Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1969

sportseizoen van een motorfietssportcompetitie

De Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1969 was de twaalfde en afsluitende race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1969. De race werd verreden op 14 september 1969 op het stratencircuit Opatija, in Joegoslavië langs de kust van de Kvarnergolf tussen Opatija en Rijeka. Omdat de reglementen na 1969 veranderden was dit het laatste optreden van de Benelli 250 4C, want 250cc-viercilinders werden vanaf 1970 verboden.

Circuit Opatija
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 14 september 1969
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Tweede Vlag van Italië Franco Trabalzini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Silvio Grassetti
Eerste Vlag van Italië Silvio Grassetti
Tweede Vlag van Italië Gilberto Milani
Derde Vlag van Tsjechië František Šťastný
250 cc
Poleposition Vlag van Zweden Kent Andersson
Snelste ronde Vlag van Italië Gilberto Parlotti
Eerste Vlag van Australië Kel Carruthers
Tweede Vlag van Italië Gilberto Parlotti
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Dieter Braun
Eerste Vlag van Duitsland Dieter Braun
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Derde Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz
50 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Nederland Paul Lodewijkx
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Derde Vlag van Nederland Jan de Vries

AlgemeenBewerken

De Grand Prix van de Adriatische Zee werd al sinds 1960 georganiseerd, maar was vooral een race tussen rijders uit het Oostblok en buurlanden zoals Oostenrijk en Italië. In 1961 was er een 50cc-race georganiseerd, de "Coupe d'Europe", die als test diende voor de 50cc-klasse, die vanaf het seizoen 1962 WK-status kreeg. In 1969 werd de GP van de Adriatische Zee opgenomen in de WK-kalender. De veiligheid van het Circuit van Opatija stond toen al ter discussie en de Grand Prix van de Adriatische Zee kreeg pas drie weken van tevoren zijn WK-status, nadat de Fédération Internationale de Motocyclisme een aantal aanbevelingen had gedaan met betrekking tot de veiligheid. Dat was juist in Opatija geen overbodige luxe, want daar reed men langs rotswanden en duizenden lantaarnpalen. Het wegdek was echter verbeterd en er waren grote rijen strobalen aangebracht. Het was de afsluitende Grand Prix, waardoor veel wereldtitels al beslist waren. De echte toprijders ontbraken dan ook in veel klassen, waardoor de "mindere goden", privérijders met minder snelle motorfietsen, hun kansen kregen. Giacomo Agostini was al in juli wereldkampioen in de 350- en in de 500cc-klasse geworden en hij verscheen niet. De strijd om de 250cc-titel moest echter in Joegoslavië beslist worden, want Santiago Herrero (Ossa) had 83 punten en Kel Carruthers (Benelli) en Kent Andersson (Yamaha) hadden er allebei 82. In de 50cc-klasse had Aalt Toersen aan één punt genoeg om wereldkampioen te worden, maar hij viel uit en verloor de titel op het laatste moment aan Ángel Nieto.

500cc-klasseBewerken

Nu MV Agusta niet in Joegoslavië aan de start kwam kon Godfrey Nash met een Norton Manx uit 1960 winnen. Hij had ook al als snelste getraind. In het begin van de race konden de lichte Aermacchi's van Silvio Bertarelli en Gilberto Milani de kop grijpen, maar de druk van de achtervolgers werd al snel groter. Bertarelli viel uit door een ontstekingsprobleem en Milani viel en liep een armbreuk en een beenbreuk op. Nash kreeg zo de leiding in de schoot geworpen en het werd nog makkelijker toen zijn achtervolger Giuseppe Mandolini met een slippende koppeling de pit op moest zoeken. Franco Trabalzini werd tweede met een Paton en Steve Ellis werd met een Linto derde. Nash deed goede zaken, want hij eindigde als derde in de eindstand van de 500cc-klasse.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Godfrey Nash Norton 1:21"29'0 15
2   Franco Trabalzini Paton +1"21'0 12
3   Steve Ellis Linto +1 ronde 10
4   Lewis Young Matchless +1 ronde 8
5   Keith Turner Linto +1 ronde 6
6   Pentti Lehtelä Matchless +1 ronde 5
7   Paul Eickelberg Norton +2 ronden 4
8   Emanuele Maugliani Norton +3 ronden 3
9   Ross Hannan Norton +3 ronden 2
10   Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi +7 ronden 1
11   Heinrich Rosenbusch Linto

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Karl Auer Matchless
  John Dodds LinTo
  Terry Dennehy Drixton-Honda
  Gyula Marsovszky LinTo
  Hannu Kuparinen Matchless
  Percy Tait Triumph
  Gianfranco Domeniconi Norton
  Gilberto Milani Aermacchi Val
  Giuseppe Mandolini Aermacchi Koppeling
  Silvano Bertarelli Paton Ontsteking
  Vasco Loro Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Werner Bergold McIntyre-Matchless
  Wolfgang Stropek MV Agusta
  Jack Findlay LinTo Blessure[1]
  Kel Carruthers Aermacchi
  Gilbert Argo Matchless
  Bohumil Staša ČZ
  Günter Fischer Matchless
  Karl Hoppe Seeley-URS
  Walter Scheimann Norton
  Osmo Hansen Matchless
  André-Luc Appietto Paton
  Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
  Alan Lawton Norton
  Barry Scully Norton
  Billie Nelson Paton
  Brian Steenson Seeley-Matchless
  Dan Shorey Seeley-Matchless
  Derek Woodman Seeley-Matchless
  John Trevor Findlay Norton
  John Williams Métisse-Matchless
  Malcolm Uphill Norton
  Peter Darvil Norton
  Peter Williams Matchless
  Phil O'Brien Matchless
  Rob Fitton Norton
  Ron Chandler Seeley-Matchless
  Selwyn Griffiths Matchless
  Steve Jolly Seeley-Matchless
  Steve Spencer Métisse-Matchless
  Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
  Alberto Pagani LinTo
  Angelo Bergamonti Paton
  Giacomo Agostini MV Agusta
  Paolo Campanelli Seeley-Matchless
  Theo Louwes Norton
  Ginger Molloy Bultaco
  Jack Lindh Seeley-Matchless
  Endel Kiisa Vostok |

Top tien eindstand 500cc-klasseBewerken

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 105 (150)
2   Gyula Marsovszky LinTo 47
3   Godfrey Nash Norton 45
4   Billie Nelson Paton 42
5   Alan Barnett Métisse-Matchless 32
6   Steve Ellis LinTo 26
7   Ron Chandler Seeley-Matchless 25
8   Gilberto Milani Aermacchi 24
9   Rob Fitton Norton 19
10   Brian Steenson Seeley-Matchless 18

350cc-klasseBewerken

MV Agusta en Giacomo Agostini ontbraken ook in de 350cc-race en daardoor kon Silvio Grassetti de eerste overwinning voor de Jawa viercilinder boeken. Heinz Rosner kon met de MZ nog even de leiding nemen omdat Grassetti een slechte start had, maar in de vierde ronde trok die de zaken recht. Rosner moest zijn koppeling te veel gebruiken in de vele haarspeldbochten en viel daardoor uit. Giuseppe Visenzi nam de tweede plaats over en kon daardoor ook tweede in het wereldkampioenschap worden, maar hij viel uit met een defecte versnellingsbak. Gilberto Milani nam de tweede plaats over maar moest die korte tijd afstaan aan de Fin Martti Pesonen. Die viel echter ook uit en Milani werd met zijn Aermacchi tweede. František Šťastný werd met de andere Jawa derde.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Silvio Grassetti Jawa 1:06"07'0 15
2   Gilberto Milani Aermacchi +55'0 12
3   František Šťastný Jawa +1"48'0 10
4   Bohumil Staša CZ 8
5   Lewis Young Aermacchi 6
6   Adolf Ohligschläger Yamaha 5
7   Brian Smith Aermacchi 4
8   Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi 3
9   János Drapál Aermacchi 2
10   Hannu Kuparinen Yamaha 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Heinz Rosner MZ koppeling
  Martti Pesonen Yamaha
  Giuseppe Visenzi Yamaha versnellingsbak

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay Jawa Blessure[1]
  Bill Ivy (†) Jawa Overleden[2]
  Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid

Onbekend[3]Bewerken

Coureur Merk
  Brian Smith Aermacchi
  Kel Carruthers Aermacchi
  Herbert Denzler Aermacchi
  Ivar Sauter Aermacchi
  Karel Bojer ČZ
  Günter Fischer Aermacchi
  Karl Hoppe Yamaha
  Walter Scheimann Yamaha
  Bill Smith Honda
  Billie Guthrie Yamaha
  Billie McCosh Aermacchi
  Billie Nelson Aermacchi
  Cecil Crawford Aermacchi
  Cliff Carr Yamaha
  Dave Degens Aermacchi
  Dave Simmonds Kawasaki
  Godfrey Nash Norton
  Jerry Lancaster Drixton-Aermacchi
  Jim Curry Métisse-Aermacchi
  John Trevor Findlay Norton
  Mike Hatherill Aermacchi
  Phil Read Yamaha
  Rob Fitton Norton
  Rodney Gould Yamaha
  Roy Graham Aermacchi
  Selwyn Griffiths AJS
  Terry Grotefeld Yamaha
  Tom Dickie Seeley-AJS
  Tommy Robb Aermacchi
  Tony Rutter Yamaha
  Bruno Spaggiari Ducati
  Silvano Bertarelli Aermacchi
  Jan Kostwinder Yamaha
  Leo Commu Yamaha
  Ginger Molloy Bultaco
  Gordon Keith Yamaha
  Marty Lunde Yamaha

Top tien eindstand 350cc-klasseBewerken

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 90 (120)
2   Silvio Grassetti Yamaha / Jawa 47
3   Giuseppe Visenzi Yamaha 45
4   Heinz Rosner MZ 38
5   Rodney Gould Yamaha 36
6   Jack Findlay Yamaha / Jawa 34
7   Kel Carruthers Aermacchi 29
8   Bohumil Staša ČZ 27
9   František Šťastný Jawa 26
10   Bill Ivy (†) Jawa 24

250cc-klasseBewerken

De 250cc-race in Opatija begon met een spannende stand in het wereldkampioenschap: Santiago Herrero (Ossa) had 83 punten, Kel Carruthers (Benelli) en Kent Andersson (Yamaha) hadden er allebei 82. Als één van deze drie won was hij automatisch wereldkampioen. Kent Andersson had het snelste getraind, Carruthers was tweede en zijn teamgenoot Gilberto Parlotti was derde. Herrero liep nog met een verbonden hand na een val in de Ulster Grand Prix. De omstandigheden tijdens de race waren verraderlijk: door de motregen was het asfalt nat en de aangebrachte strepen waren erg glad. Goede omstandigheden voor de lichte, eencilinder Ossa van Herrero en die leidde dan ook na de eerste ronde vóór de beide Benelli's. De kampioenschapsstrijd ging nu nog alleen tussen Herrero en Carruthers, want Andersson raakte steeds verder achterop. In de zevende ronde viel Herrero, en de beide Benelli-coureurs konden zijn glijdende motorfiets maar net ontwijken. Het had waarschijnlijk wel concentratie gekost, want nu kwam Andersson ineens met 2 à 3 seconden per ronde dichterbij en in de veertiende ronde was de strijd weer helemaal open, want Andersson reed aan de leiding. Nu begon het stuivertje wisselen tussen Carruthers en Andersson, tot die laatste een flinke sliding maakte en met 160 km/h zijn motor toch weer onder controle wist te krijgen. Hij had 30 meter achterstand opgelopen en die maakte hij niet meer goed. Andersson viel zelfs terug naar de derde plaats achter Parlotti, maar dat was genoeg om in het wereldkampioenschap tweede te worden.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Kel Carruthers Benelli 57"46'5 15
2   Gilberto Parlotti Benelli +0'4 12
3   Kent Andersson Yamaha +6'5 10
4   Börje Jansson Kawasaki-Yamaha[4] +1"53'8 8
5   Silvio Grassetti Yamaha +2"13'4 6
6   Günter Bartusch MZ +1 ronde 5
7   Walter Villa Villa +1 ronde 4
8   Heinz Kriwanek Suzuki +1 ronde 3
9   László Szabó MZ +1 ronde 2
10   Gyula Marsovszky Yamaha +1 ronde 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Santiago Herrero Ossa Val

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay Yamaha Blessure[1]
  Renzo Pasolini Benelli Blessure[5]

Onbekend[3]Bewerken

Coureur Merk
  Eric Hinton Yamaha
  Frank Perris Suzuki
  František Šťastný Jawa
  Karel Bojer ČZ
  Heinz Rosner MZ
  Dieter Braun MZ
  Klaus Huber Yamaha
  Lothar John Yamaha
  Reinhard Scholtis Kawasaki
  Siegfried Lohmann Suzuki
  Toni Gruber Yamaha
  Carlos Giró Ossa
  Martti Pesonen Yamaha
  Matti Salonen Yamaha
  Pentti Korhonen Yamaha
  Teuvo Länsivuori Yamaha
  Christian Ravel Yamaha
  Jean Auréal Yamaha
  Billie Guthrie Yamaha
  Billie Nelson Yamaha
  Chas Mortimer Yamaha
  Dave Simmonds Kawasaki
  Derek Chatterton Yamaha
  Dick Pipes Yamaha
  Frank Whiteway Suzuki
  Ian Richards Yamaha
  Jerry Lancaster Yamaha
  John Ringwood Yamaha
  Mick Chatterton Yamaha
  Phil Read Yamaha
  Ray McCullough Yamaha
  Rodney Gould Yamaha
  Stan Woods Yamaha
  Tony Rutter Yamaha
  Angelo Bergamonti Aermacchi
  Eugenio Lazzarini Benelli
  Giuseppe Visenzi Yamaha
  Keith Turner Aermacchi
  Gordon Keith Yamaha

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Kel Carruthers Benelli 89 (103)
2   Kent Andersson Yamaha 84 (108)
3   Santiago Herrero Ossa 83 (88)
4   Renzo Pasolini Benelli 45
5   Börje Jansson Kawasaki-Yamaha 45
6   Rodney Gould Yamaha 44
7   Heinz Rosner MZ 28
8   Frank Perris Suzuki 25
9   Lothar John Yamaha 21
10   Dieter Braun MZ 20

125cc-klasseBewerken

Dave Simmonds was al lang wereldkampioen 125 cc, maar de tweede plaats in het kampioenschap was nog steeds open en ging tussen de beide Motor Racing Team Nederland-rijders Cees van Dongen en Dieter Braun, beide op ex-fabrieks-Suzuki's die eigendom waren van Henk Viscaal. Van Dongen was echter gebrouilleerd geraakt met Viscaal en hij kon dan ook – bij gebrek aan motorfiets – niet starten. Braun kreeg het niet cadeau, want zijn motor wilde bij de start niet aanslaan en 25 seconden na het vertrek van het veld kon ook Braun aan zijn race beginnen. Die werd nog even geleid door de Pool Ryszard Mankiewicz (MZ), maar daarna nam Dave Simmonds het van hem over. Uitgerekend in deze laatste race won Simmonds niet, want in de laatste ronde kwam Braun voorbij om te winnen. Nodig was dat niet, want elke podiumplaats was genoeg geweest voor de tweede plaats in de eindstand.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Dieter Braun Suzuki 49"40'6 15
2   Dave Simmonds Kawasaki +9'6 12
3   Ryszard Mankiewicz MZ +30'7 10
4   László Szabó MZ +48'3 8
5   Heinz Kriwanek Rotax +1"03'8 6
6   Friedhelm Kohlar MZ +1"56'0 5
7   Giuseppe Mandolini Villa +2"16'3 4
8   Herbert Denzler Honda +2"35'0 3
9   Silvano Bertarelli Aermacchi +2"50'9 2
10   János Reisz MZ +1 ronde 1

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Cees van Dongen Suzuki Geen machine

Onbekend[3]Bewerken

Coureur Merk
  Barry Smith Derbi
  John Dodds Aermacchi
  Kel Carruthers Aermacchi
  Bruno Veigel Honda
  Jean Campiche Honda
  Eberhard Mahler MZ
  Günter Bartusch MZ
  Hartmut Bischoff MZ
  Heinz Rosner MZ
  Thomas Heuschkel MZ
  Lothar John MZ
  Siegfried Lohmann MZ
  Walter Scheimann Villa
  Enrique Escuder Bultaco
  Ramón Galí Bultaco
  Pertti Leinonen Honda
  Seppo Kangasniemi MZ
  Daniel Crivello Maico
  Jacques Roca Derbi
  Jean Auréal Yamaha
  Jean-François Chaffin Villa
  Pierre Viura Maico
  Bob Coulter Bultaco
  Carl Ward Honda
  Charles Garner Bultaco
  Chas Mortimer Villa
  Gary Dickinson Honda
  Jerry Lancaster Honda
  Jim Curry Honda
  John Kiddie Honda
  John Shacklady Bultaco
  Steve Murray Honda
  Tom Loughridge Bultaco
  Tommy Robb Bultaco
  Francesco Villa Villa
  Walter Villa Villa
  Jean-Louis Pasquier Bultaco
  Jan Huberts MZ
  Lous van Rijswijk jr. Yamaha
  Ginger Molloy Bultaco
  Börje Jansson Maico
  Bosse Granath Yamaha
  Kent Andersson Yamaha

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Dave Simmonds Kawasaki 90 (144)
2   Dieter Braun Suzuki 59
3   Cees van Dongen Suzuki 51
4   Kent Andersson Maico / Yamaha 36
5   Heinz Kriwanek Rotax 33
6   Ginger Molloy Bultaco 29
7   Ryszard Mankiewicz MZ 27
8   László Szabó MZ 26
9   Friedhelm Kohlar MZ 24
10   Kel Carruthers Aermacchi 20

50cc-klasseBewerken

Het Nederlandse kamp hield een dubbel gevoel over aan de laatste Grand Prix in Joegoslavië. Dat Paul Lodewijkx won was slechts een kleine pleister op de wonde, want kampioenskandidaat Aalt Toersen viel al in de tweede ronde uit met een uitgelopen big-end lager. Ángel Nieto pakte met zijn tweede plaats twaalf punten en dat was nét genoeg om wereldkampioen te worden met één punt voorsprong op Toersen. Na de eerste ronde leidde Jan de Vries, gevolgd door Lodewijkx, Nieto en Barry Smith. Lodewijkx nam al snel het initiatief over en begon samen met Nieto weg te lopen van de rest van het veld. Nieto kreeg een sein van Santiago Herrero, die langs de kant stond met een stuk karton met de tekst "TORS ↓" en wist dat Toersen eruit lag en dat hij aan de tweede plaats genoeg zou hebben voor de wereldtitel. Jan de Vries eindigde als derde. De derde man in de einduitslag van het WK, achter Nieto en Toersen, was Barry Smith.

Uitslag 50cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Paul Lodewijkx Jamathi 36"11'2 15
2   Ángel Nieto Derbi +0'4 12
3   Jan de Vries Van Veen-Kreidler 10
4   Martin Mijwaart Jamathi 8
5   Rudolf Kunz Kreidler 6
6   Jan Huberts Kreidler 5
7   Adrijan Bernetič Tomos 4
8   Janko-Florijan Štefe Tomos 3
9   Anton Kralj Tomos 2
10   Luigi Rinaudo Tomos 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Barry Smith Derbi Vastloper
  Aalt Toersen Van Veen-Kreidler drijfstanglager

Onbekend[3]Bewerken

Coureur Merk
  Jakob Unterladstätter KTM
  Bruno Veigel Honda
  Herbert Denzler Kreidler
  Gerhard Thurow Kreidler
  Ludwig Faßbender Kreidler
  Rudolf Schmälzle Kreidler
  Winfried Reinhard Reimo
  Juan Bordons Derbi
  Santiago Herrero Derbi
  André Millard Kreidler
  Charly Dubois Kreidler
  Jacques Roca Derbi
  Arthur Lawn Honda
  Barrie Dickinson Garelli
  Chris Walpole Garelli
  Fran Redfern Honda
  Frank Whiteway Crooks-Suzuki
  John Lawley Honda
  Luke Lawlor Derbi
  Stuart Aspin Meurs-Garelli
  Eugenio Lazzarini Morbidelli
  Franco Ringhini Morbidelli
  Gilberto Parlotti Tomos
  Giovanni Lombardi Guazzoni
  Silvano Bertarelli Minarelli
  Jean-Louis Pasquier Derbi
  Cees van Dongen Van Veen-Kreidler
  Jos Schurgers Kreidler

Top tien eindstand 50cc-klasseBewerken

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Ángel Nieto Derbi 76
2   Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 75 (93)
3   Barry Smith Derbi 69 (73)
4   Jan de Vries Van Veen-Kreidler 64 (73)
5   Paul Lodewijkx Jamathi 63
6   Gilberto Parlotti Tomos 31
7   Santiago Herrero Derbi 28
8   Rudolf Kunz Kreidler 26
9   Ludwig Faßbender Kreidler 25
10   Martin Mijwaart Jamathi 18
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1970

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT