Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1968

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1968 was de eerste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1968. De races werden verreden op 20- en 21 april 1968 op de Südschleifde van de Nürburgring nabij Nürburg. Alle klassen kwamen aan de start. De 125cc-klasse en de 350cc-klasse reden op zaterdag, de overige klassen op zondag.

Nürburgring-Südschleife
Nürburgring-Südschleife
Land Vlag van Duitsland
Datum 20- en 21 april 1968
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Australië Kel Carruthers
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Derde Vlag van Duitsland Siegfried Möhringer
50 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Eerste Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Tweede Vlag van Duitsland Rudolf Kunz
Derde Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Eerste Vlag van Duitsland Helmut Fath / Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Tweede Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Hermann Hahn
Derde Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu / Vlag van Duitsland Horst Schneider

AlgemeenBewerken

De Duitse Grand Prix trok - met veel beter weer dan het jaar ervoor - ongeveer 230.000 toeschouwers. De races werden gecombineerd met autoraces in de Duitse nationale Formule Vee en Formule 2.

500cc-klasseBewerken

Hoewel er in de winter nog wat geruchten waren geweest over nieuwe motorfietsen voor de 500cc-klasse, bleken ze bij de openingsrace in Duitsland niet aan de start te staan. Er was sprake geweest van de komst van de Lynton, een zelfbouwmachine van Colin Lyster met een half motorblok van een Hillman Imp, de Linto, een constructie van Lino Tonti en Giorgio Premoli met twee 250cc-Aermacchi Ala d'Oro cilinders, de driecilinder Cardani van Carlo Savaré en Daniele Fontana en de Métisse-URS van Derek Rickman en Helmut Fath. Die laatste verscheen tenminste nog, maar trainde alleen tot rijder John Blanchard ermee viel. Door het wegblijven van Honda had Giacomo Agostini het ook in de 500cc-race voor het zeggen. Aanvankelijk reed John Hartle (Métisse) op de tweede plaats, maar hij viel uit kort voordat de race vroegtijdig werd afgevlagd. Dat laatste gebeurde in de 19e ronde, gedwongen door een flinke bosbrand. Omdat meer dan de helft van de race verreden was werden de posities van dat moment vastgelegd. Ago won aldus ver vóór Dan Shorey (Norton Manx) en Peter Williams (Matchless G50).

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 1:01"23'3 8
2   Dan Shorey Norton +1 ronde 6
3   Peter Williams Arter-Matchless +1 ronde 4
4   Gyula Marsovszky Matchless +1 ronde 3
5   Bohumil Staša ČZ +1 ronde 2
6   Rodney Gould Norton +2 ronden 1
7   Ron Chandler Seeley
8   Errol Cowan Matchless
9   Heinrich Rosenbusch Norton
10   Paul Eickelberg Norton
11   Armand Nerger Honda
12   Walter Scheimann Norton
13   Dieter Dögmann BMW
14   Edy Lenz Matchless
15   Keith Turner Matchless
16   Ferdinand Kazcor BMW
17   Hartmut Allner Matchless
18   György Kurucz Métisse-Matchless
19   Ralf Engelhardt Norton

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay McIntyre-Matchless
  John Dodds Norton
  Kel Carruthers Norton Motor
  Ernst Weiss Seeley
  Hans-Jürgen Melcher Honda
  Hans-Otto Butenuth BMW
  Heiner Butz Bianchi
  Karl Hoppe Matchless
  Manfred Gäckle Matchless
  Peter Hampe Norton
  Rolf Fenker Norton
  Rolf Thiemig Norton
  Rupert Bauer BMW
  Udo Konchanski BMW
  Billie Nelson Hannah-Paton
  Derek Woodman Seeley-Norton
  John Hartle Cowles-Métisse-Matchless Motor
  Maurice Hawthorne Norton
  Rex Butcher Norton/ Matchless
  Steve Spencer Norton
  Angelo Bergamonti Paton
  Marty Lunde Norton

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  John Blanchard Métisse-URS Val in training

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bernie Lund Matchless [1]
  Barry Randle Norton
  Bill Smith Matchless
  Brian Ball Seeley
  Godfrey Nash Norton
  John Cooper Seeley-Norton
  Percy Tait Triumph
  Rob Fitton Norton
  Alberto Pagani Linto
  Renzo Pasolini Benelli [2]
  Silvano Bertarelli Paton [2]
  Nikolaj Sevast'ânov Vostok [3]

350cc-klasseBewerken

Op de Südschleife van de Nürburgring trainde Renzo Pasolini als snelste met de 350cc-Benelli. Opmerkelijk is dat ook Phil Read aan die training meedeed en met een tot 251 cc opgeboorde Yamaha RD 05 A zelfs even snel trainde als Giacomo Agostini met de MV Agusta. Read kwam echter niet aan de start, hij kreeg te weinig startgeld. In de race liet Agostini er geen misverstand over bestaan wie de snelste was. Hij startte als snelste en Pasolini kon hem in de eerste bocht nog uitremmen, maar daarna begon Ago snel weg te lopen. Aan het einde van de race had hij 40 seconden voorsprong op Pasolini en waren alle andere deelnemers op 1 tot 4 ronden achterstand gereden. Kel Carruthers werd met een Drixton-Aermacchi derde.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 1:03"41'1 8
2   Renzo Pasolini Benelli 6
3   Kel Carruthers Drixton-Aermacchi 4
4   Ginger Molloy Bultaco 3
5   Dan Shorey Norton 2
6   Bohumil Staša ČZ 1
7   John Hartle Métisse-Aermacchi

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Jack Findlay Aermacchi
  František Šťastný Jawa
  Heinz Rosner MZ
  Karl Hoppe Aermacchi
  Bill Smith Honda
  Billie Nelson Hannah-Paton
  Brian Steenson Aermacchi
  Dave Simmonds Kawasaki
  Derek Woodman Métisse-Aermacchi
  John Cooper Seeley
  Bruno Spaggiari Ducati
  Gilberto Milani Aermacchi
  Silvio Grassetti Benelli

250cc-klasseBewerken

In Duitsland viel Phil Read in de 250cc-klasse al snel uit, waardoor Bill Ivy met zijn Yamaha RD 05 A het rijk alleen had. Hij reed ver voorop en won gemakkelijk. De strijd om de tweede plaats ging tussen vier rijders: Ginger Molloy (Bultaco), Kent Andersson (Yamaha), Siegfried Möhringer (Neckermann-MZ) en Rodney Gould (Bultaco-Yamaha[5]). Möhringer was de snelste, maar reed van de baan en moest met hoofdletsel naar het ziekenhuis worden afgevoerd. Molloy werd uiteindelijk tweede en Andersson, die in een opvallende witte race-overall reed, werd derde.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Bill Ivy Yamaha 55"51'9 8
2   Ginger Molloy Bultaco +3"01'2 6
3   Kent Andersson Yamaha +3"05'5 4
4   Rodney Gould Bultaco-Yamaha +3"07'7 3
5   Jack Findlay Bultaco +1 ronde 2
6   Santiago Herrero Ossa +1 ronde 1
7   Gyula Marsovszky Bultaco
8   Dieter Braun Aermacchi
9   Lothar John Suzuki

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Siegfried Möhringer Neckermann-MZ Val
  Phil Read Yamaha

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Heinz Rosner MZ
  Paul Eickelberg Aermacchi
  Carlos Giró Ossa
  Carlos Rocamora Bultaco
  Bill Smith Yamaha
  Malcolm Uphill Suzuki
  Rex Butcher Suzuki
  László Szabó MZ
  Gilberto Milani Aermacchi
  Renzo Pasolini Benelli
  Ginger Molloy Bultaco
  Gordon Keith Yamaha

125cc-klasseBewerken

In de training van de Grand Prix van Duitsland had Bill Ivy met de Yamaha RA 31 A verreweg de snelste tijd gereden, 6½ seconde sneller dan teamgenoot Phil Read. Read nam de leiding in de race van Ivy over en was duidelijk wat handiger bij het passeren van achterblijvers, waardoor hij ook uitliep. In de negende ronde maakte Ivy een pitstop en even later viel hij definitief uit met een kapotte versnellingsbak. Hans Georg Anscheidt werd daardoor met zijn ex-fabrieks Suzuki RT 67 tweede. De enige echt nieuwe machine in de 125cc-klasse was de MZ, maar die kon/mocht in Duitsland niet aan de start komen. Bij een eventuele overwinning weigerde men op grond van de Hallsteindoctrine de DDR-vlag te hijsen en dus verbood een Oost-Duitse official van de "Allgemeiner Deutscher Motorsport Verband" Heinz Rosner, de enige fabrieksrijder van MZ, te starten.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Phil Read Yamaha 44"29'9 8
2   Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
3   Siegfried Möhringer Neckermann-MZ 4
4   Dieter Braun Neckermann-MZ 3
5   Kent Andersson MZ 2
6   Kel Carruthers Honda 1
7   Ángel Nieto Derbi

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bill Ivy Yamaha Versnellingsbak

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Heinz Rosner MZ Hallsteindoctrine

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Friedhelm Kohlar MZ
  Günter Bartusch MZ
  Hartmut Bischoff MZ
  Heinz Rosner MZ
  Jürgen Lenk MZ
  Thomas Heuschkel MZ
  Lothar John MZ
  Walter Scheimann Honda
  Pedro Álvarez Bultaco
  Salvador Cañellas Bultaco
  Dave Simmonds Kawasaki
  Steve Murray Honda
  Tommy Robb Bultaco
  János Reisz MZ
  László Szabó MZ
  Giuseppe Visenzi Montesa
  Jan Huberts MZ
  Ginger Molloy Bultaco
  Gordon Keith Montesa
  Kent Andersson MZ

50cc-klasseBewerken

In de 50-openings-Grand Prix van 1968 had Hans Georg Anscheidt in de trainingen hard moeten werken om zijn Suzuki RK 67 tweecilinder aan het lopen te krijgen, maar tijdens de race liep de machine prima. Martin Mijwaart leidde de wedstrijd tot honderd meter na de start, maar zijn Jamathi kwam niet snel genoeg op toeren waardoor door een aantal coureurs gepasseerd werd. Toch wist hij weer op te klimmen naar de tweede plaats door Rudolf Kunz (Kreidler) te passeren. Hij viel in de achtste ronde uit met ontstekingsproblemen. Anscheidt won soeverein, Kunz werd tweede en Rudolf Schmälze (Kreidler) werd derde.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Hans Georg Anscheidt Suzuki 50"36'2 8
2   Rudolf Kunz Kreidler +3"22'1 6
3   Rudolf Schmälzle Kreidler +3"23'3 4
4   Ludwig Faßbender Kreidler +1 ronde 3
5   Cees van Dongen Kreidler +1 ronde 2
6   Janko-Florijan Štefe Tomos +1 ronde 1
7   Peter Eser Honda
8   Yves Le Toumelin Derbi

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Smith Derbi
  Aalt Toersen Kreidler Ontsteking
  Jan de Vries Kreidler Versnellingsbak
  Martin Mijwaart Jamathi Ontsteking

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Ángel Nieto Derbi
  Carlos Giró Derbi
  Francisco Cufi Derbi
  David Lock Honda
  Chris Walpole Honda
  Jim Pink Honda
  Leslie Griffiths Honda
  Robin Udall Honda
  Jos Schurgers Kreidler
  Paul Lodewijkx Jamathi

ZijspanklasseBewerken

 
Met ongeveer 80 pk was de URS van Helmut Fath de concurrentie ruim de baas en nu de motor net lang genoeg heel bleef om de finish te halen scoorde hij de eerste overwinning.

In 1967 had BMW op één na alle punten van het wereldkampioenschap veroverd. Dat kwam onder andere doordat Helmut Fath grote moeite had zijn zelfbouw viercilinder URS betrouwbaar te maken, want deze machine was niet zelden de snelste van het veld. Bij de openingsrace van 1968 was het echter meteen raak: Fath/Kalauch wonnen de Duitse Grand Prix. Hun machine had nu acht inlaatkanalen en brandstofinjectie. Helemaal feilloos ging het nog niet, want de URS kwam rokend over de finish, maar achter hen waren ook BMW's aan het einde van hun krachten gekomen. Georg Auerbacher/Hermann Hahn werden tweede omdat de BMW van Siegfried Schauzu/Horst Schneider begon over te slaan. Zij werden derde. Regerend wereldkampioenen Klaus Enders/Ralf Engelhardt hadden een slechte start en de snelste raceronde gereden om weer bij te komen, maar meteen daarna bliezen zij hun BMW op.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Helmut Fath   Wolfgang Kalauch URS 47"31'7 8
2   Georg Auerbacher   Hermann Hahn BMW +18'9 6
3   Siegfried Schauzu   Horst Schneider BMW +49'0 4
4   Johann Attenberger   Josef Schillinger BMW +55'9 3
5   Heinz Luthringshauser   Lothar Ronsdorf BMW +59'0 2
6   Otto Kölle   Rolf Schmid BMW 1
7   Tony Wakefield   Graham Milton BMW

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Klaus Enders   Ralf Engelhardt BMW Motor

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Kenneth Calenius   Juhani Vesterinen BMW [3]
  Ruben Bjarnemark   Lennart Rägmo BMW [3]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Jean-Claude Castella   Albert Castella BMW
  Arsenius Butscher   Josef Huber BMW
  Helmut Lünemann   Neil Caddow BMW
  John Brandon   Cliff Holland BMW
  Maurice Tombs   Trevor Tombs BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
20e seizoen (1968)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1968

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1967
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1969
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT