Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1979

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1979 was de dertiende en laatste[1] race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1979. De races werden verreden op 2 september 1979 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. Tijdens deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 50cc-klasse en de 500cc-klasse beslist.

Circuit Bugatti
Officiële naam Championnat du Monde, Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 2 september 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Italië Virginio Ferrari
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
350 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Eric Saul
Eerste Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
Tweede Vlag van Zwitserland Roland Freymond
Derde Vlag van Italië Walter Villa
250 cc
Poleposition Vlag van Australië Gregg Hansford
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Australië Gregg Hansford
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Derde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Zwitserland Rolf Blatter
Zijspan B2B
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Zwitserland Bruno Holzer/Vlag van Zwitserland Karl Meierhans
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres

Inhoud

500 ccBewerken

Hoewel de Honda NR 500's na de afgang in Silverstone vernieuwd waren, konden Mick Grant en Takazumi Katayama zich niet kwalificeren voor de Franse Grand Prix. Ze moesten na de opwarmronde het veld ruimen[2], maar weigerden dit aanvankelijk, waardoor de start vertraagd werd. De eerste acht rijders die zich wel gekwalificeerden, hadden tijden binnen één seconde gereden. Virginio Ferrari had nog een theoretische kans op de wereldtitel, maar dan moest hij deze race winnen en mocht Kenny Roberts niet meer dan 1 punt scoren. Na de start ging Boet van Dulmen op kop, gevolgd door Wil Hartog, Barry Sheene, Kenny Roberts, Virginio Ferrari, Franco Uncini en Randy Mamola. Hartog nam al binnen een halve ronde de leiding over, terwijl van Dulmen in de tweede ronde te veel risico nam en viel. Aan de leiding van de race bleven de posities voortdurend wisselen. Sheene reed een aantal ronden op kop, daarna Ferrari, opnieuw Sheene en Hartog. Kenny Roberts was in gevecht met Randy Mamola, maar reed (naar eigen zeggen) in de eerste ronden verkrampt uit angst om te vallen. In de 13e ronde viel Virginio Ferrari toen hij Johnny Cecotto buitenom wilde passeren. Hij raakte ernstig geblesseerd en zijn Suzuki was afgeschreven. Dit was het moment dat Kenny Roberts voor de tweede keer wereldkampioen werd. Sheene en Hartog streden intussen om de leiding, gevolgd door Roberts en Mamola tot de eerste achterblijvers in zicht kwamen. Bij het passeren wist Roberts de kop te nemen, maar drie ronden later nam Sheene die weer over. In de laatste ronde raakten Roberts en Sheene elkaar bij het passeren van een achterblijver, waarvan Sheene profiteerde door te winnen en ook Mamola kon Roberts voorbij om tweede te worden. Wil Hartog viel uit door een kapot krukaslager, maar werd als achttiende geklasseerd.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Barry Sheene Suzuki 48' 06" 80 15
2   Randy Mamola Suzuki +2" 40 12
3   Kenny Roberts Yamaha +13" 89 10
4   Franco Uncini Suzuki +19" 71 8
5   Johnny Cecotto Yamaha +20" 02 6
6   Philippe Coulon Suzuki +20" 66 5
7   Steve Parrish Suzuki +56" 32 4
8   Michel Rougerie Suzuki +1' 14" 07 3
9   John Woodley Suzuki +1 ronde 2
10   Peter Sjöström Suzuki +1 ronde 1
11   Seppo Rossi Suzuki +1 ronde
12   Henk de Vries Suzuki +1 ronde
13   Hervé Guilleux BUT +1 ronde
14   Gianni Rolando Suzuki +2 ronden
15   Roberto Pietri Suzuki +2 ronden
16   Gerhard Vogt Suzuki +2 ronden
17   Alain Röthlisberger Suzuki +3 ronden
18   Wil Hartog Suzuki +7 ronden
19   Willem Zoet Suzuki +7 ronden
20   Michel Rastel Suzuki +8 ronden
DNF   Gustav Reiner Suzuki
DNF   Giovanni Pelletier Suzuki
DNF   Josef Hage Suzuki
DNF   Lennart Bäckström Suzuki
DNF   Max Wiener Suzuki
DNF   Carlo Perugini Suzuki
DNF   Børge Nielsen Suzuki
DNF   Virginio Ferrari Suzuki val
DNF   Dennis Ireland Suzuki
DNF   Franck Gross Suzuki
DNF   Boet van Dulmen Suzuki val
DNF   Graziano Rossi Morbidelli
DNF   Sergio Pellandini Suzuki
DNF   Marco Lucchinelli Suzuki
DNQ   Mick Grant Honda
DNQ   Takazumi Katayama Honda
DNQ   Carlos de San Antonio Suzuki
DNQ   Kenny Blake Yamaha
DNQ   Bo Granath Yamaha
DNQ   Wong-Kwong King Suzuki

350 ccBewerken

Na de natte 50cc-race in Frankrijk droogde het op en de 350cc-rijders besloten slicks te monteren, maar de baan bleef nat. De wereldtitel was al beslist, maar er was nog strijd om de tweede plaats tussen Patrick Fernandez en Gregg Hansford. Eric Saul nam na de start de leiding, maar riskeerde te veel op de natte baan en viel. Fernandez kwam nu aan de leiding voor Kork Ballington en Hansford. De baan bleef half nat en daardoor gleed ook Hansford weg bij een inhaalpoging. De beide overgebleven koplopers werden ingelopen door een flinke groep achtervolgers, waarvan er veel door machinepech stilvielen. Toen het ineens ging regenen begon de machine van Ballington te stotteren waardoor hij een aantal posities verloor. Roland Freymond werd nu tweede voor Walter Villa, die derde werd ondanks een klein schuivertje in de regen.

Uitslag van 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Patrick Fernandez Yamaha 48' 12" 0 15
2   Roland Freymond Yamaha +5" 1 12
3   Walter Villa Yamaha +17" 0 10
4   Hervé Guilleux BUT-Yamaha +21" 8 8
5   Kork Ballington Kawasaki +46" 0 6
6   Michel Rougerie Bimota-Yamaha +1' 14" 8 5
7   Paolo Pileri RTM +1' 30" 6 4
8   Jeffrey Sayle Yamaha +1 ronde 3
9   Joey Dunlop Yamaha +1 ronde 2
10   Alan North Yamaha +1 ronde 1
11   Olivier Chevallier Yamaha +1 ronde
12   Tony Head Yamaha +1 ronde
13   Jean-Marc Toffolo Armstrong +2 ronden
14   Sauro Pazzaglia Yamaha +3 ronden
15   Massimo Matteoni Yamaha +5 ronden
16   Patrick Pons Yamaha +7 ronden
DNF   Sadao Asami Yamaha
DNF   Jon Ekerold Yamaha
DNF   Toni Mang Kawasaki
DNF   Michel Frutschi Yamaha
DNF   Jacques Bolle Yamaha
DNF   Eduard Stöllinger Kawasaki
DNF   Eric Saul Adriatica-Yamaha val
DNF   Bengt Elgh Yamaha
DNF   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   Pekka Nurmi Yamaha
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Gregg Hansford Kawasaki val
DNF   Pentti Korhonen Yamaha
DNF   Etienne Geeraerdt Yamaha
DNF   Richard Hubin Yamaha
DNF   Murray Sayle Yamaha
DNF   Christian Estrosi Kawasaki
DNF   Max Wiener Yamaha
DNF   Graeme McGregor Yamaha
DNF   Åke Grahn Yamaha
DNS   Patrick de Radiguès Yamaha
DNQ   Arturo Venanzi Yamaha
DNQ   Alain Béraud Yamaha
DNQ   Pierre Tocco Yamaha
DNQ   Barry Woodland Yamaha
DNQ   Hubert Rigal Yamaha

250 ccBewerken

In de 250cc-race in Frankrijk nam Kork Ballington al vroeg de leiding, voor Gregg Hansford. Achter hen kwam een groep aangevoerd door Graziano Rossi, die echter door een val werd uitgeschakeld. Patrick Fernandez had een slechte start, maar wist zich door het veld naar voren te werken om derde te worden.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 41' 52" 60 15
2   Gregg Hansford Kawasaki +26" 57 12
3   Patrick Fernandez Yamaha +40" 14 10
4   Randy Mamola Yamaha +52" 22 8
5   Toni Mang Kawasaki +52" 86 6
6   Jean-François Baldé Kawasaki +55" 21 5
7   Eric Saul Adriatica +55" 54 4
8   Olivier Chevallier Yamaha +1' 12" 86 3
9   Richard Hubin Yamaha +1' 23" 90 2
10   Roland Freymond Yamaha +1' 24" 18 1
11   Raymond Roche Yamaha +1' 31" 96
12   Jean Lafond Yamaha +1' 47" 00
13   Sauro Pazzaglia Yamaha +1 ronde
14   Eduard Stöllinger Kawasaki +1 ronde
15   Alan North Yamaha +1 ronde
16   Jean-Jacques Peyre Yamaha +1 ronde
17   Lennart Bäckström Yamaha +1 ronde
18   Christian Berthod Yamaha +1 ronde
19   Barry Woodland Yamaha +1 ronde
20   Murray Sayle Yamaha +3 ronden
21   Walter Villa Yamaha +6 ronden
DNF   Sadao Asami Yamaha
DNF   Jon Ekerold Yamaha
DNF   Guy Bertin Yamaha
DNF   Christian Estrosi Kawasaki
DNF   Hans Müller Yamaha
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Philippe Barbera Yamaha
DNF   Jacques Bolle Yamaha
DNF   Eilert Lundstedt Yamaha
DNF   René Delaby Yamaha
DNF   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   Graziano Rossi Morbidelli val
DNF   Graeme McGregor Yamaha
DNF   Tony Head Yamaha
DNS   Paolo Pileri Yamaha
DNQ   Philippe Roussel Yamaha
DNQ   Jeffrey Sayle Yamaha
DNQ   Pierre-Etienne Samin Yamaha
DNQ   Bengt Elgh Yamaha
DNQ   Åke Grahn Yamaha
DNQ   Josef Hage Yamaha
DNQ   Clive Horton Yamaha
DNQ   Pentti Korhonen Yamaha

125 ccBewerken

Ángel Nieto had bewust de GP van Tsjecho-Slowakije laten schieten om zijn zestigse WK-overwinning in Frankrijk te kunnen vieren. Hij moest echter afrekenen met Guy Bertin, die in Brno zijn eerste GP-overwinning gevierd had, tevens de eerste overwinning voor Motobécane en daarmee ook voor een Frans merk. Bertin en Nieto namen meteen afstand van Bruno Kneubühler, die even later ook werd gepasseerd door het vechtende duo Ricardo Tormo/Pier Paolo Bianchi. Pas in de laatste bocht werd de strijd om de overwinning beslist. Nieto had de leiding, maar Bertin reed op de ideale lijn, waardoor Nieto te krap moest sturen en viel. Nu werd Tormo tweede en Bianchi derde. Nieto werd als vijftiende met een ronde achterstand geklasseerd.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Guy Bertin Motobécane 40' 59" 4 15
2   Ricardo Tormo Bultaco +14" 9 12
3   Pier Paolo Bianchi Minarelli +15" 4 10
4   Bruno Kneubühler MBA +19" 0 8
5   Thierry Noblesse Morbidelli +27" 5 6
6   Hans Müller MBA Elit +32" 4 5
7   Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +39" 3 4
8   Maurizio Massimiani MBA +39" 5 3
9   August Auinger Morbidelli +40" 9 2
10   Stefan Dörflinger Morbidelli +1' 10" 1 1
11   Clive Horton Morbidelli +1' 16" 5
12   Marc-Anton Constantin Morbidelli +1' 23" 0
13   Paul Bordes Morbidelli +1 ronde
14   Pierluigi Aldrovandi MBA +1 ronde
15   Ángel Nieto Minarelli +1 ronde
16   Jean-Claude Selini MBA +1 ronde
17   Marcelino García Morbidelli +1 ronde
18   Alain Isabelli MBA +1 ronde
DNF   Peter Looijesteijn MBA val
DNF   François Granon Morbidelli
DNF   Gianpaolo Marchetti MBA
DNF   René Rénier Morbidelli
DNF   Michel Galbit Morbidelli
DNF   Matti Kinnunen MBA
DNF   Eugenio Lazzarini Morbidelli
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA
DNF   Henk van Kessel AGV Condor
DNF   Harald Bartol Morbidelli
DNF   Gert Bender Bender
DNF   Patrick Hérouard Morbidelli
DNF   Johnny Wickström Morbidelli
DNF   Patrick Plisson Morbidelli
DNF   Rolf Blatter Morbidelli
DNF   Theo Timmer MBA
DNF   Walter Koschine Fantic
DNQ   Stefan Jansen Morbidelli
DNQ   Jan Huberts MBA
DNQ   Daniel Meyer Morbidelli
DNQ   Yves Dupont Morbidelli
DNQ   Claude Gorry Morbidelli
DNQ   Reiner Koster MBA
DNQ   Chris Baert Morbidelli

50 ccBewerken

Voor de start van de laatste 50cc-race in Frankrijk konden nog twee rijders wereldkampioen worden: Eugenio Lazzarini had 60 punten, Rolf Blatter 52. Hoewel Claudio Lusuardi de kopstart nam, werd hij meteen op de hielen gezeten door Blatter en Lazzarini. Lusuardi viel met pech uit en Lazzarini nam de leiding in de race, gevolgd door Blatter en Henk van Kessel, die belaagd werd door Stefan Dörflinger. Van Kessel moest erg veel risico's nemen op de natte baan en besloot te kiezen voor de vierde plaats, die hij ook vast wist te houden. Dörflinger wist door te stoten naar de tweede plaats, achter Lazzarini, die nu wereldkampioen was, en voor Blatter.

Uitslag 50 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Eugenio Lazzarini Kreidler 32' 40" 8 15
2   Stefan Dörflinger Kreidler +9' 8 12
3   Rolf Blatter Kreidler +20" 2 10
4   Henk van Kessel Sparta +24" 3 8
5   Reiner Scheidhauer Kreidler +1' 06" 0 6
6   Jacky Hutteau ABF +1' 07" 0 5
7   Ezio Saffiotti Paolucci +1' 13" 0 4
8   Patrick Plisson ABF +1' 21" 8 3
9   Wolfgang Müller Kreidler +1' 23" 2 2
10   Hagen Klein Hess Spezial +1' 23" 5 1
11   Walter Rapolani Kreidler +1' 27" 5
12   Pascal Kambourian Kreidler +1' 28" 7
13   Günter Schirnhofer Kreidler +1' 32" 5
14   Theo Timmer Bultaco +1' 38" 1
15   Gerhard Waibel Kreidler +1' 57" 4
16   Yves Le Toumelin Kreidler +1' 57" 5
17   Jean Michel Torro Morbidelli +1' 58" 9
18   Joaquín Galí Bultaco +1 ronde
19   Bruno di Carlo MDC +1 ronde
20   Otto Machinek Kreidler +1 ronde
21   Chris Baert Kreidler +1 ronde
22   Gerhard Bauer Kreidler +1 ronde
23   Henrique Sande Bultaco +1 ronde
24   Alain Hannecart Kreidler +1 ronde
25   Hans-Jürgen Hummel Kreidler +2 ronden
26   Claudio Granata UFO-MBA +2 ronden
DNF   Peter Looijesteijn Kreidler
DNF   Raymond Duriez Kreidler
DNF   Ricardo Tormo Bultaco zuiger
DNF   Claudio Lusuardi Bultaco
DNF   Aldo Pero Kreidler
DNF   Rudolf Kunz Kreidler
DNF   Daniel Corvi Kreidler
DNF   Gerhard Singer Kreidler
DNF   Paolo Priori Derbi
DNF   Ramón Galí Bultaco
DNQ   Stefan Danielsson Kreidler
DNQ   Klaus Kull Kreidler
DNQ   Gilbert Blanckaert Yamaha
DNQ   Michel de Poligny Kreidler
DNQ   Henri Laporte Kreidler
DNQ   Jean-François Verdier Kreidler
DNQ   Ove Skifjeld Kreidler
DNQ   Mika Sakari Komu Kreidler

Zijspanklasse B2BBewerken

Toen Alain Michel in de B2B-race van Frankrijk de leiding nam hoopte het publiek op een derde Franse overwinning (na Guy Bertin in de 125cc-klasse en Patrick Fernandez in de 350cc-klasse). Terwijl Michel/Burkhard opgejaagd werden door Holzer/Meierhans bekeek Rolf Biland het een tijdje vanaf de derde plaats, maar na een paar ronden ging hij met één uitremactie naar de leiding. Hij liet Michel nog een paar keer de kop overnemen, maar die viel in de twaalfde ronde uit door een defecte motor. Vervolgens werd Holzer op een halve minuut gereden en Derek Jones/Brian Ayres werden met 52 seconden achterstand derde. De spanning in de B2B-klasse was er nog steeds: Biland/Waltisperg en Holzer/Meierhans hadden nu 60 punten, maar dat kwam vooral omdat Biland in de Britse GP uitgevallen was. Verder had hij alle races gewonnen, terwijl Holzer uitsluitend tweede plaatsen had gescoord.

Uitslag zijspanklasse B2BBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 15
2   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 12
3   Derek Jones   Brian Ayres Daytona-Yamaha 10
4   Yvan Trolliet   Marc Petel Seymaz-Yamaha 8
5   Peter Frick   Christoph Flückiger BEO-Yamaha 6
6   Gérard Lebœuf   Michel Guitel Yamaha 5
7   Rudolf Reinhard   Karin Sterzenbach GEP-Yamaha 4
8   Claude Bay   Patrick Rossi GEP-Yamaha 3
9   Heinz Thevissen   Lothar Klein HTS-Yamaha 2
DNF   Alain Michel   Michael Burkhard Seymaz-Yamaha motor

TriviaBewerken

  • De Franse organisatie vroeg Barry Sheene om als rijdersvertegenwoordiger toe te stemmen in een koppelingsstart voor de 500cc-klasse. Sheene begreep echter heel goed dat dit verzoek van Honda was gekomen, omdat de Honda NR 500's slechte starters waren gebleken. Hij gaf dan ook geen toestemming. Het kwam wel vaker voor dat coureurs vroegen om een monteur te laten helpen bij de duwstart als ze te geblesseerd waren om de motorfiets zelf aan te duwen, maar daar werd nooit toestemming voor gegeven.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1980

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1978
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA