Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Japan 1965

De Grand Prix-wegrace van Japan 1965 was de dertiende en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1965. De races werden verreden op 23 en 24 oktober op de Suzuka International Racing Course, 50 kilometer ten zuidwesten van Nagoya. Aan de start kwamen de 50cc-, 125cc-, 250cc- en 350cc-klasse. De 125cc- en 350cc-klasse reden op zaterdag 23 oktober, de overige klassen op zondag 24 oktober. De wereldtitels in de 125cc- en 250cc-klasse waren al beslist, de wereldtitels in de 50cc- en 350cc-klasse werden hier beslist.

Jim Redman stelde met Honda op Suzuka zijn 350cc-wereldtitel veilig.
Jim Redman stelde met Honda op Suzuka zijn 350cc-wereldtitel veilig.
Land Vlag van Japan Japan
Datum 23- en 24 oktober 1965
Organisator FIM
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Japan Isamu Kasuya
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Japan Isamu Kasuya
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Japan Mitsuo Itoh

AlgemeenBewerken

Tijdens de trainingen brak Mike Duff een been. Daarom werd Bill Ivy gebeld om over te komen uit Engeland. Ivy moest inderhaast een vlucht boeken en gevaccineerd worden. Zoals gebruikelijk lieten de Japanse merken zich in de laatste GP in de kaarten kijken voor wat betreft de nieuwe machines voor het volgend seizoen. Yamaha had dat zelfs al in Monza gedaan door met de 250cc-viercilinder Yamaha RD 05 te starten. In Japan verscheen de 125cc-vijfcilinder Honda RC 148.

Stand van zaken voor aanvang van de Japanse Grand PrixBewerken

Twee wereldtitels waren nog open en bovendien erg spannend: zowel in de 50cc- als in de 350cc-klasse gingen twee coureurs met 32 punten aan de leiding: in de 50cc-klasse Suzuki-rijder Hugh Anderson en Honda-rijder Ralph Bryans en in de 350cc-klasse MV Agusta-rijder Giacomo Agostini en Honda-rijder Jim Redman. Door de streepresultaten was de stand echter niet helemaal gelijk: Anderson kon door te winnen slechts twee punten verdienen, elk ander resultaat leverde hem niets op. Ralph Bryans daarentegen had aan de derde plaats al genoeg om wereldkampioen te worden, zelfs als Anderson zou winnen. Ook in de 350cc-klasse was de stand niet echt gelijk: Als Agostini zou winnen had Redman aan de tweede plaats voldoende om wereldkampioen te worden omdat Agostini vier punten moest wegstrepen.

StreepresultatenBewerken

In de 50cc-klasse had Hugh Anderson 37 punten, maar hij moest er daarvan vijf wegstrepen (4 van de Duitse GP en 1 van de Franse GP). Als hij eerste of tweede zou worden, moest hij nog zes punten aftrekken (in het voorbeeld de punten van de GP van de USA). Hij kon maximaal 34 punten scoren. Ralph Bryans moest alleen punten aftrekken als hij in Japan als vijfde of hoger zou eindigen. Dan verdwenen de twee punten van de Belgische GP. Hij kon maximaal op 36 punten komen, maar daarvoor was de derde plaats al voldoende.

In de 350cc-klasse hadden Agostini en Redman allebei 32 punten, maar bij winst moest Agostini de vier punten van de TT van Man wegstrepen. Hij kon dus maximaal op 36 punten komen. Redman had al vier "0"-resultaten en alle punten zouden tellen. Hij zou zelfs wereldkampioen worden met de zes punten van de tweede plaats.

50 cc Punten USA DUI SPA FRA MAN NED BEL
Anderson 32 (37) 6 4 8 1 6 6 6
Bryans 32 0 8 6 8 0 8 2
350 cc Punten DUI MAN NED DDR TSJ ULS FIN NAT
Redman 32 0 8 8 8 8 0 0 0
Agostini 32 8 4 4 0 0 0 8 8
Rood = streepresutaat
Geel = extra streepresultaat na de GP

Mike HailwoodBewerken

Mike Hailwood kreeg een enorm aantal aanbiedingen voor het seizoen 1966, waaronder dat van Honda. Hij was ontevreden over het aantal races dat hij van MV Agusta kreeg. Vooral aan de Britse nationale races en de Ulster Grand Prix had hij graag willen deelnemen, maar toen hij eenmaal wereldkampioen was stuurde Domenico Agusta hem alleen nog naar de GP des Nations. Honda wilde hem in Japan al in de 250cc-race laten starten, maar twee contracten stonden dat in de weg: als eerste dat met MV Agusta en als tweede het persoonlijke contract van Hailwood met BP, terwijl Honda een contract had met Castrol. Het eerste probleem werd opgelost door de Motorcycle Federation of Japan zover te krijgen de Grand Prix over twee dagen uit te smeren. Hailwood's contract eindigde namelijk na de laatste 350cc-Grand Prix, die nu op zaterdag 23 oktober werd verreden. Het tweede probleem werd opgelost door Hailwood als privérijder in te schrijven.

350cc-klasseBewerken

Mike Hailwood had in de 350cc-race maar een taak: Jim Redman van de tweede plaats af houden. Dan moest Giacomo Agostini wel winnen, maar Ago's MV Agusta 350 3C wilde vanaf het begin door ontstekingsproblemen niet goed lopen. Hailwood kon niet meer doen dat Redman voor blijven en Redman kon volstaan met volgen. Toen Hailwood tegen het einde nog eens extra aanzette liet Redman hem gewoon gaan. Hij werd ook gehinderd door een bijensteek bij zijn oog, nadat voor de start een bij achter zijn stofbril was gekropen. Bovendien reed hij niet op de 350cc-Honda 2RC 172, maar op een tot 252cc-opgeboorde zescilinder Honda RC 165. Zolang Agostini niet in de buurt kwam was Redman zeker van de wereldtitel. Agostini werd slechts vijfde, nog achter de Honda-rijders Isamu Kasuya en Isao Yamashita. Bill Smith, normaal met een AJS 7R onderweg, kreeg voor de gelegenheid een Honda RC 172 en werd daar zesde mee.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1   Mike Hailwood MV Agusta 1:03"32'2 8
2   Jim Redman Honda +10'1 6
3   Isamu Kasuya Honda 4
4   Isao Yamashita Honda 3
5   Giacomo Agostini MV Agusta 2
6   Bill Smith Honda 1

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Eric Hinton Norton Privérijder
  Chris Conn Norton Privérijder
  Dan Shorey Norton Privérijder
  Griff Jenkins Norton Privérijder
  John Cooper Norton Privérijder
  Lewis Young AJS Privérijder
  Bruce Beale Honda Privérijder
  Agne Carlsson AJS Privérijder
  Paddy Driver AJS Privérijder

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  František Boček Jawa
  František Šťastný Jawa
  Gustav Havel Jawa
  Derek Woodman AJS / MZ
  Phil Read Yamaha
  Gilberto Milani Aermacchi
  Renzo Pasolini Aermacchi
  Silvio Grassetti Bianchi
  Tarquinio Provini Benelli
  Endel Kiisa Vostok
  Nikolaj Sevast'ânov Vostok

Top tien eindstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Pnt
1   Jim Redman Honda 38
2   Giacomo Agostini MV Agusta 32 (34)
3   Mike Hailwood MV Agusta 20
4   Bruce Beale Honda 15
5   František Šťastný Jawa 14
6   Derek Woodman AJS / MZ 14
7   Gustav Havel Jawa 12
8   Renzo Pasolini Aermacchi 9
9   Phil Read Yamaha 6
  Silvio Grassetti Bianchi
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

250cc-klasseBewerken

In de 250cc-race kwamen slechts acht rijders aan de start. Onder hen was František Šťastný, die persoonlijk was uitgenodigd voor de Japanse Grand Prix. Mike Hailwood debuteerde als fabrieksrijder voor Honda. Het kwam goed uit, omdat de beste Honda-rijder Jim Redman door een bijensteek boven zijn oog niet kon starten. Hailwood wende snel aan de zescilinder Honda RC 165. Hij finishte ruim anderhalve minuut voor testrijder en teamgenoot Isamu Kasuya. Bill Ivy werd derde, nadat Phil Read door een onschuldige valpartij was uitgeschakeld. Ook Franta Šťastný viel met zijn Jawa[2] uit. Suzuki kwam niet meer aan de start nu de Suzuki RZ 65 geen succes was gebleken.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1   Mike Hailwood Honda 1:01"49'1 8
2   Isamu Kasuya Honda +1"32'8 6
3   Bill Ivy Yamaha +1"56'5 4
4   Gosuke Yamashita Honda +2"27'5 3
5   Hiroshi Hasegawa Yamaha 2

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  František Šťastný Jawa
  Phil Read Yamaha Val

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Mike Duff Yamaha Blessure[3]
  Jim Redman Honda Blessure[4]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Smith Bultaco Privérijder
  Kevin Cass Cotton Privérijder
  Frank Perris Suzuki Teambeleid[5]
  Günter Beer Honda Privérijder
  Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[6]
  Alain Barbaroux Aermacchi Privérijder
  Jean-Claude Guénard Bultaco Privérijder
  Bob Coulter Bultaco Privérijder
  David Williams Mondial Privérijder
  Rex Avery Bultaco Privérijder
  Yoshimi Katayama Suzuki Teambeleid[5]
  Ginger Molloy Bultaco Privérijder
  John Buckner Yamaha [7]

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  Heinz Rosner MZ
  José Maria Busquets Montesa
  Derek Woodman MZ
  Ralph Bryans Honda
  Alberto Pagani Aermacchi
  Gilberto Milani Aermacchi
  Giuseppe Visenzi Aermacchi
  Remo Venturi Benelli
  Silvio Grassetti Morini
  Tarquinio Provini Benelli
  Bruce Beale Honda

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Pnt
1   Phil Read Yamaha 56 (68)
2   Mike Duff Yamaha 42 (50)
3   Jim Redman Honda 34
4   Heinz Rosner MZ 18
5   Derek Woodman MZ 15
6   Bruce Beale Honda 14
7   Tarquinio Provini Benelli 11
8   Ramón Torras (†) Bultaco 10
9   Frank Perris Suzuki 9
10   Mike Hailwood Honda 8
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

125cc-klasseBewerken

Hoewel Hugh Anderson al wereldkampioen was zette hij alles op alles om ook in Japan te winnen. Aanvankelijk ging Luigi Taveri met de nieuwe Honda RC 148 vijfcilinder aan kop. Bryans kon het tempo niet volgen, terwijl Phil Read en Jim Redman (voor één keer op een 125cc Honda) uitvielen. Anderson had nog wat reserves en passeerde Taveri en liep zelfs nog een flink eind uit. Achteraf bleek dat niet zo vreemd: door een gebroken bout in de cilinderkop was een koppakking weggeblazen en Taveri's vijfcilinder feitelijk een 100cc-viercilinder geworden. Anderson werd door dit alles wereldkampioen met het maximum aantal punten.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1   Hugh Anderson Suzuki 52"19'2 8
2   Luigi Taveri Honda +14'5 6
3   Ralph Bryans Honda 4
4   Bill Ivy Yamaha 3
5   Yasuharu Yuzawa Honda 2
6   Hironori Matsushima Yamaha 1
7   Frank Perris Suzuki

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Phil Read Yamaha
  Jim Redman Honda

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Mike Duff Yamaha Blessure[3]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Arthur Fegbli Honda Privérijder
  Ernst Degner Suzuki Blessure
  Walter Scheimann Honda Privérijder
  Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[6]
  Tommy Robb Bultaco Privérijder
  Bruno Spaggiari Ducati Privérijder
  Giuseppe Visenzi Honda Privérijder
  Ginger Molloy Bultaco Privérijder
  Bruce Beale Honda Privérijder
  Bo Gehring Bultaco [7]
  Jeff Tate Honda [7]
  Rick Schell Honda [7]

Onbekend[1]Bewerken

Coureur Merk
  František Boček ČZ
  Dieter Krumpholz MZ
  Heinz Rosner MZ
  Jochen Leitert MZ
  Jürgen Lenk MZ
  Klaus Enderlein MZ
  Roland Rentzsch MZ
  Hans Georg Anscheidt MZ-Kreidler
  Derek Woodman MZ
  Yoshimi Katayama Suzuki

Top tien eindstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Pnt
1   Hugh Anderson Suzuki 56 (62)
2   Frank Perris Suzuki 44 (48)
3   Derek Woodman MZ 28 (30)
4   Ernst Degner Suzuki 23
5   Luigi Taveri Honda 14
6   Mike Duff Yamaha 12
7   Klaus Enderlein MZ 11
8   Ralph Bryans Honda 11
9   Jochen Leitert MZ 10
10   Phil Read Yamaha 8
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

50cc-klasseBewerken

Toen Hugh Anderson aan de leiding ging en ook veel sneller bleek dan de Honda-coureurs, leken de kansen van Ralph Bryans op de wereldtitel te verdampen. Maar in de laatste van 14 ronden nam Anderson te veel risico en hij ging onderuit. Op dat moment was Bryans wereldkampioen. Bryans werd op de finish verslagen door teamgenoot Luigi Taveri met slechts 0,1 seconde verschil. De overige Suzuki-rijders konden het gevecht niet volgen. Mitsuo Itoh werd derde voor Hans Georg Anscheidt, bij diens eerste optreden met de Suzuki RK 65. Taveri en Anderson eindigden samen op 32 punten, maar Taveri werd tweede omdat hij twee overwinningen had geboekt en Anderson slechts één.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1   Luigi Taveri Honda 39"23'3 8
2   Ralph Bryans Honda +0'1 6
3   Mitsuo Itoh Suzuki +22'2 4
4   Hans Georg Anscheidt Suzuki +37'9 3
5   Michio Ichino Suzuki 2
6   Akira Itoh Honda 1
7   K. Itoh Bridgestone

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Hugh Anderson Suzuki Val

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Smith Derbi Privérijder
  Ernst Degner Suzuki Blessure
  Ángel Nieto Derbi
  José Maria Busquets Derbi
  Jacques Roca Derbi
  Charlie Mates Honda Privérijder
  Ian Plumridge Derbi Privérijder
  Leslie Griffiths Honda Privérijder
  Haruo Koshino Suzuki
  Cees van Dongen Kreidler Privérijder
  Gastón Biscia Suzuki Privérijder

Top tien eindstand 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Pnt
1   Ralph Bryans Honda 36 (38)
2   Luigi Taveri Honda 32 (39)
3   Hugh Anderson Suzuki 32 (37)
4   Ernst Degner Suzuki 26
5   Mitsuo Itoh Suzuki 16
6   Michio Ichino Suzuki 6
7   Hans Georg Anscheidt Kreidler / Suzuki 6
8   José Maria Busquets Derbi 4
9   Jacques Roca Derbi 4
10   Haruo Koshino Suzuki 3
  Charlie Mates Honda
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

TriviaBewerken

Bruce Beale

Bruce Beale komt in de uitslagen van de Japanse Grand Prix niet voor. Dat is opmerkelijk, want hij reisde in het algemeen samen met Jim Redman. Bovendien was hij officieel weliswaar privérijder, maar met een bijzondere status. Hij had namelijk de beschikking over fabrieks-Honda's uit 1964 voor de 250- en 350cc-klasse. In de GP des Nations was hij in de 350cc-race gevallen en daarna ook niet meer in de uitslagen voorgekomen. Mogelijk is hij bij zijn val zodanig geblesseerd geraakt, dat hij het seizoen niet kon afmaken. Dat zou ook verklaren dat Bill Smith in de 250cc-race kon aantreden met de 1964-Honda RC 164.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1965
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1966

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1964
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1966
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT