Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1969

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1969 was de derde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1969. De races werden verreden op 18 mei op het Circuit Bugatti nabij Le Mans. Alle klassen met uitzondering van de 350cc-klasse kwamen aan de start.

Circuit Bugatti
Officiële naam Grand Prix moto de France 1969
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 18 mei 1969
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson
Derde Vlag van Oostenrijk Karl Auer
250 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
Eerste Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Eerste Vlag van Frankrijk Jean Auréal
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nederland Aalt Toersen
Eerste Vlag van Nederland Aalt Toersen
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Derde Vlag van Nederland Paul Lodewijkx
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Helmut Fath / Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Eerste Vlag van Duitsland Helmut Fath / Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Tweede Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Hermann Hahn
Derde Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu / Vlag van Duitsland Horst Schneider

AlgemeenBewerken

De Franse Grand Prix werd met slecht weer verreden en trok slechts 15.000 toeschouwers.

500cc-klasseBewerken

In Frankrijk mocht Kel Carruthers met zijn fabrieks-Aermacchi Ala d'Oro 382 één ronde aan de leiding rijden. Toen begon het hevig te regenen en Giacomo Agostini nam de leiding over om iedereen weer op minstens 1 ronde te rijden. In de vierde ronde slipte Carruthers en Angelo Bergamonti (Paton) en Percy Tait (fabrieks Triumph) vochten om de tweede plaats. Tait viel uit door een klemmende gasschuif en problemen met de schijfrem in zijn achterwiel en even later viel Bergamonti ook uit. Dat opende mogelijkheden voor enkele "oude" Britse ééncilinders: Karl Auer nam de tweede plaats over met een Matchless G50 en achter hem reed een groepje met Godfrey Nash (Norton Manx), Theo Louwes (Norton Manx) en Billie Nelson met een tweecilinder Paton. Nelson wist de tweede plaats van Auer over te nemen toen het droger werd en hij het vermogen van de tweecilinder beter kon benutten. Louwes werd vierde.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 1:16"53'2 15
2   Billie Nelson Paton +1 ronde 12
3   Karl Auer Matchless +1 ronde 10
4   Theo Louwes Norton +1 ronde 8
5   Godfrey Nash Norton +1 ronde 6
6   Gyula Marsovszky LinTo +2 ronden 5
7   André-Luc Appietto Paton +2 ronden 4
8   Steve Ellis LinTo +2 ronden 3
9   Dan Shorey Seeley-Matchless +3 ronden 2
10   Walter Scheimann Norton +3 ronden 1
11   Jean-Claude Costeux Aermacchi
12   Patrick Lefevre Norton
13   Jean-Pierre Naudon Matchless
14   Thierry Tchernine Velocette

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay LinTo
  Kel Carruthers Aermacchi Val
  Percy Tait Triumph
  Rob Fitton Norton
  Alberto Pagani LinTo
  Angelo Bergamonti Paton
  Keith Turner LinTo
  Bosse Granath Seeley-Matchless
 
500cc-Paton-tweecilinder

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Werner Bergold Matchless
  Wolfgang Stropek MV Agusta
  John Dodds LinTo
  Ross Hannan Norton
  Terry Dennehy Drixton-Honda
  Gilbert Argo Matchless
  Bohumil Staša ČZ
  Günter Fischer Matchless
  Karl Hoppe Métisse-URS
  Paul Eickelberg Norton
  Hannu Kuparinen Matchless
  Osmo Hansen Matchless
  Pentti Lehtelä Matchless
  Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
  Alan Lawton Norton
  Barry Scully Norton
  Brian Steenson Seeley-Matchless
  Derek Woodman Seeley-Matchless
  John Trevor Findlay Norton
  John Williams Métisse-Matchless
  Lewis Young Matchless
  Malcolm Uphill Norton
  Maurice Hawthorne Matchless
  Peter Darvil Norton
  Peter Williams Matchless
  Phil O'Brien Matchless
  Ron Chandler Seeley-Matchless
  Selwyn Griffiths Matchless
  Steve Jolly Seeley-Matchless
  Steve Spencer Métisse-Matchless
  Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
  Emanuele Maugliani Norton
  Franco Trabalzini Paton
  Gilberto Milani Aermacchi
  Paolo Campanelli Seeley-Matchless
  Silvano Bertarelli Paton
  Ginger Molloy Bultaco
  Jack Lindh Seeley-Matchless
  Endel Kiisa Vostok

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 45
2   Gyula Marsovszky LinTo 18
3   Godfrey Nash Norton 14
4   Karl Hoppe Métisse-URS 12
  Billie Nelson Paton
6   Jack Findlay LinTo 10
  Ginger Molloy Bultaco
  Karl Auer Matchless
9   John Dodds LinTo 8
  Theo Louwes Norton

250cc-klasseBewerken

In Frankrijk nam Santiago Herrero in de derde ronde de leiding en stond die niet meer af. De strijd om de tweede plaats ging tussen Heinz Rosner (MZ), Rodney Gould (Yamaha) en Walter Villa, die Renzo Pasolini (herstellende van een sleutelbeenbreuk) verving en daarom een viercilinder Benelli had. Villa miste in de 13e ronde een bocht en viel even later uit met een defecte versnellingsbak, en uiteindelijk kreeg ook Gould versnellingsproblemen. Hij miste de 3e versnelling maar wist met veel handigheid toch voor Rosner te blijven. Drie ronden voor het einde brandde Rosner een gat in een zuiger en viel uit. Het gevecht om de derde plaats werd gewonnen door Kent Andersson.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Santiago Herrero Ossa 1:00"36'0 15
2   Rodney Gould Yamaha +42'4 12
3   Kent Andersson Yamaha +1"21'3 10
4   László Szabó MZ +1"22'5 8
5   Angelo Bergamonti Aermacchi +1"26'3 6
6   Frank Perris Suzuki +1"28'4 5
7   Eugenio Lazzarini Benelli 4
8   Jean Auréal Yamaha 3
9   Christian Ravel Yamaha 2
10   Börje Jansson Kawasaki-Yamaha[1] 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Heinz Rosner MZ Zuiger
  Walter Villa Benelli Versnellingsbak

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Renzo Pasolini Benelli Blessure

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Heinz Kriwanek Suzuki
  Eric Hinton Yamaha
  Jack Findlay Yamaha
  Kel Carruthers Benelli
  Gyula Marsovszky Yamaha
  František Šťastný Jawa
  Karel Bojer ČZ
  Günter Bartusch MZ
  Dieter Braun MZ
  Klaus Huber Yamaha
  Lothar John Yamaha
  Reinhard Scholtis Kawasaki
  Siegfried Lohmann Suzuki
  Toni Gruber Yamaha
  Carlos Giró Ossa
  Martti Pesonen Yamaha
  Matti Salonen Yamaha
  Pentti Korhonen Yamaha
  Teuvo Länsivuori Yamaha
  Billie Guthrie Yamaha
  Billie Nelson Yamaha
  Chas Mortimer Yamaha
  Dave Simmonds Kawasaki
  Derek Chatterton Yamaha
  Dick Pipes Yamaha
  Frank Whiteway Suzuki
  Ian Richards Yamaha
  Jerry Lancaster Yamaha
  John Ringwood Yamaha
  Mick Chatterton Yamaha
  Phil Read Benelli
  Ray McCullough Yamaha
  Stan Woods Yamaha
  Tony Rutter Yamaha
  Gilberto Parlotti Benelli
  Giuseppe Visenzi Yamaha
  Silvio Grassetti Yamaha
  Keith Turner Aermacchi
  Gordon Keith Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Kent Andersson Yamaha 37
2   Santiago Herrero Ossa 30
3   Frank Perris Suzuki 13
4   Lothar John Yamaha 12
  Rodney Gould Yamaha
6   Börje Jansson Kawasaki-Yamaha 11
  Angelo Bergamonti Aermacchi
8   Klaus Huber Yamaha 10
9   Martti Pesonen Yamaha 8
  László Szabó MZ

125cc-klasseBewerken

In Frankrijk vielen veel coureurs uit, en vooral de allersnelsten. Dieter Braun en Cees van Dongen namen na de start de leiding. Dave Simmonds startte heel slecht met zijn ex-fabrieks-Kawasaki. Van Dongen begon weg te lopen en Simmonds passeerde in de zesde ronde Braun, die uiteindelijk met motorpech uitviel. In de 12e ronde viel van Dongen ook uit en kwam Simmonds op kop te liggen. Zijn machine begon op één cilinder te lopen en hij moets de pit in om bougies te wisselen. Daarvan profiteerde Bo Granath die een prototype Yamaha YZ 623 tweecilinder had. Achter hem reden Heinz Rosner (MZ), Jean Auréal (prototype Yamaha) en Börje Jansson (Maico). Jansson viel in de 20e ronde en Rosner nam de kop van Granath over, maar Granath viel met een gebroken krukas uit en hetzelfde overkwam Rosner twee ronden later. Op die manier kón Auréal niet meer verliezen, hij had op de finish meer dan een minuut voorsprong op tweede man Dave Simmonds. Ginger Molloy (Bultaco) werd derde. Auréal was de eerste Franse GP-winnaar sinds Pierre Monneret in 1954.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Jean Auréal Yamaha 56"06'2 15
2   Dave Simmonds Kawasaki +1"00'6 12
3   Ginger Molloy Bultaco +1"30'9 10
4   Jacques Roca Derbi +1"41'9 8
5   Jean-François Chaffin Villa +1"45'7 6
6   Pierre Viura Maico +1"46'1 5
7   Daniel Crivello Maico 4
8   Tommy Robb Bultaco 3
9   Jean Campiche Honda 2
10   Jim Curry Honda 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Heinz Rosner MZ Krukas
  Dieter Braun Suzuki Motor
  Cees van Dongen Suzuki
  Börje Jansson Maico Val
  Bosse Granath Yamaha Krukas

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Heinz Kriwanek Rotax
  Barry Smith Derbi
  John Dodds Aermacchi
  Kel Carruthers Aermacchi
  Bruno Veigel Honda
  Herbert Denzler Honda
  Eberhard Mahler MZ
  Friedhelm Kohlar MZ
  Günter Bartusch MZ
  Hartmut Bischoff MZ
  Thomas Heuschkel MZ
  Lothar John MZ
  Siegfried Lohmann MZ
  Walter Scheimann Villa
  Enrique Escuder Bultaco
  Ramón Galí Bultaco
  Pertti Leinonen Honda
  Seppo Kangasniemi MZ
  Bob Coulter Bultaco
  Carl Ward Honda
  Charles Garner Bultaco
  Chas Mortimer Villa
  Gary Dickinson Honda
  Jerry Lancaster Honda
  John Kiddie Honda
  John Shacklady Bultaco
  Steve Murray Honda
  Tom Loughridge Bultaco
  János Reisz MZ
  László Szabó MZ
  Francesco Villa Villa
  Giuseppe Mandolini Villa
  Silvano Bertarelli Aermacchi
  Walter Villa Villa
  Jean-Louis Pasquier Bultaco
  Jan Huberts MZ
  Lous van Rijswijk jr. Yamaha
  Ryszard Mankiewicz MZ
  Kent Andersson Maico

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Dave Simmonds Kawasaki 27
2   Jean Auréal Yamaha 15
  Cees van Dongen Suzuki
4   Ginger Molloy Bultaco 14
5   Kent Andersson Maico 12
  Dieter Braun Suzuki
7   Heinz Kriwanek Rotax 10
  Walter Villa Villa
9   Enrique Escuder Bultaco 8
  Lothar John MZ
  Jacques Roca Derbi

50cc-klasseBewerken

Op het Circuit Bugatti in Frankrijk was Aalt Toersen alweer als snelste weg op de net opgedroogde baan. Hij nam meteen 300 meter voorsprong op Ángel Nieto die hem ook niet meer kon bijhalen. Toersen won zijn derde race op rij. Jan de Vries vocht om de derde plaats met Barry Smith, maar viel met een gebroken zuiger uit. Smith was bijna zeker van de derde plaats, tot zijn motor begon over te slaan en Gilberto Parlotti (Tomos) hem voorbij ging. Die moest door benzinetekort vertragen waardoor Paul Lodewijkx derde werd. Parlotti werd toch nog vierde.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 35"37'4 15
2   Ángel Nieto Derbi +20'5 12
3   Paul Lodewijkx Jamathi +1"45'6 10
4   Gilberto Parlotti Tomos +1"49'6 8
5   Rudolf Kunz Kreidler +2"00'0 6
6   Barry Smith Derbi +2"02'0 5
7   Jacques Roca Derbi 4
8   Ludwig Faßbender Kreidler 3
9   Janko-Florijan Štefe Tomos 2
10   Charly Dubois Kreidler 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Cees van Dongen Kreidler
  Jan de Vries Van Veen-Kreidler Zuiger

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Merk
  Jakob Unterladstätter KTM
  Bruno Veigel Honda
  Herbert Denzler Kreidler
  Gerhard Thurow Kreidler
  Rudolf Schmälzle Kreidler
  Winfried Reinhard Reimo
  Juan Bordons Derbi
  Santiago Herrero Derbi
  André Millard Kreidler
  Arthur Lawn Honda
  Barrie Dickinson Garelli
  Chris Walpole Garelli
  Fran Redfern Honda
  Frank Whiteway Crooks-Suzuki
  John Lawley Honda
  Luke Lawlor Derbi
  Stuart Aspin Meurs-Garelli
  Eugenio Lazzarini Morbidelli
  Franco Ringhini Morbidelli
  Giovanni Lombardi Guazzoni
  Luigi Rinaudo Tomos
  Silvano Bertarelli Minarelli
  Jean-Louis Pasquier Derbi
  Jan Huberts Kreidler
  Jos Schurgers Kreidler
  Martin Mijwaart Jamathi
  Adrijan Bernetic Tomos
  Anton Kralj Tomos

Top tien tussenstand 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 45
2   Ángel Nieto Derbi 24
3   Gilberto Parlotti Tomos 22
  Jan de Vries Van Veen-Kreidler
5   Barry Smith Derbi 15
6   Paul Lodewijkx Jamathi 10
7   Ludwig Faßbender Kreidler 8
  Winfried Reinhard Reimo
9   Herbert Denzler Kreidler 7
10   Rudolf Kunz Kreidler 6
  Janko-Florijan Štefe Tomos
  Giovanni Lombardi Guazzoni

ZijspanklasseBewerken

In Frankrijk experimenteerde Klaus Enders tijdens de trainingen met brandstofinjectie, maar in de race had hij weer carburateurs gemonteerd. Hij vocht vijftien ronden met Helmut Fath om de leiding, maar viel toen uit met een gebroken zuiger. Fath won met ruim een minuut voorsprong op Auerbacher/Hahn en Schauzu/Schneider.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Helmut Fath   Wolfgang Kalauch URS 53"44'7 15
2   Georg Auerbacher   Hermann Hahn BMW +1"02'2 12
3   Siegfried Schauzu   Horst Schneider BMW 10
4   Franz Linnarz   Rudolf Kühnemund BMW +1 ronde 8
5   Arsenius Butscher   Josef Huber BMW +1 ronde 6
6   Max Hauri   Heinz Hausamann BMW +2 ronden 5
7   Dick Hawes   John Mann Seeley-Matchless 4
8   Joseph Duhem   François Fernandez BMW 3
9   André Cailletet   Jean-Paul Coquic BMW 2
10   Stuart Applegate   Rob Appleton BMW 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Klaus Enders   Ralf Engelhardt BMW Zuiger

Onbekend[2]Bewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Hans Hänni   Kurt Barfuss BMW
  Jean-Claude Castella   Albert Castella BMW
  Heinz Luthringshauser   Geoff Hughes BMW
  Helmut Lünemann   Neil Caddow BMW
  Hermann Binding   Helmut Fleck BMW
  Richard Wegener   Adi Heinrichs BMW
  Jaakko Palomäki   Jussi Ahlbäck BMW
  Kenneth Calenius   Juhani Vesterinen BMW
  Leif Aurosell   Jouko Ryhänen BMW
  Bill Copson   Dane Rowe BMW
  Dennis Keen   Mac Witherspoon Triumph
  Graham Milton   John Thornton BMW
  Jack Philpott   Bill Turrington Norton
  Jeff Gawley   Frank Knights BSA
  Mick Potter   John Fiddaman Triumph
  Norman Hanks   Rose Arnold BSA
  Peter Kielty   V. Sherriffs Triumph
  Stuart Applegate   Rob Appleton BMW
  Tony Wakefield   John Flaxman BMW
  Herman Oosterloo   Karel Hermans BMW
  Ruben Bjarnemark   Marianne Kjellmodin-Hansen BMW

Top tien tussenstand zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1   Franz Linnarz   Rudolf Kühnemund BMW 20
2   Arsenius Butscher   Josef Huber BMW 16
3   Klaus Enders   Ralf Engelhardt BMW 15
  Helmut Fath   Wolfgang Kalauch URS
5   Siegfried Schauzu   Horst Schneider BMW 13
6   Georg Auerbacher   Hermann Hahn BMW 12
7   Helmut Lünemann   Neil Caddow BMW 8
8   Jean-Claude Castella   Albert Castella BMW 6
9   Max Hauri   Heinz Hausamann BMW 5
  Dick Hawes   John Mann Seeley-Matchless
  Tony Wakefield   John Flaxman BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Isle of Man TT 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1967
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT