Hoofdmenu openen

De Isle of Man TT 1959 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1959. De races werden verreden van 1- tot en met 6 juni op het eiland Man. Opnieuw reden alle WK-klassen op Man, maar voor de 125cc-klasse en de 250cc-klasse was het de openingsrace van het seizoen.

Vlag van Man TT van Man 1959 Mountain Course Races
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 1 tot 6 juni 1959
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Derde Vlag van Australië Bob Brown
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
500 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre
Tweede Vlag van Australië Bob Brown
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd
350 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
TT van Man 1959 Clypse Course Races
Clypse Course
Lightweight TT (250 cc)
Snelste ronde Vlag van Italië Tarquinio Provini
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick
Ultra-Lightweight TT (125 cc)
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Eerste Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Tweede Vlag van Zwitserland Florian Camathias / Vlag van Duitsland Hilmar Cecco
Derde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Duitsland Horst Burkhardt

AlgemeenBewerken

Deze TT werd gekenmerkt door het verschijnen van de eerste Amerikaanse en Japanse coureurs: Uit Japan kwam het team van Honda met Giichi Suzuki, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka, Naomi Taniguchi en de Amerikaan Bill Hunt als teamcaptain. Op privébasis startten de Amerikanen Fred LaBelle en Ralph Fox. Het zou achteraf de laatste TT van de Britse sterren Geoff Duke en Cyril Smith blijken te zijn. Na het verdwijnen van de Clubmans Junior TT en de Clubmans Senior TT in 1957 richtte men toch weer twee nieuwe klassen in, dit keer voor uitsluitend productieracers: de 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT. De bedoeling daarvan was om de Britse machines een kans te geven om te winnen, want feitelijk sloot men hierdoor alleen de MV Agusta 350 4C en de MV Agusta 500 4C uit en kon er alleen gereden worden met de Norton Manx, de Matchless G50, de BMW R 50 en de AJS 7R. De coureurs namen deze klassen niet erg serieus, maar omdat ze op zaterdagavond vóór de raceweek werden verreden beschouwde men ze als een extra training. Het was dan ook eenmalig: in 1960 kwamen deze races niet terug. Het was ook de laatste editie waarin de kortere Clypse Course werd gebruikt.

Mountain Course RacesBewerken

Senior TTBewerken

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

De Senior TT stond gepland voor vrijdag 5 juni, maar werd vanwege de weersomstandigheden een dag opgeschoven, maar ook op zaterdag was het weer zeer slecht. De race begon droog, waardoor John Surtees een recordronde met staande start van 101,18 mijl per uur kon rijden, maar daarna kregen de coureurs te maken met harde regen en mist, waardoor Surtees' racegemiddelde zakte naar 87,94 mijl per uur. Hij won de race met vijf minuten voorsprong op Alistair King en liefst tien minuten op derde man Bob Brown. John Hartle, de teamgenoot van Surtees, viel uit.

Uitslag Senior TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   John Surtees MV Agusta 3:00"13'4 8
2   Alistair King Norton 3:05"21'0 6
3   Bob Brown Norton 3:10"56'4 4
4   Derek Powell Matchless 3:11"14'2 3
5   Bob McIntyre Norton 3:12"27'8 2
6   Paddy Driver Norton 3:14"55'4 1
7   Alan Shepherd Matchless 3:16"27'4
8   George Catlin Matchless 3:17"33'6
9   Ralph Rensen Norton 3:18"08'2
10   Peter Pawson Norton 3:18"21'4
11   Brian Setchell Norton 3:20"15'4
12   Ron Miles Norton 3:24"32'2
13   Bill Smith Matchless 3:26"13'0
14   Ewan Haldane Norton 3:28"13'0
15   Bob Rowbottom Norton 3:28"18'4
16   Tom Phillis Norton 3:36"44'0
17   Joe Wright Norton 3:39"00'6
18   Harry Grant Norton 3:42"28'6
19   Fred Stevens AJS 3:42"44'4
20   Fred LaBelle BMW 3:43"31'8

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Eric Hinton Norton
  Jack Findlay Norton
  Horst Kassner Norton
  Alan Trow Norton
  Arthur Wheeler AJS
  Bob Anderson Norton
  Derek Minter Norton
  Dickie Dale BMW
  Jack Brett Norton
  John Hartle MV Agusta
  Mike Hailwood Norton
  Terry Shepherd Norton
  Jim Redman Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ken Kavanagh Norton
  Alois Huber BMW
  Geoff Duke Norton
  Remo Venturi MV Agusta
  John Hempleman Norton
  Gary Hocking Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   John Surtees MV Agusta 16
2   Alistair King Norton 6
  Remo Venturi MV Agusta
4   Bob Brown Norton 4
  Gary Hocking Norton
6   Dickie Dale BMW 3
  Derek Powell Matchless
8   Paddy Driver Norton 2
  Bob McIntyre Norton
  Terry Shepherd Norton

Junior TTBewerken

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

John Surtees won de Junior TT zonder problemen, maar zijn teamgenoot John Hartle werd naar de derde plaats verdrongen door Bob McIntyre, tot diens AJS 7R in de vierde ronde stilviel. Daarna moest Hartle ook nog de aanvallen van Alistair King afslaan. Geoff Duke werd in zijn laatste TT-race vierde.

Uitslag Junior TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   John Surtees MV Agusta 2:46"08'0 8
2   John Hartle MV Agusta 2:49"12'2 6
3   Alistair King Norton 2:49"22'6 4
4   Geoff Duke Norton 2:50"12'4 3
5   Bob Anderson Norton 2:50"59'6 2
6   Dave Chadwick Norton 2:51"17'6 1
7   Bob Brown Norton 2:51"53'2
8   Derek Minter Norton 2:52"13'8
9   Terry Shepherd Norton 2:53"23'4
10   George Catlin AJS 2:53"24'8
11   Ralph Rensen Norton 2:55"16'0
12   Gary Hocking Norton 2:55"35'2
13   Ewan Haldane Norton 2:55"35'4
14   Eric Hinton Norton 2:55"43'6
15   Syd Mizen AJS 2:56"29'8
16   Roger Graham Norton 2:57"25'2
17   Bill Smith AJS 2:58"32'8
18   Derek Powell AJS 2:59"13'6
19   Brian Setchell Norton 2:59"41'2
20   Bruce Daniels Norton 2:59"51'4
21   Arthur Wheeler AJS 2:59"59'2
22   Tommy Robb Norton 3:00"06'6
25   Horst Kassner Norton 3:00"49'8
36   Jim Redman Norton 3:06"46'2

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Jack Findlay Norton
  Ken Kavanagh Norton
  Tom Phillis Norton
  Alan Shepherd AJS
  Alan Trow Norton
  Bob McIntyre AJS
  Dickie Dale AJS
  Mike Hailwood Norton
  Ed LaBelle Norton
  Paddy Driver Norton

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ernesto Brambilla MV Agusta
  Gilberto Milani Norton
  Remo Venturi MV Agusta
  John Hempleman Norton

Top negen tussenstand 350cc-klasseBewerken

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1   John Surtees MV Agusta 16
2   John Hartle MV Agusta 10
3   Gary Hocking Norton 6
4   Bob Anderson Norton 5
5   Alistair King Norton 4
6   Geoff Duke Norton 3
7   Paddy Driver Norton 2
8   Dave Chadwick Norton 1
  Terry Shepherd Norton

Formula One TT-raceBewerken

De 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT werden in één race verreden, op zaterdag 30 mei over slechts drie ronden. Coureurs die zowel in de Senior TT als in de Junior TT wilden starten moesten dus kiezen of ze met hun 350- of hun 500cc-machine zouden starten. De MV Agusta's waren uitgesloten, omdat hun machines niet over de toonbank te koop waren. De deelnemers namen deze race echter niet al te serieus. Ze beschouwden het als een extra training waaraan John Surtees en John Hartle niet mochten deelnemen.

500 Formula One TTBewerken

Uitslag 500 Formula One TTBewerken
Pos Coureur Merk Tijd
1   Bob McIntyre Norton 1:09"28'4
2   Bob Brown Norton 1:10"39'0
3   Terry Shepherd Norton 1:10"54'4
4   Ken Kavanagh Norton 1:11"14'6
5   Jimmy Buchan Norton 1:11"39'6
6   Don Chapman Norton 1:11"56'2
7   Derek Powell Matchless 1:13"00'6
8   Roy Ingram Norton 1:13"27'8
9   Bruce Daniels Norton 1:15"02'2
10   Ron Miles Norton 1:15"32'8
11   Den Jarman Norton 1:17"19'0
12   Lewis Young Norton 1:17"57'2
13 G. Pennington Norton 1:19"05'4
14   Llewelyn Ranson Norton 1:19"48'8
15   Ed LaBelle BMW 1:20"22'0
Niet gefinishtBewerken
Coureur Merk Oorzaak
  Dickie Dale BMW

350 Formula One TTBewerken

Uitslag 350 Formula One TTBewerken
Pos Coureur Merk Tijd
1   Alistair King AJS 1:11"45'4
2   Bob Anderson Norton 1:12"05'2
3   Mike Hailwood Norton 1:12"27'8
4   Dave Chadwick Norton 1:13"28'2
5   Tom Phillis Norton 1:14"36'4
6   Syd Mizen AJS 1:14"54'6
7   Jim Redman Norton 1:16"06'8
8   Bill Smith AJS 1:16"31'0
9   Vernon Cottle Norton 1:18"45'0
10   Bill Robertson AJS 1:20"42'6
11   Joe Glazebrook Norton 1:23"52'8
12   Ralph Fox AJS 1:23"53'8

Clypse Course RacesBewerken

Lightweight TTBewerken

MV Agusta won met Tarquinio Provini de Lightweight TT, met Carlo Ubbiali als tweede, maar ze kregen veel tegenstand van Mike Hailwood op zijn privé-Mondial 250 Bialbero. Van de zesde tot en met de achtste ronde leidde Hailwood zelfs, maar zijn machine viel bij Brandish Corner stil. Provini en Ubbiali maakten er daarna een spannende race van en finishten slechts 0,4 seconde na elkaar. Dave Chadwick, voor de gelegenheid ook voorzien van een MV Agusta 250 Bicilindrica, werd derde. Tommy Robb bracht de "Geoff Monty Special" op de vierde plaats binnen.

Uitslag Lightweight TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Tarquinio Provini MV Agusta 1:23"15'8 8
2   Carlo Ubbiali MV Agusta 1:23"16'2 6
3   Dave Chadwick MV Agusta 1:26"52'4 4
4   Tommy Robb GMS 1:27"57'0 3
5   Horst Kassner NSU 1:29"43'0 2
6   Rudi Thalhammer NSU 1:29"49'6 1
7   Arthur Wheeler NSU 1:23"47'0
8   Josef Autengruber NSU 1:24"02'6
9   Fron Purslow NSU 1:25"18'0
10   Siegfried Lohmann NSU 1:25"59'0
11 N. Orr NSU 1:31"55'6
12 B. Andersson Velocette 1:24"10'4

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Luigi Taveri MZ
  Ernst Degner MZ
  Horst Fügner MZ
  Derek Minter REG
  Mike Hailwood Mondial

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Günter Beer Adler
  Dickie Dale Benelli
  Geoff Duke Benelli
  Phil Carter NSU
  Emilio Mendogni Morini
  Libero Liberati Morini
  Gary Hocking MZ

Tussenstand 250cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

Ultra-Lightweight TTBewerken

Tarquinio Provini won met zijn MV Agusta 125 Bialbero de Ultra-Lightweight TT, maar hij kreeg behoorlijk tegenstand van Luigi Taveri met de Oost-Duitse MZ RE 125 en Mike Hailwood met zijn Ducati 125 Trialbero. Taveri reed de snelste ronde, maar kwam op de finish zeven seconden tekort. Honda scoorde haar eerste WK-punt omdat Naomi Taniguchi zijn Honda RC 142 naar de zesde plaats stuurde. Honda won ook de teamprijs door de zevende plaats van Giichi Suzuki, de achtste plaats van Teisuke Tanaka en de tiende plaats van Junzo Suzuki.

Uitslag Ultra-Lightweight TTBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Tarquinio Provini MV Agusta 1:27"25'2 8
2   Luigi Taveri MZ 1:27"32'6 6
3   Mike Hailwood Ducati 1:29"44'0 4
4   Horst Fügner MZ 1:30"11'6 3
5   Carlo Ubbiali MV Agusta 1:30"55'6 2
6   Naomi Taniguchi Honda 1:34"48'0 1
7   Giichi Suzuki Honda 1:37"03'4
8   Teisuke Tanaka Honda 1:38"58'6
9   Tommy Robb Ducati 1:39"12'2
10   Fron Purslow Ducati 1:39"33'2
11   Junzo Suzuki Honda 1:41"18'6
12 R. Porter MV Agusta 1:43"46'8
13   Bill Maddrick Ducati 1:45"29'4
14 K. Tully Ducati 1:46"48'4
15 P. Carr Ducati 1:47"53'4
16   Leonhard Harfield LCH 1:50"32'2
17 J. Percival MV Agusta 1:51"11'6
18 Gary Dickinson MV Agusta 1:54"50'4

Niet gefinishtBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Ken Kavanagh Ducati
  Ernst Degner MZ
  Dave Chadwick MV Agusta
  Bruno Spaggiari Ducati
  Bill Hunt Honda Val

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk Oorzaak
  Werner Musiol MZ
  Karl Kronmüller Ducati
  Arthur Wheeler Ducati
  Derek Minter MZ
  Alberto Pagani Ducati / MV Agusta
  Francesco Villa Ducati
  Gary Hocking MZ / MV Agusta
  Ulf Svensson Ducati

Tussenstand 125cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

Sidecar TTBewerken

De Sidecar TT was de laatste klasse die ooit op de Clypse Course zou rijden. Het werd een tamelijk eenvoudige overwinning voor regerend wereldkampioenen Walter Schneider/Hans Strauß die twee minuten voorsprong hadden op Florian Camathias/Hilmar Cecco en vier minuten op Fritz Scheidegger/Horst Burkhardt. Cyril Smith viel in zijn laatste TT uit, waardoor geen enkele Norton-combinatie punten scoorde.

UitslagSidecar TTBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Walter Schneider   Hans Strauß BMW 1:29"02'8 8
2   Florian Camathias   Hilmar Cecco BMW 1:31"06'8 6
3   Fritz Scheidegger   Horst Burkhardt BMW 1:33"16'2 4
4   Helmut Fath   Alfred Wohlgemuth BMW 1:33"51'0 3
5   Edgar Strub   Mick Woollett BMW 1:36"12'2 2
6   Owen Greenwood   Terry Fairbrother Triumph 1:37"15'8 1
7   Loni Neußner   Edwin Blauth BMW 1:37"15'8
8   Charlie Freeman   Billie Nelson Norton 1:38"34'4
9 R. Cheney J. Gibbins Norton 1:41"12'6
10 R. Yorke M. Merrick Norton 1:42"08'6
11 B. Green R. Eden Norton 1:42"44'4
12 T. Folwell P. Knocker Norton 1:43"37'2
13 P. Millard A. Tressland Norton 1:44"24'2
14 D. Brindley J. Waugh BSA 1:44"25'6
15   Jackie Beeton   Eddie Bulgin Norton 1:44"28'0
16 G. de Orfe D. Fynn Norton 1:44"28'2
17 Stan Nightingale E. Sheldon Norton 1:44"40'4
18 E. Walker J. Bollington WRB-Triumph 1:46"14'0
19 E. Vincent R. Harding Norton 1:48"37'4
20 J. Horan J Bowden EYT-Norton 1:43"00'0

Niet gefinishtBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Bill Beevers   John Chisnell BMW
  Cyril Smith   Eric Bliss Norton
  Pip Harris   Ray Campbell BMW

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
  Alwin Ritter   Peter Joss BMW
  August Rohsiepe   Arthur Gardyanczik BMW
  Max Deubel   Horst Höhler BMW
  Jo Rogliardo   Marcel Godillot BMW
  Joseph Duhem   Roger Burtin BMW
  Bill Boddice   Bill Canning Norton

Top acht tussenstand zijspanklasseBewerken

(Slechts acht combinaties hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1   Walter Schneider   Hans Strauß BMW 14
2   Fritz Scheidegger   Horst Burkhardt BMW 12
3   Florian Camathias   Hilmar Cecco BMW 6
  Helmut Fath   Alfred Wohlgemuth BMW
  Edgar Strub   Jo Siffert en   Mick Woollett BMW
6   Jo Rogliardo   Marcel Godillot BMW 2
7   Owen Greenwood   Terry Fairbrother Triumph 1
  Alwin Ritter   Peter Joss BMW

TriviaBewerken

 
De Mondial 125 Bialbero naast de Honda RC 160 in de Honda Collection Hall

Het Honda-teamBewerken

Honda-oprichter Soichiro Honda had in 1954 de Isle of Man TT bezocht en was in eerste instantie onder de indruk van de Snaefell Mountain Course en de Clypse Course, maar hij schrok van de vermogens die de machines leverden. Toch gaf hij marketing-directeur Takeo Fujisawa de opdracht om een plan te maken om al in 1955 aan de TT deel te nemen met een 250cc-machine die 25 pk moest leveren. Dat was niet haalbaar, want de sterkste Honda, de Honda Dream Model 4E leverde slechts 8½ pk, terwijl een NSU Sportmax-productieracer 39 pk op de been bracht. Voor de TT van 1959 stelde men in 1958 Kiyoshi Kawashima[1] als projectleider aan. Zijn eerste taak was een racemachine te ontwikkelen. Hoewel er veel ingenieurs van middelbare leeftijd bij Honda werkten, stelde "Oyaji" (Vader) Honda alleen jonge mensen aan bij het team. Tadashi Kume[2] en Kimio Shinmura waren verantwoordelijk voor de motor en Toshiji Baba ontwikkelde het frame. De coureurs werden geworven uit de Honda Speed Club, een fabrieksvereniging die ook in de heuvelklimwedstrijden op de Asama-vulkaan aan de start kwam. Men schafte een Mondial 125 Bialbero uit 1956 aan om als voorbeeld te dienen[3]. Hoewel de Mondial een eencilinder was, besloot men toch een tweecilinder te bouwen, de Honda RC 141.

In januari 1959 was deze eerste machine, die RC 141 heette, klaar. Ze leverde echter slechts 15,3 pk en dat was veel minder dan de twee jaar oude Mondial. De RC 141 was een staande paralleltwin met dubbele bovenliggende nokkenassen die door een koningsas werden aangedreven. De boring/slagverhouding was 44 x 41 mm waardoor de cilinderinhoud op 124,7 cc kwam. De machine had echter slechts twee kleppen per cilinder. Er werd meteen een tweede machine ontwikkeld die vier kleppen per cilinder had. Deze RC 142 leverde 17,4 pk. De machines hadden een ruggengraatframe met de motor als dragend deel en een schommelvoorvork. De remmen waren simplexremmen. De cilinders helden 6° voorover. De inlaatkleppen maakten een hoek van 40° en de uitlaatkleppen een hoek van 44°. Er waren Keihin-vlakke schuif carburateurs met losse vlotterkamers gebruikt. De smering werd verzorgd door een wet-sumpsysteem met twee liter olie. De machines hadden zes versnellingen

Met vijf RC 141's en vier Honda CB 92 Benly Super Sports als trainingsmotor toog men naar het eiland Man. Het team bestond uit Kawashima, de monteurs Hisaichi Sekiguchi en Shunji Hirota, de manager Yoshitaka Iida en de coureurs Giichi Suzuki, Naomi Taniguchi, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka en Bill Hunt, een Amerikaan die ook als tolk fungeerde. Het team begon de trainingen en de verkenningen van de Clypse Course met Honda CB 92 Benly's die in februari op de markt gekomen waren. De vierklepskoppen die van de RC 141 de RC 142 maakten arriveerden per luchtpost, maar voor de race konden slechts drie machines omgebouwd worden. Het team werkte een maand lang inclusief de weekenden door om de machines raceklaar te maken, maar was alom nerveus toen de concurrenten begonnen te trainen. De Ultra-Lightweight TT werd gewonnen door Tarquinio Provini met een MV Agusta, Luigi Taveri werd met een MZ tweede en Mike Hailwood met een Ducati derde. Taniguchi werd zesde, Giichi Suzuki zevende, Tanaka achtste en Junzo Suzuki tiende. Taniguchi won een zilveren Replica en Giichi Suzuki en Tanaka wonnen bronzen Replica's. Het team kreeg ook de constructeursprijs.

In de hele Honda-fabriek begon men enthousiast te worden, ook nadat Soichiro Honda persoonlijk in een speciale uitgave van de bedrijfskrant zijn waardering had uitgesproken, maar erbij had vermeld dat er nog een lange weg te gaan was. De gemiddelde snelheid van de MV Agusta op Man was 119,17 km/h, terwijl Taniguchi's Honda slechts 109,90 km/h gemiddeld gehaald had. De topmachines reden gemiddeld rondetijden van 8 minuten en 40 seconden, terwijl de Honda's er gemiddeld 9 minuten en 22,2 seconden over deden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1959
FIM wereldkampioenschap wegrace
11e seizoen (1959)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1959

Vorige race:
Isle of Man TT 1958
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1960
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT