Grand Prix-wegrace van Duitsland 1952

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1952 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1952 en de eerste Duitse Grand Prix die meetelde voor het wereldkampioenschap. De races werden verreden op 20 juli 1952 op de Solitudering, een stratencircuit in het westelijk deel van de Duitse stad Stuttgart. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start, maar de titel in de 350cc-klasse was al beslist.

Solitudering
Land Vlag van Duitsland Bondsrepubliek Duitsland
Datum 20 juli 1952
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Ierland Reg Armstrong
Tweede Vlag van Australië Ken Kavanagh
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Syd Lawton
350 cc
Snelste ronde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Ierland Reg Armstrong
Tweede Vlag van Australië Ken Kavanagh
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Bruno Ruffo
Eerste Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier
Tweede Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker
Derde Vlag van Duitsland Hermann Gablenz
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Werner Haas
Eerste Vlag van Duitsland Werner Haas
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Eerste Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bob Clements
Tweede Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Derde Vlag van Frankrijk Jacques Drion/Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bob Onslow

AlgemeenBewerken

Nu de Duitsers door de FIM weer waren toegelaten tot internationale wedstrijden, kon de Deutscher Motorsport Verband ook een WK-Grand Prix organiseren. Ze doopten daarvoor de al lang bestaande Solituderennen om tot Grand Prix. In het seizoen 1951 was een aantal buitenlandse coureurs al naar de Solituderennen gegaan, waar Enrico Lorenzetti (250 cc), Geoff Duke (350 cc en 500 cc) en Eric Oliver/Lorenzo Dobelli (750cc-zijspannen) hun klassen wonnen voor een groot en enthousiast publiek. Zij hadden daardoor al enige circuitkennis, waarvan Duke geen gebruik kon maken. Hij was bij een race buiten het WK geblesseerd geraakt en moest zijn seizoen vroegtijdig beëindigen. Ray Amm kon de Norton-kleuren niet verdedigen nadat hij in de trainingen geblesseerd raakte. Reg Armstrong was erg succesvol met twee overwinningen. De Duitsers, die zich eerder in het seizoen nauwelijks hadden laten zien, verrasten met overwinningen in de 250- en de 125cc-klasse, vooral omdat ze dat met DKW's en NSU's deden.

500cc-klasseBewerken

Zonder de geblesseerde Geoff Duke en Ray Amm had Umberto Masetti zijn voorsprong in het in het wereldkampioenschap flink uit kunnen bouwen, maar hij viel uit. Dat opende de weg voor Reg Armstrong, die niet alleen won, maar ook de leiding in het kampioenschap overnam. Armstrong moest de honeurs voor Norton ook waarnemen, nu Duke en Amm de rest van het seizoen uitgeschakeld waren. Het werd een spannende finish, met de Norton-rijders Armstrong, Ken Kavanagh en Syd Lawton binnen één seconde. Les Graham werd vierde met de MV Agusta 500 4C, maar had ruim een halve minuut achterstand. Auguste Goffin had in zijn thuis-Grand Prix net naast de punten gegrepen, maar in Duitsland werd hij vijfde. Hans Baltisberger scoorde het eerste WK-punt voor BMW in een soloklasse.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Reg Armstrong Norton 1:32"35'7 8
2   Ken Kavanagh Norton + 0'4 6
3   Syd Lawton Norton + 0'6 4
4   Les Graham MV Agusta + 38'4 3
5   Auguste Goffin Norton + 4"31'8 2
6   Hans Baltisberger BMW + 4"42'3 1
7   Tony McAlpine Norton + 5"11'1
8   Karl Rührschneck Norton +1 ronde
9   Siegfried Fuss Norton +1 ronde
10   Rudolf Knees Norton +1 ronde
11   Siegfried Wünsche BMW

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Firmin Dauwe Norton
  Edgar Barth Norton
  Ernst Gross Norton
  Ernst Hoske Horex
  Friedel Schön Horex
  Gerhard Mette BMW
  Werner Gerber Horex
  Bill Lomas AJS
  Bill Petch Norton
  Jack Brett Norton
  Phil Heath Norton
  Carlo Bandirola MV Agusta
  Umberto Masetti Gilera
  Rod Coleman AJS

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ray Amm Norton Blessure[1]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bill Doran AJS Blessure[2]
  Cromie McCandless Norton
  Geoff Duke Norton Blessure[3]
  John Surtees Norton
  Phil Carter Norton
  Giuseppe Colnago Gilera
  Nello Pagani Gilera

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Reg Armstrong Norton 19
2   Umberto Masetti Gilera 16
3   Geoff Duke Norton 12
4   Jack Brett AJS 11
5   Ken Kavanagh Norton 10
6   Rod Coleman AJS 9
  Ray Amm Norton
  Les Graham MV Agusta
9   Bill Doran AJS 6
10   Nello Pagani Gilera 5

350cc-klasseBewerken

Dat Reg Armstrong de 350cc-race in Duitsland won was geen grote verrassing, want hij was achter de onverslaanbare Geoff Duke al twee keer tweede geworden. Duke kon door een blessure niet deelnemen. Ken Kavanagh werd net als in de 500cc-race tweede, voor Bill Lomas en Syd Lawton met hun AJS 7R's. Ewald Kluge werd vijfde, en dat was wel een verrassing, want terwijl iedereen het erover eens was dat de viertaktmotor het juiste concept was, reed hij met een DKW RM 350 driecilinder tweetaktmotor, waarschijnlijk de eerste motorfiets met een hydraulisch remsysteem.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Reg Armstrong Norton 8
2   Ken Kavanagh Norton 6
3   Bill Lomas AJS 4
4   Syd Lawton AJS 3
5   Ewald Kluge DKW 2
6   Ernie Ring AJS 1
7   Auguste Goffin Norton
8   Robert Zeller AJS
9   Ken Mudford AJS
10   Bill Petch AJS

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ray Amm Norton Blessure[1]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Geoff Duke Norton Blessure[3]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Roland Schnell Horex
  George Brown AJS
  Jack Brett AJS
  Les Graham Velocette
  Mike O'Rourke AJS
  Robin Sherry AJS
  Rod Coleman AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Geoff Duke (wereldkampioen) Norton 32
2   Reg Armstrong Norton 24 (27)
3   Rod Coleman AJS 14
4   Ray Amm Norton 11
5   Bill Lomas AJS 9
6   Ken Kavanagh Norton 8
7   Jack Brett AJS 7
  Syd Lawton AJS
9   Ewald Kluge DKW 2
10   George Brown AJS 1
  Les Graham Velocette
  Ernie Ring AJS

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasseBewerken

Van de top tien in de 250cc-klasse scoorde alleen Arthur Wheeler een punt, dus dat de "mindere goden" het goed deden was niet verwonderlijk. Dat een tweetaktmotor kon winnen was wel een verrassing. Rudi Felgenheier won met de DKW RM 250 en zijn teamgenoot, de 43 jaar oude DKW-coryfee Ewald Kluge, werd vierde.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Rudi Felgenheier DKW 8
2   Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
3   Hermann Gablenz Horex 4
4   Ewald Kluge DKW 3
5   Gotthilf Gehring Moto Guzzi 2
6   Arthur Wheeler Moto Guzzi 1
7   Bruno Böhrer Parilla
8   Alex Mayer Moto Guzzi
9   Rupert Hollaus Moto Guzzi
10   Lanfranco Baviera Moto Guzzi

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bruno Ruffo Moto Guzzi Ongeval[5]

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Roberto Colombo NSU Blessure[6]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Werner Haas NSU
  Benny Rood Velocette
  Bill Webster Pike-Rudge / Velocette
  Fergus Anderson Moto Guzzi
  Les Graham Benelli
  Maurice Cann Moto Guzzi
  Ray Petty Norton
  Ron Mead Velocette
  Syd Lawton Moto Guzzi
  Alano Montanari Moto Guzzi
  Bruno Francisci Moto Guzzi
  Enrico Lorenzetti[7] Moto Guzzi
  Nino Grieco Parilla
  Sieb Postma Moto Guzzi

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 20
  Fergus Anderson Moto Guzzi
3   Rudi Felgenheier DKW 8
4   Les Graham Benelli 7
  Bruno Ruffo Moto Guzzi
6   Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
7   Syd Lawton Moto Guzzi 4
  Arthur Wheeler Moto Guzzi
  Hermann Gablenz Horex
10   Alano Montanari Moto Guzzi 3
  Gotthilf Gehring Moto Guzzi
  Ewald Kluge DKW

125cc-klasseBewerken

Roberto Colombo was in de trainingen gevallen en daarom kreeg Werner Haas diens NSU Rennfox. Haas profiteerde optimaal, want hij won de race voor de sterrijders Carlo Ubbiali en Cecil Sandford, die samen nog streden om de wereldtitel.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Werner Haas NSU 8
2   Carlo Ubbiali Mondial 6
3   Cecil Sandford MV Agusta 4
4   Angelo Copeta MV Agusta 3
5   Hubert Luttenberger NSU 2
6   Luigi Zinzani Morini 1
7   Alex Mayer Mondial
8   Rudi Meister Mondial
9   Karl Lottes MV Agusta
10   Alfonso Mila Montesa

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Roberto Colombo NSU Blessure[6]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Hermann Paul Müller Mondial
  Ashley Len Parry Mondial
  Bill Lomas MV Agusta
  Charlie Salt MV Agusta
  Cromie McCandless Mondial
  Frank Burman EMC-Puch
  Les Graham MV Agusta
  Emilio Mendogni Morini
  Guido Sala MV Agusta
  Romolo Ferri Morini
  Lo Simons Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Cecil Sandford MV Agusta 20
2   Carlo Ubbiali Mondial 18
3   Werner Haas NSU 8
4   Angelo Copeta MV Agusta 7
5   Luigi Zinzani Morini 5
6   Ashley Len Parry Mondial 4
7   Cromie McCandless Mondial 3
  Guido Sala MV Agusta
9   Hubert Luttenberger NSU 2
10   Frank Burman EMC-Puch 1
  Lo Simons Mondial

ZijspanklasseBewerken

Eric Oliver en zijn bakkenist waren beiden voldoende hersteld van hun eerder opgelopen beenbreuken om weer aan de start te komen, maar de voormalig wereldkampioenen haalden de finish niet. Albino Milani/Giuseppe Pizzocri, de huidige WK-leiders, scoorden ook geen punten en daarvan profiteerden Cyril Smith en Bob Clements, die de race wonnen voor Ernesto Merlo/Dino Magri en Jacques Drion/Bob Onslow. De toekomstige wereldkampioenen Wilhelm Noll en Fritz Cron scoorden hun eerste WK-punt.

Uitslag ZijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Cyril Smith   Bob Clements Norton 8
2   Ernesto Merlo   Dino Magri Gilera 6
3   Jacques Drion   Bob Onslow Norton 4
4   Marcel Masuy   Denis Jenkinson Norton 3
5   Julien Deronne   Edouard Texidor Norton 2
6   Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW 1
7   Georg Eberlein   Ernst Sauer BMW
8   Franz Mohr   Günter Müller BMW
9   Friedrich Staschel   Günter Beer BMW
10   Jean Murit   André Emo Norton

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Eric Oliver   Lorenzo Dobelli Norton

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Ferdinand Aubert   René Aubert Norton
  Otto Schmid   Otto Kölle Norton
  Rudolf Koch   Adolf Flach BMW
  René Bétemps   André Drivet Norton
  Len Taylor   Peter Glover Norton
  Albino Milani   Giuseppe Pizzocri Gilera

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1   Cyril Smith   Bob Clements Norton 18
2   Albino Milani   Giuseppe Pizzocri Gilera 14
3   Jacques Drion   Bob Onslow Norton 9
  Ernesto Merlo   Dino Magri Gilera
5   Eric Oliver   Stanley Price /
  Lorenzo Dobelli
Norton 8
6   Marcel Masuy   Denis Jenkinson Norton 7
7   Ferdinand Aubert   René Aubert Norton 3
8   Julien Deronne   Edouard Texidor Norton 2
9   Jean Murit   André Emo Norton 1
  Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1952
FIM wereldkampioenschap wegrace
4e seizoen (1952)
Volgende race:
Ulster Grand Prix 1952

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1953
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT