Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979 was derde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1979. De race werd verreden op 6 mei 1979 op de Hockenheimring nabij Hockenheim.

Circuit Hockenheimring-1970.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 6 mei 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Nederland Wil Hartog
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Italië Virginio Ferrari
350 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Oostenrijk Harald Bartol
Derde Vlag van Duitsland Walter Koschine
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Italië Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Tweede Vlag van Nederland Peter Looijesteijn
Derde Vlag van Duitsland Ingo Emmerich
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Duitsland Max Venus/Vlag van Duitsland Norbert Bittermann
Snelste ronde Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Eerste Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Tweede Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins

Morbidelli debuteerde met twee nieuwe motorfietsen in Duitsland: de nieuwe 500 cc viercilinder en de 250 cc tweecilinder met de tank onder het motorblok. Graziano Rossi viel uit in de 500 cc klasse en werd in de 250 cc klasse slechts 18e.

500 ccBewerken

In Duitsland trainde Barry Sheene als snelste, maar drie Nederlanders (Wil Hartog, Boet van Dulmen en Jack Middelburg) stonden bij de eerste tien. Hartog ging er vanaf de start meteen vandoor en bouwde binnen een paar ronden een voorsprong van negen seconden op. Boet van Dulmen zat nog in de achtervolgende groep, samen met Sheene, Roberts en Ferrari, maar viel uit door een uitgelopen big-end lager. Sheene viel uit door een kapot krukastandwiel. Doordat Hartog gehinderd werd door achterblijvers wist Roberts nog even dichtbij te komen, maar nadat Hartog daarvoor gewaarschuwd werd vanuit de pit nam hij weer afstand.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Wil Hartog Suzuki 42' 33" 9 15
2   Kenny Roberts Yamaha +3" 6 12
3   Virginio Ferrari Suzuki +12" 6 10
4   Bernard Fau Suzuki +25" 9 8
5   Philippe Coulon Suzuki +27" 9 6
6   Franco Uncini Suzuki +47" 4 5
7   Jack Middelburg Suzuki +48" 8 4
8   Christian Sarron Yamaha +1' 05" 1 3
9   Steve Parrish Suzuki +1' 06" 2 2
10   Mike Baldwin Suzuki +1' 27" 2 1
11   Dennis Ireland Suzuki +1 ronde
12   Elmar Renner Suzuki +1 ronde
13   Henk de Vries Suzuki +1 ronde
14   Gerhard Vogt Suzuki +1 ronde
15   Hans-Otto Butenuth Suzuki +1 ronde
16   Max Nöthiger Suzuki +1 ronde
17   Herbert Schieferecke Suzuki +1 ronde
18   Bosse Granath Suzuki +2 ronden
19   King Wong Kwong Suzuki +2 ronden
20   Michael Schmid Suzuki +2 ronden
21   Stefano Bonetti Suzuki +4 ronden
DNF   Max Wiener Suzuki motor
DNF   Barry Sheene Suzuki krukas
DNF   Boet van Dulmen Suzuki uitgelopen big-end
DNF   Graziano Rossi Morbidelli
DNF   Giovanni Pelletier Suzuki
DNF   Tom Herron Suzuki krukas
DNF   Marco Lucchinelli Suzuki
DNF   Jürgen Steiner Suzuki motor
DNF   Børge Nielsen Suzuki motor
DNF   Carlo Perugini Suzuki
DNF   Gianni Rolando Suzuki
DNF   Carlo Prati Suzuki
DNF   Seppo Ojala Suzuki
DNF   Alex George Suzuki
DNF   Gustav Reiner Suzuki
DNF   Sandro Moro Suzuki
DNF   Hiroyuki Kawasaki Suzuki val
DNF   Mick Grant Suzuki
DNF   Hans Schöfer Yamaha
DNF   Michel Rougerie Suzuki
DNS   Peter Sjöström Suzuki

350 ccBewerken

Net als in de 250 cc klasse stond Walter Villa in Duitsland ook in de 350 cc race op poleposition. Hij kon echter niet starten, want na de opwarmronde bleek zijn schakelpedaal afgebroken te zijn. Jon Ekerold ging de strijd aan met Toni Mang, wiens Kawasaki KR 350 sneller was. Ekerold moest hem dus elke keer in het bochtige Motodrom passeren en deed dat ook. Zelfs in de passage van de laatste ronde lag Mang op kop, maar Ekerold ging hem in de Sachskurve voorbij en won. Kork Ballington lag derde, maar stopte even wegens een klein vastlopertje. Daarna gaf hij weer veel gas, maar de derde plaats moest hij aan Michel Frutschi laten.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Jon Ekerold Opstalan-Yamaha 44' 27" 3 15
2   Toni Mang Kawasaki +0" 6 12
3   Michel Frutschi Yamaha +6" 1 10
4   Kork Ballington Kawasaki +19" 4 8
5   Christian Estrosi Kawasaki +20" 0 6
6   Roland Freymond Yamaha +22" 3 5
7   Pekka Nurmi Yamaha +1' 08" 1 4
8   Vic Soussan Yamaha +1' 08" 1 3
9   Richard Hubin Yamaha +1' 16" 4 2
10   Yoshimi Matsumoto Yamaha +1' 19" 1 1
11   Max Wiener Yamaha +1' 22" 7
12   Jeffrey Sayle Yamaha +1' 22" 8
13   W. Hilbk Yamaha +1' 23" 1
14   Toni Haad Yamaha +1' 48" 0
15   Klaas Hernamdt Yamaha +1' 48" 2
16   Sadao Asami Yamaha +1' 57" 3
17   John Long Yamaha +2' 12" 9
18   Josef Hage Yamaha
19   J. Beck Yamaha +1 ronde
20   René Delaby Yamaha
21   A. Granath Yamaha
22   Olivier Liégeois Yamaha
23   Wulf Gerstenmaiser Yamaha
24   Walter Migliorati Yamaha
25   Kenny Blake Yamaha
26   Hans Schöfer Yamaha
27   John Weeden Yamaha +2 ronden
DNF   Adelio Faccioli Yamaha val
DNF   Gianfranco Bonera Yamaha val
DNF   Gregg Hansford Kawasaki
DNF   Michel Rougerie Bimota-Yamaha
DNF   Patrick Fernandez Yamaha
DNF   Pentti Korhonen Yamaha
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Ernst Fagerer Yamaha
DNF   Eric Saul Yamaha
DNF   Barry Ditchburn Kawasaki
DNF   Alan North Yamaha
DNF   Gustav Reiner Yamaha val
DNF   Gregg Barsdorf Yamaha
DNF   Armand Gras Yamaha
DNF   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   Grunwald Harfmann Yamaha val
DNF   Randy Mamola Bimota
DNF   Horst Lahfeld Yamaha
DNF   Bernd Tüngethal Yamaha
DNF   Patrick Pons Yamaha
DNS   Walter Villa Yamaha gebroken schakelpedaal

250 ccBewerken

Walter Villa reed in de 250 cc klasse de snelste trainingstijd. Hij kon de strijd aangaan met Kork Ballington, terwijl Jon Ekerold, Toni Mang en Gregg Hansford heel slecht startten. Villa kwam met de finish in zicht zonder benzine te staan, en werd als 27e geklasseerd. Ekerold, Mang en Hansford vochten zich naar voren en Toni Mang bond de strijd om de tweede plaats aan met Randy Mamola. Die wist zijn plaats echter vast te houden. Patrick Fernandez reed zonder voorrem en werd slechts 16e. Graziano Rossi had een nieuwe, experimentele Morbidelli met de tank onder het motorblok en begon sterk aan de race. Hij viel echter steeds verder terug en werd 18e.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 38' 34" 4 15
2   Randy Mamola Adriatica +4" 2 12
3   Toni Mang Kawasaki +16" 3 10
4   Jon Ekerold Opstalan-Yamaha +34" 7 8
5   Guy Bertin Yamaha +34" 9 6
6   Gregg Hansford Kawasaki +35" 2 5
7   Hans Müller Yamaha +38" 3 4
8   Barry Ditchburn Kawasaki +49" 4 3
9   Pentti Korhonen Yamaha +51" 6 2
10   Alan North Yamaha +56" 6 1
11   Gianpaolo Marchetti MBA +1' 09" 3
12   Jean-François Baldé Kawasaki
13   Vic Soussan Yamaha
14   Eric Saul Yamaha
15   Harald Merkl Yamaha
16   Patrick Fernandez Yamaha
17   Olivier Chevallier Yamaha
18   Graziano Rossi Morbidelli
19   Josef Hage Yamaha
20   Roland Kopf Yamaha
21   Reino Eskelinen Yamaha
22   Eero Hyvärinen Yamaha
23   Paolo Pileri Yamaha
24   Thierry Espié Yamaha
25   John Long Yamaha
26   Fernando González De Nicolás Yamaha
27   Walter Villa Yamaha
28   Walter Hoffmann Yamaha
29   August Auinger Yamaha
30   John Weeden Yamaha
31   Hans Gasser Kawasaki
32   Willem-Jan Nooteboom Yamaha
33   Peter Baláž Yamaha
34   Wulf Gerstenmaier Yamaha
DNF   Sadao Asami Yamaha
DNF   Richard Hubin Yamaha
DNF   Edi Stöllinger Kawasaki
DNF   Christian Estrosi Kawasaki
DNF   Harald Johler Yamaha
DNF   Roland Freymond Yamaha
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Gregg Barsdorf Yamaha
DNF   Armand Gras Yamaha
DNF   Frank Steinhausen Yamaha
DNF   Pekka Nurmi Yamaha
DNF   Grunwald Harfmann Yamaha
DNF   Bernd Tüngethal Yamaha
DNF   Raymond Roche Yamaha
DNF   R. Weib Yamaha
DNF   G. Young Yamaha

125 ccBewerken

In de 125 cc klasse reed Ángel Nieto de snelste trainingstijd. Net als in de GP van Oostenrijk ontstond er een strijd met Harald Bartol, die aan de leiding mocht rijden. Alleen in de achtste en de tiende ronde nam Nieto even de koppositie over, maar dat deed hij ook in de laatste ronde. Hij won met ruim een seconde voorsprong. Thierry Espié lag lang op de derde plaats, maar viel met pech uit.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ángel Nieto Minarelli 35' 35" 8 15
2   Harald Bartol Morbidelli +1" 7 12
3   Walter Koschine Delta-Fantic +55" 7 10
4   Hans Müller MBA-Elit +56" 0 8
5   Gert Bender Bender +58" 3 6
6   Eugenio Lazzarini MBA +59" 4 5
7   Per-Edvard Carlsson MBA +1' 12" 4 4
8   Peter Looijesteijn MBA +1' 12" 6 3
9   Alfred Waibel Morbidelli +1' 13" 0 2
10   Patrick Hérouard Morbidelli +1' 23" 6 1
11   Pier Paolo Bianchi Minarelli +1' 26" 0
12   Stefan Jansen Morbidelli
13   D. Braun MBA
14   Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
15   K. Illigen Morbidelli
16   Matti Kinnunen MBA
17   Jean-François Lecureux Morbidelli
18   Cees van Dongen Morbidelli
19   Thierry Noblesse Morbidelli
20   Walter Rapolani Morbidelli
DNF   Clive Horton Morbidelli
DNF   Patrick Plisson Morbidelli
DNF   Stefan Dörflinger Morbidelli
DNF   August Auinger Morbidelli
DNF   Ernst Fagerer Morbidelli
DNF   Ricardo Tormo Bultaco
DNF   Rolf Blatter Morbidelli
DNF   Enrico Cereda MBA
DNF   Jean-Claude Selini MBA
DNF   W. Rothmann Morbidelli
DNF   J. Roller Morbidelli
DNF   Bruno Kneubühler MBA
DNF   Hagen Klein Morbidelli
DNF   Aldo Pero Kreidler
DNF   Thierry Espié Motobécane
DNF   Henk van Kessel AGV Condor
DNS   Jan Huberts[1] MBA

50 ccBewerken

In de eerste race van 1979 was Ricardo Tormo (Bultaco) in de trainingen de snelste. Veel spanning werd er niet verwacht, want achter Eugenio Lazzarini (Van Veen-Kreidler) gaapte een gat van ruim negen seconden met derde man Wolfgang Müller (Kreidler). Peter Looijesteijn (Kreidler) was liefst twintig seconden langzamer dan Ricardo Tormo. In de race gingen Tormo en Lazzarini er als verwacht samen vandoor, maar Lazzarini riskeerde te veel om Tormo te volgen en viel. Drie ronden later viel Tormo uit door een gat in de zuiger en daardoor ontstonden ineens kansen voor de privérijders. Gerhard Waibel, die de testritten voor Van Veen had gedaan toen Lazzarini genas van een sleutelbeenbreuk, nam de leiding en Looijesteijn zat ineens op de tweede plaats, nadat hij Ingo Emmerich voorbij was gegaan. Waibel ontdekte pas na de finish dat hij gewonnen had. Met 20 jaar en 140 dagen was (en bleef) hij de jongste winnaar in de 50 cc klasse.

Uitslag 50 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Gerhard Waibel Kreidler 30' 07" 0 15
2   Peter Looijesteijn Kreidler +11" 3 12
3   Ingo Emmerich Kreidler +11" 9 10
4   Rolf Blatter Kreidler +12" 1 8
5   Reiner Scheidhauer Kreidler +29" 0 6
6   Aldo Pero Kreidler +29" 4 5
7   Hagen Klein Hess Spezial +52" 9 4
8   Rudolf Kunz Kreidler +54" 4 3
9   Hans-Jürgen Hummel Kreidler +1' 02" 6 2
10   Jacky Hutteau ABF +1' 24" 9 1
11   Günter Schirnhofer Kreidler +1' 32" 1
12   Sergio Zattoni LGM +1' 32" 4
13   Chris Baert Kreidler +1' 32" 8
14   Luigi Rinaudo Tomos +1' 32" 9
15   M. Ketter Kreidler +1' 37" 0
16   G. Bauer Kreidler +1' 39" 1
17   Otto Machinek Kreidler E +1' 49" 5
18   Bruno Di Carlo Kreidler MDC +1' 49" 8
19   K. Kull Van Veen-Kreidler +1' 53" 9
20   Ezio Mischiatti LGM +2' 44" 7
21   Wolfgang Golembeck Kreidler +3' 12" 7
22   Hermano Sande Kreidler +1 ronde
23   D. Goeppner Kreidler
24   J. Vainio Kreidler
25   Zbyněk Havrda Kreidler OKD
DNF   Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler val
DNF   Ricardo Tormo Bultaco motor
DNF   Patrick Plisson ABF
DNF   Wolfgang Müller Van Veen-Kreidler
DNF   Stefan Dörflinger Kreidler
DNF   Henk van Kessel Sparta
DNF   Joaquín Galí Bultaco
DNF   M. Van De Steen Special
DNF   Cees van Dongen Kreidler
DNF   Z. Krstic Tomos
DNF   Walter Rapolani Kreidler
DNF   F. Ungar Kreidler
DNF   Yves Le Toumelin TYL
DNF   Gerhard Singer Kreidler
DNF   Kasimir Rapczynski Kreidler
DNF   F. Jacobs Kreidler
DNF   K. Sedlacek Kreidler
DNF   B. Treutlein WMS Spezial
DNF   S. Danielsson Kreidler GP
DNF   Daniel Corvi Scrab-Kreidler
DNF   R. Schuster Kreidler

Zijspanklasse B2ABewerken

In Duitsland kwamen de combinaties van Rolf Biland (TTM-Yamaha), Alain Michel en Cees Smit (beiden met een omgebouwde B2B Seymaz) weer niet door de keuring van de B2A-klasse. Daarmee was hun reis vergeefs, want de B2B-klasse reed niet in Hockenheim. In de race reden drie combinaties beurtelings aan de leiding: Siegfried Schauzu/Lorenzo Puzo, Dick Greasley/John Parkins en Rolf Steinhausen/Kenny Arthur. Rolf Steinhausen, wiens Yamaha door Harald Bartol getuned was, won de race met een seconde voorsprong op Schauzu. Jock Taylor reed met vervangende bakkenist Jim Law nadat Jimmy Neil bij een ongeluk een pols had gebroken en Dave Powell op Oulton Park dodelijk verongelukt was.

UitslagBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Steinhausen   Kenny Arthur KSA-Yamaha 35' 10" 2 15
2   Siegfried Schauzu   Lorenzo Puzo Busch-Yamaha +1" 3 12
3   Dick Greasley   John Parkins Convent-Yamaha +7" 2 10
4   George O'Dell   Cliff Holland S/C-Yamaha +23" 2 8
5   Jock Taylor   Jim Law Windle-Yamaha +26" 9 6
6   Hermann Huber   Bernhard Schappacher Krauser-Yamaha +39" 2 5
7   Werner Schwärzel   Andreas Huber Yamaha 4
8   Jesco Höckert   Helmut Weiser Busch-Yamaha 3
9   Bill Hodgkins   Donnie Williams Dogby-Yamaha 2
10   Göte Brodin   Billy Gällros Krauser-Yamaha 1
DNS   Rolf Biland   Kurt Waltisperg TTM-Yamaha combinatie afgekeurd
DNS   Alain Michel   Stuart Collins Seymaz-Yamaha combinatie afgekeurd
DNS   Cees Smit   Charles Vroegop Seymaz-Yamaha combinatie afgekeurd
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1978
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA