Hoofdmenu openen

De Ulster Grand Prix 1967 was de tiende Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1967. De races werden verreden op zaterdag 19 augustus 1967 op het Dundrod Circuit, een stratencircuit in County Antrim. De 50cc-klasse en de zijspanklasse kwamen niet aan de start. De wereldtitel in de 350cc-klasse was al beslist.

Mike Hailwood deed goede zaken in de Ulster Grand Prix: Hij won de 250- en de 500cc-races terwijl zijn concurrenten Phil Read en Giacomo Agostini niet scoorden.
Mike Hailwood deed goede zaken in de Ulster Grand Prix: Hij won de 250- en de 500cc-races terwijl zijn concurrenten Phil Read en Giacomo Agostini niet scoorden.
Land Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland
Datum 19 augustus 1967
Organisator FIM / ACU
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Derde Vlag van Australië Jack Findlay
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham

Inhoud

AlgemeenBewerken

Voor het eerst in jaren werd de Ulster Grand Prix met mooi weer verreden, maar tijdens de trainingen regende het, waardoor veel machines niet goed afgesteld konden worden, vooral waar het de gearing betrof. De 19-jarige student Brian Steenson uit Crossgar debuteerde sterk met twee vijfde plaatsen. Hij was met recht een "lokale" held. Hij woonde 25 km van het circuit en studeerde aan Queen's University in Belfast, minder dan 10 km van het circuit. Een tweede lokale held was Ralph Bryans uit Belfast, die van Honda de kans kreeg om de 350cc-zescilinder Honda RC 174 van Mike Hailwood te rijden. Hailwood was al 350cc-wereldkampioen en had het maximaal haalbare puntenaantal (40) al bereikt. Bovendien waren drie races van 15 ronden in totaal 533 km lang, terwijl een coureur op één dag maximaal 500 km mocht rijden. Hailwood moest dus wel van één race afzien. John Blanchard startte voor het eerst met de door Colin Seeley en Helmut Fath ontwikkelde 500cc-viercilinder Seeley-URS en werd daar vierde mee.

500cc-klasseBewerken

Door een vrij eenvoudige overwinning op het Dundrod Circuit keerden de kansen voor Mike Hailwood. Die overwinning werd zo eenvoudig omdat Giacomo Agostini al bij de start zijn koppeling verbrandde en zijn motor naar de pit moest duwen. Daar werden de koppelingsplaten vervangen, maar Hailwood had toen al 3½ ronde voorsprong. John Hartle werd opnieuw tweede. John Blanchard werd met de experimentele Seeley-URS vierde. Hij was als laatste gestart en had zich naar de derde plaats opgewerkt, maar werd tegen het einde van de race ingehaald door Jack Findlay.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Mike Hailwood Honda 1:04"43'4 8
2   John Hartle Métisse-Matchless +2"24'4 6
3   Jack Findlay McIntyre-Matchless +3"11'2 4
4   John Blanchard Seeley-URS +3"28'4 3
5   Steve Spencer Norton +3"34'0 2
6   John Cooper Norton +3"57'4 1
7   Gyula Marsovszky Matchless
8   Rodney Gould Norton
9   Dave Degens Matchless
10   Billy McCosh Matchless
11   Denis Gallagher Matchless
12   Derek Lee Matchless
13   Cecil Crawford Norton
14   Kel Carruthers Métisse-Matchless
15   Bosse Granath Métisse-Matchless
16   Bob Steele Matchless
17   Ron Wilson Norton
18   Ernst Weiss Matchless
19   Ken Kay Matchless
20   Giacomo Agostini MV Agusta Na pitstop
21   Roy Reid Norton
22   Harry Turner Norton

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Tom Gill Matchless
  Bill Smith Matchless
  Billie Guthrie Norton
  Brian Sapsford Norton
  Chris Conn Norton
  Dan Shorey Norton
  Fred Stevens Hannah-Paton
  Ian McGregor Norton
  Joe Dunphy Norton
  Malcolm Uphill Norton
  Percy Tait Triumph
  Rob Fitton Norton
  Tony Godfrey Norton
  Gordon Keith Norton
  Jack Lindh Matchless

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  John Dodds Norton
  Ivor Lloyd Matchless [1]
  Mike Duff Matchless
  Billie Nelson Norton
  Derek Minter Norton
  Griff Jenkins Norton
  Maurice Hawthorne Norton
  Peter Williams Arter-Matchless
  Angelo Bergamonti Hannah-Paton
  Giuseppe Mandolini Moto Guzzi [2]
  Johnny Rockett Norton [1]
  Andreas Georgeades Velocette [1]

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Giacomo Agostini MV Agusta 44
2   Mike Hailwood Honda 38
3   John Hartle Métisse-Matchless 21
4   Peter Williams Arter-Matchless 16
5   Jack Findlay McIntyre-Matchless 15
6   Fred Stevens Hannah-Paton 8
  John Cooper Norton / Seeley-Matchless
8   Gyula Marsovszky Matchless 7
9   Billie Nelson Norton 6
  Steve Spencer Norton

350cc-klasseBewerken

In Ulster concentreerde Mike Hailwood zich op de klassen waarin hij nog geen wereldkampioen was, de 250- en 500cc. In de 350cc-race kreeg Ralph Bryans zijn zescilinder Honda. Bryans leidde vijf ronden lang, maar werd toen gespasseerd door Giacomo Agostini die snel van hem weg reed. Dat de beslissing om de Honda aan Bryans te geven op het laatste moment werd genomen bleek na de race, toen Bryans klaagde over de stugge afstelling van de vering. Die was nog afgesteld op Hailwood (77 kg), terwijl Bryans slechts 60 kg woog. Heinz Rosner reed van begin tot eind op de derde plaats. Debutant Brian Steenson reed zijn Aermacchi Ala d'Oro 350 naar de vijfde plaats.

 
Ralph Bryans reed de Honda RC 174 van Mike Hailwood naar de tweede plaats.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Giacomo Agostini MV Agusta 1:4'27'4 8
2   Ralph Bryans Honda 6
3   Heinz Rosner MZ 4
4   Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 3
5   Brian Steenson Aermacchi 2
6   Ian McGregor Honda 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Derek Woodman MZ Ontsteking
  Fred Stevens Hannah-Paton Kleppenmechanisme

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Mike Hailwood Honda Teambeleid[3]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Bohumil Staša Jawa
  Gustav Havel CZ
  Chris Conn Norton
  Dan Shorey Norton
  Alberto Pagani Aermacchi
  Gilberto Milani Aermacchi
  Renzo Pasolini Benelli
  Silvio Grassetti Benelli
  Masahiro Wada Yamaha
  Shigeyoshi Mimuro Yamaha
  Toshimi Yorino Honda

Top tien tussenstand 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Mike Hailwood Honda 40 wereldkampioen
2   Giacomo Agostini MV Agusta 32
3   Heinz Rosner MZ 14
4   Derek Woodman MZ 12
5   Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 9
6   Renzo Pasolini Benelli 8
  Alberto Pagani Aermacchi
8   Ralph Bryans Honda 6
9   Fred Stevens Hannah-Paton 3
  Gustav Havel CZ

250cc-klasseBewerken

In de 250cc-klasse had Phil Read de snelste trainingstijden gedraaid, maar Mike Hailwood was bij de start iets sneller. Aan het einde van de tweede ronde probeerde Read hem uit te remmen, maar dat mislukte. Op de hobbelige weg blokkeerden zijn remmen en Read viel. Hailwood kon zijn Honda nog net tussen de gevallen Phil Read en de strobalen door sturen. De Yamaha kon niet verder en Hailwood reed eenzaam naar de finish. Achter hem had Bill Ivy lang de tweede plaats bezet, maar toen zijn machine over begon te slaan werd hij gepasseerd door Ralph Bryans. Als Ivy tweede was gebleven had hij in punten gelijk gestaan met Hailwood, die nu aan de leiding van de WK-stand kwam te staan.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Mike Hailwood Honda 1:03"30'2 8
2   Ralph Bryans Honda + 35'8 6
3   Bill Ivy Yamaha + 1"01'4 4
4   Derek Woodman MZ + 1 ronde 3
5   Brian Steenson Aermacchi + 1 ronde 2
6   Gyula Marsovszky Bultaco + 1 ronde 1

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Phil Read Yamaha Val

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Yvon Duhamel Yamaha [1]
  Ron Grant Yamaha [1]
  Frank Camillieri Yamaha [1]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Jack Findlay Bultaco
  Malcolm Stanton Aermacchi
  Heinz Rosner MZ
  Rolf Schmid Bultaco
  Carlos Giró Ossa
  José Medrano Bultaco
  Bill Smith Kawasaki
  Dave Simmonds Kawasaki
  Fred Stevens Hannah-Paton
  Mick Chatterton Yamaha
  Tommy Robb Bultaco
  Gilberto Milani Aermacchi
  Akiyasu Motohashi Yamaha
  Jyun Hamano Yamaha
  Ginger Molloy Bultaco

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Mike Hailwood Honda 46
2   Bill Ivy Yamaha 44
3   Phil Read Yamaha 42
4   Ralph Bryans Honda 36 (42)
5   Derek Woodman MZ 16
6   Heinz Rosner MZ 10
7   Ginger Molloy Bultaco 8
  Gyula Marsovszky Bultaco
9   Dave Simmonds Kawasaki 5
10   José Medrano Bultaco 4

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasseBewerken

Bill Ivy won de 125cc-race in Ulster, maar gemakkelijk ging het niet. Halverwege scheurde een cilinderkop waardoor koelvloeistof lekte. De motor begon warm te lopen maar omdat Phil Read door stalorders op afstand gehouden werd, kon Ivy wat kalmer aan doen. Stuart Graham had in de eerste ronden geprobeerd de twee Yamaha RA 31's bij te houden, maar hij had tijdens de natte trainingen zijn gearing te kort gekozen en moest daardoor te veel toeren draaien. Dat leverde een vette bougie op en die moest hij vervangen. Dat gebeurde hem zelfs nog een keer, maar hij werd desondanks toch nog derde.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Bill Ivy Yamaha 51"30'2 8
2   Phil Read Yamaha 6
3   Stuart Graham Suzuki 4
4   Kel Carruthers Honda 3
5   Kevin Cass Bultaco 2
6   Ginger Molloy Bultaco 1

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jean-Guy Duval Yamaha [1]
  Ralph Swegan Yamaha [1]
  Robert Lusk Yamaha [1]
  Robert Messina Yamaha [1]
  Tim Coopey Yamaha [1]
  Yoshimi Katayama Suzuki Teambeleid[5]

Onbekend[4]Bewerken

Coureur Merk
  Barry Smith Bultaco
  Hartmut Bischoff MZ
  Jürgen Lenk MZ
  Klaus Enderlein MZ
  Thomas Heuschkel MZ
  Hans Georg Anscheidt Suzuki
  Herbert Mann MZ
  Walter Scheimann Honda
  José Maria Busquets Montesa
  José Medrano Bultaco
  Jean-Louis Vergnais Bultaco
  Dave Simmonds Kawasaki
  Jim Curry Honda
  Rex Avery EMC
  László Szabó MZ
  Francesco Villa Montesa
  Giovanni Burlando Honda
  Walter Villa Montesa
  Akiyasu Motohashi Yamaha
  Hideo Kanaya Suzuki
  Isao Morishita Suzuki
  Yasuho Shigeno Suzuki
  Cees van Dongen Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Bill Ivy Yamaha 52
2   Phil Read Yamaha 40
3   Stuart Graham Suzuki 35 (38)
4   Yoshimi Katayama Suzuki 19
5   László Szabó MZ 9
  Dave Simmonds Kawasaki
7   Kel Carruthers Honda 7
8   Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
9   Thomas Heuschkel MZ 5
10   Akiyasu Motohashi Yamaha 3
  Francesco Villa Montesa
  Klaus Enderlein MZ
  Jürgen Lenk MZ

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

TriviaBewerken

Seeley-URSBewerken

De Seeley-URS was ontstaan toen Colin Seeley tijdens de zijspanraces waaraan hij deelnam had gezien hoe snel de URS-viercilinder van Helmut Fath was. Fath had de motor zelf ontwikkeld en genoemd naar zijn geboorteplaats: Schriesheim-URSenbach. Fath had in het wereldkampioenschap erg veel pech met de URS, maar won een race op Brands Hatch. Daar opperde Seeley het idee om de motor in een Seeley-frame te monteren en in te zetten in de 500cc-klasse. Als rijder werd Seeley-Matchless-rijder John Blanchard aangetrokken. In de Britse pers verscheen daarna een wat vreemd bericht: na de Ulster Grand Prix zou Blanchard door Seeley zijn ontslagen omdat hij te vaak viel en zijn Seeley-Matchless werd overgenomen door John Cooper. Blanchard zou wel op de Seeley-URS blijven rijden. Dat bericht was vreemd omdat Seeley dan toch niet het hele vertrouwen in Blanchard verloren kon hebben, maar ook omdat Cooper tijdens de GP van België ook al op de Seeley-Matchless had gereden, maar de rest van het seizoen met zijn eigen Norton Manx had geracet.

PleistersBewerken

Mike Hailwood verscheen aan de start van de 500cc-race met pleisters op zijn neus. Hij verwachtte achter Giacomo Agostini te moeten slipstreamen en was beducht voor de vele opspattende stenen. In de race was het probleem snel opgelost omdat Agostini bij de start zijn koppeling verbrandde.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1967

Vorige race:
Ulster Grand Prix 1966
Ulster Grand Prix Volgende race:
Ulster Grand Prix 1968
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT