Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961

De Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961 was de elfde en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1961. De races werden verreden op 15 oktober 1961 op het Autódromo Oscar Alfredo Gálvez in Buenos Aires. Aan de start kwamen de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse. Alleen in de 125cc-klasse was de wereldtitel nog niet beslist.

Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Officiële naam GP d'Argentina
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Datum 15 oktober 1961
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Eerste Vlag van Argentinië Jorge Kissling
Tweede Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
250 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
125 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi

AlgemeenBewerken

De Grand Prix van Argentinië was de eerste WK-Grand Prix uit de geschiedenis die buiten Europa werd georganiseerd. In totaal waren er slechts 17 starters. Voor de meeste privérijders was de verre reis onbetaalbaar en van de weinige nog bestaande fabrieksteams bleef MV Agusta thuis. Alleen Honda verscheen met een behoorlijke delegatie omdat de 125cc-wereldtitel voor het grijpen lag en Yamaha stuurde in elk geval Fumio Ito. In totaal bereikten - over drie klassen verspreid - slechts 11 deelnemers de finish. Een kleine mijlpaal was de eerste WK-overwinning voor Matchless.

500cc-klasseBewerken

In de 500cc-race stonden slechts zes coureurs aan de start, waarvan er slechts twee over de finish reden. Europese privérijders waren er niet, maar de Canadees Frank Perris wel. Hij was door een derde plaats in de GP van Zweden op schootsafstand van de derde plaats in het WK gekomen. Bob McIntyre en Alistair King stonden nog voor hem, maar die kwamen niet naar Argentinië. De Argentijn Jorge Kissling won de race voor zijn landgenoot Juan Carlos Salatino. Perris viel tien ronden voor het einde uit, maar toen waren de andere deelnemers ook al uitgevallen. Perris werd als derde geklasseerd, kreeg zijn vier punten en eindigde in de WK-stand inderdaad op de derde plaats.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Jorge Kissling Matchless 1:39"06'5 8
2   Juan Carlos Salatino Norton +2'8 6
3   Frank Perris Norton +10 ronden 4
4   Juan Perkins Norton +17 ronden 3
5   Eduardo Salatino Norton +17 ronden 2
6   Horacio Costa Matchless +17 ronden 1

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Bert Schneider Norton Privérijder[1]
  Jack Findlay Norton Privérijder[1]
  Ron Miles (†) Norton Overleden[2]
  Tom Phillis Norton Privérijder[1]
  Mike Duff Matchless Privérijder[1]
  Fritz Messerli Matchless Privérijder[1]
  Gyula Marsovszky Norton Privérijder[1]
  Roland Föll Matchless Privérijder[1]
  Ernst Hiller BMW Privérijder[1]
  Hans-Günter Jäger BMW Privérijder[1]
  Lothar John BMW Privérijder[1]
  Anssi Resko Norton Privérijder[1]
  Antoine Paba Norton Privérijder[1]

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Alistair King Norton Privérijder[1]
  Bob McIntyre Norton Privérijder[1]
  John Farnsworth Norton Privérijder[1]
  Mike Hailwood MV Privat Teambeleid[3]
  Peter Chatterton Norton Privérijder[1]
  Phil Read Norton Privérijder[1]
  Ron Langston Matchless Privérijder[1]
  Tom Thorp Norton Privérijder[1]
  Tony Godfrey Norton Privérijder[1]
  Alberto Pagani Norton Privérijder[1]
  Peter Pawson Norton Privérijder[1]
  Gary Hocking MV Privat Teambeleid[3]
  Paddy Driver Norton Privérijder[1]

Top tien eindstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 48 (56)
2   Mike Hailwood Norton / MV Privat 40 (55)
3   Frank Perris Norton 16
4   Bob McIntyre Norton 14
5   Alistair King Norton 13
6   Bert Schneider Norton 9
7   Jorge Kissling Matchless 8
8   Ron Langston Matchless 7
9   Juan Carlos Salatino Norton 6
10   Paddy Driver Norton 5
  Mike Duff Matchless

250cc-klasseBewerken

In de 250cc-klasse kwamen slechts zes coureurs aan de start, waaronder vier Honda-coureurs (Benedicto Caldarella had voor de gelegenheid ook een Honda RC 162 gekregen) en Fumio Ito met zijn Yamaha RD 48. Tom Phillis won de race voor Kunimitsu Takahashi en Jim Redman. Caldarella viel uit evenals landgenoot Victorio Minguzzi, waardoor er slechts vier rijders werden geklasseerd.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Tom Phillis Honda 1:04"45'4 8
2   Kunimitsu Takahashi Honda +27'2 6
3   Jim Redman Honda +3 ronden 4
4   Fumio Ito Yamaha +7 ronden 3

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Benedicto Caldarella Honda
  Victorio Minguzzi Bultaco

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Luigi Taveri Honda Teambeleid[4]
  František Šťastný Jawa Teambeleid[5]
  Ernst Degner MZ Geen machine[6]
  Hans Fischer MZ Teambeleid[7]
  Werner Musiol MZ Teambeleid[7]
  Alan Shepherd MZ Teambeleid[8]
  Bob McIntyre Honda Privérijder[1]
  Dan Shorey NSU Privérijder[1]
  John Hartle Honda Privérijder[1]
  Mike Hailwood Honda Privérijder[1]
  Silvio Grassetti Benelli Teambeleid[9]
  Tarquinio Provini Morini Teambeleid[10]
  Naomi Taniguchi Honda Teambeleid[4]
  Sadao Shimazaki Honda Teambeleid[4]
  Yoshikazu Sunako Yamaha Teambeleid
  Gary Hocking MV Privat Teambeleid[11]

Top tien eindstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Mike Hailwood Mondial / Honda 44 (54)
2   Tom Phillis Honda 38 (45)
3   Jim Redman Honda 36 (51)
4   Kunimitsu Takahashi Honda 29 (30)
5   Bob McIntyre Honda 14
6   Tarquinio Provini Morini 10
7   Silvio Grassetti Benelli 10
8   Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 8
9   Fumio Ito Yamaha 7
10   Luigi Taveri Honda 6

125cc-klasseBewerken

De 125cc-race werd gewonnen door Tom Phillis, maar hij kreeg flinke tegenstand van Jim Redman. Zonder deelname van Ernst Degner kon Phillis met gemak wereldkampioen worden, maar voor Redman stond de derde plaats in de WK-stand op het spel, zeker nu Luigi Taveri er ook niet was. Toch moest Redman 0,1 seconde toegeven op Phillis, waardoor hij in de eindstand vierde werd. Kunimitsu Takahashi finishte als derde.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Tom Phillis Honda 1:08"54'9 8
2   Jim Redman Honda +0'1 6
3   Kunimitsu Takahashi Honda +13'2 4
4   Sadao Shimazaki Honda +1 ronde 3
5   Naomi Taniguchi Honda +1 ronde 2
6   Héctor Pochettino Bultaco +2 ronden 1

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Luigi Taveri Honda Teambeleid[4]
  Ernst Degner EMC Geen machine[12]
  Hans Fischer MZ Teambeleid[7]
  Walter Brehme MZ Teambeleid[7]
  Werner Musiol MZ Teambeleid[7]
  Alan Shepherd MZ Teambeleid[8]
  Mike Hailwood EMC / Honda Privérijder[1]
  Ralph Rensen (†) Bultaco Overleden[13]
  László Szabó MZ Teambeleid

Onbekend[14]Bewerken

Coureur Merk
  Ricardo Quintanilla Bultaco
  Phil Read EMC
  Rex Avery EMC
  John Grace Bultaco
  Teisuke Tanaka Honda
  Ulf Svensson Ducati

Top tien eindstand 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Tom Phillis Honda 44 (56)
2   Ernst Degner MZ 42 (45)
3   Luigi Taveri Honda 29 (31)
4   Jim Redman Honda 28 (37)
5   Kunimitsu Takahashi Honda 24
6   Mike Hailwood EMC / Honda 16
7   Alan Shepherd MZ 12
8   Walter Brehme MZ 7
9   Teisuke Tanaka Honda 6
10   Sadao Shimazaki Honda 5
  Werner Musiol MZ

TriviaBewerken

Ernst DegnerBewerken

Ernst Degner stond na de Grand Prix van Zweden nog aan de leiding van het 125cc-wereldkampioenschap, maar hij vluchtte vanuit Zweden naar het vrije Westen en kon dus niet meer over zijn (Oost-Duitse) MZ RE 125 beschikken. Hij reisde na zijn vlucht rechtstreeks naar het Verenigd Koninkrijk waar hij een 125cc-EMC leende, waarschijnlijk de machine die al door Mike Hailwood en Phil Read was gebruikt. Dat was nodig omdat hij slechts in de punten hoefde te eindigen om wereldkampioen te worden. De EMC arriveerde echter te laat in Argentinië. Degner zelf was er wel, ongetwijfeld met financiële steun van Suzuki, dat hem bij zijn vlucht had geholpen. Degner zag een complot in het te laat arriveren van zijn machine, hetzij tussen het DDR-regime en de linkse Argentijnse regering, hetzij tussen de communisten en invloedrijke naar Argentinië uitgeweken Nazi's. Hij had inderdaad gemakkelijk punten kunnen scoren in de Argentinië, waar in de 125cc-race slechts zeven rijders de finish haalden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1961
FIM wereldkampioenschap wegrace
13e seizoen (1961)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1962

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Argentinië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1962
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT