Hoofdmenu openen

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1987 was de tiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1987. De races werden verreden op 8 en 9 augustus 1987 op de Scandinavian Raceway nabij Anderstorp (Jönköpings län). In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de zijspanklasse beslist. De 80cc-klasse kwam in Zweden niet aan de start, maar desondanks moest de 250cc-klasse al op zaterdag rijden.

Scandinavian Raceway
Officiële naam Swedish TT 1987
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 8 en 9 augustus 1987
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Luca Cadalora
Snelste ronde Vlag van Italië Luca Cadalora
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Italië Luca Cadalora
Derde Vlag van Italië Loris Reggiani
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Fausto Gresini
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Italië Bruno Casanova
Derde Vlag van Italië Domenico Brigaglia
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt (wereldkampioen)
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc

AlgemeenBewerken

Volgens velen werd het hoog tijd dat de "Swedish TT" haar WK-status zou verliezen. Het sfeerloze vliegveld dat als circuit dienst deed was eigenlijk helemaal niet onderhouden en het publiek interesseerde zich meer voor de enorme hoeveelheden drank dan voor de races. Bovendien was er nauwelijks sprake van behoorlijk gevulde startvelden. Veel privérijders konden het financieel zo tegen het einde van het seizoen niet meer opbrengen de lange en dure reis naar Anderstorp te maken voor het lage start- en prijzengeld. Het was ook een van de laatste GP's waar het publiek (tegen het verbod van de FIM in) nog toegang had tot het rennerskwartier. Daardoor was het ook mogelijk dat er een scooter van het Grundig-team van Boet van Dulmen gestolen werd.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Opnieuw bleek dat Freddie Spencer na anderhalf jaar afwezigheid het racen nog niet verleerd had. Hij stond zelfs lang op poleposition, tot hij in de laatste training gepasseerd werd door Wayne Gardner en Eddie Lawson. Die laatste was - met het gehele Marlboro-Yamaha-team - tijdens die laatste training ondanks contractuele verplichtingen overgestapt van Brembo- op Lockheed-remmen. Dat leek zijn vruchten af te werpen, want Tadahiko Taira reed de vierde tijd en Rob McElnea reed de zesde tijd. Ron Haslam zette de zevende tijd, deels veroorzaakt doordat hij tijdens de trainingen voortdurend om moest schakelen van de Honda NSR 500 op de experimentele ELF 4 met naafbesturing.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"35'72
2.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"35'82
3.   Freddie Spencer HRC-Honda 1"36'38
4.   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 1"36'57
5.   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"36'86
6.   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 1"36'88
7.   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 1"36'98
8.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"37'07
9.   Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 1"37'13
10.   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"37'40

De raceBewerken

Dat de man met de rode vlag een snoekduik moest maken omdat het startlicht te vroeg op groen sprong, was niet de eerste blunder van de Zweedse organisatie. Freddie Spencer werd verrast door de vroege start en dat kostte hem een aantal plaatsen. Ook Randy Mamola had het groen niet verwacht maar vertrok omdat hij Eddie Lawson weg zag rijden. Ron Haslam was - zoals bijna altijd - het snelste weg. Hij leidde twee ronden en werd toen gepasseerd door Wayne Gardner, die meteen een flinke voorsprong nam en er verder geen race van maakte. Toen waren Shunji Yatsushiro, Christian Sarron en Tadahiko Taira al samen gevallen. Sarron raakte daarbij voor de tweede keer in dit weekend even bewusteloos. Taira kon nog verder en werd dertiende. Achter Gardner werd Lawson tweede en Mamola, die problemen had met een slapende rechterarm, werd derde. Spencer reed na zijn slechte start nog naar de achtervolgende groep toe, maar hij had nog conditionele problemen en werd zevende.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 48"46'36 1 15
2   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 48"48'56 2 12
3   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 49"06'29 5 10
4   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 49"07'52 6 8
5   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 49"16'02 10 6
6   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 49"20'76 7 5
7   Freddie Spencer HRC-Honda 49"22'12 3 4
8   Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 49"29'00 9 3
9   Kenny Irons Heron-Suzuki 49"33'09 11 2
10   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 49"37'59 14 1
11   Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 50"05'23 13
12   Fabio Biliotti Honda 50"21'68 16
13   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 50"22'38 4
14   Bruno Kneubühler Honda +1 ronde 17
15   Manfred Fischer Honda +1 ronde 22
16   Peter Sköld Honda +1 ronde 23
17   Simon Buckmaster Duckhams-Honda +1 ronde 27
18   Fabio Barchitta Honda +1 ronde 25
19   Louis-Luc Maisto Honda +1 ronde 24
20   Maarten Duyzers HDJ-Honda +1 ronde 28
21   Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda +1 ronde 18
22   Ray Swann Honda +1 ronde 26
23   Ari Rämö Honda +2 ronden 31
24   Gerold Fischer Honda +2 ronden 30
25   Geir Hestmann Suzuki +3 ronden 34

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Alessandro Valesi Iberna-Honda 21
  Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda Val 12
  Pavol Dekanek Suzuki 32
  Wolfgang von Muralt Suzuki Val 20
  Peter Lindén Honda 29
  Claus Wulff Suzuki 33
  Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Val 8
  Hervé Guilleux Fior-SNCF-Honda 19
  Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda Val 15

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Raymond Roche Bastos-Cagiva Blessure[1]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 120
2   Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 101
3   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 91
4   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 69
5   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 39
6   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 37
7   Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 36
8   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 33
9   Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 31
10   Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 19

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

De training van de 250cc-klasse werd een puinhoop omdat de organisatie had besloten deze 50 minuten in plaats van 40 minuten te laten duren. Een aantal rijders was hiervan niet op de hoogte en stopte na 40 minuten voor de gebruikelijke bougiecontrole. Sommigen, waaronder Toni Mang, hadden het bericht wel ontvangen en verbeterden hun tijd. Uiteindelijk werd dit pas op zaterdagochtend hersteld en ging Mang van de tweede startplaats naar de dertiende. Voor Luca Cadalora had de verwarring geen gevolgen, hij behield zijn eerste startpositie.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"39'02
2.   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 1"39'96
3.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"39'99
4.   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"40'14
5.   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"40'22
6.   Manfred Herweh Levior-Honda 1"40'29
7.   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"40'49
8.   Donnie McLeod EMC-Rotax 1"40'64
9.   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 1"40'64
10.   Maurizio Vitali FMI-Garelli 1"40'65

De raceBewerken

Voor Reinhold Roth en Toni Mang maakten de relatief slechte startposities niet veel uit. Roth nam onmiddellijk de leiding in de race en in de zevende ronde kwam Mang hem al voor het eerst voorbij. Er ontstond een kopgroep waar ook Luca Cadalora zich bij voegde. Cadalora's Yamaha kwam duidelijk vermogen tekort: in de bochtige gedeelten was hij de snelste, maar op de rechte stukken kwamen de Duitsers hem met een groot snelheidsverschil voorbij. Twee bochten voor het einde van de race reed Mang aan de leiding, voor Cadalora en Roth. Die laatste had besloten om deze bocht dit keer in de eerste versnelling te nemen, om zo meer kracht te hebben bij het uitaccelereren. Die kracht was er, maar ze was zo groot dat het achterwiel wegsloeg en Roth ten val kwam. Mang won voor Cadalora, Roth raapte zijn machine op en werd elfde, maar zijn voorsprong in het WK van zes punten was nu een achterstand van negen punten geworden.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 42"09'70 13 15
2   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 42"09'99 1 12
3   Loris Reggiani Aprilia-Rotax 42"11'75 9 10
4   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 42"15'10 12 8
5   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 42"15'58 14 6
6   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 42"15'85 2 5
7   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 42"16'30 4 4
8   Maurizio Vitali FMI-Garelli 42"24'82 10 3
9   Donnie McLeod EMC-Rotax 42"25'95 8 2
10   Jean-François Baldé Honda 42"32'53 19 1
11   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 42"38'84 7
12   Stefano Caracchi Honda 42"44'56 17
13   Harald Eckl Honda 42"44'85 20
14   Jean-Michel Mattioli Yamaha 42"45'24 16
15   Hans Lindner Honda 43"10'34 23
16   Alain Bronec Honda 43"10'70 26
17   Urs Lüzi Parisienne-Honda 43"11'23 31
18   Guy Bertin Honda 43"11'50 22
19   René Delaby Yamaha 43"11'77 25
20   Andreas Preining Rotax 43"45'65 27
21   Christian Boudinot Fior 43"48'89 28
22   Kevin Mitchell Yamaha +1 ronde 38
23   Jean Foray Yamaha +1 ronde 30
24   Patrick van den Goorbergh Grundig-Honda +1 ronde 24
25   Jochen Schmid Yamaha +1 ronde 33

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda Val[2] 3
  Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha Val[3] 5
  Gerard van der Wal Assmex-Rotax Big-end lager 34
  Manfred Herweh Levior-Honda Val 6
  Hervé Duffard Honda 32
  Bruno Bonhuil Honda 29
  Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda Ontsteking 11
  Iván Palazzese Yamaha Val 15
  Jean-Philippe Ruggia Yamaha 21
  Takayoshi Yamamoto Yamaha 35
  Sito Pons Honda Vastloper 18
  Bobby Issazadhe Honda 36
  Markku Kivi Yamaha 37

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Cees Doorakkers Grundig-Honda
  Siegfried Minich Honda
  Håkan Olsson Rotax
  Per Jansson Yamaha
  Eilert Lundstedt MBA
  Harri Kallio Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 97
2   Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 88
3   Sito Pons Campsa-HRC-Honda 57
4   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 50
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax
6   Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 47
7   Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 45
8   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 44
9   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 38
10   Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 30

125cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Zoals verwacht was Fausto Gresini de snelste in de training, maar Paolo Casoli wist zich tussen de beide Garelli's te nestelen. Opvallend was ook de achtste tijd van Ezio Gianola tussen alle tweecilinders met een eencilinder Honda RS 125. Als Casoli in de race ook voor Bruno Casanova zou eindigen, kon Gresini bij zich winst al wereldkampioen noemen.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Fausto Gresini FMI-Garelli 1"44'45
2.   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 1"45'67
3.   Bruno Casanova FMI-Garelli 1"46'00
4.   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 1"46'63
5.   Pier Paolo Bianchi MBA 1"46'73
6.   Johnny Wickström MBA 1"46'82
7.   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 1"46'84
8.   Ezio Gianola FMI-Honda 1"47'10
9.   Mike Leitner MBA 1"47'12
10.   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 1"47'23

De raceBewerken

De kans dat Bruno Casanova de tweede plaats niet kon pakken werd groter omdat hij nog last had van een in de Britse Grand Prix opgelopen voetblessure. Daarmee werd ook de kans groot dat Fausto Gresini na de race als wereldkampioen zou zijn, want hij leidde de race van start tot einde. Casanova deed het aanvankelijk rustig aan achter Paolo Casoli, maar passeerde hem uiteindelijk toch om met 37 seconden achterstand tweede te worden. Casoli kwam ten val en daardoor werd Domenico Brigaglia derde.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 40"25'58 1 15
2   Bruno Casanova FMI-Garelli 41"02'80 3 12
3   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 41"07'68 4 10
4   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 41"09'94 7 8
5   Johnny Wickström MBA 41"17'06 6 6
6   Pier Paolo Bianchi MBA 41"22'59 5 5
7   Mike Leitner MBA 41"29'75 9 4
8   Lucio Pietroniro Johnson-MBA 41"42'64 10 3
9   Gastone Grassetti MBA 41"51'28 13 2
10   Esa Kytölä MBA 41"52'30 17 1
11   Jean-Claude Selini MBA 41"56'50 14
12   Håkan Olsson Starol 41"58'70 21
13   Bady Hassaine MBA 42"10'82 22
14   Thierry Feuz LCR-MBA 42"15'08 31
15   Robin Milton MBA 42"15'42 26
16   Christian Le Badezet MBA +1 ronde 30
17   Thomas Møller-Pedersen MBA +1 ronde 18
18   Allan Scott EMC-Rotax +1 ronde 29
19   Peter Sommer MBA +1 ronde 20
20   Jacques Hutteau MBA +1 ronde 28
21   Reijo Rosnell MBA +1 ronde 24
22   Frede Jensen MBA +1 ronde 32
23   Peter Balaz MBA +1 ronde 27

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA Val 2
  Adi Stadler[4] Bartol-MBA Val 11
  Ivan Troisi MBA Val 16
  Taru Rinne MBA Val 23
  Willy Pérez MBA Val 15
  Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA Val 12
  Ezio Gianola FMI-Honda Val 8
  Flemming Kistrup MBA 19
  Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax 25
  Robin Appleyard MBA 33

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Fausto Gresini FMI-Garelli 120
2   Bruno Casanova FMI-Garelli 76
3   Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 46
4   Pier Paolo Bianchi MBA 43
5   August Auinger Bartol-MBA 42
6   Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 36
7   Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 26
8   Ezio Gianola FMI-Honda 23
9   Johnny Wickström MBA 21
10   Mike Leitner MBA 18

ZijspanklasseBewerken

De trainingBewerken

Tijdens de trainingsdagen moesten Egbert Streuer en Bernard Schnieders een nieuw motorblok opbouwen nadat ze steeds met ontstekingsproblemen te maken hadden. Het nieuwe blok voldeed echter goed genoeg om de derde trainingstijd te rijden achter Steve Webster/Tony Hewitt en Rolf Biland/Kurt Waltisperg.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1.   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 1"39'28
2.   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"39'51
3.   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"39'91
4.   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"40'17
5.   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha 1"40'57
6.   Alfred Zurbrügg   Simon Birchall LCR-Yamaha 1"40'86
7.   Martin Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 1"41'39
8.   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 1"42'10
9.   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1"42'10
10.   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 1"42'40

De raceBewerken

Regerend wereldkampioen Egbert Streuer had al twaalf punten achterstand op Steve Webster en er moest nu echt wel gewonnen worden om nog kans te maken op de wereldtitel. Streuer had de beste start, voor Webster, terwijl Rolf Biland helemaal in het achterveld terechtkwam. Toch wist Biland binnen enkele ronden aansluiting te vinden en hij passeerde eerst Streuer en ging daarna het gevecht met Webster aan. De beide combinaties waren aan elkaar gewaagd en wisselden enkele malen de posities. Streuer kon nog een tijdje volgen, maar kort voor het einde van de race liep eerst de koelwatertemperatuur te hoog op en uiteindelijk stopte hij door een defecte versnellingsbak. Biland had al een keer kort vóór de combinatie van Webster langs gedraaid, en bij het ingaan van de laatste bocht deed hij dat weer, zodanig dat ze elkaar raakten en het zijspanspatbord van Webster losscheurde. Webster was woedend op Biland, een ruzie die op het podium weer werd bijgelegd, zeker toen Webster zich realiseerde dat hij met bakkenist Tony Hewitt dankzij het uitvallen van Egbert Streuer/Bernard Schnieders zeker was van de wereldtitel.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 38"52'02 15
2   Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Krauser 38"53'52 12
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 39"00'60 10
4   Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha 39"21'73 8
5   Alfred Zurbrügg   Simon Birchall LCR-Yamaha 39"34'39 6
6   Pascal Larratte   Jacques Corbier LCR-Yamaha 39"56'39 5
7   Masato Kumano   Markus Fährni LCR-Yamaha 39"57'45 4
8   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Krauser 40"10'00 3
9   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha 40"23'74 2
10   René Progin   Yvan Hunziker Seymaz-Krauser 40"24'12 1
11   Bernd Scherer   Wolfgang Gess BSR-Yamaha +1 ronde
12   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha +1 ronde
13   Yvan Nigrowsky   Martial Charpentier Seymaz-Yamaha +2 ronden
14   Horst Schons Onbekend Onbekend +2 ronden

Niet gefinishedBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 10
  Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 9
  Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha Ontsteking 13

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1   Steve Webster (wereldkampioen)   Tony Hewitt (wereldkampioen) LCR-Krauser 87
2   Egbert Streuer   Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 63
3   Alain Michel   Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 60
4   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Krauser 53
5   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg
  Andreas Räcke
  Simon Birchall
LCR-Yamaha 35
6   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha 24
  Rolf Steinhausen   Bruno Hiller Busch-Yamaha
8   Derek Jones   Simon Birchall en
  Brian Ayres
LCR-Yamaha 20
9   Masato Kumano   Andreas Räcke en
  Markus Fährni
LCR-Yamaha 16
10   Theo van Kempen   Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 14

TriviaBewerken

Zweedse organisatieBewerken

Sinds de inspanningen van de Grand Prix Riders Association in de jaren zeventig was er op de circuits veel verbeterd, maar de Zweedse organisatie scheen het nog steeds niet te begrijpen. Het onderhoud aan het circuit lag al jaren stil, de pit lag niet bij start/finish, in het rennerskwartier liepen mensen rond die er niets te zoeken hadden en de sanitaire voorzieningen voor de coureurs waren miserabel. Bovendien leek het niet mogelijk om alle klassen op één dag te laten rijden, waardoor de 250cc-klasse naar de zaterdag werd verbannen. De training voor de 250cc-klasse werd met tien minuten verlengd, maar daarvan werd niet iedereen op de hoogte gesteld. Dat betekende dat een flink aantal coureurs de tijd nog kon verbeteren, terwijl de rest al gestopt was. Het duurde tot zaterdagochtend voor de jury de situatie hersteld had, wat vooral slecht uitpakte voor Toni Mang, die van de tweede naar de dertiende startplaats ging. In de 250cc-race werd Patrick van den Goorbergh te vroeg afgevlagd en bij de start van de 500cc-race moest de man met de rode vlag wegspringen omdat het startlicht te vroeg op groen sprong.

Freddie SpencerBewerken

Freddie Spencer had in de afgelopen twee jaar grote medische problemen gehad en - hoewel af en toe getraind - niet meer geracet tot in de Britse Grand Prix, waarin hij uitviel. Zijn zevende plaats in Zweden betekende dat hij voor het eerst in bijna twee jaar weer punten scoorde. De laatste keer was op hetzelfde circuit, op 11 augustus 1985, toen hij de 500cc-race won en dubbel-wereldkampioen werd in de 250cc- en de 500cc-klasse.

Taru RinneBewerken

In Zweden debuteerde de 18-jarige Finse Taru Rinne in het WK. Ze wist in de kwalificatie 11 heren achter zich te houden, maar kwam in de 125cc-race ten val. Rinne was niet de eerste vrouwelijke coureur in het wereldkampioenschap wegrace. Ze werd voorafgegaan door Beryl Swain, die in het seizoen 1962 met een 50cc-Itom 22e werd in de TT van Man, maar ook een aantal vrouwelijke bakkenisten, zoals Marie Lambert, Pat Wise, Bernadette Bosman, Inge Stoll en Julia Bingham.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1986
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI