Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1978

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1978 was de tiende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1978. De races werden verreden op 6 augustus 1978 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). In Silverstone werd de wereldtitel in de 350cc-klasse beslist. De wereldtitel in de 125cc-klasse werd al voor de start beslist, want Pier Paolo Bianchi had zijn been gebroken in de Grand Prix van Finland en kon daardoor niet starten.

Circuit Silverstone
Officiële naam John Player British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 6 augustus 1978
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Michel Rougerie
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manship
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
350 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Derde Vlag van Frankrijk Raymond Roche
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Verenigd Koninkrijk James Neil

500 ccBewerken

De Britse 500cc-GP begon droog en opnieuw reed Wil Hartog aan de leiding. Hij werd even gepasseerd door Kenny Roberts, maar samen hadden ze een voorsprong op de rest van het veld. Barry Sheene zakte af naar de zesde plaats. Het begon te regenen terwijl iedereen op slicks reed. Hartog was een van de eerste uitvallers toen zijn motor op drie cilinders begon te lopen. De omstandigheden werden steeds slechter en Barry Sheene liet als eerste wielen met regenbanden monteren. Een aantal coureurs volgde dat voorbeeld, maar niet iedereen. Roberts deed het wel en won de race, maar Steve Manship (Suzuki) die op intermediates was gestart, bleef rijden en werd tweede, terwijl Sheene uiteindelijk derde werd. Door alle bandenwissels was niet iedereen overtuigd van de finishvolgorde: Marco Lucchinelli, die geen wielen had gewisseld, claimde de overwinning en diende tervergeefs een protest tegen de uitslag in. Kenny Roberts kon zelf niet uitsluiten dat hij de eerste plaats in Engeland ten onrechte had gekregen ("Ik word betaald om te rijden, niet om de ronden te tellen"), maar had in Duitsland in elk geval aan een vierde plaats genoeg om wereldkampioen te worden. Uiteindelijk bleek dat Roberts wel degelijk winnaar was.

Uitslag 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kenny Roberts Yamaha 55' 56" 93 15
2   Steve Manship Suzuki +8" 05 12
3   Barry Sheene Suzuki +1' 06" 76 10
4   Marco Lucchinelli Cagiva-Suzuki +1' 29" 35 8
5   Teuvo Länsivuori Suzuki +1' 56" 98 6
6   Gianni Rolando Suzuki +1 ronde 5
7   Johnny Cecotto Yamaha +1 ronde 4
8   John Newbold Suzuki +1 ronde 3
9   Takazumi Katayama Yamaha +1 ronde 2
10   Virginio Ferrari Suzuki +1 ronde 1
11   Michel Rougerie Suzuki +1 ronde
12   John Williams Suzuki +1 ronde
13   Alex George Suzuki +1 ronde
14   Jack Middelburg Suzuki +1 ronde
15   Steve Parrish Suzuki +2 ronden
16   Philippe Coulon Suzuki +2 ronden
17   Gerhard Vogt Yamaha +2 ronden
18   Peter Sjöström Suzuki +3 ronden
19   John Woodley Suzuki +3 ronden
20   Dick Alblas Suzuki +3 ronden
DNF   Wil Hartog Suzuki motor
DNF   Graziano Rossi Suzuki val
DNF   Gianfranco Bonera Cagiva-Suzuki ongeluk
DNF   Bruno Kneubühler Suzuki banden
DNF   Roger Marshall Suzuki banden
DNF   Dennis Ireland Suzuki banden
DNF   Jack Findlay Suzuki banden
DNF   Leslie van Breda Suzuki motor
DNF   Steve Baker Suzuki
DNF   Boet van Dulmen Suzuki
DNF   Graham Wood Suzuki
DNF   Marc Fontan Suzuki
DNF   Werner Nenning Suzuki
DNF   Franz Rau Suzuki
DNF   Ron Haslam Yamaha
DNF   Dave Potter Suzuki
DNF   Kevin Stowe Suzuki
DNF   Max Wiener Suzuki
DNF   Steve Wright Yamaha

350 ccBewerken

In de 350cc-race liet Kork Ballington de snel gestarte Tom Herron vijftien ronden lang aan de leiding rijden. Ballington volgde samen met Michel Rougerie, tot hij het wel genoeg vond en met tien seconden voorsprong de wedstrijd won. Daarmee behaalde hij tevens zijn eerste wereldtitel. Herron eindigde de race als tweede en Mick Grant werd derde.

Uitslag 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 44' 43" 57 15
2   Tom Herron Yamaha +10" 23 12
3   Mick Grant Kawasaki +23" 01 10
4   Michel Rougerie Yamaha +52" 43 8
5   Gianfranco Bonera Yamaha +59" 09 6
6   Vic Soussan Yamaha +59" 76 5
7   Christian Sarron Yamaha +59" 85 4
8   Olivier Chevallier Yamaha +1' 00" 24 3
9   Leif Gustafsson Yamaha +1' 00" 74 2
10   Patrick Pons Yamaha +1' 30" 23 1
11   Roland Freymond Yamaha +1' 31" 27
12   Paolo Pileri Morbidelli +1' 31" 48
13   Clive Padgett Yamaha +1 ronde
14   Ian Richards Yamaha +1 ronde
15   Sadao Asami Yamaha +1 ronde
16   Jack Middelburg Yamaha +1 ronde
17   Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde
18   Walter Villa Harley-Davidson +1 ronde
DNF   Takazumi Katayama Yamaha vastloper
DNF   Gregg Hansford Kawasaki frame
DNF   Derek Chatterton Yamaha
DNF   Ray Quincey Yamaha
DNF   John Williams Yamaha
DNF   Tony Rutter Yamaha
DNF   Gianni Rolando Yamaha
DNF   Dennis Ireland Yamaha
DNF   John Dodds Yamaha
DNF   Jon Ekerold Yamaha
DNF   Michel Frutschi Yamaha
DNF   Víctor Palomo Yamaha
DNF   Toni Mang Kawasaki
DNF   Patrick Fernandez Yamaha
DNF   Richard Hubin Yamaha
DNF   Bruno Kneubühler Yamaha
DNF   Guy Bertin Yamaha
DNF   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   John Newbold Yamaha
DNF   Carlos Lavado Yamaha
DNF   Raymond Roche Yamaha
DNF   Ken Nemoto Yamaha

250 ccBewerken

In de 250cc-race ontstond na de start een leuke strijd tussen Tom Herron, Alain Chevallier en Kork Ballington, terwijl de achtervolgende groep werd aangevoerd door Toni Mang. Ballington viel echter uit door een uitgelopen big-end. Chevallier viel en moest zijn race in het achterveld voortzetten, maar Mang reed de snelste raceronde en drie ronden voor het einde passeerde hij Tom Herron. Raymond Roche (Yamaha), die in de 350cc-race was uitgevallen, werd derde.

Uitslag 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Toni Mang Kawasaki 43' 03" 32 15
2   Tom Herron Yamaha +0" 19 12
3   Raymond Roche Yamaha +23" 45 10
4   Mick Grant Kawasaki +30" 82 8
5   Olivier Chevallier Yamaha +30" 97 6
6   Hans Müller Yamaha +31" 48 5
7   Jean-François Baldé Kawasaki +31" 63 4
8   Patrick Fernandez Yamaha +31" 78 3
9   Roland Freymond Yamaha +59" 41 2
10   Marc Fontan Yamaha +59" 63 1
11   Clive Padgett Yamaha +1' 10" 30
12   Vic Soussan Yamaha +1' 11" 84
13   Hervé Moineau Yamaha +1' 13" 67
14   Greg Johnson Yamaha +1' 21" 87
15   Dudley Cramond Yamaha +1' 31" 36
16   Reino Eskelinen Yamaha +1' 34" 76
17   Sadao Asami Yamaha +1' 35" 41
18   Ken Nemoto Yamaha +1 ronde
19   Harald Bartol HBI +1 ronde
20   Bernard Murray Yamaha +1 ronde
21   Yves de Kimpe Yamaha +1 ronde
DNF   Kork Ballington Kawasaki motor
DNF   Gregg Hansford Kawasaki val
DNF   Mario Lega Morbidelli val
DNF   Ray Quincey Yamaha
DNF   Paolo Pileri Morbidelli
DNF   Tony Rutter Yamaha
DNF   Clive Horton Yamaha
DNF   Pierluigi Conforti Yamaha
DNF   John Dodds Yamaha
DNF   Jon Ekerold Morbidelli
DNF   Dave Hickman Yamaha
DNF   Pentti Korhonen Yamaha
DNF   Leif Gustafsson Yamaha
DNF   Derek Huxley Yamaha
DNF   Richard Hubin Yamaha
DNF   Per-Edvard Carlsson Yamaha
DNF   Guy Bertin Yamaha
DNF   Eero Hyvärinen Yamaha
DNF   John Williams Yamaha
DNF   Ian Richards Yamaha
DNQ   Walter Villa MBA

125 ccBewerken

Pier Paolo Bianchi (gebroken been) kwam uiteraard niet aan de start in Silverstone, en dat betekende dat Eugenio Lazzarini al wereldkampioen was. Ángel Nieto was nu de enige Minarelli-coureur en hij nam meteen de leiding om die niet meer af te staan. Lazzarini moest nog even vechten met Thierry Espié, maar ze werden allebei ingehaald door Clive Horton, die eerst nog op de zevende plaats had gelegen. Horton pakte de tweede plaats, Lazzarini werd derde.

Uitslag 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ángel Nieto Minarelli 44' 51" 08 15
2   Clive Horton Morbidelli +17" 02 12
3   Eugenio Lazzarini MBA +21" 20 10
4   Thierry Espié Motobécane +29" 90 8
5   Hans Müller Morbidelli +40" 57 6
6   Stefan Dörflinger Morbidelli +40" 94 5
7   Per-Edvard Carlsson Morbidelli +45" 37 4
8   Yves Dupont Morbidelli +1' 01" 91 3
9   Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 10" 39 2
10   Felice Agostini Morbidelli +1' 10" 65 1
11   Karl Fuchs Morbidelli +1' 44" 40
12   Cees van Dongen Morbidelli +1 ronde
13   Daniel Meyer Morbidelli +1 ronde
14   Ernst Fagerer Morbidelli +1 ronde
15   Patrick Hérouard Morbidelli +1 ronde
16   Jan Ubels Morbidelli +2 ronden
17   Alain Pellet Morbidelli +2 ronden
DNF   Pierluigi Conforti MBA
DNF   Harald Bartol Morbidelli
DNF   Laurent Gomis Morbidelli
DNF   August Auinger Morbidelli
DNF   Matti Kinnunen Morbidelli
DNF   Jean-Claude Selini Morbidelli
DNF   Patrick Plisson Morbidelli
DNF   Thierry Noblesse Morbidelli
DNF   Jan Huberts Morbidelli
DNF   John Kernan Morbidelli
DNF   Kees van de Ven Morbidelli
DNF   Len Carr Morbidelli
DNF   Leigh Notman Morbidelli
DNF   Benga Johansson Morbidelli
DNF   Bennie Wilbers Morbidelli
DNF   Gordon Shirtliff Yamaha
DNF   Roy Garnett Morbidelli

ZijspanklasseBewerken

De zijspancoureurs hadden Zweden en Finland overgeslagen en kwamen pas op het kletsnatte circuit van Silverstone weer aan de beurt. Alain Michel en Stuart Collins leidden de race van start tot finish, Rolf Biland/Kenneth Williams werden met de BEO-Yamaha tweede en Jock Taylor/James Neil, die net een nieuwe sponsor hadden gevonden, werden derde.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Alain Michel   Stuart Collins Seymaz-Yamaha 45' 27" 56 15
2   Rolf Biland   Kenneth Williams BEO-Yamaha +11" 36 12
3   Jock Taylor   James Neil Windle-Yamaha +1' 02" 13 10
4   Bill Hodgkins   John Parkins Windle-Yamaha +1' 10" 44 8
5   George O'Dell   Cliff Holland Seymaz-Yamaha +1' 23" 39 6
6   Mick Boddice   Mick Burns Yamaha +1' 27" 92 5
7   Jean-François Monnin   Paul Gérard Seymaz-Yamaha 4
8   Dick Greasley   Gordon Russell Busch-Yamaha +1 ronde 3
9   Siegfried Schauzu   Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 2
10   Göte Brodin   Billy Gällros Windle-Yamaha 1
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1978
FIM wereldkampioenschap wegrace
30e seizoen (1978)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1978

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1977
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA