worden. De Australiërs benaderden Geoff Duke om voor hen te lobbyen bij het TT-bestuur. Duke zette hun argumenten kracht bij door te dreigen dat ook het fabrieksteam van Gilera niet van start zou gaan. Hij had daarover al overlegd met Reg Armstrong, Alfredo Milani en Giuseppe Colnago. MV Agusta werd niet in de plannen betrokken, maar begon wel de motorfietsen in de vrachtauto te laden toen men hoorde van de staking. Zo groeide een relatief kleine actie van twaalf privérijders eigenlijk buiten proportie. Uiteindelijk ging de organisatie vlak voor de 500cc-race overstag en ze betaalde in totaal 19.000 gulden aan extra startgelden uit, niet alleen aan de stakers, maar aan alle deelnemers. Voor de coureurs het geld kregen moesten ze een verklaring ondertekenen dat ze de verhoging van het startgeld onder dreiging van een staking hadden afgedwongen én dat hun verklaring zou worden gebruikt om het gebeurde aan Commission Sportive Internationale van de FIM te rapporteren.

Nasleep van de stakingBewerken

Tijdens de Ulster Grand Prix verenigden de coureurs zich in de Professional Riders Association, die hun belangen zou vertegenwoordigen. Ze moesten zich in Augustus verdedigen tegenover de sportcommissie van de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging. De meesten lieten zich vertegenwoordigen door Norman Dixon van de Auto-Cycle Union of door coureur Phil Heath. De commissie deed geen uitspraak en legde de zaken tijdens het najaarscongres van de FIM voor, maar die verwees het door naar de Commission Sportive Internationale. Hierin zat echter minstens één belanghebbende uit de TT-organisatie: voorzitter Piet Nortier. Het eindrapport was al opgesteld (door Nortier) en de aanwezige coureurs (Geoff Duke, Reg Armstrong, Tony McAlpine en Phil Heath) mochten het lezen en kregen twee uur de tijd om hun verdediging op te bouwen. Dat had geen zin. Van de acht landenvertegenwoordigers in de commissie stemde alleen Ierland tegen de straffen voor de coureurs. Opmerkelijk was dat de ACU, die voor de Britten, de Australiërs en de Nieuw-Zeelanders zou opkomen, ook voor stemde. Het gevolg was dat Jack Ahearn, Bob Brown, Keith Campbell, Peter Davey, Geoff Duke, John Hemplemann, Eric Houseley, Bob Matthews, Tony McAlpine, Peter Murphey en Barry Stormont 6 maanden geschorst werden met ingang van 1 januari 1956. Giuseppe Colnago, Umberto Masetti en Alfredo Milani kregen 4 maanden schorsing alleen al omdat ze met de stakers gesympathiseerd hadden. Dit alles wierp de 500cc-wereldtitel van het seizoen 1956 in de schoot van John Surtees en MV Agusta. Jaren later - in 2000 - verklaarde Geoff Duke over het gebeurde dat de situatie niet zou zijn geëscaleerd als zijn teammanager Piero Taruffi aanwezig was geweest. Die had de zaak met het TT-bestuur kunnen oplossen zonder de Gilera-rijders erbij te betrekken.

500cc-klasseBewerken

Na alle consternatie tussen de 350- en de 500cc-race gingen de coureurs rond half vijf van start, aanvankelijk aangevoerd door Reg Armstrong. Na zes ronden nam Geoff Duke de leiding over om uiteindelijk met ruim een halve minuut te winnen. Achter Armstrong was Drikus Veer, met de reserve-Gilera 500 4C van Duke, van de elfde plaats opgeklommen naar de derde, waar hij in gevecht was met Umberto Masetti. Drie ronden voor de finish maakte Veer een foutje waardoor Masetti alsnog derde werd. Drikus Veer was de eerste Nederlander die in de 500cc-klasse punten scoorde. Voor Geoff Duke was de dag nog beter: hij was nu al zeker van zijn zesde wereldtitel.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1   Geoff Duke Gilera 27 1:37"03'9 8
2   Reg Armstrong Gilera 27 +35'3 6
3   Umberto Masetti MV Agusta 27 +2"05'3 4
4   Drikus Veer Gilera 3
5   Bob Brown Matchless 2
6   Eddie Grant Norton 1
7   Piet Bakker Norton
8   Hans-Günter Jäger Norton
9   Priem Rozenberg BMW
10   Phil Heath Norton
11   Rob Fitton Norton
12   Piet Knijnenburg Matchless
13   Cas Swart Norton
14   Alfredo Milani Gilera
15   Gerrit ten Kate Norton

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Ahearn Norton
  Bob Matthews Norton
  Eric Houseley Matchless
  Jack Forrest BMW
  Peter Davey Norton
  Tony McAlpine BMW
  Giuseppe Colnago Gilera
  Anton Elbersen Norton
  Martinus van Son Norton
  Barry Stormont BSA
  Frederick Cook Matchless
  Peter Murphy Matchless Val

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Keith Campbell Norton Geen machine
  Ken Kavanagh Moto Guzzi
  Auguste Goffin Norton
  Firmin Dauwe Norton
  Léon Martin Gilera
  Ernst Riedelbauch BMW
  Walter Zeller BMW
  Jacques Collot Norton
  Pierre Monneret Gilera
  Bill Lomas Moto Guzzi
  Bob McIntyre Norton
  Derek Ennett Matchless
  Dickie Dale Moto Guzzi
  Jack Brett Norton
  John Clark Matchless
  John Hartle Norton
  John Storr Norton
  Carlo Bandirola MV Agusta
  Duilio Agostini Moto Guzzi
  Libero Liberati Gilera
  Nello Pagani MV Agusta
  Orlando Valdinoci Gilera
  Tito Forconi MV Agusta

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Geoff Duke (wereldkampioen) Gilera 32
2   Reg Armstrong Gilera 24
3   Umberto Masetti MV Agusta 11
4   Carlo Bandirola MV Agusta 10
  Giuseppe Colnago Gilera
6   Libero Liberati Gilera 6
  Walter Zeller BMW
  Pierre Monneret Gilera
9   Tito Forconi MV Agusta 4
  Ken Kavanagh Moto Guzzi
  Léon Martin Gilera

350cc-klasseBewerken

De 350cc-race ging normaal van start, maar bij de doorkomst na de eerste ronde stuurden twaalf privérijders hun machines de pit in en was deel een van de rijdersstaking een feit. Ook Francis Flahaut, meestal bakkenist van Jean Murit en in de zijspanklasse als vierde geëindigd, reed de pit in, maar het was niet duidelijk of hij dat ook uit protest deed. Ken Kavanagh won de race met slechts 0,2 seconde voorsprong op stalgenoot Bill Lomas, die aan 6 punten wel genoeg had om zich nu al wereldkampioen te mogen noemen. Dickie Dale werd met de derde Moto Guzzi derde voor August Hobl, die met de DKW RM 350 in het begin nog aan de leiding had gereden.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1   Ken Kavanagh Moto Guzzi 20 1:13"36'2 8
2   Bill Lomas Moto Guzzi 20 +0'2 6
3   Dickie Dale Moto Guzzi 20 +0'5 4
4   August Hobl DKW 3
5   Karl Hoffmann DKW 2
6   Hans Bartl DKW 1
7   Hans Baltisberger NSU
8   Siegfried Wünsche DKW
9   Lo Simons AJS
10   Heinz Kauert AJS

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bob Brown Matchless Staking
  Jack Ahearn Norton Staking
  Keith Campbell Norton Staking
  Bob Matthews Norton Staking
  Eric Houseley AJS Staking
  Peter Davey Norton Staking
  Phil Heath Norton Staking
  Rob Fitton Norton Staking
  Tony McAlpine Norton Staking
  Francis Flahaut Norton Onbekend
  Barry Stormont BSA Staking
  John Hempleman Norton Staking
  Peter Murphy AJS Staking

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  Maurice Quincey Norton
  Auguste Goffin Norton
  Jacques Collot Norton
  Bob McIntyre Norton
  Cecil Sandford Moto Guzzi
  John Hartle Norton
  John Surtees Norton
  Duilio Agostini Moto Guzzi
  Enrico Lorenzetti Moto Guzzi
  Roberto Colombo Moto Guzzi

Top tien tussenstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Bill Lomas (wereldkampioen) Moto Guzzi 30
2   August Hobl DKW 15
3   Cecil Sandford Moto Guzzi 10
  Dickie Dale Moto Guzzi
  Ken Kavanagh Moto Guzzi
6   Duilio Agostini Moto Guzzi 8
7   John Surtees Norton 7
8   Bob McIntyre Norton 6
  Roberto Colombo Moto Guzzi
10   Keith Campbell Norton 4

250cc-klasseBewerken

De 250cc-race in Assen werd gewonnen door Bill Lomas, die echter tijdens het bijtanken zijn motor had laten draaien en daarom als tweede werd geklasseerd. Er werd echter beroep aangetekend, waardoor Lomas aanvankelijk door de sportcommissie van de KNMV toch tot winnaar werd verklaard. Hermann Paul Müller ging hiertegen in beroep bij de FIM, die Lomas tenslotte helemaal uit de uitslag schrapte. De overwinning ging nu naar zijn teamgenoot Luigi Taveri, voor Umberto Masetti en Hermann Paul Müller.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1   Luigi Taveri MV Agusta 17 1:04"22'4 8
2   Umberto Masetti MV Agusta 17 +41'2 6
3   Hermann Paul Müller NSU 17 +43'8 4
4   Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 3
5   Cecil Sandford Moto Guzzi 2
6   Arthur Wheeler Moto Guzzi 1
7   Günter Beer Adler
8   Jack Forrest NSU
9   Kurt Knopf NSU
10   Piet Knijenburg NSU
11   Karl-Julius Holthaus NSU
12   Lo Simons NSU
13   Ludwig Malchus NSU

GediskwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bill Lomas MV Agusta Tanken met draaiende motor

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  Hans Baltisberger NSU
  Helmut Hallmeier NSU
  Wolfgang Brand NSU
  Bill Webster Velocette
  Dave Chadwick RDS-Velocette
  John Surtees NSU
  Sammy Miller NSU

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Hermann Paul Müller NSU 16
2   Cecil Sandford Moto Guzzi 12
3   Luigi Taveri MV Agusta 11
4   Bill Lomas MV Agusta 8
5   Wolfgang Brand NSU 6
  Arthur Wheeler Moto Guzzi
  Umberto Masetti MV Agusta
8   Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 3
9   Dave Chadwick RDS-Velocette 2
10   Helmut Hallmeier NSU 1
  Bill Webster Velocette

125cc-klasseBewerken

Er was maar weinig spanning in de 125cc-race. Al na dertien ronden hadden de MV Agusta-fabrieksrijders Carlo Ubbiali en Remo Venturi het hele veld op een ronde gereden. Aanvankelijk had Luigi Taveri de leiding, maar hij kwam ten val waarbij hij zijn stroomlijnkuip beschadigde en moest opgeven. De overwinning van Ubbiali betekende dat hij onbereikbaar was geworden voor de concurrentie en wereldkampioen 125 cc was.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1   Carlo Ubbiali MV Agusta 14 57"17'2 8
2   Remo Venturi MV Agusta 14 +0'2 6
3   Rudolf Grimas Mondial 4
4   Bill Webster MV Agusta 3
5   Willi Scheidhauer MV Agusta 2
6   Erich Wünsche MV Agusta 1
7   Gerrit Dupont MV Agusta
8   Jasper Kaspers Sparta
9   Bill Maddrick MV Agusta
10   Jan Muijlwijk DKW
11   Jan Rietveld Eysink

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Luigi Taveri MV Agusta Valschade

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Giuseppe Lattanzi (†) Mondial Overleden[2]
  Romolo Ferri Mondial Teambeleid[3]
  Tarquinio Provini Mondial Teambeleid[3]

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  Erhart Krumpholz IFA
  August Hobl DKW
  Bernhard Petruschke IFA
  Karl Lottes MV Agusta
  Siegfried Wünsche DKW
  Marcello Cama Montesa
  Bill Lomas MV Agusta
  Ross Porter MV Agusta
  Angelo Copeta MV Agusta
  Paolo Campanelli Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Carlo Ubbiali (wereldkampioen) MV Agusta 32 (36)
2   Luigi Taveri MV Agusta 26
3   Giuseppe Lattanzi (†) Mondial 11
4   Remo Venturi MV Agusta 10
5   Romolo Ferri Mondial 7
6   Bill Webster MV Agusta 5
7   Angelo Copeta MV Agusta 4
  Rudolf Grimas Mondial
9   Tarquinio Provini Mondial 3
  Bill Lomas MV Agusta
  Karl Lottes MV Agusta

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

ZijspanklasseBewerken

Dankzij het nieuwe, bredere TT-circuit kon voor het eerst de zijspanklasse aantreden in Assen. Tot dat moment had BMW alle races gewonnen, maar nu gingen Cyril Smith/Stanley Dibben en Pip Harris/Ray Campbell als eersten aan de leiding, gevolgd door drie BMW-combinaties. Smith viel echter al vroeg in de race uit en Wilhelm Noll/Fritz Cron verdrongen Harris/Campbell van de eerste positie. Die laatsten vielen ook uit, maar Noll/Cron moesten uiteindelijk hun stalgenoten Willi Faust/Karl Remmert ook voorlaten waardoor ze de kans op de wereldtitel verspeelden. Faust en Remmert waren nu al wereldkampioen.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ronden Tijd Punten
1   Willi Faust   Karl Remmert BMW 14 55"41'1 8
2   Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW 14 +18'2 6
3   Bob Mitchell   Max George Norton 14 +1"31'0 4
4   Jean Murit   Francis Flahaut BMW 3
5   Jacques Drion   Inge Stoll Norton 2
6   Henk Steman   Mappie de Haas[4] BMW 1
7   Roland Benz   Jakob Kuchler Norton
8   Loni Neussner Onbekend Norton
9   Hans Haldemann   Herbert Läderach Norton

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Cyril Smith   Stanley Dibben Norton Mechanisch
  Pip Harris   Ray Campbell Matchless Mechanisch

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Julien Deronne   Bruno Leys BMW
  Florian Camathias   Maurice Büla BMW
  Fritz Seeber   Franz Heiß BMW
  Rudolf Koch   Christian Wirth BMW
  Walter Schneider   Hans Strauß en
  Manfred Grunwald
BMW
  Bill Boddice   William Storr Norton
  Eric Oliver   Eric Bliss en
  Les Nutt
Norton
  Ernie Walker   Dun Roberts Norton
  Frank Taylor   Ron Taylor Norton
  Jackie Beeton   Charles Billingham Norton
  Ernesto Merlo   Dino Magri Gilera

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1   Willi Faust (wereldkampioen)   Karl Remmert (wereldkampioen) BMW 30
2   Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW 20
3   Walter Schneider   Hans Strauß en   Manfred Grunwald BMW 16
4   Bill Boddice   William Storr Norton 6
  Cyril Smith   Stanley Dibben Norton
  Pip Harris   Ray Campbell Matchless
  Jacques Drion   Inge Stoll-Laforge Norton
  Bob Mitchell   Max George Norton
9   Eric Oliver   Eric Bliss en   Les Nutt Norton 4
  Jean Murit   Francis Flahaut BMW

TriviaBewerken

Gemiste trainingenBewerken

MV AgustaBewerken

Voor MV Agusta zat de spanning al vóór de race, toen de vrachtauto met coureurs en machines in Duitsland bij een ongeval betrokken raakte. Uiteindelijk bereikte de zwaar beschadigde wagen het circuit, toen de eerste trainingen al voorbij waren.

GileraBewerken

Ook de machines van Gilera arriveerden veel te laat op het circuit. De coureurs waren er, maar hadden niets vernomen van het team. Geoff Duke trainde toen maar door tijdens de pauzes met een auto het circuit te verkennen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1955
FIM wereldkampioenschap wegrace
7e seizoen (1955)
Volgende race:
Ulster Grand Prix 1955

Vorige race:
TT Assen 1954
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1956
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT