Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Brazilië 1989

AlgemeenBewerken

Er was al wekenlang twijfel geweest of de Braziliaanse Grand Prix wel kon doorgaan omdat er opnieuw problemen waren met de financiën. Dat was voor de coureurs belangrijk, want niet alleen kwamen de start- en prijzengelden in gevaar, maar ook de reiskostenvergoeding. Het leidde op zaterdag bijna tot een rijdersstaking, maar de organisatie wist die te voorkomen door de nog verschuldigde reiskosten van Dunlop, Cagiva Corse en Iberna (de vader van Alessandro Valesi) te innen en een garantstelling van de FIM te verkrijgen. Zo ontstond er wel een schuld van 100.000 dollar aan de FIM, die snel betaald moest worden want de Nieuwe cruzeiro devalueerde met 1½ % per dag. Toen de financiën geregeld waren trok een aantal fabriekscoureurs langs de teams om contractbesprekingen voor het seizoen 1990 te voeren. Er kwam nog niet veel concreets uit, behalve dat Wayne Rainey al een mondelinge toezegging had gedaan aan Kenny Roberts, dat Sito Pons een nieuwe Honda NSR 500 met volledige fabriekssteun zou krijgen en dat Alex Barros op de 500cc-Cagiva zou gaan rijden.

Intussen werd er nog gestreden om de titel in de 500cc-klasse, waar Eddie Lawson een vrij comfortabele voorsprong op Wayne Rainey had. Rainey kon alleen hopen op een klassering bij de eerste twee, waarbij Lawson dan ook nog puntloos moest blijven.

Kanshebbers titel 500cc-klasse voor deze GPBewerken

Pos Coureur Merk Ptn   Overwinningen
1   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 211 - 4
2   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 195,5 -15,5 3

In de 250cc-klasse was Sito Pons al wereldkampioen, maar de tweede plaats was nog onbeslist. Reinhold Roth en Jacques Cornu hadden beiden 180 punten en als dat zo zou blijven zou Roth dankzij twee overwinningen tweede in het kampioenschap worden. Dat was onwaarschijnlijk en het ging er voor beide rijders dus om dat ze minstens één punt meer scoorden dan de concurrent.

Kanshebbers tweede plaats 250cc-klasse voor deze GPBewerken

Pos Coureur Merk Ptn   Overwinningen
2   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
180 - 2
  Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Wayne Rainey was de snelste in de training, voor Kevin Schwantz die twee keer viel. Wayne Gardner, die in de training in Tsjecho-Slowakije een voet gekneusd had, was teruggekomen op zijn besluit om rust te nemen en reed de zesde tijd. Hoewel Dominique Sarron weer terug was, mocht zijn tijdelijke vervanger Adrien Morillas met de tweede ELF-ROC-HRC-Honda trainen en hij plaatste zich als veertiende.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"25'447
2.   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"26'147
3.   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"26'614
4.   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"26'727
5.   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"26'777
6.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"26'945
7.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"27'063
8.   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 1"27'254
9.   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"27'386
10.   Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 1"27'788

De raceBewerken

Al in de eerste ronde scheidden drie man zich af van de rest van het veld: op kop Eddie Lawson, daarachter Wayne Rainey en Kevin Schwantz. Halverwege de race, toen de eerste achterblijvers gepasseerd werden, was al duidelijk te zien dat de banden het moeilijk kregen. Alle drie hadden ze last van uitbrekende achterwielen en het was opmerkelijk dat Lawson, die aan de elfde plaats genoeg had om de wereldtitel binnen te slepen, zich met de strijd bleef bemoeien. Rainey kon dat niet, zijn Dunlop banden gaven het op en hij moest Lawson en Schwantz laten gaan. Daarmee was zijn kans op de titel ook verkeken. Na 22 ronden nam Schwantz de leiding over. De titel van Lawson kwam toch nog even in gevaar toen achterblijver Vincenzo Cascino vlak voor hem viel. Had Cascino dat een seconde eerder gedaan dan had Lawson hem niet meer kunnen ontwijken en was Rainey tweede en wereldkampioen geworden. Het liep echter goed af voor Lawson.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 46"44'39 2 20
2   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 46"46'09 3 17
3   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 46"55'60 1 15
4   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 47"03'51 8 13
5   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 47"08'64 5 11
6   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 47"17'81 4 10
7   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 47"18'02 6 9
8   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 47"23'00 7 8
9   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 47"51'03 12 7
10   Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda 47"54'40 14 6
11   Randy Mamola Cagiva Corse 47"56'04 13 5
12   Rob McElnea Cabin-HRC-Honda 47"56'82 11 4
13   Alessandro Valesi Iberna-Yamaha +1 ronde 15 3
14   Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +1 ronde 17 2
15   Juan López Mella Xunta-Honda +2 ronden 16 1
16   Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +3 ronden 20
17   Niggi Schmassmann Technotron-Honda +3 ronden 18

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Vincenzo Cascino Nolan-Suzuki Val 19
  Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda Val 10
  Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda Bandenproblemen 9

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 21

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Peter Graves Honda

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Sepp Doppler Honda
  Michael Dowson Yamaha
  Bruno Kneubühler Römer-Honda
  Alois Meyer Rallye Sport-Honda
  Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
  Michael Rudroff Rallye Sport-Honda
  Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [1]
  Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda
  Eddie Laycock Millar-Honda
  Alberto Rota Agostini-Marlboro-Yamaha
  Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
  Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha
  Massimo Broccoli Cagiva Corse
  Romolo Balbi Honda
  Kunio Machii Nescafé-Yamaha [2]
  Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [3]
  Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [2]
  Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [2]
  Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[4]
  Andreas Leuthe Librenti-Suzuki
  Cees Doorakkers Honda
  Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda
  Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[5]
  Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
  Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Ontslagen
  John Kocinski Roberts-Yamaha [6]

Top tien eindstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Team/merk Punten
1   Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 228
2   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 210,5
3   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 165,5
4   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 162,5
5   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 138,5
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 122
7   Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 103
8   Ron Haslam Pepsi-Suzuki 86
9   Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 81
10   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 67

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Loris Reggiani had nog geen indruk kunnen maken met zijn Honda, met als beste resultaat een vijfde plaats in de Britse Grand Prix, maar nu reed hij de snelste trainingstijd. De Honda's domineerden de trainingen opnieuw, met als enige vreemde eend in de bijt Luca Cadalora met een Yamaha. Cadalora had opnieuw gepast voor een kans om op de Yamaha YZR 500 van de ontslagen Freddie Spencer te rijden. De aandacht ging vooral uit naar Jacques Cornu en Reinhold Roth, die om de tweede plaats in het WK vochten. Cornu trainde 0,1 seconde sneller dan Roth.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Loris Reggiani HB-HRC-Honda 1:28;989
2.   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"29'143
3.   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"29'503
4.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"29'534
5.   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"29'557
6.   Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"29'618
7.   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"29'767
8.   Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 1"29'772
9.   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 1"29'833
10.   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"30'146

De raceBewerken

In het begin bestond de kopgroep uit Reinhold Roth, Masahiro Shimizu, Carlos Cardús, Luca Cadalora en Loris Reggiani, terwijl Sito Pons een slecht start had gehad. Op het moment dat Pons nam Cadalora de leiding. Het gevecht tussen Roth en Jacques Cornu kwam er niet, omdat Cornu's Dunlops het niet aankonden en hij terugzakte naar de negende plaats. Cadalora won de race voor Shimizu en Reggiani, die zijn eerste podiumplaats voor Honda boekte. Roth werd slechts zesde, maar dat was genoeg om de tweede plaats in het WK te grijpen ten kosten van Cornu. Carlos Lavado werd zevende, op zich niet indrukwekkend voor een oud-wereldkampioen, maar hij moest het doen met de Yamaha TZ 250-productieracer van de geblesseerde Fabio Barchitta.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 40"46'14 4 20
2   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 40"46'38 9 17
3   Loris Reggiani HB-HRC-Honda 40"46'94 1 15
4   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 40"47'50 5 13
5   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 40"53'94 2 11
6   Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 40"59'10 6 10
7   Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 41"06'75 8 9
8   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 41"07'14 7 8
9   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 41"07'55 3 7
10   Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha 41"24'18 16 6
11   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 41"24'35 10 5
12   Gary Cowan Docshop-Yamaha 41"40'33 12 4
13   Jochen Schmid Honda 41"40'54 20 3
14   Luis Lavado Yamaha 41"41'16 19 2
15   Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 41"43'11 13 1
16   Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 41"49'35 15
17   Alain Bronec Aprilia-Rotax 42"03'34 22
18   Renzo Colleoni Aprilia-Rotax 42"03'58 18
19   Miguel Gonzales Yamaha +1 ronde 23
20   José Barresi Yamaha +1 ronde 21
21   Jean-François Baldé Yamaha +1 ronde 24
22   Eduardo Aleman Yamaha +2 ronden 25
23   Francisco Incorvaia Yamaha +3 ronden 26

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Ricardo Blanco Yamaha 28
  Eduardo Amen Yamaha 27
  Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 14
  Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 11
  Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 17

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Andreas Preining Aprilia-Rotax
  August Auinger Project Consult-Yamaha
  Daryl Beattie Honda
  Hans Becker Yamaha Blessure[7]
  Manfred Herweh Yamaha
  Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda
  Adrien Morillas Yamaha [8]
  Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha Blessure[9]
  Kevin Mitchell Yamaha
  Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax
  Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax
  Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
  Maurizio Vitali Honda
  Stefano Caracchi Honda
  Junya Arai Honda [2]
  Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [2]
  Toshihiko Honma Yamaha [10]
  Toshinobu Shiomori Yamaha [2]
  Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha
  Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-HRC-Honda
  Jim Filice HRC-Honda [11]
  John Kocinski Roberts-Yamaha [12]

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Team/merk Punten
1   Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 262
2   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
190
3   Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 187
4   Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 166
5   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 127
6   Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 116
7   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 110
8   Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 98
9   Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 88
10   Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 62

TriviaBewerken

BandenBewerken

Met de hoge temperaturen in Goiânia vielen de banden van Dunlop en Pirelli definitief door de mand. Wayne Rainey, Kevin Magee en Jacques Cornu (Dunlop) moesten allemaal halverwege de race hun concurrenten met Michelin's laten gaan en Pierfrancesco Chili (Pirelli) besloot zelfs zijn race te staken. Overstappen naar Michelin in 1990 was nog niet zo eenvoudig, want nieuw klanten kregen daar altijd tweede keus banden. Het was voor de teams van Lucky Strike en Gallina dus nog maar de vraag wat verstandiger was.

PrivérijdersBewerken

Privérijders hadden het allemaal moeilijk omdat zowel Honda (Honda RS 500) als Suzuki (Suzuki RG 500) al halverwege de jaren tachtig waren gestopt met de productie van "klantenmotoren". De Brit Peter Graves zag zijn kans schoon in Brazilië, dat voor de meeste van zijn collega's te duur was. Daar kon hij zich eindelijk eens kwalificeren, wat hem met de normale concurrentie nooit zou lukken. Mike Trimby (IRTA) had Graves al eerder afgeraden om naar Brazilië te gaan en verwachtte dat Bill Smith, de voorzitter van de Britse Auto-Cycle Union, hem niet van een startbewijs zou voorzien. Dat gebeurde echter wel, waardoor er een conflict ontstond tussen Trimby en Jo Zegwaard, de vertegenwoordiger van de FIM. Ook de coureurs bemoeiden zich ermee. Zij tekenden een petitie waarin stond dat ze vonden dat een rijdende chicage als Graves niet aan een Grand Prix zou moeten kunnen deelnemen. Graves kwalificeerde zich echter niet, waardoor dat gevaar geweken was. Na de race was de kersverse wereldkampioen Eddie Lawson niet alleen maar blij: hij was woedend op de Chileen Vincenzo Cascino, die op een ronde werd gereden maar vlak voor Laswon viel. Lawson kon hem nog net ontwijken, maar als dat niet gelukt was, was de wereldtitel naar Wayne Rainey gegaan.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1990

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Brazilië 1988
Grand Prix-wegrace van Brazilië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Brazilië 1992
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI