Hoofdmenu openen

Barry Smith (coureur)

motorcoureur uit Australië

Barry Smith is een Australisch voormalig motorcoureur. Zijn beste seizoen waren die van 1968 en 1969, toen hij derde werd in het wereldkampioenschap 50 cc. In 1979, 1980 en 1981 werd hij wereldkampioen Formula Three TT. In 1978 en 1981 was hij Australisch kampioen in de 125cc-klasse.

Barry Smith
Barry Smith (rechts) na zijn 50cc-overwinning in de TT van Assen van 1969, naast beste Nederlander Jan de Vries
Barry Smith (rechts) na zijn 50cc-overwinning in de TT van Assen van 1969, naast beste Nederlander Jan de Vries
Geboren Macclesfield, 8 maart 1940
Nationaliteit Vlag van Australië Australië
Team Derbi
Overwinningen 4
Aantal podia 10
Aantal snelste rondes 3

Inhoud

CarrièreBewerken

 
Derbi 50 GP uit 1969
 
Barry Smith jaagt op Jan de Vries (TT Assen 1969).

Barry Smith werd geboren in Macclesfield (Cheshire), waar hij ook zijn eerste motorfiets kocht, een 250cc-BSA. In 1959 verhuisde de familie Smith naar Australië, waar Barry racete tegen Kel Carruthers en wereldkampioen Tom Phillis.

Wereldkampioenschap wegraceBewerken

Barry Smith wilde echter meer racen dan in Australië en Nieuw-Zeeland mogelijk was en vertrok naar Europa. In 1963 debuteerde hij in het wereldkampioenschap toen hij met een Greeves Silverstone 250cc-race aantrad in de TT van Man.

1965Bewerken

In het seizoen 1965 startte hij met Bultaco's in de GP van Spanje, maar Derbi bood hem een machine aan voor de 50cc-race. Daarin scoorde hij zijn eerste WK-punt, maar in de 250cc-race van de GP van Frankrijk stond hij zelfs op het podium.

1966Bewerken

In het seizoen 1966 liet Derbi hem in de Spaanse GP in drie klassen starten, maar hij scoorde slechts een zesde plaats in de 50cc-klasse. Later in het seizoen werd hij in de 50-race van de GP des Nations op Monza vijfde.

1967Bewerken

In het seizoen 1967 verdween een belangrijke concurrent uit de lichte klassen: Honda. Suzuki, dat inmiddels 50cc-tweecilinders had, bleef echter en was voor de eenvoudige eencilinders van Derbi en Kreidler niet te verslaan. De Spaanse GP werd een teleurstelling toen alle 50cc-Derbi's door Suzuki op minstens een ronde werden gereden. Barry Smith viel uit. In de GP van Duitsland en de GP van Frankrijk werd hij vierde en in de TT van Assen derde en tenslotte in de GP van Japan vijfde.

1968Bewerken

In het seizoen 1968 stopte Suzuki ook als officieel fabrieksteam, maar Hans Georg Anscheidt mocht zijn Suzuki RK 67 houden om die machine als privérijder in te zetten. Bovendien kwam er met Jamathi nog een sterk team bij. Smith werd derde in de Spaanse Grand Prix achter Anscheidt en Ángel Nieto. Tijdens de 50 cc TT viel Nieto al in de eerste ronde, waarbij hij een been brak. Anscheidt was niet naar het eiland Man gekomen omdat hij als privérijder zelfs moest opdraaien voor de reiskosten en het Jamathi-team verscheen ook niet. Barry Smith profiteerde optimaal door de eerste overwinning van zijn carrière te scoren. In de GP van België streden Derbi en Jamathi om de tweede plaats in het kampioenschap, want Anscheidt werd wereldkampioen. Paul Lodewijkx werd met zijn Jamathi tweede in de race, hoewel Smith en Nieto er al slipstreamend alles aan hadden gedaan om hem voor te blijven. Derbi vatte het verlies niet ers sportief op: het liet de Jamathi open maken om te onderzoeken of de cilinderinhoud correct was. Dat was zo. Nieto werd derde in de race, maar Barry Smith werd achter Anscheidt en Lodewijkx derde in het wereldkampioenschap.

1969Bewerken

In het seizoen 1969 was Anscheidt gestopt en de Suzuki RK 67 van het toneel verdwenen. Jamathi was niet bijzonder sterk, maar Kreidler-importeur Van Veen uit Amsterdam was in eigen beheer de 50cc-Kreidlers gaan doorontwikkelen. Hij stelde zijn machines ter beschikking aan Aalt Toersen, Jan de Vries en af en toe ook Cees van Dongen. Toersen won de GP van Spanje voor Nieto en de Vries. Smith kwam ten val. In de GP van Duitsland werd Smith derde achter de beide Kreidlers, maar in de GP van Frankrijk werd hij slechts zesde door een slecht lopende motor. Smith won de TT van Assen voor de Vries en Toersen, terwijl Nieto uitviel. Smith won ook de Belgische GP, waar Nieto opnieuw uitviel. Smith stond nu op de tweede plaats in de WK-stand achter Aalt Toersen, maar met 20 punten achterstand. Bij de start van de GP van de DDR wilde zijn motor niet aanslaan. Nieto won voor teamgenoot Santiago Herrero. Smith kon nog oprukken naar de zevende plaats, die door een reglementswijziging vier punten opleverde. Hij behield zijn plaats in het WK. Paul Lodewijkx won de GP van Tsjecho-Slowakije. Smith werd tweede en Nieto derde. Smith begon nu Aalt Toersen in de WK-stand te naderen: hij had nog maar acht punten achterstand. In de Ulster Grand Prix brandde zijn machine uit. Nieto won en Toersen viel ook uit. Nieto nam de tweede plaats in het WK over van Smith en naderde Toersen tot slechts één punt. Lodewijkx won de GP des Nations, Smith werd tweede en Toersen derde. Nieto viel weer uit, maar Toersen moest zijn punten als streepresultaat wegstrepen, waardoor de WK-stand erg spannend was: Toersen 65 punten, Nieto en Smith 64 punten. Het wereldkampioenschap moest in de Grand Prix van de Adriatische Zee beslist worden. Toersen viel al in de tweede ronde uit door een defect drijfstanglager. Ook Barry Smith viel uit (vastloper). Lodewijkx won, maar Ángel Nieto had aan de tweede plaats genoeg om wereldkampioen te worden. Toersen eindigde als tweede en Barry Smith als derde.

Na het seizoen 1969 gaf Barry Smith te kennen dat hij zou stoppen met racen, maar in 1970 startte hij met een Honda CB 500 Four in de Production 500 TT. In 1971 had hij een 250cc-productieracer aangeschaft, een 250cc-Yamaha TD 2 B, waarmee hij aan de Lightweight 250 cc TT deelnam. In 1972 startte hij zelfs in vijf klassen van de TT van Man: met een Yamaha TD 3 in de Lightweight 250 cc TT, met een Honda CB 350 in de Junior TT, met een Kawasaki H 1 R in de Senior TT, met een Honda CB 500 Four in de Production 500 TT en met een Honda CB 750 in de Formula 750 TT. Daarna stopte hij lang met motorraces.

1979Bewerken

In het seizoen 1979 keerde hij terug naar Man, wellicht geïnspireerd door zijn leeftijdgenoot Mike Hailwood, die in 1978 na een afwezigheid van elf jaar de Formula One TT had gewonnen. Barry Smith won met een Yamaha TZ 250 de Formula Three TT, waar officieel een (weinig serieus genomen) wereldtitel aan vast zat. Met een 125cc-Morbidelli startte hij vervolgens in een aantal WK-races. Hij won de 125cc-GP van België. Dat was een overwinning met een rafelrandje, want de meeste topcoureurs boycotten de Grand Prix vanwege het spiegelgladde asfalt. In de GP van Zweden werd hij zevende en in de GP van Finland vijfde. Hij sloot het seizoen af als twaalfde in de WK-stand.

1980Bewerken

In het seizoen 1980 scoorde hij met een 125cc-MBA punten in drie GP's en hij eindigde als tiende in de WK-stand. Hij werd wel opnieuw wereldkampioen Formula Three door op Man te winnen.

1981Bewerken

Ook in 1981 startte hij in de GP van Argentinië, waar hij als negende finishte en twee punten scoorde. Hij werd voor de derde keer wereldkampioen Formula Three.

Hij racete nog tot 1983, toen hij, 43 jaar oud en na 25 jaar racen, zijn carrière afsloot.

Met zijn vrouw Norma ging hij in Berwick, een buitenwijk van Melbourne wonen. Hij had al in de jaren zeventig drie motorzaken in Australië. Hij verkocht motorfietsen, die hij ook als reizend vertegenwoordiger bij races aanbood. In 1989 begon hij een online-handel in drukwerk (posters) van sporters. In 2014 werd hij opgenomen in de Hall of Fame van AMCN (Australian Motor Cycle News).

Wereldkampioenschap wegrace resultatenBewerken

Puntentelling t/m 1968Bewerken

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Puntentelling vanaf 1969Bewerken

 1e   2e   3e   4e   5e   6e   7e   8e   9e   10e 
Punten: 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1

(Races in cursief geven de snelste ronde aan, punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Jaar Klasse Team Motorfiets 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Punten Plaats Overwinningen Wereldkampioen
1963 250 cc Privé Greeves Silverstone SPA
-
DUI
-
IOM
DNF
NED
-
BEL
-
ULS
-
DDR
-
NAT
-
ARG
-
JAP
-
0 - 0   Jim Redman, Honda RC 163
1964 VST
-
SPA
-
FRA
-
IOM
DNF
NED
-
BEL
-
DUI
-
DDR
-
ULS
-
NAT
-
JAP
-
0 - 0   Phil Read, Yamaha RD 56
1965 50 cc Derbi Derbi 50 GP VST
-
DUI
-
SPA
6
FRA
-
IOM
-
NED
-
BEL
-
JAP
-
1 15e 0   Ralph Bryans, Honda RC 114 / RC 115
125 cc Privé Bultaco TSS 125 VST
-
DUI
-
SPA
-
FRA
-
IOM
-
NED
7
DDR
-
TSL
-
ULS
-
FIN
-
NAT
-
JAP
-
0 - 0   Hugh Anderson, Suzuki RT 65
250 cc Bultaco TSS 250 VST
-
DUI
-
SPA
-
FRA
3
IOM
DNF
NED
12
BEL
-
DDR
-
TSL
-
ULS
-
FIN
-
NAT
-
JAP
-
4 17e 0   Phil Read, Yamaha RD 56 / RD 05
1966 50 cc Derbi Derbi 50 GP SPA
6
DUI
-
NED
-
IOM
DNF
NAT
5
JAP
-
3 8e 0   Hans Georg Anscheidt, Suzuki RK 66
125 cc Derbi 125 GP SPA
DNF
DUI
-
NED
-
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
0 - 0   Luigi Taveri, Honda 2RC 146 / 4RC 146 / RC 148
Privé Honda CR 93 IOM
33
NAT
-
JAP
-
250 cc Derbi Derbi 250 GP SPA
DNF
DUI
-
FRA
-
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
0 - 0   Mike Hailwood, Honda 3RC 164 / RC 165
Privé Bultaco TSS 250 FIN
7
ULS
-
Thompson-Suzuki T 20 IOM
12
NAT
-
JAP
-
1967 50 cc Derbi Derbi 50 GP SPA
DNF
DUI
4
FRA
4
IOM
DNF
NED
3
BEL
-
JAP
5
12 5e 0   Hans Georg Anscheidt, Suzuki RK 67
125 cc Privé Bultaco TSS 125 SPA
DNF
DUI
DNF
FRA
-
IOM
DNF
NED
-
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
CAN
-
JAP
6
1 27e 0   Bill Ivy, Yamaha RA 31
250 cc Thompson-Suzuki T 20 SPA
DNF
DUI
-
FRA
-
IOM
DNF
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
CAN
-
JAP
-
0 - 0   Mike Hailwood, Honda RC 166
350 cc Norton 40M DUI
-
IOM
DNF
NED
-
DDR
-
TSL
-
ULS
-
NAT
-
JAP
-
0 - 0   Mike Hailwood, Honda RC 174
1968 50 cc Derbi Derbi GP 50 DUI
DNF
SPA
3
IOM
1
NED
-
BEL
4
15 3e 1   Hans Georg Anscheidt, Suzuki RK 67
125 cc Derbi GP 125 DUI
-
SPA
-
IOM
DNF
NED
9
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
0 - 0   Phil Read, Yamaha RA 31 A
250 cc Derbi GP 250 DUI
-
SPA
8
0 - 0   Phil Read, Yamaha RD 05 A
Privé Thompson-Suzuki T 20 IOM
20
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
1969 50 cc Derbi Derbi GP 50 SPA
DNF
DUI
3
FRA
6
NED
1
BEL
1
DDR
7
TSL
2
ULS
DNF
NAT
2
ADR
DNF
69 (73) 3e 2   Ángel Nieto, Derbi 50 GP
125 cc Derbi GP 125 SPA
DNF
DUI
-
FRA
-
IOM
DNF
NED
8
BEL
DNF
DDR
-
TSL
-
FIN
7
NAT
-
ADR
-
7 26e 0   Dave Simmonds, Kawasaki KR-1
250 cc Privé Thompson-Suzuki T 20 SPA
-
DUI
-
FRA
-
IOM
18
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
ADR
-
0 - 0   Kel Carruthers, Benelli 250 4C
1971 250 cc Yamaha TD 2 B OOS
-
DUI
-
IOM
DNF
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
ZWE
-
FIN
-
ULS
-
NAT
-
SPA
-
0 - 0   Phil Read, Yamaha TD 2 B
1972 250 cc Yamaha TD 3 DUI
-
FRA
-
OOS
-
NAT
-
IOM
DNF
JOE
-
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
ZWE
-
FIN
-
SPA
-
0 - 0   Jarno Saarinen, Yamaha YZ 635
350 cc Honda CB 350 K4 DUI
-
FRA
-
OOS
-
NAT
-
IOM
16
JOE
-
NED
-
DDR
-
TSL
-
ZWE
-
FIN
-
SPA
-
0 - 0   Giacomo Agostini, MV Agusta 350 3C
500 cc Kawasaki H 1 R DUI
-
FRA
-
OOS
-
NAT
-
IOM
DNF
JOE
-
NED
-
BEL
-
DDR
-
TSL
-
ZWE
-
FIN
-
SPA
-
0 - 0   Giacomo Agostini, MV Agusta 500 3C
1979 125 cc Morbidelli 125 GP VEN
-
OOS
-
DUI
-
NAT
DNQ
SPA
-
JOE
-
NED
DNQ
BEL
1
ZWE
7
FIN
5
GBR
DNF
TSL
-
FRA
-
25 12e 1   Ángel Nieto, Minarelli 125 GP
1980 125 cc MBA NAT
12
SPA
4
FRA
6
JOE
7
NED
DNF
BEL
-
FIN
-
GBR
DNF
TSL
-
DUI
-
17 10e 0   Pier Paolo Bianchi, MBA
350 cc Yamaha TZ 350 H NAT
-
FRA
22
NED
-
GBR
-
TSL
-
DUI
-
0 - 0   Jon Ekerold, Bimota-Yamaha
1981 125 cc MBA ARG
9
OOS
-
DUI
-
NAT
-
FRA
-
SPA
-
JOE
-
NED
-
SMR
-
GBR
-
FIN
-
ZWE
-
TSL
-
2 28e 0   Ángel Nieto, Minarelli 125 GP

Isle of Man TT resultatenBewerken

Externe linkBewerken