Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979 was de elfde race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1979. De races werden verreden op 12 augustus 1979 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). In deze race werd de wereldtitel in de 250cc-klasse beslist.

Circuit Silverstone
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 12 augustus 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Barry Sheene
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigde Staten Barry Sheene
Derde Vlag van Nederland Wil Hartog
350 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Eric Saul
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Australië Gregg Hansford
Derde Vlag van Australië Jeffrey Sayle
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Hans Müller
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Duitsland Gert Bender
Derde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins
Zijspan B2B
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhard
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhard
Tweede Vlag van Zwitserland Bruno Holzer/Vlag van Zwitserland Karl Meierhans
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Japan Isao Arifuku

AlgemeenBewerken

Terwijl sommige organisatoren er niet in slaagden vier klassen op één dag te laten rijden (in Zweden startten slechts vier klassen, maar de 250cc-race werd op zaterdag gereden), wisten de Britten een enorm programma van zeven races (zijspannen B2A, 350-, 125-, 250- en 500 cc, zijspannen B2B én een Formule 1-race) in iets meer dan een middag te proppen. Dit tot vreugde van het publiek, dat daardoor geen wedstrijden hoefde te missen.

World Series of Motorcycle RacingBewerken

Tijdens de Britse Grand Prix presenteerden veertig beroepscoureurs een nieuwe organisatie én een nieuwe raceserie: de "World Series of Motorcycle Racing". De deelnemers zouden vanaf 1980 aan geen enkele door de FIM georganiseerde race deelnemen maar alleen starten in acht races met twee klassen: Formule 1 (500 cc) en Formule 2 (250 cc). Het prijzengeld werd door de coureurs vastgesteld.

Honda NR 500Bewerken

 
Het debuut van de Honda NR 500 in Silverstone werd niet meer dan een afgang

De Grand Prix stond praktisch in het teken van het debuut van de nieuwe Honda NR 500 met viertaktmotor. Het hele seizoen was er gespeculeerd over de motor en Soichiro Honda zat persoonlijk op de tribune om het debuut mee te maken. Testrijder Takazumi Katayama had al gemeld dat het echte debuut van de nieuwe Honda racer in 1980 zou zijn, maar dat men bij wijze van test in 1979 aan de Britse Grand Prix zou deelnemen. De letters "NR" stonden volgens de fabriek voor "New Racing". Al tijdens de trainingen waren er veel tegenslagen, zowel voor Katayama als voor zijn teamgenoot Mick Grant. Katayama kwalificeerde zich uiteindelijk als 39e, terwijl Grant zich niet eens wist te kwalificeren. Hij mocht starten omdat enkele rijders niet verschenen. De machines lekten olie en stuurden slecht en de acceleratie was ver beneden peil. De machines wilden niet aanslaan bij de duwstart en Grant viel al in de eerste bocht over zijn eigen olie. In de tweede ronde viel ook Suzuki-rijder Steve Parrish over dat oliespoor. Na de eerste ronde reed ook Katyama de pit in omdat het vermogen van zijn machine zeer teleurstellend was.

500 ccBewerken

De bezoekers in Silverstone die de 500cc-trainingen hadden gevolgd waren gewaarschuwd, maar anderen zaten vol verwachting het debuut van de Honda NR 500 af te wachten. De Honda's hadden nauwelijks kunnen trainen omdat ze voortdurend met problemen naar de pit moesten. Takazumi Katayama had zich als 39e gekwalificeerd en Mick Grant had zich zelfs helemaal niet gekwalificeerd (hij was vijfde reserve). Doordat een aantal rijders niet konden starten, waaronder Jack Middelburg die in de training zijn motorfiets had afgeschreven en een aantal blessures had opgelopen, kreeg Grant toch een start. Het werd een droevige vertoning: geen van beide Honda's wilde aanslaan en Grant moest zelfs twee keer aanduwen om vervolgens in de eerste ronde te vallen en zijn motorfiets in brand te zien vliegen. Katayama ging ook na enkele ronden de pit in. Ook Kenny Roberts had een probleem bij de start: na de opwarmronde zat zijn achterstand vol olie uit de ontluchting van de versnellingsbak. Zijn monteurs wisten het ter plaatse op te lossen en Kenny moest het een paar ronden rustig aan doen tot zijn band weer schoon was. Toch zat hij meteen samen met Barry Sheene en Wil Hartog in de kopgroep. Hartog ging op kop, maar in de vierde ronde schoof Roberts even door naar de tweede plaats, maar Sheene pakte hem meteen terug. In de negende ronde passeerde Roberts opnieuw en in de elfde ronde ging hij voorbij Hartog. Ook Sheene ging Hartog voorbij en daarna ontstond een mooi duel tussen Roberts en Sheene, die elkaar aan de leiding afwisselden. Hartog was even achterop geraakt, maar reed het gat weer dicht. Roberts en Sheene gaven nog wat meer gas en uiteindelijk won Roberts met 0,03 seconde voorsprong na een alles-of-niets actie van Sheene, die zelfs door het gras probeerde te passeren.

Uitslag van 500 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kenny Roberts Yamaha 42' 56" 72 15
2   Barry Sheene Suzuki +0" 03 12
3   Wil Hartog Suzuki +4" 97 10
4   Virginio Ferrari Suzuki +35" 28 8
5   Boet van Dulmen Suzuki +36" 82 6
6   Christian Sarron Yamaha +40" 65 5
7   Franco Uncini Suzuki +51" 09 4
8   Philippe Coulon Suzuki +51" 25 3
9   Marco Lucchinelli Suzuki +56" 79 2
10   John Newbold Suzuki +1' 16" 49 1
11   Carlo Perugini Suzuki +1' 18" 28
12   Gianni Rolando Suzuki +1' 19" 91
13   Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
14   Steve Ward Suzuki +1 ronde
15   Keith Huewen Suzuki +1 ronde
16   Max Wiener Suzuki +2 ronden
17   George Fogarty Suzuki +2 ronden
18   Henk de Vries Suzuki +2 ronden
19   Corrado Tuzii Suzuki +2 ronden
DNF   Randy Mamola Suzuki
DNF   Dave Potter Suzuki
DNF   Johnny Cecotto Yamaha banden
DNF   Takazumi Katayama Honda motor
DNF   Steve Parrish Suzuki val
DNF   Michel Rougerie Suzuki
DNF   John Woodley Suzuki
DNF   Lennart Bäckström Suzuki
DNF   Seppo Rossi Suzuki
DNF   Ron Haslam Suzuki
DNF   Giovanni Pelletier Suzuki
DNF   Alex George Suzuki
DNF   Roberto Pietri Suzuki
DNF   Gerhard Vogt Suzuki
DNF   Josef Hage Suzuki
DNF   Ikujiro Takai Suzuki
DNF   Graham Wood Suzuki
DNF   Rod Scivyer Suzuki
DNF   Toni Garcia Suzuki
DNF   Roger Marshall Suzuki
DNF   Stan Woods Suzuki
DNF   Gary Lingham Suzuki
DNF   Graziano Rossi Morbidelli
DNF   Dennis Ireland Suzuki
DNF   Mick Grant Honda val
DNS   Jack Middelburg Suzuki blessure

350 ccBewerken

In Silverstone werd de 350cc-race aanvankelijk aangevoerd door Eric Saul, die ook poleposition had, en Graeme McGregor. Zij kwamen in een gevecht met Kork Ballington, Michel Frutschi en Gregg Hansford terecht. Patrick Fernandez, die aan de leiding van het kampioenschap stond, was toen al uitgevallen omdat de bevestiging van zijn stroomlijnkuip kapot was gegaan. Saul viel in de derde ronde uit en McGregor viel in de elfde ronde, toen Ballington hem begon aan te vallen. De strijd om de podiumplaatsen werd erg spannend. Ballington won uiteindelijk met ruim een seconde voorsprong op Hansford, die weer 0,3 seconde voor Jeffrey Sayle over de streep kwam. Ballington stond nu aan de leiding van het wereldkampioenschap, voor zijn teamgenoot Gregg Hansford en Fernandez stond slechts derde.

Uitslag van 350 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 38' 09" 91 15
2   Gregg Hansford Kawasaki +1" 49 12
3   Jeffrey Sayle Yamaha +1" 79 10
4   Michel Frutschi Yamaha +9" 43 8
5   Roland Freymond Yamaha +23" 34 6
6   Michel Rougerie Bimota-Yamaha +23" 34 5
7   Olivier Chevallier Yamaha +36" 18 4
8   Tony Head Yamaha +36" 18 3
9   Alan North Yamaha +40" 80 2
10   Jon Ekerold Yamaha +46" 20 1
11   Klaas Hernamdt Yamaha +51" 95
12   Sadao Asami Yamaha +52" 04
13   Åke Grahn Yamaha +53" 59
14   Graham Young Yamaha +54" 23
15   Joey Dunlop Yamaha +1' 00" 54
16   Eero Hyvärinen Yamaha +1' 00" 82
17   Eddy Elias Yamaha +1' 05" 81
18   Ian Richards Yamaha +1' 05" 95
19   Steve Tonkin Yamaha +1' 06" 68
20   Murray Sayle Yamaha +1' 23" 03
21   Eduard Stöllinger Kawasaki +1 ronde
22   Warren Willing Yamaha +1 ronde
DNF   Eric Saul Adriatica-Yamaha
DNF   Graeme McGregor Yamaha val
DNF   Patrick Pons Yamaha
DNF   Barry Ditchburn Kawasaki
DNF   Bengt Elgh Yamaha
DNF   Didier de Radiguès Yamaha
DNF   Toni Mang Kawasaki
DNF   Bernard Murray Yamaha
DNF   Mike Crawford Yamaha
DNF   Yoshimi Matsumoto Yamaha
DNF   Pentti Korhonen Yamaha
DNF   Olivier Liégeois Yamaha
DNF   Vanes Francini Yamaha
DNF   Peter Labuschagne Yamaha
DNF   Pekka Nurmi Yamaha
DNF   Patrick Fernandez Yamaha stroomlijnkuip
DNF   Christian Estrosi Kawasaki
DNF   Etienne Geeraerdt Yamaha
DNF   Barry Woodland Yamaha
DNF   Gianfranco Bonera Yamaha

250 ccBewerken

Graziano Rossi nam in de 250cc-race in Silverstone de leiding en liep ongeveer 100 meter weg van een groep met Kork Ballington, Toni Mang, Randy Mamola, Sadao Asami, Roland Freymond en Graeme McGregor. Die vijf kwamen rondenlang steeds in wisselende volgorde over start/finish. Uiteindelijk kon Kork Ballington heel langzaam dichter bij Rossi komen, die in de laatste ronde te veel risico nam en viel. De achtervolgers bleven met elkaar in gevecht, met uitzondering van Asami, die door een gebroken krukas uitviel. Randy Mamola werd tweede, maar hij had slechts 0,14 seconde voorsprong op Toni Mang. Door de val van Rossi ging de wereldtitel automatisch naar Kork Ballington.

Uitslag van 250 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kork Ballington Kawasaki 38' 58" 65 15
2   Randy Mamola Yamaha +23" 82 12
3   Toni Mang Kawasaki +23" 96 10
4   Graeme McGregor Yamaha +24" 20 8
5   Roland Freymond Yamaha +24" 51 6
6   Olivier Chevallier Yamaha +47" 15 5
7   Eduard Stöllinger Kawasaki +51" 93 4
8   Patrick Fernandez Yamaha +1' 04" 79 3
9   Christian Estrosi Kawasaki +1' 04" 89 2
10   Tony Head Yamaha +1' 05" 15 1
11   Eero Hyvärinen Yamaha +1' 06" 16
12   Eric Saul Adriatica +1' 12" 06
13   René Delaby Yamaha +1' 13" 71
14   Klaas Hernamdt Yamaha +1' 17" 81
15   Graham Young Yamaha +1' 17" 92
16   Alan North Yamaha +1 ronde
17   Steve Tonkin Yamaha +1 ronde
DNF   Graziano Rossi Morbidelli val
DNF   Barry Ditchburn Kawasaki
DNF   Barry Woodland Yamaha
DNF   Greg Johnson Yamaha
DNF   Åke Grahn Yamaha
DNF   Jean-Marc Toffolo Armstrong
DNF   Sadao Asami Yamaha krukas
DNF   Bernard Murray Yamaha
DNF   Rini van Kasteren Yamaha
DNF   Paolo Pileri Yamaha
DNF   Jon Ekerold Yamaha
DNF   Jean-François Baldé Kawasaki
DNF   Chas Mortimer Yamaha
DNF   Gregg Hansford Kawasaki versnellingsbak
DNF   Ian Richards Yamaha
DNF   Murray Sayle Yamaha
DNF   Harald Bartol Yamaha
DNF   Joey Dunlop Yamaha
DNF   Hans Müller Yamaha
DNF   Jeffrey Sayle Yamaha
DNF   Josef Hage Yamaha
DNF   Lennart Bäckström Yamaha
DNF   Frank Steinhausen Yamaha
DNF   Steve Wright Yamaha

125 ccBewerken

Ángel Nieto was nog niet fit na zijn val in de Grand Prix van Portugal, maar hij verveelde zich thuis en besloot toch maar in Engeland te starten. Voor de punten hoefde het niet: hij was al wereldkampioen 125 cc. Motobécane, dat door sponsorverplichtingen de machine van de geblesseerde Thierry Espié niet aan Michel Rougerie had kunnen geven, besloot dat ze nu naar Guy Bertin ging. Bertin had op privébasis ook al met een Motobécane gereden. Nieto en Bertin vormden samen met Gert Bender de kopgroep in de race en ze maakten er een mooi gevecht van, dat nipt (0,09 seconde) gewonnen werd door Nieto. Bender werd tweede, Bertin derde, maar binnen 0,12 seconde finishten ze alle drie.

Uitslag van 125 ccBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ángel Nieto Minarelli 34' 44" 10 15
2   Gert Bender Bender +0" 09 12
3   Guy Bertin Motobécane +0" 12 10
4   Stefan Dörflinger Morbidelli +4" 03 8
5   Pier Paolo Bianchi Minarelli +6" 23 6
6   Maurizio Massimiani MBA +8" 79 5
7   Hans Müller MBA Elit +9" 24 4
8   August Auinger Morbidelli +9" 41 3
9   Bruno Kneubühler MBA +16" 55 2
10   Clive Horton Morbidelli +18" 01 1
11   Thierry Noblesse Morbidelli +22" 49
12   Ricardo Tormo Bultaco +28" 18
13   Peter Looijesteijn MBA +28" 62
14   Patrick Plisson Morbidelli +30" 40
15   Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +52" 84
16   Anton Straver Morbidelli +52" 95
17   Paul Bordes Morbidelli +1' 08" 20
18   Martin van Soest Morbidelli +1' 08" 41
19   Patrick Hérouard Morbidelli +1' 08" 69
20   Walter Rapolani Morbidelli +1 ronde
DNF   Harald Bartol Morbidelli
DNF   Stefan Jansen Morbidelli
DNF   Jack Machin Morbidelli
DNF   Rino Zuliani MBA
DNF   Jean-François Lecureux Morbidelli
DNF   Yves Dupont Morbidelli
DNF   Per-Edvard Carlsson MBA
DNF   Walter Koschine Fantic
DNF   Jan Huberts MBA
DNF   Matti Kinnunen MBA
DNF   Theo Timmer MBA
DNF   Karl-Thomas Grässel MBA
DNF   Barry Smith Morbidelli
DNF   François Granon Morbidelli
DNF   Marc-Anton Constantin Morbidelli
DNF   Pierluigi Aldrovandi MBA
DNF   Jean-Claude Selini MBA
DNF   Kees van de Ven MBA
DNF   Ernst Fagerer Morbidelli
DNF   Rod Scivyer Morbidelli

Zijspanklasse B2ABewerken

De B2A-klasse opende de racedag in Silverstone. Derek Jones had de snelste trainingstijd en ook de snelste start. Na vijf ronden nam Rolf Biland de kop over. Halverwege de race nam Dick Greasley de tweede plaats over, maar in de laatste ronde gingen Jones/Johansson hem weer voorbij om als tweede te finishen, slechts 0,31 seconden voor Greasley. Omdat Rolf Steinhausen/Kenny Arthur slechts vijfde werden was de strijd om de wereldtitel nog niet beslist.

Uitslag van zijspanklasse B2ABewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Rolf Biland   Kurt Waltisperg Schmid-Yamaha 33' 39" 47 15
2   Jock Taylor   Benga Johansson Windle-Yamaha 12
3   Dick Greasley   John Parkins Yamaha 10
4   Werner Schwärzel   Andreas Huber Yamaha 8
5   Rolf Steinhausen   Kenny Arthur KSA-Yamaha 6
6   Walter Ohrmann   Erich Schmitz Yamaha 5
7   Siegfried Schauzu   Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 4
8   John Barker   Nick Cutmore Yamaha 3
9   Hermann Huber   Bernhard Schappacher Krauser-Yamaha 2
10   Kalevi Rahko   Kari Laatikainen Yamaha 1
DNQ   Cees Smit   Charles Vroegop Seymaz-Yamaha

Zijspanklasse B2BBewerken

De B2B-klasse kwam in Silverstone na de spectaculaire 500cc-race aan de start, toen het net begon te regenen. Rolf Biland viel al snel uit en er ontstond een gevecht tussen Bruno Holzer en Alain Michel, dat eindigde toen Holzer een pitstop maakte. Michel en zijn bakkenist bouwden een voorsprong op die groot genoeg was om zelf ook een bandenwissel door te voeren en alsnog met bijna een minuut verschil te winnen. Opmerkelijk was dat Heinz Luthringshauser aan de start kwam. Die was al in 1977 gestopt en had ook in 1978 één Grand Prix gereden. Heinz was het rijden nog niet verleerd: met bakkenist Karl Paul werd hij vierde.

Uitslag van zijspanklasse B2BBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Alain Michel   Michael Burkhard Seymaz-Yamaha 37' 24" 57 15
2   Bruno Holzer   Karl Meierhans LCR-Yamaha 12
3   Masato Kumano   Isao Arifuku Yamaha 10
4   Heinz Luthringshauser   Karl Paul Yamaha 8
5   Yvan Trolliet   Marc Petel Seymaz-Yamaha 6
6   Bernard Chabert   Patrice Daire CB-Yamaha 5
7   Cees Smit   Charles Vroegop Seymaz-Yamaha 4
8   Klaus Sprengel   Derek John Booth Suzuki 3
9   Steve Sinnott   John Horspole Yamaha 2
10   Rudolf Reinhard   Karin Sterzenbach GEP-Yamaha 1
DNF   Cees Smit   Charles Vroegop Seymaz-Yamaha
DNF   Rolf Biland   Kurt Waltisperg LCR-Yamaha

TriviaBewerken

Ondanks het debacle met de Honda NR 500 was er toch een succesvol optreden van viertaktmotoren: Mike Hailwood en Giacomo Agostini reden voorafgaand aan de races een demonstratierondje met oude MV Agusta's.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1978
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA