Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1982

AlgemeenBewerken

Doordat de Oostenrijkse GP altijd eind april georganiseerd werd, was er al jarenlang "sneeuwgarantie". In 1979 kon er nauwelijks getraind worden door het slechte weer, in 1980 werd de hele race afgeblazen en stonden de teams ingesneeuwd in het rennerskwartier en in 1982 sneeuwde het opnieuw tijdens de trainingen. De Japanse fabrieken stelden voor om de GP opnieuw af te blazen, maar lieten het uiteindelijk aan hun coureurs over of ze wilden rijden of niet. Die fabrieksrijders hadden al een enorm voordeel, want in de weken voor de GP hadden de fabrieken het circuit voor privétrainingen afgehuurd. Privérijders waren daarbij weggestuurd en hadden nog helemaal niet kunnen trainen. Uiteindelijk werd er één training op een verraderlijk en gedeeltelijk droog circuit gereden. Uiteindelijk werden er vier ingekorte races gereden, voor slechts 40.000 toeschouwers.

500cc-klasseBewerken

In Oostenrijk was de 500cc-race enorm spannend omdat er acht rijders in de kopgroep zaten. Barry Sheene (Yamaha) leidde de race zeven ronden lang, gevolgd door Kenny Roberts met de nieuwe Yamaha OW 61 W4, Graeme Crosby, Boet van Dulmen, Freddie Spencer, Gustav Reiner en Marco Lucchinelli. Randy Mamola, Jack Middelburg en Takazumi Katayama hadden een slechte start, net als Franco Uncini en Loris Reggiani. Die laatste twee wisten echter gebruik te maken van het gevecht aan de leiding, dat nu eenmaal tijd kostte, en kwamen bij de kopgroep. Roberts nam de leiding over toen de Yamaha van Sheene op drie cilinders ging lopen. Vanaf dat moment ontstond een gevecht tussen acht man, want Sheene's Yamaha pakte weer op. Uncini en Lucchinelli namen de leiding van Roberts over, die ook gepasseerd werd door Spencer, die later uitviel door een vastloper. In de laatste ronde probeerde Lucchinelli Uncini uit te remmen, maar daarbij kwam hij ten val, mogelijk over de olie van de juist daarvoor gevallen Reiner. Door de val van Lucchinelli remde Reggiani te hard waardoor hij ook viel. Uncini reed naar de overwinning, Sheene werd toch nog tweede, ook al omdat derde man Roberts wat stuurproblemen had. Boet van Dulmen profiteerde van de vele valpartijen en werd weer de beste privérijder op de vijfde plaats.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Franco Uncini Gallina-Suzuki 39:47.20 10 15
2   Barry Sheene John Player-Yamaha +4,93 2 12
3   Kenny Roberts Yamaha +18,62 3 10
4   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha +21,21 1 8
5   Boet van Dulmen Suzuki +40,22 5 6
6   Seppo Rossi Suzuki +1:10.86 18 5
7   Randy Mamola HB-Suzuki +1:30.56 14 4
8   Leandro Becheroni Suzuki +1 ronde 39 3
9   Takazumi Katayama RSC-Honda +1 ronde 24 2
10   Andreas Hofmann Suzuki +1 ronde 7 1
11   Guido Paci Yamaha +1 ronde 22
12   Jon Ekerold Suzuki +1 ronde 19
13   Philippe Coulon Suzuki +1 ronde 25
14   Graziano Rossi Yamaha +1 ronde 17
15   Reinhold Roth Suzuki +1 ronde 30
16   Steve Parrish Yamaha +1 ronde 33
17   Virginio Ferrari HB-Suzuki + 2 ronden 28
18   Josef Ragginger Suzuki + 2 ronden 32
19   Hans Steinhögl Suzuki + 2 ronden 20

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Chris Guy Suzuki 31
  Kork Ballington Kawasaki 11
  Walter Migliorati Suzuki 26
  Keith Huewen Suzuki 36
  Bernard Fau Suzuki 23
  Josef Hage Suzuki 35
  Stu Avant Suzuki 16
  Jack Middelburg Ergon-Suzuki Bougie 13
  Sergio Pellandini Suzuki 29
  Marco Lucchinelli RSC-Honda Val 9
  Gustav Reiner Suzuki Val 6
  Peter Sjöström Suzuki 38
  Peter Looijesteijn Suzuki Val[1] 15
  Giovanni Pelletier Morbidelli 21
  Michel Frutschi Sanvenero 37
  Fritz Kerschbaumer Yamaha 34
  Marco Papa Suzuki Val 27
  Marc Fontan Sonauto-Yamaha 4
  Freddie Spencer RSC-Honda Vastloper 12
  Loris Reggiani Gallina-Suzuki Val[2] 8
  Marco Papa Suzuki Val

Top tien WK-tussenstand 500 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Kenny Roberts Yamaha 25
2   Barry Sheene John Player-Yamaha 24
3   Franco Uncini Gallina-Suzuki 23
4   Freddie Spencer RSC-Honda 10
5   Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 8
6   Takazumi Katayama RSC-Honda 7
7   Marco Lucchinelli RSC-Honda 6
  Boet van Dulmen Suzuki
9   Seppo Rossi Suzuki 5
10   Randy Mamola HB-Suzuki 4
  Virginio Ferrari HB-Suzuki

350cc-klasseBewerken

Patrick Fernandez. Eric Saul en Carlos Lavado begonnen intussen aan een inhaalrace na een slechte start. Voor Lavado eindigde die met een kapotte krukas, maar Saul wist de kopgroep te bereiken, waaruit de Radiguès met een lekkende versnellingsbak was weggevallen. Saul bleek uiteindelijk het handigst in het passeren van achterblijvers en won voor Mang, die koppelingsproblemen had, en Fernandez.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Éric Saul Chevallier-Yamaha 37.26.57 7 15
2   Toni Mang Kawasaki 37.26.79 15 12
3   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 37.27.74 3 10
4   Siegfried Minich Rotax 37.27.84 9 8
5   Jacques Cornu Yamaha 37.51.91 5 6
6   Alan North Bimota-Yamaha 37.54.12 19 5
7   Wolfgang von Muralt Yamaha 37.54.79 22 4
8   Tony Rogers Armstrong-Rotax 37.55.11 32 3
9   Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 37.55.50 25 2
10   Donnie Robinson Yamaha 38.17.51 11 1
11   Massimo Matteoni Yamaha 38.18.72 30
12   Tony Head Armstrong-Rotax 38.18.98 27
13   Reino Eskelinen Yamaha 38.19.66 28
14   Graeme McGregor Yamaha 38.20.15 14
15   Karl-Thomas Grässel Yamaha 38.20.56 12
16   Franz Kaserer Yamaha 38.46.58 10
17   Josef Hutter Yamaha 38.46.99 26
18   Edwin Weibel Yamaha +1 ronde 20
19   Peter Looijesteijn Yamaha 13
20   Harald Eckl Yamaha 17
21   Edoardo Alemán Yamaha 35

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha Versnellingsbak 1
  Gustav Reiner Yamaha Val[3] 2
  Christian Sarron Yamaha 4
  Roger Sibille Yamaha 6
  Carlos Lavado Yamaha Krukas 8
  Pekka Nurmi Yamaha 16
  Jean-François Baldé Kawasaki Val[3] 18
  Mar Schouten Yamaha 21
  René Delaby Yamaha 23
  Jose De Faveri Yamaha 24
  Bengt Elgh Yamaha 29
  Herbert Hauf Seufert 31
  Bruno Lüscher Yamaha 33
  Svend Anderson Yamaha 34
  Hans Hansebraten HGH 36

Top tien WK-tussenstand 350 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Eric Saul Chevallier-Yamaha 23
2   Carlos Lavado Yamaha 15
3   Toni Mang Kawasaki 12
  Jacques Cornu Yamaha
  Jean-François Baldé Kawasaki
6   Patrick Fernandez Bimota-Bartol 10
  Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha
8   Siegfried Minich Yamaha 8
9   Gustav Reiner Bimota-Yamaha 5
  Alan North Bimota-Yamaha

125cc-klasseBewerken

Eugenio Lazzarini had in Argentinië slechts drie punten gescoord en mocht van teamgenooit Nieto waarschijnlijk de leiding nemen, terwijl Nieto zich bezighield met de strijd om de twee plaats met August Auinger en Ricardo Tormo. Zes ronden voor het einde viel Lazzarini met een kapotte motor uit. Tormo was toen al door een val uitgeschakeld en Auinger besloot zich tevreden te stellen met de tweede plaats achter Nieto en vlak voor Pier Paolo Bianchi.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1   Ángel Nieto Garelli 34.28.00 6 15
2   August Auinger MBA 34.29.89 5 12
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 34.31.32 4 10
4   Hans Müller MBA 34.49.26 1 8
5   Pierluigi Aldrovandi MBA 35.15.85 22 6
6   Hans-Jürgen Hummel Sachs-MBA 35.41.23 19 5
7   Erich Klein MBA 35.49.22 9 4
8   Helmut Lichtenberg MBA 35.49.57 8 3
9   Alfred Waibel MBA 35.49.91 20 2
10   Maurizio Vitali MBA 35.50.10 18 1
11   Olivier Liegeois Sanvenero 35.50.43 33
12   Matti Kinnunen MBA 35.51.28 13
13   Peter Sommer MBA 35.51.54 14
14   Theo Timmer MBA 35.51.85 15
15   Johnny Wickström MBA 35.52.02 17
16   Hugo Vignetti Sanvenero 35.52.44 25
17   Alex Bedford MBA 1 ronde 27
18   Robert Bauer MBA 29
19   Lucio Pietroniro MBA 32
20   Werner Schmied MBA 35
21   Thomas Pedersen MBA 37
22   Heinz Pristavnik Morbidelli 34

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk Oorzaak Grid
  Eugenio Lazzarini Garelli Motor 2
  Ricardo Tormo Sanvenero Val 3
  Henk van Kessel MBA 7
  Stefan Dörflinger Krauser-MBA 10
  Willy Pérez MBA 11
  Bruno Kneubühler MBA 12
  Joe Genoud MBA 16
  Gerhard Waibel MBA 21
  Ivan Palazzese MBA 23
  János Drapál Bartol 24
  Per Larsen MBA 26
  Jan Eggens EGA Val[4] 28
  Alojz Pavlič MBA 30
  Andrés Sánchez MBA 31
  Per-Edvard Carlsson MBA 36

Niet gekwalificeerdBewerken

Coureur Merk
  Hagen Klein Sanvenero
  Jean-Claude Selini MBA
  Günter Leitner Morbidelli

Top tien WK-tussenstand 125 ccBewerken

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1   Ángel Nieto Garelli 30
2   August Auinger Bartol-MBA 20
3   Pier Paolo Bianchi Sanvenero 15
4   Ricardo Tormo Sanvenero 12
5   Willy Pérez MBA 10
6   Hans Müller MBA 8
7   Pierluigi Aldrovandi MBA 6
  Iván Palazzese MBA
9   Hans-Jürgen Hummel Sachs-MBA 5
10   Hugo Vignetti Sanvenero 4
  Erich Klein MBA

ZijspanklasseBewerken

Na de spanning in de 500cc-race was de openingsrace van de zijspanklasse tamelijk saai. Rolf Biland en Kurt Waltisperg gingen er vanaf de start meteen vandoor, terwijl Jean-François Monnin al meteen zijn bakkenist verloor. Alain Michel/Michael Burkhardt konden Biland niet volgen, maar werden zelf ook niet bedreigd en werden tweede. Om de derde plaats werd wel gevochten, door Egbert Streuer/Bernard Schnieders, Derek Jones/Brian Ayres en Werner Schwärzel/Andreas Huber. Streuer blies zijn motor op en Jones verloor zijn bakkenist, waardoor er met Schwärzel drie combinaties uit het team van Mike Krauser op het podium stonden.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 31'53"49 15
2   Alain Michel   Michael Burkhard Krauser-Seymaz-Yamaha 32'48"69 12
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 33'06"04 10
4   Jock Taylor   Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 33'06"43 8
5   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha +1 ronde 6
6   Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha 5
7   Hermann Huber   Hermann Bäsler Lutz-Yamaha 4
8   Siegfried Berger   Edwin Berger Yamaha 3
9   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 2
10   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1

Niet gefinishedBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Egbert Streuer   Bernard Schnieders LCR-Yamaha Motor
  Jean-François Monnin   Paul Gerard LCR-Yamaha Bakkenist verloren[5]

Top tien WK-tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 15
2   Alain Michel   Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 12
3   Werner Schwärzel   Andreas Huber Seymaz-Yamaha 10
4   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 8
5   Masato Kumano   Kunio Takeshima LCR-Yamaha 6
6   Mick Boddice   Chas Birks Windle-Yamaha 5
7   Albert Giesemann   Thomas Riedel LCR-Yamaha 4
8   Siegfried Berger   Edwin Berger Yamaha 3
9   Patrick Thomas   Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 2
10   Derek Jones   Brian Ayres LCR-Yamaha 1

TriviaBewerken

TabakBewerken

In Oostenrijk mocht alleen de staat reclame voor tabak maken en daarom moest het team van Giacomo Agostini haar Marlboro-reclame op auto's, tenten, motoren kleding afplakken of verwijderen. Men kende waarschijnlijk slechts één sigarettenmerk, want Gallina-Suzuki (HB), Egbert Streuer (Lucky Strike), Didier de Radiquès en Eric Saul (Johnson), Barry Sheene (John Player) en Christian Sarron en Marc Fontan (Gauloises) hadden nergens last van.

Andere datumBewerken

Na jarenlange problemen met sneeuw bedacht de Oostenrijkse organisatie eindelijk dat het misschien handiger was de GP later in het jaar te organiseren. Men stelde voor om in 1983 te ruilen met de GP des Nations, eind mei. Dat zou ook inderdaad gebeuren. Gaandeweg schoof de Oostenrijkse Grand Prix naar het einde van mei en uiteindelijk naar juni.

HardleersBewerken

In 1977 was er zware kritiek geweest op de Oostenrijkse organisatie, die alles verkeerd deed wat ze verkeerd kon toen na een val van Franco Uncini. Als gevolg van het ongeluk overleed Hans Stadelmann, overleefde Patrick Fernandez ternauwernood en moest Dieter Braun zijn carrière beëindigen. Toen was de baan geblokkeerd door de ravage waardoor het ongeluk steeds groter werd, maar de race werd niet afgevlagd. Iets vergelijkbaars gebeurde in 1982 opnieuw: Alois Hager vloog tegen de vangrail en rijder en motorfiets kaatsten terug de baan op, die nu geblokkeerd werd door delen van de doormidden gebroken Suzuki, veel stro en Hager, die door een gebroken been niet van de baan kon komen. Een baancommissaris zwaaide even met de gele vlag, maar verliet zijn post in de richting van het ongeval. Als gevolg daarvan kregen andere rijders geen vlagsignaal en Keith Huewen viel over het wrak van Hager's Suzuki. Graeme Crosby reed de plaats van het ongeval 20 seconden later op volle snelheid (ruim 200 km/h) voorbij, omdat er nog steeds niet gevlagd werd.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1981
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI