Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1973

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1973 was derde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1973. De race werd verreden op 13 mei 1973 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. Voor de 50cc-klasse was de Duitse Grand Prix de eerste race van het seizoen.

Circuit Hockenheimring-1970.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 13 mei 1973
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Finland Jarno Saarinen
Snelste ronde Vlag van Finland Jarno Saarinen
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Zwitserland Werner Giger
Derde Vlag van Duitsland Ernst Hiller
350 cc
Poleposition Vlag van Australië John Dodds
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Finland Teuvo Länsivuori
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo
Derde Vlag van Finland Pentti Korhonen
250 cc
Poleposition Vlag van Finland Jarno Saarinen
Snelste ronde Vlag van Finland Jarno Saarinen
Eerste Vlag van Finland Jarno Saarinen
Tweede Vlag van Japan Hideo Kanaya
Derde Vlag van Finland Teuvo Länsivuori
125 cc
Poleposition Vlag van Zweden Kent Andersson
Snelste ronde Vlag van Zweden Kent Andersson
Eerste Vlag van Zweden Kent Andersson
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Derde Vlag van Nederland Jos Schurgers
50 cc
Poleposition Vlag van Nederland Jan de Vries
Snelste ronde Vlag van Nederland Jan de Vries
Eerste Vlag van Nederland Theo Timmer
Tweede Vlag van Nederland Henk van Kessel
Derde Vlag van Duitsland Wolfgang Gedlich
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Jeff Gawley/Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Sales
Snelste ronde Vlag van Duitsland Klaus Enders
Eerste Vlag van Duitsland Klaus Enders
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Karl-Heinz Kleis
Derde Vlag van België Michel Vanneste/Vlag van België Serge Vanneste

Inhoud

AlgemeenBewerken

Yamaha had nu het de nieuwe viercilinder TZ 500 had ontwikkeld voor het eerst sinds jaren een echt fabrieksteam, met Jarno Saarinen en Hideo Kanaya als rijders in de 250- en de 500cc-klasse. In de eerste twee GP's hadden zij een overheersende rol gespeeld; in de 250cc-klasse had Saarinen twee keer gewonnen en Kanaya was twee keer tweede. In de 500cc-klasse had Saarinen ook twee keer gewonnen, terwijl Kanaya een derde en een tweede plaats had gehaald. MV Agusta had daarentegen grote problemen, vooral met de nieuwe 500 cc viercilinder. Daarom greep men vaak terug naar de minder snelle maar meer betrouwbare driecilinder.

500 ccBewerken

In Duitsland ging Phil Read (MV Agusta) aan kop, opgejaagd door Saarinen en Kanaya, terwijl Giacomo Agostini (MV Agusta) zijn machine twee keer moest aanduwen en daardoor al kansloos leek. Dit keer lieten de Yamaha's hun coureurs echter in de steek: Kanaya kwam binnen met een vastloper en enige tijd later verloor Saarinen zijn ketting. Daardoor leek Agostini toch nog tweede te kunnen worden, maar hij viel opnieuw uit. Read won de race en werd door zijn team met champagne overgoten. De tweede plaats was nu voor Werner Giger met een opgeboorde Yamaha TZ 350 en derde werd Ernst Hiller met een König. De familie Hiller had een leuke dag: zoon Reinhard, ook met een König, had nog even voor zijn vader gereden maar werd na een pitstop uiteindelijk zesde.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Phil Read MV Agusta 50' 03" 7 15
2   Werner Giger Yamaha + 1 ronde 12
3   Ernst Hiller König + 1 ronde 10
4   Georg Pohlmann Yamaha + 1 ronde 8
5   Billie Nelson Yamaha + 1 ronde 6
6   Reinhard Hiller König + 1 ronde 5
7   Peter Stocksiefen Suzuki + 1 ronde 4
8   Udo Kochanski König + 2 ronden 3
9   Alex George Yamaha + 2 ronden 2
10   Sven-Olof Gunnarsson Kawasaki + 2 ronden 1
11   Walter Kaletsch Yamaha + 2 ronden
12   Horst Lahfeld Yamaha + 2 ronden
13   Derek Lee Suzuki + 2 ronden
14   Rob Bron Suzuki + 2 ronden
15   Hansueli Rothermann Yamaha + 2 ronden
16   David Harris Suzuki + 5 ronden
DNF   Bruno Kneubühler Yamaha
DNF   Ron Chandler Kawasaki
DNF   Jarno Saarinen Yamaha kettingbreuk
DNF   Kim Newcombe König
DNF   Kurt-Harald Florin König
DNF   Jerry Lancaster Suzuki
DNF   Silvano Bertarelli Paton
DNF   Hideo Kanaya Yamaha vastloper
DNF   Guido Mandracci Suzuki
DNF   Alois Maxwald Rotax
DNF   Bosse Granath Husqvarna
DNF   Kaarlo Koivuniemi Kawasaki
DNF   Jack Findlay Suzuki
DNF   Charlie Dobson Kawasaki
DNF   Lothar John Suzuki
DNF   Paul Eickelberg König
DNF   Giacomo Agostini MV Agusta krukaslager
DNF   Eric Offenstadt Kawasaki
DNF   Werner Pfirter Yamaha

350 ccBewerken

In Duitsland ontbrak het fabrieksteam van Harley-Davidson, dat hard werkte om de watergekoelde RR 250 klaar te krijgen. Dat gaf hoop voor MV Agusta, dat nu misschien eindelijk weer wat punten kon pakken, maar in de trainingen reed privérijder John Dodds (Yamaha TZ 350) het snelste. Het werd echter weer een drama voor MV Agusta. Giacomo Agostini ging aan de leiding, terwijl Phil Read op de hielen gezeten werd door Teuvo Länsivuori (Yamaha). In de vijfde ronde viel Read echter uit en in de elfde ronde gebeurde hetzelfde met Agostini. Kent Andersson lag nu tweede achter Länsivuori, maar verspeelde die positie door een tankstop te maken terwijl het team hem niet verwachtte. Nu werd Víctor Palomo (Yamaha) tweede en Pentti Korhonen (Yamaha) derde.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Teuvo Länsivuori Yamaha 51' 50" 15
2   Víctor Palomo Yamaha + 1' 02" 4 12
3   Pentti Korhonen Yamaha + 1' 48" 5 10
4   Billie Nelson Yamaha + 2' 18" 5 8
5   Gyula Marsovszky Yamaha + 1 ronde 6
6   Helmut Kassner Yamaha + 1 ronde 5
7   Walter Kaletsch Yamaha + 1 ronde 4
8   János Reisz Yamaha + 1 ronde 3
9   Franz Weidacher Yamaha + 1 ronde 2
10   Harry Konschock Yamaha + 1 ronde 1
DNF   Phil Read MV Agusta
DNF   Giacomo Agostini MV Agusta
DNF   Walter Villa Yamaha
DNF   Dieter Braun Yamaha
DNF   János Drapál Yamaha
DNF   John Dodds Yamaha
DNF   Kent Andersson Yamaha
DNF   Marcel Ankoné Yamsel
DNF   Werner Pfirter Yamaha
DNF   Silvio Grassetti MZ
DNF   Hans Mühlebach MZ
DNF   Mick Grant Yamaha
DNF   Siegried Güttner Yamaha
DNF   Bruno Kneubühler Harley-Davidson
DNF   Klaus Leonhardt Yamaha
DNF   Tony Gruber Yamaha
DNF   Wolfgang Stephan Yamaha
DNF   Peter Hartenstein Yamaha
DNF   Bosse Granath Husqvarna
DNF   Sven-Olof Gunnarsson Yamaha
DNF   Horst Klingebiel Yamaha

250 ccBewerken

In de 250cc-race gingen de drie snelste Yamaha-rijders Hideo Kanaya, Jarno Saarinen en Teuvo Länsivuori lange tijd samen aan de leiding, maar tegen het einde lieten de fabriekscoureurs toch zien wie de sterkste was. Saarinen won met 22 seconden voorsprong op Kanaya, die weer 10 seconden voor Länsivuori finishte.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Jarno Saarinen Yamaha 48' 28" 6 15
2   Hideo Kanaya Yamaha + 21" 8 12
3   Teuvo Länsivuori Yamaha + 32" 2 10
4   Dieter Braun Yamaha + 44" 1 8
5   Börje Jansson Yamaha + 56" 1 6
6   Silvio Grassetti MZ + 1' 02" 9 5
7   Pentti Korhonen Yamaha + 1' 52" 4
8   Walter Villa Yamaha + 2' 00" 2 3
9   Víctor Palomo Yamaha + 2' 04" 2
10   Mick Grant Yamaha + 2' 17" 1 1
11   Peter Stocksiefen Yamaha + 2' 35" 3
12   Eric Offenstadt SHF[1] + 1 ronde
13   Klaus Huber Yamaha + 1 ronde
14   Ryszard Mankiewicz Yamaha + 1 ronde
15   John Lothar Yamaha + 1 ronde
DNF   John Dodds Yamaha
DNF   Walter Rungg Maico
DNF   Oronzo Memola Harley-Davidson
DNF   Matti Salonen Yamaha
DNF   Günter Fischer Yamaha
DNF   Helmut Kassner Yamaha
DNF   Nico van der Zanden Yamaha
DNF   Werner Giger Yamaha
DNF   Rolf Minhoff Yamaha
DNF   János Reisz Yamaha
DNF   Bob Coulter Yamaha
DNF   Harald Merkl Yamaha
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Charlie Dobson Yamaha
DNF   Heinz Kittler Yamaha
DNF   Derek Lee Suzuki
DNF   Horst Pleyer Yamaha
DNF   Siegried Güttner Yamaha
DNF   Herbert Rau Yamaha
DNF   Horst Klingebiel Yamaha

125 ccBewerken

In de 125cc-race reed Andersson net als in de Grand Prix van Oostenrijk van start tot finish aan de leiding, achtervolgd door Ángel Nieto (Morbidelli). Jos Schurgers, met zijn zelfbouw Bridgestone al twee keer uitgevallen, reed in het begin op de derde plaats, maar werd ingehaald door Börje Jansson (Maico) die een slechte start had gehad. Jansson stootte zelfs door naar de tweede plaats, maar zijn uitlaat brak af waardoor hij terugviel naar de zesde plaats. Schurgers kwam voor het eerst dit seizoen aan de finish en pakte dus meteen een podiumplaats.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kent Andersson Yamaha 49' 56" 3 15
2   Angel Nieto Morbidelli + 33" 4 12
3   Jos Schurgers Bridgestone + 1' 08" 2 10
4   Pentti Salonen Yamaha + 1' 59" 7 8
5   Horst Seel Maico + 2' 22" 7 6
6   Börje Jansson Maico + 2' 28" 9 5
7   Paul Eickelberg Maico + 2' 59" 7 4
8   Lothar Mülbert Maico + 3' 02" 3 3
9   Herbert Rittberger Yamaha + 3' 18" 7 2
10   Gottlob Schweikardt Maico + 1 ronde 1
11   János Reisz Yamaha + 1 ronde
12   Josef Kullmer Yamaha + 1 ronde
13   Toni Gruber Maico + 1 ronde
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Eugenio Lazzarini Piovaticci
DNF   Harald Bartol Suzuki
DNF   Matti Salonen Yamaha
DNF   Leif Rossell Maico
DNF   Gert Bender Maico
DNF   Hans-Jürgen Hummel Yamaha
DNF   Peter Frohnmeyer Maico
DNF   Xaver Tschannen Maico
DNF   Oronzo Memola RTM
DNF   Rolf Minhoff Maico
DNF   Günter Fischer Maico
DNF   Walter Rungg Maico
DNF   Ryszard Mankiewicz MZ
DNF   Manfred Kügler Maico
DNF   Herbert Rittberger Yamaha
DNF   Alberto Ieva Malanca
DNF   Michael Fahrmeir Yamaha
DNF   Heinz Kittler Maico

50 ccBewerken

Hoewel Duitsland al de derde Grand Prix op de WK-kalender was, opende deze race het 50 cc-seizoen. De openingsronden waren voor Jan de Vries en Bruno Kneubühler (beiden Van Veen-Kreidler), terwijl Theo Timmer (Jamathi) slechts vierde was achter Ulrich Graf (Kreidler). Timmer had het nadeel dat zijn Jamathi niet optimaal was. Constructeurs Martin Mijwaart en Jan Thiel waren al naar huis om vervangers voor de snelste cilinders, die in de training stuk gegaan waren, te maken (Theo Timmer had maar liefst vijf vastlopers gehad). Theo startte dan ook alleen om in elk geval het startgeld te incasseren en zijn "team" bestond slechts uit zijn verloofde en één monteur. Voor de Kreidlers kwamen de problemen echter juist tijdens de race, toen eerst Kneubühler en daarna de Vries en Graf uitvielen. Timmer gaf zijn leidende positie niet meer uit handen. Henk van Kessel (Kreidler) werd tweede en Wolfgang Gedlich (Kreidler) werd derde.

Uitslag 50 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Theo Timmer Jamathi 38' 01" 1 15
2   Henk van Kessel Kreidler + 23" 4 12
3   Wolfgang Gedlich Kreidler + 33" 5 10
4   Herbert Rittberger Kreidler + 47" 7 8
5   Jürgen Roller Kreidler + 1' 05" 5 6
6   Jan Huberts Kreidler + 1' 07" 1 5
7   Rainer Bratenstein Kreidler + 1' 19" 4 4
8   Kasimir Rapczynski Kreidler + 1' 20" 1 3
9   Juan Bordons Derbi + 1' 46" 2
10   Rolf Blatter Kreidler + 1' 46" 4 1
11   Wolfgang Golembeck Maico + 2' 16" 9
12   Stefan Dörflinger Kreidler + 2' 18" 1
13   Siegfried Lehman Kreidler + 3' 10" 1
14   Walter Däuwel Kreidler + 3' 10" 4
15   Roland Schuster Kreidler + 3' 13" 2
DNF   Jan de Vries Van Veen-Kreidler
DNF   Rudolf Kunz Kreidler
DNF   Gerhard Thurow Kreidler
DNF   Lars Persson Monark
DNF   Bruno Kneubühler Van Veen-Kreidler
DNF   Ulrich Graf Kreidler
DNF   Dieter Gedlich Kreidler
DNF   Otello Buscherini Malanca
DNF   Manfred Kügler Kreidler
DNF   Josef Kullmer Derbi
DNF   Rudi Jourdan Kreidler
DNF   Hans-Jürgen Hummel Kreidler
DNF   Werner Michawitz Kreidler
DNF   Alberto Ieva Malanca

ZijspanklasseBewerken

In de zijspanrace moest Klaus Enders met zijn door Dieter Busch geprepareerde BMW enige ronden lang weer achter de Königs van de gebroeders Gerry en Nick Boret en Jeff Gawley en Peter Sales jagen, maar hij wist ze toch allebei te passeren. Nadat ze enige achterstand hadden opgelopen konden de gebroeders Boret toch weer wat dichterbij komen, maar zowel zij als Jeff Gawley vielen uit. Werner Schwärzel/Karl-Heinz Kleis werden nu tweede, gevolgd door de gebroeders Michel en Serge Vanneste.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Klaus Enders   Ralf Engelhardt Busch-BMW 51' 02" 15
2   Werner Schwärzel   Karl-Heinz Kleis König + 1' 19" 3 12
3   Michel Vanneste   Serge Vanneste BMW 10
4   Heinz Luthringshauser   Hermann Hahn BMW 8
5   Graham Milton   Don Smith BMW 6
6   Hermann Binding   Helmut Fleck BMW 5
7   Otto Haller   Erich Haselbeck BMW 4
8   Karl Venus   Rainer Gundel BMW 3
9   Gustav Pape   Franz Kallenberg BMW 2
10   Fritz Hänzi   Marcel Clerc BMW 1
DNF   Gerry Boret   Nick Boret Renwick-König
DNF   Jeff Gawley   Peter Sales König
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1973
FIM wereldkampioenschap wegrace
25e seizoen (1973)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1973

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1972
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1974
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA