Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1984

De Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1984 was de vierde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1984. De races werden verreden op 20 mei 1984 op de Salzburgring nabij Salzburg. Voor de zijspanklasse was dit de eerste race van het seizoen.

Salzburgring
Land Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Datum 20 mei 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Spanje Sito Pons
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Duitsland Hubert Abold
Derde Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Zijspan
Poleposition Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Duitsland Helmut Diehl

AlgemeenBewerken

De Salzburgring was intussen het snelste circuit van het hele seizoen en het topvermogen was dan ook veel belangrijk dat het gewicht of de wendbaarheid, want behalve een chicane kende het slechts twee bochten: de "Fahrerlagerkurve" en de "Nockstein-Kehre". Daarmee hadden in de 500cc-klasse de Yamaha OW 76 en in de 80cc-klasse de Krauser-LCR-Zündapps een groot voordeel. De races werden bezocht door 80.000 toeschouwers.

500cc-klasseBewerken

Honda had een hele armada om Eddie Lawson af te stoppen en de nog steeds geblesseerde Freddie Spencer aan de overwinning te helpen. Spencer verklaarde na de opwarmronde dat zijn Honda NSR 500 viercilinder nu optimaal liep, maar dat daardoor juist wegliggingsproblemen aan het licht waren gekomen. Teamgenoot Randy Mamola nam in de race de leiding, werd heel even gepasserd door Spencer maar maakte dat onmiddellijk weer goed. Na de eerste ronde leidde Mamola voor Ron Haslam, Freddie Spencer, Rob McElnea, Raymond Roche, Virginio Ferrari en de slecht gestarte Lawson, die na de eerste ronde al aanhaakte achter Spencer. Mamola en Lawson reden weg van de rest en maakten er een interessant gevecht van, waarbij ze na twintig ronden tien seconden voorsprong hadden op Haslam en Spencer. Tegen het eind van de race ging Mamola plotseling twee seconden per ronden langzamer rijden, naar eigen zeggen omdat zijn motor een paar keer bijna vastliep, maar iedereen begreep dat hij volgens - verboden - stalorders op Spencer moest wachten. Daar deed Mamola ook niet moeilijk over: "Ik had Freddie toch wel voorbijgelaten". Ron Haslam had Spencer ook al laten passeren, maar legde de oorzaak bij een versleten voorband. In elk geval had het publiek niet meer dan een fluitconcert over voor de Honda-coureurs.

De training
Freddie Spencer had nog steeds last van zijn voeten, waaraan hij tijdens de Atlantic Trophy geblesseerd was geraakt en die nog nauwelijks in zijn laarzen pasten. Hij kon dan ook de tijd van teamgenoot Randy Mamola niet benaderen en in de laatste training klasseerde ook Eddie Lawson zich nog voor Spencer. Rob McElnea klasseerde zich met zijn 1983 fabrieks-Suzuki als vierde, een stuk beter dan de nieuwe machines van Franco Uncini en Sergio Pellandini.
1. Randy Mamola HRC-Honda 1:18.15
2. Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1:18.85
3. Freddie Spencer HRC-Honda 1:19.00
4. Rob McElnea Heron-Suzuki 1:19.98
5. Ron Haslam HRC-Honda 1:20.00
6. Raymond Roche Honda 1:20.04
7. Reinhold Roth Fath-Honda 1:20.13
8. Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1:20.39
9. Franco Uncini HB-Suzuki 1:20.48
10. Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 1:20.81

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 41:23.54 2 15
2   Freddie Spencer HRC-Honda 41:46.19 3 12
3   Randy Mamola HRC-Honda 41:47.53 1 10
4   Ron Haslam HRC-Honda 5 8
5   Rob McElnea Heron-Suzuki 4 6
6   Raymond Roche Honda 6 5
7   Reinhold Roth Fath-Honda 7 4
8   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 10 3
9   Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 2
10   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki +1 ronde 11 1
11   Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki +1 ronde 9
12   Fabio Biliotti Honda +1 ronde
13   Keith Huewen Honda +1 ronde
14   Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha +1 ronde 8
15   Klaus Klein Suzuki +1 ronde
16   Massimo Broccoli Honda +1 ronde
17   Rob Punt Suzuki +1 ronde 29
18   Paolo Ferretti Suzuki +1 ronde
19   Marco Papa Honda +1 ronde
20   Chris Guy Honda +1 ronde
21   Lorenzo Ghiselli Suzuki
22   Louis-Luc Maisto Honda
23   Manfred Fischer Juchem

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda
  Leandro Becheroni Suzuki
  Christian le Liard Chevallier-ELF-Honda
  Wolfgang von Muralt Suzuki
  Brett Hudson Suzuki
  Josef Ragginger Suzuki
  Marco Lucchinelli Cagiva

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Gustav Reiner Honda Hersenschudding

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Yashuhiko Gomibuchi Suzuki
  Hans Schuster Suzuki
  Peter Sköld Honda Blessure[1]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Wayne Gardner Honda Contract[2]
  Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[3]
  Tadahiko Taira Yamaha
  Roger Marshall Honda Contract[2]
  Eero Hyvärinen Suzuki
  Armando Errico Suzuki
  Hervé Moineau Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 57
2   Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
37
3   Freddie Spencer HRC-Honda 27
4   Randy Mamola HRC-Honda 22
5   Ron Haslam HRC-Honda 21
6   Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 17
7   Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 15
8   Reinhold Roth Fath-Honda 9
9   Wayne Gardner Honda 8
  Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda
  Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki

250cc-klasseBewerken

Nu de trainingstijden zo dicht bij elkaar lagen was het ook logisch dat er een kopgroep van 18 man ontstond in de 250cc-race van Oostenrijk. Carlos Lavado en Christian Sarron maakten zich los van de groep, waarvan Manfred Herweh een ronde lang de leiding had gehad. De achtervolgende groep bestond uit Toni Mang, Jacques Cornu, Manfred Herweh, Guy Bertin, Alan Carter en de Salzburger Stefan Klabacher, die het verrassend goed deed met zijn overjarige Rotax. De groep wisselde voortdurend van positie. Intussen bleek Sarron de snelste machine te hebben, waardoor Lavado risico's moest nemen om bij te blijven. Sarron had ook voor hardere banden gekozen, waardoor hij in de bochten rustiger moest rijden, maar bochten waren er bijna niet. In de twaalfde ronde nam Herweh de derde plaats in, maar in zijn pogingen om Mang en Bertin af te schudden viel hij. Vlak voor de finish kwam Lavado Sarron voorbij, maar hij werd naar buiten gedreven en viel in de berm. Hij kon zijn machine weer aanduwen, maar werd slechts vijfde. Mang werd tweede voor Sito Pons. Wayne Rainey zag zijn goede trainingstijd tenietgedaan doordat zijn machine pas aansloeg toen het hele veld al vertrokken was. In zijn jacht naar voren kwam hij ten val.

De training
De tien snelsten kwalificeerden zich in Oostenrijk precies binnen één seconde. Hoewel de Pernod-coureurs klaagden over gebrek aan topvermogen, wisten ze zich toch te kwalificeren. Dat gold niet voor de Honda-coureurs, die een tweede mislukte poging deden om zich met de gloednieuwe Honda RS 250 R te plaatsen voor de race.
1. Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1:24.78
2. Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1:24.88
3. Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 1:25.25
4. Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1:25.26
5. Toni Mang HB-Yamaha 1:25.40
6. Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1:25.40
7. Mario Rademeyer Yamaha 1:25.64
8. Jean-Michel Mattioli Chevallier-Yamaha 1:25.66
9. Stéphane Mertens Yamaha 1:25.76
10. Jean-François Baldé Pernod 1:25.78

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1 15
2   Toni Mang HB-Yamaha 5 12
3   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 6 10
4   Guy Bertin MBA 8
5   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 4 6
6   Loris Reggiani Kawasaki 5
7   Martin Wimmer Yamaha 4
8   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 3
9   Jean-François Baldé Pernod 10 2
10   Siegfried Minich Yamaha 1
11   Richard Hubin Yamaha
12   Teruo Fukuda Yamaha
13   Jean-Michel Mattioli Chevallier-Yamaha 8
14   Thomas Bacher Yamaha
15   Erich Klein Rotax
16   Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha
17   Donnie McLeod Yamaha
18   Herbert Besendorfer Yamaha
19   Harald Eckl Rotax
20   Manfred Obinger Yamaha

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax Val 2
  Hervé Guilleux Yamaha Versnellingsbak
  Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha Val 3
  Patrick Fernandez Yamaha Ontsteking
  Fauso Ricci Yamaha
  Jacques Bolle Pernod Carburatie
  Karl-Thomas Grässel Fath-Yamaha
  Mario Rademeyer Yamaha Vastloper 7
  Stéphane Mertens Yamaha 9
  Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Val
  Roland Freymond Parisienne-Honda[4] Motor
  Stefan Klabacher Rotax

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax Blessure[5]

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Thierry Espié Chevallier-Beko
  Jean-Louis Guignabodet Honda[4]
  Luis Miguel Reyes Honda[4]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Iván Palazzese Venemotos-Yamaha Blessure[6]
  Andy Watts EMC-Rotax
  Maurizio Vitali MBA

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Christian Sarron Sonauto-Yamaha 39
2   Sito Pons JJ Cobas-Rotax 35
3   Toni Mang HB-Yamaha 23
4   Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 18
5   Martin Wimmer Yamaha 16
6   Patrick Fernandez Yamaha 15
  Fausto Ricci Yamaha
8   Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 13
9   Jean-François Baldé Pernod 12
10   Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 11

80cc-klasseBewerken

Door het vermogensverschil was er geen enkele spanning in de strijd om de overwinning in de 80cc-klasse. Stefan Dörflinger ging er meteen vandoor en WK-leider Pier Paolo Bianchi leverde korte tijd strijd met Hubert Abold en Gerhard Waibel. Hij moest hen echter laten gaan en Abold werd met een flinke voorsprong op Waibel tweede. Met zijn vierde plaats behield Bianchi in elk geval de leiding in het wereldkampioenschap.

De training
Door het hogere topvermogen was het snelle circuit uitermate geschikt voor de Krauser-LCR-Zündapps en Pier Paolo Bianchi kwam dan ook ruim 2,5 seconde tekort op Stefan Dörflinger. Eigenaren van een productie-HuVo-Casal kwamen nog meer tekort en hadden bovendien grote problemen door uitlopende Big-end lagers. Volgens het officiële wedstrijdreglement kwalificeerden zich slechts twaalf rijders. De anderen vielen buiten de 107%-regel[7]. Dat vond de organisatie toch wat te gek en men besloot alle 32 rijders tot de race toe te laten.
1. Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 1:35.49
2. Jorge Martínez Derbi 1:36.60
3. Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 1:37.75
4. Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 1:37.94
5. Gerhard Waibel Seel 1:37.94
6. Willem Heykoop HuVo-Casal 1:39.98
7. Hans Müller Sachs 1:40.34
8. Reiner Scheidauer Seel 1:40.95
9. Hans Spaan HuVo-Casal 1:41.30
10. Theo Timmer HuVo-Casal 1:42.73

Uitslag 80cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 32:36.85 1 15
2   Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 32:47.37 3 12
3   Gerhard Waibel Seel 33:03.33 5 10
4   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 4 8
5   Jorge Martínez Derbi 2 6
6   Hans Spaan HuVo-Casal 9 5
7   Willem Heykoop HuVo-Casal +1 ronde 6 4
8   Hans Müller Sachs +1 ronde 7 3
9   Zdravko Matulja Ziegler +1 ronde 2
10   Thomas Engl Sachs +1 ronde 1
11   Johann Auer Eberhardt +1 ronde
12   Bernd Rossbach Casal +1 ronde
13   Chris Baert Eberhardt +1 ronde
14   Otto Machinek Kreidler +1 ronde
15   Jos van Dongen Bakker-Sachs +1 ronde 20
16   Inge Arends Jas +1 ronde
17   Gunter Schirnhofer Honda +1 ronde
18   Mika-Sakari Komu Eberhardt +1 ronde
19   Hans Koopman Kreidler +1 ronde 25

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  George Looijesteijn HuVo-Casal 11
  Theo Timmer HuVo-Casal 10
  Reiner Scheidauer Seel 8
  Reinhard Koberstein Seel
  Mario Stocci Lusuardi

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Serge Julin HuVo-Casal
  Paul Rimmelzwaan Harmsen
  Gerd Kafka Sachs
  Claudio Granata Garelli

Top tien tussenstand 80cc-klasseBewerken

Pos. Coureur Merk Ptn.
1   Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 38
2   Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 31
3   Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp/
Krauser-LCR-Zündapp
30
4   Hans Spaan HuVo-Casal 19
5   Gerhard Waibel Seel 16
6   Hans Müller Sachs 13
  Jorge Martínez Derbi
8   Henk van Kessel HuVo-Casal 12
9   Willem Heykoop HuVo-Casal 9
10   Reiner Scheidhauer Seel 5

ZijspanklasseBewerken

Egbert Streuer en Bernard Schnieders hadden een slechte start, maar konden toch als vierde de race aanvangen, achter Rolf Biland/Kurt Waltisperg, Werner Schwärzel/Andreas Huber en Masato Kumano/Helmut Diehl. Streuer passeerde Schwärzel en Kumano vrij gemakkelijk en ging de strijd aan met Biland, die duidelijk moeite had om voorop te blijven. In de veertiende ronde begaf de machine van Biland het en de tweede helft van de race reden Streuer/Schnieders alleen naar de finish, waar ze tien seconden voor Schwärzel/Huber arriveerden. Kumano won het gevecht met Alain Michel en werd met een seconde verschil derde.

De training
Egbert Streuer en Bernard Schnieders waren veruit de snelsten tijdens de trainingen. Ze stelden het ronderecord 2,5 seconde scherper en waren ruim 1,5 seconde sneller dan Werner Schwärzel en Andreas Huber, die eindelijk Seymaz de rug hadden toegekeerd en ook een - aerodynamisch betere - LCR-zijspancombinatie hadden aangeschaft. Rolf Biland had zijn machine niet optimaal geprepareerd. Hij klaagde over gebrek aan topvermogen, dat op de steile klim onmisbaar was.
1. Egbert Streuer/Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1:23.39
2. Werner Schwärzel/Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 1:24.90
3. Rolf Biland/Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1:25.23
4. Derek Jones/Brian Ayres LCR-Yamaha 1:26.03
5. Steve Webster/Tony Hewitt LCR-Yamaha 1:26.23
6. Masato Kumano/Helmut Diehl LCR-Yamaha 1:26.40
7. Alain Michel/Jean-Michel Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1:26.51
8. Theo van Kempen/Geral de Haas LCR-Yamaha 1:26.57
9. Hans Hügli/Andreas Schütz LCR-Yamaha 1:27.07
10. Wolfgang Stropek/Hans-Peter Demling LCR-Yamaha 1:27.14

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1   Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha 38"39'08 1 15
2   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 38"49'20 2 12
3   Masato Kumano   Helmut Diehl LCR-Yamaha 39"00'80 6 10
4   Alain Michel   Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 7 8
5   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 4 6
6   Hans Hügli   Andreas Schütz LCR-Yamaha 9 5
7   Theo van Kempen   Geral de Haas LCR-Yamaha +1 ronde 8 4
8   Hein van Drie   Willem van Dis LCR-Yamaha +1 ronde 15 3
9   Hans-Rüdi Christinat   Markus Fährni LCR-Yamaha +1 ronde 2
10   Wolfgang Stropek   Hans-Peter Demling LCR-Yamaha +1 ronde 10 1
11   Steve Abbott   Shaun Smith Windle-Yamaha +1 ronde
12   Alfred Zurbrügg   Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +1 ronde
13   Markus Egloff   Urs Egloff LCR-Yamaha +1 ronde
14   Amedeo Zini   Carlo Sonaglia LCR-Yamaha +1 ronde
15   Dennis Bingham   Julia Bingham LCR-Yamaha +1 ronde
16   Mick Barton   Simon Birchall LCR-Suzuki +1 ronde

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
  Derek Bayley   Brian Nixon LCR-Yamaha
  Steve Webster   Tony Hewitt LCR-Yamaha 5
  Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Vastloper 3

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Martin Kooij   Raimond van den Groep Kova-Yamaha Technisch[8]

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

TriviaBewerken

Met de beste bedoelingen…Bewerken

Voorafgaand aan de trainingen liet de organisatie het circuit reiningen met een borstelwagen. De machine lekte echter tientallen liters hydraulische olie op de baan, waardoor de trainingen bijna een halve dag moesten worden uitgesteld om dit weer op te ruimen.

Passagiers genoegBewerken

Alain Michel was het seizoen begonnen Hans Mainka, maar was tijdens een race om het Europees kampioenschap bijna in de hekken gevlogen, volgens zijn zeggen mede door de onervaren Mainka. Michel Fresc werd zijn achtste bakkenist. De eerste was Bernard Garcia, die zich in 1977 plotseling niet meer in het rennerskwartier durfde te vertonen nadat hij een affaire met andermans echtgenote had gehad. Hij werd vervangen door Gérard Lecorre. Daarna kwam Stuart Collins, die al ervaring had opgedaan bij Bill Crook en Malcolm Hobson. In 1980 werd het eerst de Belg Paul Gérard die stopte nadat hij een hartaanval had gehad. Hij werd vervangen door Michael Burkhardt. In 1983 volgde Claude Monchaud, daarna heel even Mainka en nu dus Fresc.

Smeekbede verhoordBewerken

Loris Reggiani had bij de organisatie moeten smeken om met zijn Kawasaki überhaupt aan de training deel te mogen nemen. Men gaf hem uiteindelijk startnummer 53. In de race eindigde hij als zesde.

Snelle tijdenBewerken

Randy Mamola had op zaterdag, toen Freddie Spencer een ronde van 1:19.20 had gereden, al gezegd dat een ronde van 1:18.50 met een driecilinder Honda onmogelijk was. Toch kwam hij met een ronde van 1:18.15 op poleposition te staan. Eddie Lawson twijfelde aan die tijd: "Randy is hier zeer geliefd. Vorig jaar hebben ze hem ook de snelste ronde geschonken." Mamola's eigen team klokte zelf ook een tragere tijd, maar manager Jim Doyle vertelde dat dit voor alle Amerikanen het geval was.

Laatste kansBewerken

Virginio Ferrari zat bij het Marlboro-Yamaha-team van Giacomo Agostini op de schopstoel. Voor sommige van zijn slechte resultaten was een excuus, zoals een gebroken been tijdens de Spaanse Grand Prix, maar zijn opgave in Zuid-Afrika en zijn achtste plaats in de GP des Nations werden hem aangerekend. Men had al een opvolger in gedachten: Wayne Gardner, die met zijn productie-Honda RS 500 R vierde was geworden in de GP des Nations, maar door zijn contract met Honda-Britain voornamelijk in Groot-Brittannië reed. In deze race reed Ferrari de meest vreemde lijnen en hij kwam aan de pit met klachten over het weggedrag van zijn Yamaha. Men verstelde de stuurdemper en met een ronde achterstand sloot Ferrari achter Rob McElnea aan om slechts veertiende te worden.

Doe-het-zelfBewerken

Hoewel Albert Siegers, de monteur van de verongelukte Jack Middelburg, zich intussen bij het team van Egbert Streuer had gevoegd, deed Streuer het meeste tuning zelf. Rolf Biland weet zijn technische problemen aan tuner Romero Folghera, die naar het team van Parisienne was vertrokken. Biland verdacht Folghera er zelfs van dat hij de beste Hummel-cilinders voor Jacques Cornu had bewaard.

VerwondingenBewerken

Toen Hein van Drie na afloop van de zijspanrace naar de dokter ging omdat een steen zijn linkerteen had opengesneden, trof hij daar Theo van Kempen, die werd geholpen aan brandwonden. Zijn uitlaatdempers waren tijdens de race verdraaid en stonden precies gericht op zijn rechterhand en -been.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1983
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI