Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Japan 1988

AlgemeenBewerken

Voor zover er in het seizoen 1987 al kritiek was geweest op de Japanse organisatie (lees: Honda) als eigenaar van het circuit, had men hard gewerkt om de problemen op te lossen. De "S-Curves" hadden ruimere uitloopzones, de "Degner Curve" werd helemaal veranderd. Tijdens de trainingsdagen regende het bijna voortdurrend, maar op de racedag was het droog. Dat betekende dat de rijders in een warmup van ongeveer drie kwartier de juiste afstelling moesten zien te vinden. Bijna alle fabrieks-Yamaha's, zowel in de 250- als in de 500cc-klasse kenden problemen met de ontsteking en voor Yamaha werd de Japanse Grand Prix dan ook een debacle.

500cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Bijna alle Japanse deelnemers in de 500cc-klasse beschikten over een fabrieksracer, hoewel een aantal daarvan uit 1987 stamde. Zo namen er 22 fabrieksracers deel aan de training. Door de regen kon Tadahiko Taira optimaal profiteren van zijn circuitkennis en hij reed de snelste tijd, voor Eddie Lawson en de verrassende Kevin Schwantz, die tijdens de droge vrije training van donderdag al de snelste was geweest.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 2"32'007
2.   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 2"32'519
3.   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 2"32'536
4.   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"33'169
5.   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"33'169
6.   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"33'334
7.   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"33'661
8.   Rob McElnea Pepsi-Suzuki 2"34'162
9.   Shin'ichi Itō HRC-Honda 2"34'644
10.   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 2"34'706

De raceBewerken

Na de start gingen Kevin Schwantz en Wayne Gardner er meteen samen vandoor. Schwantz sloeg zelfs een gat met Gardner, maar Eddie Lawson had door zijn slechte start net als Tadahiko Taira al veel terrein verloren. De race ging dan ook tussen Schwantz en Gardner, die uiteindelijk weer wist aan te sluiten. In de laatste ronde reden ze kort achter elkaar, maar Wayne Gardner maakte een vreemde escapade in de 200R (bocht 12), toen zijn achterwiel even dwars stond. Hij wist het op te vangen door de ambulanceweg als vluchtroute te gebruiken en ter hoogte van de helikopterlandingsplaats (Spoon Corner, bocht 13) door het gras het circuit weer op te rijden. Hij werd toch nog tweede achter Schwantz, maar het kostte hem acht seconden. Eddie Lawson werd weliswaar derde na een gevecht met Niall Mackenzie, maar finishte bijna 13 seconden na Kevin Schwantz.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1   Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 22 50"03'750 3 20
2   Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 22 +8'384 4 17
3   Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 22 +12'724 2 15
4   Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 22 +15'785 18 13
5   Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 22 +36'383 1 11
6   Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 22 +42'070 6 10
7   Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 22 +42'179 7 9
8   Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 22 +45'186 5 8
9   Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 22 +1"01'213 13 7
10   Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 22 +1"10'288 19 6
11   Hikaru Miyagi HRC-Honda 22 +1"16'201 15 5
12   Ron Haslam ELF-HRC-Honda 22 +1"20'045 10 4
13   Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 22 +1"29'535 22 3
14   Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 22 +1"38'989 12 2
15   Osamu Hiwatashi Suzuki 22 +1"42'545 23 1
16   Shinji Katayama Yamaha 22 +1"45'611 14
17   Masaru Mizutani Suzuki 22 +2"04'446 11
18   Keiji Kinoshita HRC-Honda 21 +1 ronde 28
19   Alessandro Valesi Honda 21 +1 ronde 24

Niet GefinishedBewerken

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
  Norihiko Fujiwara Yamaha 21 Val 17
  Hisashi Yamana Suzuki 19 27
  Manfred Fischer Hein Gericke-Honda 19 29
  Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 17 26
  Katsunori Shinozaki Suzuki 13 21
  Shin'ichi Itō HRC-Honda 13 Val 9
  Rob McElnea Pepsi-Suzuki 10 Motor 8
  Raymond Roche Cagiva 9 Opgave 20
  Randy Mamola Cagiva 8 Opgave 16

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid
  Fabio Barchitta Katayama-ELF-HRC-Honda 25

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Kunio Machii Yamaha

250cc-klasseBewerken

De trainingBewerken

Door de natte baan konden vooral de Japanse wildcard-rijders hoge ogen gooien in de trainingen, zelfs met Yamaha TZ 250's. Toshihiko Honma was de snelste, maar als testrijder voor Yamaha reed hij wel met een experimentele TZ. Debutant John Kocinsky was ook sterk, net als Manfred Herweh met zijn TZ 250. Jacques Cornu was de enige van de "gevestigde orde" die de eerste startrij wist te halen. Hij was terug na een lange revalidatieperiode nadat hij tijdens de Zweedse GP van 1987 een aantal botbreuken had opgelopen.

TrainingstijdenBewerken

Pos Coureur Merk Tijd
1.   Toshihiko Honma Yamaha 2"19'794
2.   Keiji Tamura Yamaha 2"20'595
3.   John Kocinsky Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"21'299
4.   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 2"21'358
5.   Manfred Herweh Levior-Yamaha 2"21'647
6.   Jean-François Baldé Defi-Rotax 2"21'901
7.   Masumitsu Taguchi HRC-Honda 2"22'053
8.   Takayoshi Yamamoto Yamaha 2"22'115
9.   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 2"22'350
10.   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"22'417

De raceBewerken

Jacques Cornu had de beste start in de 250cc-race, in eerste instantie gevolgd door Toshihiko Honma, maar Toni Mang had een bliksemstart en vanaf de zestiende startplaats zat hij meteen bij de leidende groep. In de tweede ronde bestond de kopgroep uit drie Dunlop-rijders: Cornu, Mang en John Kocinsky. Kocinsky en Mang vielen elkaar voortdurend aan en daardoor groeide de kopgroep weer uit tot tien man. Kocinsky moest echter afhaken toen zijn Yamaha toeren begon te verliezen door een verlopen ontsteking en in de laatste drie ronden vochten Mang en Sito Pons om de leiding, achtervolgd door Masaru Kobayashi, die derde werd.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 47"14'26 16 20
2   Sito Pons Campsa-HRC-Honda +0'62 19 17
3   Masaru Kobayashi Terra-HRC-Honda +1'17 21 15
4   Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda +4'97 4 13
5   John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha +5'57 3 11
6   Juan Garriga Ducados-Yamaha +6'31 26 10
7   Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +7'33 11 9
8   Toshihiko Honma Yamaha +9'56 1 8
9   Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda +15'43 9 7
10   Masumitsu Taguchi HRC-Honda +19'17 7 6
11   Seigo Kikuchi HRC-Honda +19'36 27 5
12   Kyoji Nanba Yamaha +20'17 23 4
13   Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha +20'99 10 3
14   Youichi Yamamoto HRC-Honda +28'77 8 2
15   Keiji Tamura Yamaha +30'95 2 1
16   Yoshinari Hori HRC-Honda +40'16 12
17   Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax +40'45 31
18   Hideshi Tomita HRC-Honda +40'71 13
19   Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha +54'88 30
20   Urs Lüzi Honda +55'92 25
21   Jean-François Baldé Defi-Rotax +1"08'34 6
22   Katsuyosji Kozono HRC-Honda +1"10'22 29
23   Yoshihisa Hasegawa Yamaha +1"14'70 39
24   Kevin Mitchell Yamaha +1"15'20 34
25   Alberto Puig Nieto-Ducados-Honda +1"29'28 22
26   August Auinger Aprilia-Rotax +1"34'27 37
27   René Delaby Docshop-Yamaha +1"36'53 28

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Bruno Casanova Aprilia-Rotax Val 24
  Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda Ketting[1] 32
  Helmut Bradl Honda 35
  Junya Arai Yamaha 18
  Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Motor 14
  Iván Palazzese Yamaha 38
  Loris Reggiani Aprilia-Rotax Opgave[2] 20
  Aaron Slight Yamaha 36
  Takayoshi Yamamoto Yamaha 17

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Grid Oorzaak
  Manfred Herweh Levior-Yamaha 5 Blessure[3]
  Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli 15
  Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 33

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha Blessure[4]
  Reinhold Roth HB-HRC-Honda Blessure[5]
  Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda Blessure[6]

TriviaBewerken

Tadahiko TairaBewerken

Tadahiko Taira had afgezien van een contract met Giacomo Agostini omdat hij meer tijd met zijn gezin wilde doorbrengen. Hij zou slechts in acht GP's aan de start komen. Zijn poleposition in deze Grand Prix was de eerste voor een Japanse 500cc-coureur in de geschiedenis.

John KocinskyBewerken

John Kocincky was sinds een week 21 jaar oud toen hij als protegé van Kenny Roberts mocht debuteren in de Japanse Grand Prix. Hij was op zijn zeventiende echter al fabriekscoureur van Yamaha in de AMA-Championship Cup. De meningen over zijn eerste optreden waren verdeeld: Toni Mang sprak zijn bewondering erover uit, maar Jacques Cornu, die bijna viel toen Kocinsky hem raakte, was minder enthousiast.

Toni MangBewerken

Toni Mang was tijdens de race zó snel, dat velen dachten dat hij speciale onderdelen voor zijn Honda NSR 250 had gekregen. Het bleek echter dat Mang niet zo'n voorkeursbehandeling kreeg. Hij zou in de race zelfs steun moeten verlenen aan Masahiro Shimizu, die door een gebroken pols echter niet kon starten.

Cagiva en PirelliBewerken

Cagiva had al aangegeven dat de nieuwe machine pas bij de Spaanse GP klaar zou zijn, maar anderzijds aan Randy Mamola een Ferrari Testarossa beloofd als hij de eerste GP-overwinning voor Cagiva zou binnenhalen. Men was echter ook in zee gegaan met een onervaren bandenfabrikant: Pirelli. Nadat zowel Raymond Roche als Randy Mamola hun "onrijdbare" Cagiva's in de pit hadden geparkeerd, gingen de beschuldigingen over en weer. Cagiva weet het aan de banden van Pirelli, dat op zijn beurt de schuld bij Cagiva legde omdat de machines tijdens de bandentest ontstekingsproblemen hadden gehad.

Freddie SpencerBewerken

Na een aantal mislukte seizoen door gezondheidsproblemen was Freddie Spencer toch weer verzekerd van steun van zowel Rothmans International als HRC. Vlak voor de Japanse GP zegde hij echter voor de zoveelste keer af, door een slepende peesschedeontsteking die hem al jaren parten speelde. Toch waren er kennelijk "no hard feelings", want Freddie zat tijdens de race uitleg over de wedstrijd te geven aan de hele Honda-directie die in een speciale VIP-box zat.

VisumBewerken

Rob McElnea had twee visa voor Japan, één voor de 2+4-race twee weken voor de Grand Prix en één voor de Grand Prix zelf. Bij aankomst bleek dat de Japanse douane per abuis voor de 2+4 race het visum voor de GP afgestempeld had. Dat betekende dat hij even heen en weer naar Los Angeles moest vliegen om daar bij de Britse ambassade een nieuw visum te halen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1987
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1989
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI