Hoofdmenu openen

De Grand Prix-wegrace der Naties 1968 was de tiende en voor bijna alle klassen laatste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1968. De races werden verreden op 15 september 1968 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. De 50cc-klasse en de zijspanklasse kwamen niet aan de start. De wereldtitel in de 250cc-klasse werd hier beslist. De overige wereldtitels in de soloklassen waren al eerder beslist.

Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 46º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 15 september 1968
Organisator FIM / FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Italië Angelo Bergamonti
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Italië Silvio Grassetti
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt

AlgemeenBewerken

De Grand Prix des Nations trok weinig publiek als gevolg van het zeer slechte weer. Dat resulteerde in veel valpartijen, zowel in de trainingen als tijdens de races. De geplande race in de zijspanklasse was "op last van de overheid" afgelast. De titelstrijd in de 250cc-klasse eindigde spectaculair omdat Phil Read en Bill Ivy precies gelijk eindigden, met evenveel punten, evenveel overwinningen en evenveel tweede plaatsen. De totaaltijd van de races waarin ze allebei gefinisht waren bracht uitkomst. De uitkomst van deze race was essentieel omdat kort tevoren bekend was geworden dat de Grand Prix van Japan niet zou doorgaan. Het natte circuit was nog een extra glad door de rubber en olie die waren achtergelaten na de Formule 1-Grand Prix een week eerder.

500cc-klasseBewerken

Graaf Domenico Agusta bood Mike Hailwood zijn racers aan voor de 350- en de 500cc-race. Kort voor de zaterdagtraining kwam Agusta aan Hailwood melden dat hij Giacomo Agostini wel beide races moest laten winnen. Dat zinde Hailwood niet en hij stapte onmiddellijk naar Benelli, dat hem een maand eerder al haar machines had aangeboden. Hij kreeg direct de verbeterde Benelli 500 4C waarmee hij meteen tijden reed die niet ver van die van Agostini af lagen. In de race was Hailwoods dreiging echter snel voorbij. Hij kon een ronde lang dicht bij Agostini blijven, maar in de tweede ronde gleed hij weg en omdat Agostini al te ver weg was gaf hij de race op. De eer van Benelli moest verdedigd worden door Renzo Pasolini, die dat niet eens slecht deed. Hij bracht zijn overslaande motor als tweede over de streep met slechts 35 seconden achterstand. Angelo Bergamonti werd met de tweecilinder Paton derde. Peter Williams lag lang vierde, maar moest tot twee keer toe naar de pit om zijn losgetrilde tank vast te laten zetten. Hij eindigde als negende.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 1:07"44'6 8
2   Renzo Pasolini Benelli +34'6 6
3   Angelo Bergamonti Hannah-Paton +2 ronden 4
4   Alberto Pagani LinTo +4 ronden 3
5   Silvano Bertarelli Paton +4 ronden 2
6   Kel Carruthers Norton +4 ronden 1
7   Rodney Gould Norton +4 ronden
8   John Dodds Norton +4 ronden
9   Peter Williams Arter-Matchless +5 ronden
10   Ron Chandler Seeley +5 ronden
11   Walter Scheimann Norton +5 ronden
12   Paolo Campanelli Matchless +6 ronden
13   Gianfranco Domeniconi Norton +6 ronden
14   Paul Eickelberg Norton +7 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay McIntyre-Matchless
  Gyula Marsovszky Matchless
  Bohumil Staša ČZ
  Bill Smith Paton
  Billie Nelson Hannah-Paton
  Dan Shorey Norton
  Derek Woodman Seeley-Norton
  Godfrey Nash Norton
  Mike Hailwood Benelli Val
  Rex Butcher Norton
  Benedetto Zambotti Bianchi
  Emanuele Maugliani Norton
  Franco Trabalzini Norton
  Gilberto Milani LinTo
  Giovanni Perrone Matchless
  Vasco Loro Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Randle Petty-Norton
  Bernie Lund Matchless
  Brian Ball Seeley
  John Cooper Seeley-Norton
  John Hartle (†) Cowles-Métisse-Matchless Overleden[1]
  Percy Tait Triumph
  Rob Fitton Norton
  Nikolaj Sevast'ânov Vostok

Top tien eindstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 48 (80)
2   Jack Findlay McIntyre-Matchless 34 (36)
3   Gyula Marsovszky Matchless 10
4   Rob Fitton Norton 9
  Alberto Pagani Linto
6   Peter Williams Arter-Matchless 9
7   Derek Woodman Seeley-Norton 8
8   John Cooper Seeley-Norton 8
9   Dan Shorey Norton 7
10   Angelo Bergamonti Hannah-Paton 7

350cc-klasseBewerken

In Monza was de 350cc-race al net zo saai als de eerder gereden 500cc-wedstrijd. Giacomo Agostini werd slechts heel even bedreigd door de Benelli 350 4C van Renzo Pasolini, die echter in de derde ronde viel. Paso kon nog wel verder rijden, maar werd net als in de 500cc-race tweede. De derde plaats was voor Pasolini's teamgenoot Silvio Grassetti die last had van een overslaande motor. Jack Finlay had zijn Aermacchi ingeruild voor een bijna twee keer zo sterke Yamaha TR 1, maar hij viel uit door een val. Dat overkwam ook Kel Carruthers, die een fabrieks-Aermacchi Ala d'Oro 350 had gekregen.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 54"26'2 8
2   Renzo Pasolini Benelli +47'9 6
3   Silvio Grassetti Benelli +1 ronde 4
4   Bohumil Staša ČZ +2 ronden 3
5   Bruno Spaggiari Ducati +2 ronden 2
6   František Šťastný Jawa +3 ronden 1
7   Peter Williams AJS +3 ronden
8   Brian Steenson Aermacchi +3 ronden
9   Rex Butcher Kawasaki +3 ronden
10   P. Lentini Aermacchi +3 ronden
11   Dieter Braun Aermacchi +4 ronden
12   Derek Woodman Métisse-Aermacchi +5 ronden
13   Roberto Patrignani Aermacchi +5 ronden

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Kel Carruthers Aermacchi Val
  Angelo Bergamonti Hannah-Paton Ontsteking
  Ginger Molloy Bultaco Val

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Jack Findlay Yamaha
  Heinz Rosner MZ
  Karl Hoppe AJS
  Bill Smith Honda
  Billie Nelson Norton
  Dan Shorey Norton
  Dave Simmonds Kawasaki
  John Cooper Seeley
  Gilberto Milani Aermacchi

Top tien eindstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 32 (56)
2   Renzo Pasolini Benelli 18
3   Kel Carruthers Drixton-Aermacchi / Métisse-Aermacchi / Aermacchi 17
4   Heinz Rosner MZ 12
5   Ginger Molloy Bultaco 12
6   Derek Woodman Métisse-Aermacchi 9
7   František Šťastný Jawa 8
8   Bohumil Staša ČZ 7
9   Bill Smith Honda 4
  Gilberto Milani Aermacchi
  Brian Steenson Aermacchi
  Silvio Grassetti Benelli

250cc-klasseBewerken

Al vóór de race in Monza werd wel officieel bekendgemaakt dat Japan niet door zou gaan. Phil Read won in Monza en Bill Ivy werd tweede. Daardoor stonden ze in punten gelijk op de eerste plaats van het kampioenschap. Ze hadden allebei ook vijf onverwinningen en de stand moest worden bepaald door de racetijden van de wedstrijden waarin ze allebei gefinisht waren bij elkaar op te tellen. Dat waren de wedstrijden in Assen, de Sachsenring, Brno, en Monza. Ivy had die gereden in een totaaltijd van 3 uur, 17 minuten en 29,2 seconden, Read in 3 uur, 15 minuten en 22,9 seconden. Ivy kwam 2 minuten en 5,3 seconden te kort voor de wereldtitel. Net als Giacomo Agostini was Phil Read nu ook tweevoudig wereldkampioen in 1968. Yamaha was daar echter niet van gediend: Read had teamorders aan zijn laars gelapt door de titel van Ivy af te snoepen. Hij zou nooit meer steun krijgen van Yamaha.

 
In Assen was alles nog koek en ei tussen Bill Ivy en Phil Read, maar Read "stal" Ivy's 250cc-titel terwijl Ivy hem wel geholpen had om 125cc-kampioen te worden.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Phil Read Yamaha 42"35'4 8
2   Bill Ivy Yamaha +1"51'0 6
3   Santiago Herrero Ossa +1 ronde 4
4   Gordon Keith Yamaha +1 ronde 3
5   Jack Findlay Yamaha +2 ronden 2
6   Rex Butcher Suzuki +2 ronden 1
7   Heinz Rosner MZ +2 ronden
8   Ginger Molloy Bultaco +2 ronden
9   Lothar John Suzuki +3 ronden
10   Luciano Spinello Bultaco +3 ronden
11   Walter Villa Montesa +4 ronden
12   László Szabó MZ +4 ronden
13   Paul Eickelberg Aermacchi +4 ronden
14   Bill Smith Yamaha +4 ronden

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Jack Findlay Aermacchi
  Kel Carruthers Aermacchi
  Frank Perris Suzuki
  Gyula Marsovszky Bultaco
  Carlos Giró Ossa
  Carlos Rocamora Bultaco
  Brian Steenson Aermacchi
  Malcolm Uphill Suzuki
  Rodney Gould Bultaco-Yamaha
  Gilberto Milani Aermacchi
  Renzo Pasolini Benelli
  Kent Andersson Yamaha

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Phil Read Yamaha 46 (52)
2   Bill Ivy Yamaha 46 (52)
3   Heinz Rosner MZ 32 (39)
4   Rodney Gould Bultaco-Yamaha 21 (25)
5   Ginger Molloy Bultaco 19
6   Renzo Pasolini Benelli 10
7   Santiago Herrero Ossa 8
8   Kent Andersson Yamaha 6
9   Malcolm Uphill Suzuki 5
  László Szabó MZ

125cc-klasseBewerken

In Monza ging Phil Read lang aan de leiding met Bill Ivy aan zijn achterwiel, tot Read een strobaal raakte en viel. Zijn viercilinder liep daarna soms op één, soms op twee cilinders en de laatste 200 meter moest Read zelfs duwen, maar hij werd toch nog tweede vóór Hans Georg Anscheidt met de Suzuki.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Bill Ivy Yamaha 36"23'3 8
2   Phil Read Yamaha +6"18'5 6
3   Hans Georg Anscheidt Suzuki +1 ronde 4
4   Dave Simmonds Kawasaki +1 ronde 3
5   László Szabó MZ +1 ronde 2
6   Dieter Braun Neckermann-MZ +1 ronde 1
7   Francesco Villa Villa +1 ronde
8   Lothar John MZ +2 ronden
9   János Reisz MZ +2 ronden
10   Ginger Molloy Bultaco +2 ronden
11   Salvador Cañellas Bultaco +2 ronden
12   Kel Carruthers Honda +2 ronden
13   Kent Andersson MZ +2 ronden
14   Alberto Pagani Aermacchi +2 ronden
15   Walter Scheimann Honda

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Heinz Rosner MZ

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Friedhelm Kohlar MZ
  Günter Bartusch MZ
  Hartmut Bischoff MZ
  Jürgen Lenk MZ
  Thomas Heuschkel MZ
  Siegfried Möhringer Neckermann-MZ
  Pedro Álvarez Bultaco
  Steve Murray Honda
  Tommy Robb Bultaco
  Giuseppe Visenzi Montesa
  Jan Huberts MZ
  Gordon Keith Montesa

Top tien eindstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Phil Read Yamaha 40 (60)
2   Bill Ivy Yamaha 34
3   Ginger Molloy Bultaco 15
4   Heinz Rosner MZ 12
5   Salvador Cañellas Bultaco 11
6   László Szabó MZ 11
7   Dieter Braun Neckermann-MZ 11
8   Hans Georg Anscheidt Suzuki 10
9   Günter Bartusch MZ 8
10   Kel Carruthers Honda 6
Vorige race:
Ulster Grand Prix 1968
FIM wereldkampioenschap wegrace
20e seizoen (1968)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1967
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1969
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT