Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1984

AlgemeenBewerken

Joegoslavië was het laatste Oostblokland dat nog een WK-Grand Prix had. Dat was te merken aan een aantal zaken. Op de eerste plaats de povere voorzieningen in het rennerskwartier, waar overigens weinig klachten over kwamen. Maar het kende ook de zucht naar Westerse valuta: een uur trainen kostte 160 gulden (ca. 70 Euro). Het was dan ook niet verwonderlijk dat men zoveel mogelijk rijders aan die training liet deelnemen: niet minder dan 62 250cc-rijders voor 36 startplaatsen. Dat waren dan grotendeels onbekende Joegoslaven en Oostenrijkers, die met hun verouderde materiaal de andere coureurs alleen maar in de weg reden. Verder was het armoe troef en kreeg men niet eens voldoende rijders bij elkaar voor het volledige startveld. In de 500cc-klasse waren er slechts 33 rijders, in de 80cc-klasse 31. Veel rijders en teams spaarden hun geld voor de TT van Assen, want vrijwel geen enkele sponsor had belangen in het Oostblok. De races werden onder zonnige en warme omstandigheden gereden en trokken 60.000 toeschouwers.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

 
Honda Racing Corporation (HRC) gaf na Randy Mamola ook Ron Haslam de kans om de viercilinder NSR 500 te testen, maar ook Haslam gaf de voorkeur aan de veel "tammere" driecilinder NS 500

Nadat Randy Mamola in de training in Frankrijk had geprobeerd de viercilinder Honda NSR 500 onder de knie te krijgen, was het nu de beurt aan stalgenoot Ron Haslam, maar ook hij was met zijn eigen driecilinder NS 500 sneller. Freddie Spencer besloot wel veel met de NSR 500 te trainen, en dat moest ook wel, want er moest veel getest worden met diverse soorten Michelin-banden op het gladde asfalt. Dunlop had ook moeite met de keuze van de juiste compound. Eddie Lawson kon met de hardere band geen goede rondetijden rijden, terwijl de zachtere band te snel sleet.

TrainingstijdenBewerken

1.   Freddie Spencer HRC-Honda 1"31'70
2.   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1"32'22
3.   Randy Mamola HRC-Honda 1"32'70
4.   Ron Haslam HRC-Honda 1"33'32
5.   Raymond Roche Honda 1"33'48
6.   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 1"34'00
7.   Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 1"34'47
8.   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1"34'72
9.   Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 1"35'17
10.   Reinhold Roth Fath-Honda 1"35'70

De raceBewerken

De 500cc-motoren - met name de Honda NSR 500 van Freddie Spencer en de Yamaha OW 76 van Eddie Lawson en Virginio Ferrari - hadden grote moeite met het gladde asfalt in Rijeka. Michelin (Honda) had een beter compound gevonden dan Dunlop (Yamaha) en dat bepaalde voor een groot deel het verloop van de race. Spencer nam al snel de leiding in de race, gevolgd door teamgenoot Randy Mamola. Lawson startte ook nog eens slecht en had moeite om Didier de Radiguès en Raymond Roche te passeren. In de slotfase, toen Lawson's banden helemaal versleten waren, wist Roche hem zelfs terug te pakken en bij het passeren van enkele achterblijvers verloor Lawson de aansluiting helemaal. Hij werd slechts vierde.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Freddie Spencer HRC-Honda 32 50:00.620 1 15
2   Randy Mamola HRC-Honda 32 +17.580 3 12
3   Raymond Roche Honda 32 +24.660 5 10
4   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 32 +27.300 2 8
5   Ron Haslam HRC-Honda 32 +41.540 4 6
6   Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 32 +1:09.410 7 5
7   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 32 +1:17.860 6 4
8   Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 32 +1:18.110 9 3
9   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 31 +1 ronde 8 2
10   Hervé Moineau Cagiva 31 +1 ronde 15 1
11   Paolo Ferretti Suzuki 31 +1 ronde 19
12   Reinhold Roth Fath-Honda 31 +1 ronde 19
13   Dave Petersen Suzuki 31 +1 ronde 17
14   Karl Tuchsess Suzuki 31 +1 ronde 18
15   Attilio Riondato Suzuki 31 +1 ronde 24
16   Louis-Luc Maisto Honda 31 +1 ronde 27
17   Marco Gentile Yamaha 30 +2 ronden 23
18   Fabio Marchesani Suzuki 30 +2 ronden 21
19   Rob Punt Suzuki 30 +2 ronden 20
20   Yashuhiko Gomibuchi Suzuki 30 +2 ronden 32
21   Georg Jung Paton 30 +2 ronden 28
22   Börge Nielsen Suzuki 30 +2 ronden 29
23   Josef Ragginger Suzuki 30 +2 ronden 22
24   Josef Doppler Suzuki 29 +3 ronden 30
25   Bohumil Staša Suzuki 28 +4 ronden 33

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Lorenzo Ghiselli Suzuki 29 16
  Claude Arciero Honda 23 26
  Dimitrios Papandreou Yamaha 22 31
  Franck Gross Honda 13 12
  Fabio Biliotti Honda 11 25
  Leandro Becheroni Suzuki 3 13
  Massimo Broccoli Honda 1 Val 14
  Wolfgang von Muralt Suzuki 1 Val 11

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Marco Lucchinelli Cagiva "Vakantie"[1]
  Boet van Dulmen Bakker-Suzuki Blessure[2]
  Rob McElnea Heron-Suzuki Blessure[3]
  Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[4]
  Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki Blessure[5]
  Gustav Reiner Honda Blessure[6]
  Christian le Liard Chevallier-ELF-Honda Blessure[7]
  Keith Huewen Honda Financieel[8]
  Chris Guy Honda Financieel[8]
  Eero Hyvärinen Suzuki Onderdelen[9]
  Brett Hudson Suzuki
  Peter Sjöstrom Suzuki Financieel[8]
  Henk van der Mark[10] Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 89
2   Freddie Spencer HRC-Honda 72
3   Randy Mamola HRC-Honda 54
4   Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
53
5   Ron Haslam HRC-Honda 43
6   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 26
7   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 19
8   Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 18
9   Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 13
10   Reinhold Roth Fath-Honda 12

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

 
Manfred Herweh testte drie Rotax-blokken en vond in de laatste training de - volgens hem - perfecte combinatie.

Het team van Kenny Roberts had nu ook Hummel-cilinders gemonteerd en Wayne Rainey reed daarmee de snelste trainingstijd. Manfred Herweh en Toni Mang beëindigden hun trainingen ook tevreden: Herweh had het perfecte Rotax-blok gevonden en hoorde samen met Mang tot de rijders met de hoogste topsnelheid. De HB was officieel een Yamaha, maar tuner Sepp Schlögl had er wel erg veel aan gewijzigd, waaronder een geheel eigen frame.

TrainingstijdenBewerken

1.   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 1"35'86
2.   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1"35'97
3.   Toni Mang HB-Yamaha 1"36'11
4.   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1"36'11
5.   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1"36'12
6.   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1"36'38
7.   Martin Wimmer Yamaha 1:36'82
8.   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 1"36'87
9.   Richard Hubin Yamaha 1"37'24
10.   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1"37'96

De raceBewerken

Wayne Rainey kreeg de duwstart maar niet onder de knie en vertrok als voorlaatste, voor Sito Pons. Guy Bertin startte juist erg goed, maar moest het hoofd buigen voor Carlos Lavado, die al snel de leiding in de race nam. Er ontstonden verschillende kleine groepen: achter Lavado reden Toni Mang en Manfred Herweh zich los van Carlos Cardús en Guy Bertin en op enige afstand daarachter Alan Carter, Thierry Espié, Jacques Cornu en Rainey, die al snel veel plaatsen had gewonnen. Christian Sarron was ook al slecht gestart en vocht zich op dat moment een weg naar voren. Bertin was een van de eerste uitvallers (koppeling). Carlos Cardús stopte omdat een van zijn benen verdoofd was als gevolg van zijn valpartij in de GP van Oostenrijk. Herweh en Mang maakten er een echt gevecht van, maar Lavado liep toch ver van hen weg tot hij in een bocht viel. Twee ronden voor het einde brak de krukas van Mang, waardoor Herweh de overwinning greep. Ook Espié viel stil door een gebroken krukas, maar toen was Sarron inmiddels al gepasseerd en hij verschalkte ook Rainey en Cornu. Dat Herweh de wedstrijd won maakte Sarron niet veel uit. Met zijn tweede plaats liep hij in het wereldkampioenschap verder weg van de uitgevallen Mang.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 48:50.620 2 15
2   Christian Sarron Sonauto-Yamaha +9.770 6 12
3   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha +10.110 8 10
4   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha +10.350 1 8
5   Sito Pons JJ Cobas-Rotax +21.040 5 6
6   Iván Palazzese Venemotos-Yamaha +21.470 15 5
7   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha +23.160 10 4
8   Martin Wimmer Yamaha +24.620 7 3
9   Teruo Fukuda Yamaha +33.760 14 2
10   Patrick Fernandez Yamaha +49.570 22 1
11   Stéphane Mertens Yamaha +55.660 31
12   Massimo Matteoni Yamaha +57.710 24
13   Neil Robinson MBA +1:04.430 29
14   Juan Garriga Yamaha +1:04.630 28
15   Donnie McLeod Yamaha +1:13.900 17
16   Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha +1:22.230 19
17   Erich Klein Rotax +1:39.260 26
18   Harald Eckl Rotax +1 ronde 25
19   René Delaby Yamaha +1 ronde 32
20   Josef Hutter Bartol +1 ronde 35

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Toni Mang HB-Yamaha Krukas 3
  Carlos Lavado Venemotos-Yamaha Val 4
  Richard Hubin Yamaha 9
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 11
  Roland Freymond Yamaha 33
  Siegfried Minich Yamaha 34
  Herbert Besendörfer Yamaha 21
  Thomas Bacher Yamaha 27
  Guy Bertin MBA Koppeling 12
  Gabriel Gabria Yamaha 23
  Loris Reggiani Kawasaki 20
  Marcellino Lucchi Rotax 13
  Luis Miguel Reyes JJ Cobas-Rotax 36
  August Auinger MBA 30
  Mar Schouten Yamaha Opgave[11] 18
  Thierry Espié Chevallier-Yamaha Krukas 16

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jean-François Baldé Pernod Teambeleid[12]
  Jacques Bolle Pernod Teambeleid[12]
  Maurizio Vitali MBA
  Mario Rademeyer Yamaha
  Jean-Louis Guignabodet Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 72
2   Toni Mang HB-Yamaha 46
3   Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 45
4   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 41
5   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 36
6   Martin Wimmer Yamaha 33
7   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 29
8   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 26
9   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 17
10   Patrick Fernandez Yamaha 16

80cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Voor de training vreesde Stefan Dörflinger dat hij een flinke kluif zou krijgen aan Jorge Martínez en Pier Paolo Bianchi, maar die vielen tijdens de trainingen allebei hard, waarbij Bianchi een teen brak en zijn beste machine vernielde. Hij verklaarde al voor de race dat hij maximaal voor enkele punten kon rijden.

TrainingstijdenBewerken

1.   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 1"43'87
2.   Jorge Martínez Derbi 1"44'39
3.   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 1"45'56
4.   Gerhard Waibel Seel 1"46'04
5.   Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 1"46'35
6.   Hans Spaan Kreidler 1"47'70
7.   Zdravko Matulja Ziegler 1"48'71
8.   George Looijesteijn HuVo-Casal 1"49'48
9.   Paul Rimmelzwaan Harmsen 1"50'33
10.   Willem Heykoop HuVo-Casal 1"50'39

De raceBewerken

Hoewel er slechts drie klassen reden, startte de 80cc-klasse in Joegoslavië al om 11 uur 's ochtends. Dörflinger wist al dat zijn belangrijkste concurrenten, Jorge Martínez en Pier Paolo Bianchi, niet helemaal fit waren en leidde de race van start tot finish. Bianchi reed één ronde lang op de tweede plaats, maar moest toen Hubert Abold voorbij laten, waardoor de beide fabrieks-Zündapps de dienst uitmaakten. Jorge Martinéz nam de vierde plaats over van George Looijesteijn, terwijl de slecht gestarte Gerhard Waibel zich door het hele veld naar voren werkte. Bianchi weerde zich kranig met zijn gebroken teen, maar viel enkele ronden voor het einde uit door een defecte krukaskeerring. Iedereen schoof daardoor op: Martínez werd derde en Waibel vierde, maar Looijesteijn verloor zijn vijfde plaats nog aan Hans Spaan.

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 31:46.160 1 15
2   Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp +9.030 5 12
3   Jorge Martínez Derbi +28.350 2 10
4   Gerhard Waibel Real +41.090 4 8
5   Hans Spaan Kreidler[13] +49.180 6 6
6   George Looijesteijn HuVo-Casal +57.440 8 5
7   Zdravko Matulja Ziegler +1:00.410 7 4
8   Paul Rimmelzwaan Harmsen +1:33.780 9 3
9   Theo Timmer HuVo-Casal +1 ronde 11 2
10   Otto Machinek Kreidler +1 ronde 15 1
11   Claudio Granata Garelli +1 ronde 14
12   Hans Koopman Kreidler +1 ronde 16
13   Salvatore Milano Casal +1 ronde 18
14   Giuliano Tabanelli BBFT +1 ronde 24
15   Chris Baert Eberhardt +1 ronde 22
16   Jos van Dongen Sachs +1 ronde 17
17   Miljenko Nervo Sever +1 ronde 23
18   Günter Schirnhofer Honda +2 ronden 30
19   Pasquale Buonfante Kreidler +2 ronden 29
20   Lajos Horti Kreidler +3 ronden 32

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal Krukaskeerring 3
  Willem Heykoop HuVo-Casal Zuigerveer 10
  Serge Julin HuVo-Casal 12
  Reinhard Koberstein Seel 13
  Johann Auer Eberhardt 19
  Rainer Kunz FKN 20
  Thomas Engl Sachs 25
  Mauro Mordenti Kreidler 28
  Bernd Rossbach Casal 21
  Kasimir Rapczynski Kreidler 31
  Reiner Koster Casal 26
  Robert Hmeljak MBA 27

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Müller Sachs Financieel
  Reiner Scheidauer Seel

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 61
2   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 50
  Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp/
Krauser-LCR-Zündapp
4   Gerhard Waibel Seel 34
5   Hans Spaan HuVo-Casal/
Kreidler
25
6   Jorge Martínez Derbi 23
7   Willem Heykoop HuVo-Casal 15
8   Hans Müller Sachs 13
9   Henk van Kessel HuVo-Casal 12
  George Looijesteijn HuVo-Casal

TriviaBewerken

HummelBewerken

Oud-coureur Hans-Jürgen Hummel was intussen uitgegroeid tot leverancier van de beste 125cc-cilinders. Vrijwel alle zijspancombinaties - aangedreven door de oude Yamaha TZ 500 viercilinderlijnmotoren - hadden ze, maar ook bijna de hele 250cc-klasse. In Joegoslavië schakelden ook Alan Carter, Wayne Rainey en Jacques Cornu over op Hummel-cilinders, waardoor alleen nog de teams van Venemotos en Mitsui-Duitsland originele Yamaha-cilinders gebruikten.

KeizerklasseBewerken

De 500cc-klasse werd ook wel "Koningsklasse" genoemd, maar de 250cc-klasse was veel spannender. Na de overwinning van Manfred Herweh kende ze na zeven races zes verschillende winnaars. In de pers werd de titel "Keizerklasse" geïntroduceerd.

Bohumil StašaBewerken

In Joegoslavië verscheen de Tsjechische veteraan Bohumil Staša weer eens aan de start. Hij was inmiddels 44 jaar oud maar had speciaal een Suzuki RG 500 aangeschaft voor deze race. Hij kwalificeerde zich als 33e en finishte als laatste met vier ronden achterstand.

RuzieBewerken

Toni Mang had al eens een enorm gevecht geleverd met Carlos Lavado, waarna iedereen verwachtte dat ze elkaar na de race in de haren zouden vliegen, maar het tegendeel gebeurde: ze vierden hun gevecht met wederzijdse schouderklopjes. Over zijn landgenoot Manfred Herweh was Mang minder te spreken (net als Lavado overigens). Op zijn beurt was Herweh niet gelukkig met de rijstijl van Mang en hij was blij dat die uiteindelijk uitviel, want "zoals het nu gaat lijkt het wel oorlog".

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
TT Assen 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1983
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI