Hoofdmenu openen

De Isle of Man TT 1966 was de tiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1966. De races werden verreden van 28 augustus tot en met 2 september op het eiland Man. Alle klassen kwamen aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 250cc-klasse, de 350cc-klasse en de zijspanklasse waren al beslist.

Vlag van Man TT van Man 1966
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 28 augustus tot 2 september 1966
Organisator ACU
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn
Lightweight 250 cc TT (250 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Inchley
Lightweight 125 cc TT (125 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
50 cc TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch

AlgemeenBewerken

De TT van Man werd in 1966 verschoven van het voorjaar (eind mei-begin juni) naar eind augustus-begin september vanwege de op 16 mei door de National Union of Seamen uitgeroepen zeeliedenstaking, waardoor de havens van Londen, Southampton en Liverpool stil werden gelegd. Vanuit Liverpool werden de veerdiensten naar Ramsey op het Eiland Man verzorgd. De verplaatsing veroorzaakte echter ook problemen, want omdat in september ook de Manx Grand Prix verreden werd, was het leven op het eiland een maand ontregeld. Voor coureurs en teams was het dan weer praktisch: onderweg van de Ulster Grand Prix naar de GP des Nations was het eiland Man een logische en vooral tijd- en geldbesparende tussenstop. In de races had RAF-korporaal Chris Conn een goede week: hij werd derde, zowel in de Junior TT als in de Senior TT.

OngevallenBewerken

Tijdens de training op vrijdag 26 augustus verongelukte Kawasaki-fabrieksrijder Toshio Fujii bij Cruickshanks Corner in Ramsey. Tijdens de Lightweight 250 cc TT op zondag 28 augustus verongelukte Brian Duffy met een Yamaha TD 1 B ter hoogte van de Mountain Box. Tijdens de trainingen viel Tarquinio Provini tussen Alpine Cottage en Balla Cobb, waarbij hij verlamd raakte en zijn carrière moest beëindigen.

ReglementenBewerken

De Auto-Cycle Union leek de reglemenenten naar eigen believen te interpreteren. Op 28 augustus werd Fritz Scheidegger gediskwalificeerd omdat hij bij een gewone benzinepomp Esso had getankt. Hij had dat ook op zijn trainingsformulier ingevuld, maar later ontdekte men dat rijders die geen contract met een benzinemerk hadden de door de organisatie verstrekte Shell of BP moesten gebruiken. Nadat hij al als winnaar was gehuldigd werd hij alsnog gediskwalificeerd. Anders ging het met Mike Hailwood. Die reed op 31 augustus in de Lightweight 125 cc TT (182 km) en in de Junior TT (364 km). Samen was dat 546 km, terwijl een coureur reglementair niet meer dan 500 km op een dag mocht racen. Dat was de reden geweest dat Hailwood in de GP van de DDR niet in de 250cc-race was gestart. De TT-organisatie vond het echter geen probleem dat hij op Man wel meer dan 500 km zou rijden.

Jim RedmanBewerken

Jim Redman kwam wel naar het eiland Man, maar zijn seizoen was verloren nadat hij tijdens de GP van België een arm gebroken had. Men verwachtte dat hij elk moment weer zou kunnen racen, maar halverwege de trainingsweek gaf hij een persconferentie waarin hij bekendmaakte te stoppen met racen.

Senior TTBewerken

Vrijdag 2 september, zes ronden (364 km)

Het 500cc-wereldkampioenschap was nog steeds open. Giacomo Agostini had netto 34 punten (uit de beste vijf wedstrijden), maar Mike Hailwood kon met twee overwinningen nog op 38 punten komen. In de Senior TT begon Agostini, die 20 seconden ná Hailwood mocht starten, voortvarend. Bij Ballacraine had hij 2 seconden voorsprong, maar halverwege de eerste ronde had Hailwood de situatie omgedraaid en aan het einde van die ronde lag Hailwood al 6,2 seconden voor. Agostini gaf het al vrij snel op en toen het begon te regenen ging het tempo er helemaal uit. Aan het einde van de race had Mike Hailwood 2½ minuut voorsprong op Agostini. Derde werd Chris Conn (Norton). Agostini schoot met zijn zes punten niets op: het werd een nieuw streepresultaat en hij bleef op 34 punten staan. Als Hailwood in Italië zou winnen had Agostini aan de tweede plaats zelfs niet genoeg om wereldkampioen te worden.

 
De Honda RC 181 stond niet te boek als een goede stuurmachine, maar de circuitkennis van Mike Hailwood maakte veel goed.

Uitslag Senior TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Mike Hailwood Honda 2:11"44'8 8
2   Giacomo Agostini MV Agusta 2:14"22'6 6
3   Chris Conn Norton 2:22"26'8 4
4   John Blanchard Seeley-Matchless 2:22"58'0 3
5   Ron Chandler Matchless 2:24"20'4 2
6   František Šťastný Jawa-ČZ 2:24"36'0 1
7   Peter Williams Matchless 2:25"05'8
8   Jack Findlay McIntyre-Matchless 2:25"54'0
9   Billy McCosh Matchless 2:27"36'2
10   Malcolm Stanton Norton 2:27"40'0
11   Kel Carruthers Norton 2:27"54'6
12   Fred Stevens Métisse-Matchless 2:29"50'0
13   George Fogarty Matchless 2:30"05'8
14   Roly Capner Matchless 2:30"36'6
15   Charlie Sanby Norton 2:31"41'2
16   Billy Anderson Matchless 2:32"15'4
17   Neville Landrebe Matchless 2:33"46'8
18   Maurice Hawthorne Norton 2:35"15'6
19   Dan Shorey Norton 2:35"34'6
20   David Lloyd Norton 2:35"43'4

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Eduard Lenz Matchless
  Jack Ahearn Norton
  John Dodds Norton
  Mike Duff Matchless
  Bill Smith Matchless
  Billie Nelson Norton
  Rony Rutter Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Eric Hinton Norton
  Gyula Marsovszky Matchless
  Walter Scheimann Norton
  John Cooper Norton
  John Mawby Norton
  Lewis Young Métisse-Matchless
  Stuart Graham Matchless
  Jim Redman Honda Gestopt[1]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 36 (46)
2   Mike Hailwood Honda 30
3   Jack Findlay McIntyre-Matchless 17
  František Šťastný Jawa-ČZ
5   Jim Redman Honda 16
6   Gyula Marsovszky Matchless 13
  Jack Ahearn Norton
8   Stuart Graham Matchless 11
9   Ron Chandler Matchless 6
  Chris Conn Norton

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Junior TTBewerken

Woensdag 31 augustus, zes ronden (364 km)

De start van Mike Hailwood in de Junior TT was op zichzelf al opmerkelijk. De ACU, die eerder zo streng was met de reglementen en Fritz Scheidegger in de Sidecar TT gediskwalificeerd had omdat hij bij een "burger"-benzinepomp zijn benzine had gekocht, liet Mike Hailwood gewoon deelnemen aan de 364 km lange race. Hij had 's middags al 182 km in de Lightweight 125 cc TT gereden en daarmee kwam zijn dagtotaal op 546 km, terwijl er een reglementair maximum van 500 km was. Hier werd duidelijk met twee maten gemeten. Het ging echter niet goed met Mike Hailwood. Bij Ballacraine, na 13 km rijden, was hij al ingehaald door Giacomo Agostini die 20 seconden na hem was gestart. Bij de doorkomst bij Ballacraine klonk Hailwood's Honda RC 173 erg slecht en bij Bishopscourt stond hij stil. Honda had de jonge Stuart Graham niet in de 350cc-Junior TT ingezet, Jim Redman was gestopt en daarmee was de dreiging van Honda dus voorbij. De Britse merken konden daardoor weer podiumplaatsen pakken: Peter Williams werd met een AJS 7R tweede en Chris Conn met een Norton 40M derde.

Uitslag Junior TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 2:14"40'4 8
2   Peter Williams AJS 2:24"46'6 6
3   Chris Conn Norton 2:26"45'4 4
4   Jack Ahearn Norton 2:26"49'8 3
5   František Boček Jawa-ČZ 2:26"56'4 2
6   John Blanchard AJS 2:27"14'2 1
7   Griff Jenkins Norton 2:27"19'0
8   Dave Simmonds Honda 2:27"20'2
9   František Šťastný Jawa-ČZ 2:28"51'4
10   Bill Smith AJS 2:29"50'2
11   Dennis Gallagher AJS 2:29"53'0
12   George Fogarty AJS 2:31"41'8
13   Derek Lee AJS 2:32"00'6
14   Billie Nelson Norton 2:32"02'8
15   Selwyn Griffiths AJS 2:32"34'8
16   Peter Darvill Norton 2:32"59'0
17   Norman Price Norton 2:33"22'4
18 G. Barnacle AJS 2:33"23'0
19   Ron Chandler AJS 2:33"25'2
20   Vincent Duckett AJS 2:33"41'2
26   Tony Rutter Norton 2:36"32'8

Niet gestartBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Tarquinio Provini Benelli Blessure

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Kel Carruthers Norton
  Gustav Havel Jawa
  Heinz Rosner MZ
  Joe Dunphy Norton
  Mike Hailwood Honda
  Alberto Pagani Aermacchi

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bill Ivy Yamaha
  Phil Read Yamaha
  Stuart Graham AJS
  Tommy Robb Bultaco
  Gilberto Milani Aermacchi
  Renzo Pasolini Aermacchi
  Silvio Grassetti Bianchi
  Kenzo Muromachi Honda
  Bruce Beale Honda
  Jim Redman Honda Gestopt[1]
  Kent Andersson Husqvarna
  Byron Black Honda

Top tien tussenstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Mike Hailwood Honda 48 wereldkampioen
2   Giacomo Agostini MV Agusta 40
3   Renzo Pasolini Aermacchi 11
  František Šťastný Jawa / Jawa-ČZ
  Gustav Havel Jawa
6   Heinz Rosner MZ 10
7   Jack Ahearn Norton 8
8   Bruce Beale Honda 7
9   Tarquinio Provini Benelli 6
  Peter Williams AJS

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Lightweight 250 cc TTBewerken

Zondag 28 augustus, zes ronden (364 km)

In de Lightweight 250 cc TT startten liefst 90 deelnemers. Dat Mike Hailwood en Stuart Graham favoriet waren was wel duidelijk, maar Hailwood verbrak al in de eerste ronde, met staande start, de bestaande ronderecords in de 250- én de 350cc-klasse. Hij bleef zelfs slechts 3,4 km/h onder het bestaande 500cc-record. Na de eerste ronde reed Phil Read al 40 seconden achter Hailwood maar hij viel in de tweede ronde bij Ginger Hall uit. Bill Ivy kon het Stuart Graham nog even lastig maken, maar viel toen ook uit. Graham werd aldus tweede achter Hailwood en tot grote vreugde van het Britse publiek werd de derde plaats ingenomen door Peter Inchley met een Villiers-Special met Bultaco-frame.

Uitslag Lightweight 250 cc TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Mike Hailwood Honda 2:13"26'0 8
2   Stuart Graham Honda 2:19"20'0 6
3   Peter Inchley Bultaco-Villiers 2:28"34'4 4
4   František Šťastný Jawa 2:31"09'9 3
5   Jack Findlay Bultaco 2:32"56'2 2
6   Bill Smith Bultaco 2:35"01'4 1
7 Terry Grotefeld Padgett-Yamaha 2:36"30'6
8   Rex Butcher Aermacchi 2:37"14'2
9 George Plenderleith Honda 2:37"21'6
10 B. Richards Bultaco 2:37"24'8
11   Gordon Keith Aermacchi 2:38"45'6
12   Barry Smith Suzuki 2:43"54'8
13   Albert Moule Aermacchi 2:44"01'0
14   Jim Curry Honda 2:44"46'4
15 P. Conran Bultaco 2:54"05'0
16 A. Dyde Royal Enfield 2:57"17'0

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Kevin Cass Bultaco
  Len Atlee Cotton
  Mike Duff Yamaha
  Heinz Rosner MZ
  Bill Ivy Yamaha
  Phil Read Yamaha
  Tommy Robb Bultaco
  Alberto Pagani Aermacchi

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Gyula Marsovszky Bultaco
  Günter Beer Honda
  Daniel Lhéraud Yamaha
  Bob Anderson Yamaha
  Derek Woodman MZ Blessure[2]
  Selwyn Griffiths Royal Enfield
  Giuseppe Visenzi Aermacchi
  Renzo Pasolini Aermacchi
  Akiyasu Motohashi Yamaha
  Hiroshi Hasegawa Yamaha
  Ginger Molloy Bultaco
  Bruce Beale Honda
  Jim Redman Honda Gestopt[1]
  Kent Andersson Husqvarna

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Mike Hailwood Honda 56 (72) wereldkampioen
2   Phil Read Yamaha 28
3   Jim Redman Honda 20
4   Derek Woodman MZ 18
5   Stuart Graham Honda 15
6   František Šťastný Jawa 11
7   Mike Duff Yamaha 9
  Heinz Rosner MZ
9   Gyula Marsovszky Bultaco 8
  Ginger Molloy Bultaco
  Jack Findlay Bultaco

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Lightweight 125 cc TTBewerken

Woensdag 31 augustus, drie ronden (182 km)

De Lightweight 125 cc TT moest vanwege de zeer dichte mist enkele uren worden uitgesteld. Hoewel de wereldtitel al beslist was, waren de verwachtingen hooggespannen. Suzuki, dat slechts één podiumplaats gehaald had (Yoshimi Katayama op de Sachsenring) had de snelste trainingstijd dankzij Hugh Anderson die met de RT 66 een nieuw ronderecord gereden had. Verder zette Yamaha haar nieuwe RA 31-viercilinders weer in en Honda uiteraard de vijfcilinder RC 149. Bill Ivy was juist fit verklaard en won de race door van start tot finish aan de leiding te gaan. Phil Read finishte een halve minuut achter hem en Anderson werd derde. Honda zakte eigenlijk door het ijs. De snelste was Mike Hailwood, die een slechte start gehad had maar toch nog even snel doortrok. Later liet hij zijn tempo wat afzakken maar hij was nog altijd veel sneller dan zijn teamgenoten Ralph Bryans en Luigi Taveri. Toch eindigden de fabrieks-Honda's op de plaatsen zes, zeven en acht. De rest van het veld bestond voor een groot deel uit de populaire Honda CR 93-productieracers.

 
De Yamaha RA 31 was ineens succesvol, nadat de machine het in de Ulster Grand Prix nog slecht gedaan had.
 
Dankzij de Honda CR 93-productieracer kende de Lightweight 125 cc TT een behoorlijks startveld.

Uitslag Lightweight 125 cc TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Bill Ivy Yamaha 1:09"32'8 8
2   Phil Read Yamaha 1:10"03'2 6
3   Hugh Anderson Suzuki 1:10"09'2 4
4   Mike Duff Yamaha 1:11"11'2 3
5   Frank Perris Suzuki 1:11"24'0 2
6   Mike Hailwood Honda 1:11"26'6 1
7   Ralph Bryans Honda 1:16"53'6
8   Luigi Taveri Honda 1:18"16'8
9   Jim Curry Honda 1:19"57'8
10   Kevin Cass Bultaco 1:20"03'4
11   Dave Simmonds Tohatsu 1:20"07'6
12   Kel Carruthers Honda 1:21"21'0
13   Gary Dickinson Honda 1:21"51'6
14   Fred Stevens Honda 1:22"37'6
15 B. Richards Honda 1:22"59'4
16 George Plenderleith Honda 1:23"01'8
17   Steve Murray Honda 1:23"40'4
18   Bill Smith Honda 1:24"32'8
19 Terry Grotefeld Honda 1:25"22'2
20 Les Iles Bultaco 1:25"30'8
33   Barry Smith Honda

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay Bultaco
  Tommy Robb Yamaha

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Friedhelm Kohlar MZ
  Hartmut Bischoff MZ
  Hans Georg Anscheidt Suzuki
  Herbert Mann MZ
  Walter Scheimann Honda
  José Medrano Bultaco
  Peter Williams EMC
  Francesco Villa Montesa
  Akiyasu Motohashi Yamaha
  Mitsuo Itoh Suzuki
  Yasuharu Yuzawa Yamaha
  Yoshimi Katayama Suzuki

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Luigi Taveri Honda 44 (50) wereldkampioen
2   Bill Ivy Yamaha 32
3   Phil Read Yamaha 29 (32)
4   Ralph Bryans Honda 27
5   Hugh Anderson Suzuki 15
6   Frank Perris Suzuki 10
7   Yoshimi Katayama Suzuki 8
8   Mike Duff Yamaha 4
9   Tommy Robb Yamaha 3
10   Hans Georg Anscheidt Suzuki 2
  Francesco Villa Montesa
  Akiyasu Motohashi Yamaha

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

50 cc TTBewerken

Vrijdag 2 september, drie ronden (182 km)

De belangstelling voor de 50cc-klasse was op Man nog steeds tanende en er gingen zelfs stemmen op om ze te laten vervallen (bij minder dan 25 deelnemers was dat toegestaan). Uiteindelijk verschenen er 29 starters, maar die moesten het wel doen met een - voor de Isle of Man TT ongebruikelijke - massastart. De 50 cc TT werd eigenlijk een saaie race. De top vier eindigde een flink eind uit elkaar. Ralph Bryans en Luigi Taveri waren met hun Honda RC 116-tweecilinders het snelst, maar tussen hen beiden zaten op het einde toch nog 51 seconden. Hugh Anderson eindigde met zijn Suzuki RK 66 bijna 2½ minuut achter de winnaar maar 1 minuut en 10 seconden voor zijn teamgenoot Ernst Degner. Bryan Gleed en Dave Simmonds beschikten over de oude RC 111-eencilinder fabrieksracers van Honda en zij werden vijfde en zesde, resp. 20 en 22 volle minuten achter Ralph Bryans en dat was bijna een ronde van 60 km!

 
50cc-Honda RC 116 tweecilinder

Uitslag 50 cc TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Ralph Bryans Honda 1:19"17'2 8
2   Luigi Taveri Honda 1:20"08'4 6
3   Hugh Anderson Suzuki 1:21"41'0 4
4   Ernst Degner Suzuki 1:22"52'2 3
5   Brian Gleed Honda 1:39"31'6 2
6   Dave Simmonds Honda 1:41"50'0 1
7   Les Griffiths Honda 1:44"28'6
8 Jim Pink Honda 1:44"29'0
9 M. Allen Honda 1:45"20'4
10 B. Kettle Honda 1:45"33'6
11   Tommy Robb Suzuki 1:46"59'2
12 A. Robinson Honda 1:48"20'4
13 S. Lawley Honda 1:51"58'2

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Smith Derbi
  Jack Findlay Bridgestone
  Hans Georg Anscheidt Suzuki
  Oswald Dittrich Kreidler
  Chris Vincent Suzuki
  Mike Simmonds Tohatsu
  Isao Morishita Bridgestone
  Mitsuo Itoh Suzuki
  Yoshimi Katayama Suzuki

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  André Roth Derbi
  Ángel Nieto Derbi
  Cees van Dongen Kreidler

Top tien tussenstand 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Luigi Taveri Honda 25
2   Ralph Bryans Honda 24
3   Hans Georg Anscheidt Suzuki 17
4   Hugh Anderson Suzuki 15
5   Ernst Degner Suzuki 3
6   Oswald Dittrich Kreidler 2
  Ángel Nieto Derbi
  Yoshimi Katayama Suzuki
  Brian Gleed Honda
10   Cees van Dongen Kreidler 1
  Barry Smith Derbi
  Isao Morishita Bridgestone
  Dave Simmonds Honda

Sidecar TTBewerken

Zondag 28 augustus, drie ronden (182 km)

Door het besluit van de organisatie van de Grand Prix des Nations om de zijspanklasse te schrappen werd de uitgestelde TT van Man de laatste race voor Max Deubel. Hij had in 1966 geen enkele overwinning behaald maar was gedreven zijn allerlaatste Grand Prix winnend af te sluiten. Hij had de Sidecar TT al drie keer gewonnen, Fritz Scheidegger nog nooit. Scheidegger draaide in de training zijn motor stuk en moest een reserveblok monteren, wat de kansen voor Deubel vergrootte. Bovendien had Deubel de snelste trainingstijd gereden. Scheidegger startte vijf minuten na Deubel door de gebruikelijke interval-start bij de TT. Max Deubel/Emil Hörner draaiden de snelste raceronde en bij het ingaan van de derde en laatste ronde lagen Fritz Scheidegger/John Robinson 15 seconden achter hen. De strijd om de tweede plaats ging zelfs tussen Georg Auerbacher/Wolfgang Kalauch en Colin Seeley/Wally Rawlings. Deubel deed het in de laatste ronde op advies van zijn pitcrew iets rustiger aan. Scheidegger leek echter juist vleugels te krijgen en won de race met de tot dan toe kleinste marge ooit: 0,8 seconde. Auerbacher, die een pitstop van ruim een minuut had moeten maken, werd toch nog derde. De interval-start was hier duidelijk in het nadeel: bij een rechtstreeks gevecht met Scheidegger had Deubel het gevaar onderkend en zeker gewonnen, maar nu wist hij niet beter dan dat zijn voorsprong ruim voldoende was en pas vijf minuten na zijn eigen finish ontdekte hij dat hij níet had gewonnen. Deubel werd echter geholpen door de organisatie, die vier uur na de wedstrijd besloot Scheidegger te diskwalificeren vanwege het tanken bij een gewoon Esso-tankstation en niet met de door de organisatie verstrekte benzine te rijden. Scheidegger protesteerde maar zijn protest werd onmiddellijk afgewezen door de grotendeels Britse jury. Tijdens het FIM-congres in oktober 1966 werd Scheidegger in ere hersteld en alsnog tot winnaar van de Sidecar TT verklaard. Toen besloot Scheidegger ook om zijn carrière voort te zetten, want na de TT van Man was hij zó kwaad dat hij had gemeld te stoppen met racen.

Uitslag Sidecar TTBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Fritz Scheidegger   John Robinson BMW 1:14"50'0 8
2   Max Deubel   Emil Hörner BMW 1:14"50'8 6
3   Georg Auerbacher   Wolfgang Kalauch BMW 1:16"52'4 4
4   Klaus Enders   Ralf Engelhardt BMW 1:17"14'4 3
5   Colin Seeley   Wally Rawlings BMW 1:17"42'6 2
6   Barry Dungsworth   Neil Caddow BMW 1:19"33'4 1
7   Siegfried Schauzu   Horst Schneider BMW 1:20"01'8
8   Arsenius Butscher   Armgard Neumann BMW 1:20"42'4
9   Terry Vinicombe   John Flaxman BSA 1:21"33'5
10   Barry Thompson   Gerald Wood BMW 1:23"33'4
11   Harald Wohlfahrt R. Schwips BMW 1:24"22'4
12 R. Ford G. Hughes Triumph 1:25"25'2
13 Derek Yorke   John Chisnall Triton 1:28"22'0
14 Mick Potter D. Wright Triumph 1:28"24'2
15 Martin Candy R. du Pont MJC 1:31"29'4
16 Bill Cooper D. Glasby Triumph 1:32"11'2
17 E. Parkinson R. Philpott Triumph 1:33"05'0
18   Roy Hanks T. Holden BSA 1:33"09'0
19 A. Sansum T. King Triumph 1:35"06'0
20 P. Scales J. Ferguson Triumph 1:35"33'6
27   Bill Boddice   Eric Bliss BSA 1:39"10'6

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Heinz Luthringshauser   Hermann Hahn BMW
  Otto Kölle   Billie Nelson BMW

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Chris Vincent   Terry Harrison BMW
  Tony Wakefield   Graham Milton BMW

Eindstand zijspanklasseBewerken

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1   Fritz Scheidegger   John Robinson BMW 24 (40)
2   Max Deubel   Emil Hörner BMW 18 (28)
3   Colin Seeley   Wally Rawlings BMW 12 (14)
4   Georg Auerbacher   Eduard Dein en   Wolfgang Kalauch BMW 11 (17)
5   Klaus Enders   Reinhold Mannischef en   Ralf Engelhardt BMW 6
6   Chris Vincent   Graham Steward en   Terry Harrison BMW 5
7   Otto Kölle   Heinz Marquardt BMW 4
8   Siegfried Schauzu   Horst Schneider BMW 2
9   Heinz Luthringshauser   Hermann Hahn BMW 1
  Barry Thompson   Gerald Wood BMW
  Tony Wakefield   Graham Milton BMW
  Barry Dungsworth   Neil Caddow BMW

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

TriviaBewerken

 
De 250cc-Honda RC 166 was zó snel, dat Mike Hailwoods tijd in de 250cc-race goed genoeg was geweest om de 350cc-race ook te winnen. Stuart Grahams tijd was goed genoeg geweest voor de tweede plaats in de 350cc-race.

Fictieve uitslag Junior TTBewerken

In 1967 verving Honda de 350cc-viercilinder Honda RC 173 door de slechts 297cc-metende zescilinder Honda RC 174. Dat is niet vreemd als men de recordtijd van Giacomo Agostini's MV Agusta 350 3C vergelijkt met de 250cc-zescilinder Honda RC 166. Met die machine zou Hailwood zelfs nog veel sneller dan Agostini zijn geweest en zou de uitslag van de Junior TT er zo hebben uitgezien:

Pos Coureur Merk Tijd
1   Mike Hailwood 250cc-Honda RC 166 2:13"26'0
2   Giacomo Agostini 350cc-MV Agusta 350 3C 2:14"40'4
3   Stuart Graham 250cc-Honda RC 166 2:19"20'0
4   Peter Williams 350cc-AJS 7R 2:24"46'6

VerlostBewerken

Tommy Robb stond onder contract bij Suzuki tot "na de TT van Man", voor de 50cc-klasse. Toen hij dat contract tekende, ging hij ervan uit dat deze TT voor de TT van Assen zou plaatsvinden. Hij was dan ook van plan om vanaf Assen met de 50cc-Bridgestone te gaan rijden. Na zijn teleurstellende Britse TT (elfde in de 50cc-race) was hij eindelijk vrij om dat te doen. Hij zou ook zijn enige punten met de Bridgestone scoren, tijdens de Grand Prix van Japan.

Vorige race:
Ulster Grand Prix 1966
FIM wereldkampioenschap wegrace
18e seizoen (1966)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1966

Vorige race:
Isle of Man TT 1965
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1967
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT