Hoofdmenu openen

De Grand Prix-wegrace der Naties 1954 was de achtste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1954. De races werden verreden op 12 september op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist. De wereldtitels in de 350cc-klasse en de zijspanklasse werden tijdens deze Grand Prix beslist. Voor de 250cc-klasse en de zijspanklasse eindigde het seizoen.

Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 32º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 12 september 1954
Organisator FIM/FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Tweede Vlag van Italië Umberto Masetti
Derde Vlag van Italië Carlo Bandirola
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Tweede Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Derde Vlag van Australië Ken Kavanagh
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler
Tweede Vlag van Italië Romolo Ferri
Derde Vlag van Duitsland Kurt Knopf
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Eerste Vlag van Italië Guido Sala
Tweede Vlag van Italië Tarquinio Provini
Derde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Eerste Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben
Derde Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert

Inhoud

AlgemeenBewerken

De Grand Prix des Nations werd overschaduwd door de dood van Rupert Hollaus tijdens de trainingen. Het team van NSU trok zich meteen terug om - als fabrieksteam - nooit meer terug te keren. De 100.000 toeschouwers zagen in de soloklassen uitsluitend Italiaanse machines winnen. Geoff Duke won zijn vijfde Grand Prix op rij, Guido Sala won de enige Grand Prix van zijn carrière en Wilhelm Noll/Fritz Cron profiteerden van de afwezigheid van Eric Oliver en grepen de zijspantitel.

500cc-klasseBewerken

Dat Geoff Duke de 500cc-race won was inmiddels geen verrassing. Umberto Masetti, die van Gilera slechts één start in het WK kreeg, maakte daarvan optimaal gebruik door tweede te worden. Libero Liberati kwam pas voor de tweede keer aan de start, maar hij had zich van Gilera moeten concentreren op het Italiaans kampioenschap, waarin hij tweede werd.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Geoff Duke Gilera 1:07"32'9 8
2   Umberto Masetti Gilera +16'5 6
3   Carlo Bandirola MV Agusta +1"00'2 4
4   Dickie Dale MV Agusta +1"00'5 3
5   Reg Armstrong Gilera +1"17'6 2
6   Ken Kavanagh Moto Guzzi +1 ronde 1
7   Ray Amm Norton +1 ronde
8   Bill Lomas MV Agusta +1 ronde
9   Fergus Anderson Moto Guzzi +1 ronde
10   Luigi Taveri MV Agusta +1 ronde
11   Jack Brett Norton +1 ronde
12   Nello Pagani MV Agusta +1 ronde
13   Walter Zeller BMW +1 ronde
14   Tito Forconi Gilera +3 ronden
n.c.   Paolo Campanelli Gilera +7 ronden
n.c.   Lodovico Facchinelli Gilera +9 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Ahearn Norton
  Georg Braun Horex
  Francis Flahout Norton
  Georges Burgraff Norton
  Pierre Monneret Gilera
  Alano Montanari Moto Guzzi
  Antonio Ronchei Norton
  Dante Bianchi Moto Guzzi
  Dino Fagiolini Moto Guzzi
  Enrico Galante Norton
  Francesco Guglielminetti Norton
  Libero Liberati Gilera
  Rod Coleman AJS

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Gordon Laing (†) Norton Overleden[1]
  Keith Campbell Norton
  Auguste Goffin Norton
  Léon Martin Gilera
  Jacques Collot Norton
  Bob Matthews Norton
  Bob McIntyre AJS
  Cyril Julian Norton
  Derek Farrant AJS
  Harold Clark Norton
  Tommy Wood Norton
  Alfredo Milani Gilera
  Peter Murphy Matchless
  Rudy Allison Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Geoff Duke (wereldkampioen) Gilera 40 (46)
2   Ray Amm Norton 20
3   Reg Armstrong Gilera 13
4   Ken Kavanagh Moto Guzzi 10
5   Fergus Anderson Moto Guzzi 8
  Pierre Monneret Gilera
  Jack Brett Norton
  Carlo Bandirola MV Agusta
10   Alfredo Milani Gilera 6
  Umberto Masetti Gilera

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc-klasseBewerken

Na de GP van Zwitserland konden de eerste tien in de WK-stand (theoretisch) nog wereldkampioen worden, maar nu Fergus Anderson zijn vierde Grand Prix won kwam aan alle onzekerheid een einde. Tweede man in de stand Rod Coleman viel door een gescheurde benzinetank uit en Ray Amm werd slechts vijfde. Daarom kon Anderson zich al wereldkampioen noemen.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Fergus Anderson Moto Guzzi 55"25'7 8
2   Enrico Lorenzetti Moto Guzzi +0'5 6
3   Ken Kavanagh Moto Guzzi +0'6 4
4   Duilio Agostini Moto Guzzi +1'0 3
5   Ray Amm Norton +5'6 2
6   Jack Brett Norton +7'0 1
7   Arthur Wheeler AJS +8'2
8   Luigi Taveri Norton +2 ronden
9   H. Barri AJS +2 ronden
10   Erwin Aldinger Schnell-Horex +2 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hans Haldemann Norton
  Kurt Knopf AJS
  Rod Coleman AJS Gescheurde tank
  Jack Ahearn Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  John Grace Norton
  Gordon Laing (†) Norton Overleden[1]
  Maurice Quincey Norton
  Auguste Goffin Norton
  Firmin Dauwe Norton
  Georg Braun Schnell-Horex
  Karl Hofmann DKW
  Siegfried Wünsche DKW
  Jacques Collot Norton
  Pierre Monneret AJS
  Bob Keeler Norton
  Bob Matthews Velocette
  Bob McIntyre AJS
  Derek Farrant AJS
  John Clark AJS
  Peter Davey Norton
  Alano Montanari Moto Guzzi
  Barry Stormont BSA
  Leo Simpson AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Fergus Anderson (wereldkampioen) Moto Guzzi 30
2   Ray Amm Norton 22
3   Rod Coleman AJS 20
4   Ken Kavanagh Moto Guzzi 18
5   Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 15
6   Jack Brett Norton 14
7   Leo Simpson AJS 9
  Bob McIntyre AJS
9   Pierre Monneret AJS 8
10   Derek Farrant AJS 6
  Auguste Goffin Norton

250cc-klasseBewerken

De 250cc-klasse werd getekend door het ontbreken van het hele fabrieksteam van NSU, maar het fabrieksteam van Moto Guzzi kon nog steeds niet echt indruk maken. De race werd gewonnen door privérijder Arthur Wheeler en op de derde plaats eindigde Kurt Knopf met een NSU-productieracer. In de stand van het wereldkampioenschap veranderde dan ook niet veel, want NSU was zo oppermachtig geweest dat Werner Haas, de verongelukte Rupert Hollaus en HP Müller onbedreigd de eerste drie plaatsten bleven bezetten.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Arthur Wheeler Moto Guzzi 50"51'3 8
2   Romolo Ferri Moto Guzzi +7'0 6
3   Kurt Knopf NSU +50'8 4
4   Roberto Colombo Moto Guzzi +53'1 3
5   Tommy Wood Moto Guzzi +1"29'4 2
6   Angelo Marelli Moto Guzzi +2"21'4 1
7   Ermanno Ozino Moto Guzzi +2"21'4
8   Guido Paciocca Moto Guzzi +2"21'9
9   Dino Fagiolini Moto Guzzi +2 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Georg Braun NSU Afgebroken uitlaat
  Guido Sala Onbekend
  Adelmo Mandolini Moto Guzzi Losse achterwielbout
  Lanfranco Baviera Moto Guzzi

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Werner Haas (wereldkampioen) NSU Teambeleid[2]
  Rupert Hollaus (†) NSU Overleden
  Hermann Paul Müller NSU Teambeleid[2]
  Hans Baltisberger NSU Teambeleid[2]
  Helmut Hallmeier Adler
  Reg Armstrong NSU Teambeleid[2]
  Ken Kavanagh Moto Guzzi
  Luigi Taveri Moto Guzzi
  Walter Reichert NSU
  Fergus Anderson Moto Guzzi
  John Horne Rudge
  Walter Vogel Adler
  Bob Geeson REG

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Werner Haas (wereldkampioen) NSU 32 (40)
2   Rupert Hollaus (†) NSU 26 (30)
3   Hermann Paul Müller NSU 17 (19)
4   Arthur Wheeler Moto Guzzi 15
5   Hans Baltisberger NSU 14
6   Georg Braun NSU 6
  Romolo Ferri Moto Guzzi
8   Roberto Colombo Moto Guzzi 5
9   Reg Armstrong NSU 4
  Helmut Hallmeier Adler
  Tommy Wood Moto Guzzi
  Kurt Knopf NSU

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasseBewerken

Zonder deelname van het fabrieksteam van NSU leek het niet meer dan logisch dan dat de gevestigde orde van MV Agusta de punten zou verdelen. Dat lukte echter niet: Roberto Colombo, Angelo Copeta, Nello Pagani en Cecil Sandford haalden de finish niet en Carlo Ubbiali werd slechts derde achter de privérijder Guido Sala en de nieuwe fabrieksrijder van Mondial Tarquinio Provini. Vooral de tweede plaats van Provini was opvallend: hij gebruikte een Mondial 125 Bialbero, een machine waarmee in het hele seizoen nog geen punt gescoord was, maar die door Alfonso Druisiani grondig herzien was. De wereldtitel was echter al eerder beslist. Rupert Hollaus was postuum wereldkampioen.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Guido Sala MV Agusta 41"16'4 8
2   Tarquinio Provini Mondial +50'4 6
3   Carlo Ubbiali MV Agusta +56'4 4
4   Massimo Genevini MV Agusta +2 ronden 3
5   Franco Bertoni MV Agusta +2 ronden 2
6   Willi Scheidhauer MV Agusta +2 ronden 1
7   Gerrit Dupont MV Agusta +3 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Roberto Colombo MV Agusta
  Angelo Copeta MV Agusta
  Nello Pagani MV Agusta
  René Bétemps Onbekend
  Cecil Sandford MV Agusta

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Rupert Hollaus (†) NSU Overleden
  Hans Baltisberger NSU Teambeleid[2]
  Hermann Paul Müller NSU Teambeleid[2]
  Karl Lottes MV Agusta
  Werner Haas NSU Teambeleid[2]
  Arturo Paragues Lube
  Gabriel Corsín MV Agusta
  José Antonio Elizalde Montesa
  Juan Bertran Montesa
  Brian Purslow MV Agusta
  Ivor Lloyd MV Agusta

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Rupert Hollaus (†) (wereldkampioen) NSU 32
2   Carlo Ubbiali MV Agusta 18
3   Hermann Paul Müller NSU 15
4   Werner Haas NSU 11
5   Hans Baltisberger NSU 10
6   Cecil Sandford MV Agusta 8
  Guido Sala MV Agusta
8   Tarquinio Provini Mondial 6
9   Massimo Genevini MV Agusta 3
10   Ivor Lloyd MV Agusta 2
  Karl Lottes MV Agusta
  Franco Bertoni MV Agusta

ZijspanklasseBewerken

Bij aanvang van de Italiaanse GP stonden Wilhelm Noll/Fritz Cron en Eric Oliver/Les Nutt samen aan de leiding van het WK, maar Oliver had waarschijnlijk nog veel last van zijn in juli gebroken arm en kwam niet aan de start. Een punt was dus voor Noll/Cron voldoende om wereldkampioen te worden. Ze wonnen de race voor Oliver's stalgenoten Cyril Smith/Stanley Dibben en haalden daarmee de eerste van negentien wereldtitels voor BMW binnen. Willi Faust/Karl Remmert werden derde. Ook Jacques Drion was inmiddels van Norton overgestapt op BMW, en hij werd met Inge Stoll in het zijspan vierde.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW 40"19'7 8
2   Cyril Smith   Stanley Dibben Norton-Watsonian +54'9 6
3   Willi Faust   Karl Remmert BMW +2"06'2 4
4   Jacques Drion   Inge Stoll-Laforge BMW +2"06'3 3
5   Fritz Hillebrand   Manfred Grunwald BMW +1 ronde 2
6   René Bétemps   André Drivet Norton +1 ronde 1
7   Albino Milani   Giuseppe Pizzocri Gilera +1 ronde
8   Edgar Strub   J. von Arx Norton +1 ronde
9   Luigi Marcelli   Spartaco Ricci Norton +2 ronden

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Eric Oliver   Les Nutt Norton-Watsonian Blessure[3]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Ernst Kussin   Franz Steidel Norton
  Julien Deronne   Jules Nies Norton
  Hans Haldemann   Luigi Taveri Norton
  Loni Neußner   Werner Öxner Norton
  Otto Schmid   Otto Kölle Norton
  Walter Schneider   Hans Strauß BMW
  Bill Boddice   John Pirie Norton

Top tien eindstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Wilhelm Noll   Fritz Cron BMW 30 (38)
2   Eric Oliver   Les Nutt Norton-Watsonian 26
3   Cyril Smith   Stanley Dibben Norton-Watsonian 22 (26)
4   Walter Schneider   Hans Strauß BMW 14 (16)
5   Fritz Hillebrand   Manfred Grunwald BMW 14
6   Willi Faust   Karl Remmert BMW 8
7   Jacques Drion   Inge Stoll-Laforge Norton / BMW 6
8   Otto Schmid   Otto Kölle Norton 3
9   Loni Neußner   Werner Öxner Norton 2
10   Bill Boddice   John Pirie Norton 1
  Julien Deronne   Jules Nies Norton
  Ernst Kussin   Franz Steidel Norton
  Hans Haldemann   Luigi Taveri Norton
  René Bétemps   André Drivet Norton

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

TriviaBewerken

Nasleep van de dood van Rupert HollausBewerken

De dood van Hollaus had grote gevolgen voor de motorsport: de vraag rees of de veiligheid wel gediend was met de druppelstroomlijn, die de snelheid verhoogde maar ook het sturen en remmen bemoeilijkte. Enkele jaren later werd ze verboden. NSU, in 1953 én 1954 dubbelkampioen in de 125- en de 250cc-klasse stapte onmiddellijk uit de racerij. De Rennfox en de Rennmax verdwenen van de circuits. Er werd nog wel geracet met de NSU Sportmax, maar die was buiten de fabriek ontwikkeld en gebouwd door Karl Kleinbach.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1954
FIM wereldkampioenschap wegrace
6e seizoen (1954)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1954

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1953
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1955
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT