Hoofdmenu openen

Johan Museeuw

Belgisch wielrenner

Johan Museeuw (Varsenare, 13 oktober 1965) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1988 tot 2004 en behaalde 115 zeges waarvan 113 op de weg. Hij was gespecialiseerd in het rijden van klassiekers en was op dat vlak een van de besten in de jaren 90. Als ondernemer bracht hij een naar hem genoemd merk racefietsen op de markt.

Johan Museeuw
Johan Museeuw in de regenboogtrui in 1997
Johan Museeuw in de regenboogtrui in 1997
Persoonlijke informatie
Bijnaam De Leeuw van Vlaanderen
Geboortedatum 13-10-1965
Geboorteplaats Varsenare, België
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Specialisatie(s) sprinter, noordelijke klassiekers
Ploegen
1988-1989
1990-1992
1993-1994
1994-2000
2001-2002
2003-2004
ADRenting
Lotto
GB–MG Maglificio
Mapei
Domo-Farm Frites
Quick Step-Davitamon
Beste prestaties
Milaan-San Remo 3e (1992)
Ronde van Vlaanderen 1e (1993, 1995, 1998)
Parijs-Roubaix 1e (1996, 2000, 2002)
Amstel Gold Race 1e (1994)
Luik-Bastenaken-Luik 6e (1997)
Ronde van Lombardije 13e (1996)
WK op de weg 1e (1996)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

BiografieBewerken

Museeuw werd in 1988 professioneel wielrenner bij ADR. Zijn ploegleider was José De Cauwer. Museeuw was in zijn eerste seizoen vooral helper van Eddy Planckaert, die dat jaar de Ronde van Vlaanderen en de groene trui in de Ronde van Frankrijk won. Museeuw gaf drie dagen voor het einde op.

Hij won dat jaar wel de GP Briek Schotte en behaalde de 2de plaats in de GP d'Isbergues en de GP Impanis. Hij eindigde zevende in Parijs-Brussel, achtste in de Ronde van Luxemburg en twaalfde in de Ronde van België.

In 1989 reed Museeuw opnieuw bij ADR in de ploeg van Greg LeMond. In 1989 won hij 4 wedstrijden, met als belangrijkste zege een rit in de Ronde van België. Andere ereplaatsen waren: tweede in GP Briek Schotte, derde in Parijs-Tours, derde in Dwars door België, derde in de Ronde van België, derde in de GP Eddy Merckx, zesde in de GP Fourmies, achtste in het Belgisch kampioenschap en 16de in Parijs-Brussel.

In datzelfde jaar reed hij voor het eerst de Ronde van Frankrijk uit als helper van winnaar Greg Lemond.

Na de Tour bleek het geld bij ADR echter op en viel deze ploeg uiteen. Museeuw zelf ging in 1990 rijden voor Lotto. Bij Lotto werd hij uitgespeeld in de pelotonsspurten. In 1990 won hij 11 wedstrijden, waaronder de vierde en de laatste rit in de Ronde van Frankrijk. Hij eindigde dat jaar tweede in de strijd om de groene trui.

Ook in 1991 won Museeuw 11 wedstrijden, met als uitschieter de Wereldbekerklassieker het Kampioenschap van Zürich. Hij finishte ook tweede in de Ronde van Vlaanderen, derde in Parijs-Brussel en vierde op het Belgisch kampioenschap. Ook reed hij mee in het Belgisch Kampioenschap veldrijden en behaalde daar de bronzen medaille.

1992 werd Museeuws laatste jaar voor Lotto. Hij won de voorjaarswedstrijd de E3-Prijs en het Belgisch kampioenschap in Peer. Zijn mooiste ereplaatsen waren een derde plaats in Milaan-San Remo, een zevende in Parijs-Roubaix en een tweede in de Scheldeprijs.

Patrick LefevereBewerken

Vanaf 1993 kwam Museeuw onder de vleugels van Patrick Lefevere, de Oostrozebekenaar die in Italië teammanager was van GB-MG. Voortaan ging Museeuw zich meer toeleggen op het klassieke werk in plaats van pelotonsspurten. De druk van het kopmanschap viel nu niet meer volledig op hem en dat leverde succes op: in het voorjaar won hij de Ronde van Vlaanderen voor de eerste maal, in het najaar Parijs-Tours. Hij droeg ook 2 dagen de gele trui in de Ronde van Frankrijk.

Sinds zijn zege in de Ronde van Vlaanderen in 1993 was de Leeuw steeds topfavoriet voor de noordelijke klassiekers (de Ronde en Parijs-Roubaix) die hij elk uiteindelijk driemaal zou winnen. Toch had Museeuw met beide wedstrijden een haat-liefde verhouding: in 1994 was hij in de Ronde zegezeker, maar werd hij toch met een verschil van zeven millimeter geklopt door Gianni Bugno, in 1996 hield een haperend versnellingsapparaat hem van de zege en in 1997 reed Bruno Boscardin wereldkampioen Museeuw van de weg. In 1998 sloeg in Parijs-Roubaix het noodlot voor de Leeuw bijna echt toe. Museeuw viel een week na zijn indrukwekkende derde rondezege in het gevreesde bos van Wallers en brak zijn knieschijf. Door de onoplettendheid van enkele artsen kon een erg gevaarlijk virus oprukken, een amputatie van het been van de onfortuinlijke Museeuw werd even overwogen en er werd zelfs voor zijn leven gevreesd. Museeuw kwam echter sterker dan tevoren terug en won de helleklassieker nog tot tweemaal toe na een indrukwekkende solo. Ook in zijn laatste Parijs-Roubaix in 2004 leek hij op een vierde zege af te stevenen, tot een lekke band roet in het eten gooide. Naast de wereldtitel en de zeges in de noordelijke klassiekers haalde Museeuw het nog tweemaal in het Kampioenschap van Zürich, eenmaal in de Amstel Gold Race en eenmaal in de HEW Cyclassics. Ook in de traditionele Vlaamse semi-klassiekers genre Kuurne-Brussel-Kuurne, Omloop Het Volk, E3-Prijs Vlaanderen en Brabantse Pijl was hij vele malen de beste.

Museeuw heeft elf keer een wedstrijd van de Wereldbeker wielrennen gewonnen en is daarmee recordhouder. Ook zijn erelijst in de Ronde van Vlaanderen (drie keer eerste, drie keer tweede en twee keer derde) is uniek.

In 2000 had Johan Museeuw een motorongeluk. Daardoor bleef hij enkele weken in kritieke toestand. Hij brak zijn kuitbeen, enkele ribben en de linkeroogkas. Daarnaast had hij ook een hersenbloeding waardoor hij later kampte met het frontaalsyndroom. Op 2 mei 2004 nam hij afscheid als profwielrenner tijdens zijn laatste wedstrijd: een criterium, georganiseerd te zijner eer. Hij won de wedstrijd en zijn fiets werd geveild voor een goed doel.

DopingBewerken

Op 8 oktober 2004 werd Museeuw door de tuchtcommissie van de Belgische wielrijdersbond effectief geschorst voor twee jaar en twee jaar met uitstel wegens een vermeend gebruik van verboden producten. De tuchtcommissie baseerde zich op het gecodeerd sms-verkeer van Museeuw. Zijn reputatie liep hiermee een serieuze deuk op. Hij kon hierdoor gedurende die periode geen officiële functie uitoefenen binnen de wielrennerij. De Vlaamse openbare omroep zag zich genoodzaakt om Museeuw wegens zijn schorsing niet langer te laten optreden als co-commentator bij wielerwedstrijden. In 2005 werd hij aangeklaagd voor mogelijk bezit van epo, Aranesp en het corticosteroïde dexamethason. Op 17 oktober 2005 werd de populaire Leeuw Van Vlaanderen verwezen naar de strafrechtbank op basis van een wet uit 1921.

Vanaf 2004 was Museeuw public relations-verantwoordelijke bij de Quick·Step - Innergetic wielerploeg. Op 23 januari 2007 nam hij ontslag uit die functie nadat hij op een persconferentie in Kortrijk bekende dat hij op het einde van zijn carrière doping nam. Hij bekende het sportieve spel niet voor 100% eerlijk gespeeld te hebben om in Hamilton een tweede maal de regenboogtrui te veroveren en zo in schoonheid te eindigen.[1] Verder vertelde Museeuw dat hij zou blijven vechten voor een cleane wielersport, maar dat hij niet meer kan rechtzetten wat gebeurd is. Hij zei ook dat de heksenjacht nu maar eens gedaan moest zijn. Museeuw wou al twee jaar eerder met deze bekentenis naar buiten komen, maar dat werd hem afgeraden door Lefevere. Mede ten gevolge van deze bekentenis liep Johan Museeuw in 2008 een correctionele veroordeling op en kreeg hij een voorwaardelijke geldboete en gevangenisstraf.[2]

PalmaresBewerken

1987

  • Zesbergenprijs Harelbeke

1988

1989

1990

1991

1992

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

2002

2003

ErelijstBewerken

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1988 opgave  
1989 106e  
1990 81e (2) 
1991 opgave  
1992 73e  
1993 50e  
1994 80e  
1995 73e  
1996 95e  
1997 opgave  
1998
1999
2000
2001 opgave  
2002
2003
2004
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Parijs-Brussel Omloop Het Volk E3 Harelbeke WK op de weg Wereld­ranglijsten
1988 30e 31e 7e 43e (UWB)
1989 62e 16e 25e (UWB)
1990 9e   12e 9e 6e 4e 11e
1991 8e   ↑ 16e 10e   6e 62e
1992   ↑ 7e 14e 7e   ↑ 36e 17e   ↑ 8e (UWB)
1993 32e 20e   ↑ 4e 13e 12e   18e 20e 4e   (UWB)
1994 12e     ↑ 13e   ↑ 58e 4e 4e 4e   (UWB)
1995 12e   ↑   ↑ 7e 13e 5e 6e   (UWB)
1996 8e 39e   ↑   ↑   ↑ 13e   6e   ↑   (UWB)
1997 44e 9e 13e   ↑ 53e 6e 9e 49e 8e 14e (UWB)
1998 36e 29e   ↑ 5e   ↑
1999 14e   ↑ 9e 12e 17e 6e 12e 6e (UWB)
2000 15e   33e   ↑ 40e 90e   ↑ 13e (UWB)
2001 80e 56e 16e   ↑ 5e 45e 35e
2002 10e   ↑   ↑ 54e 83e 61e   ↑ 107e
2003 7e 38e 33e 107e   ↑
2004 20e 15e 5e

ReferentiesBewerken

  1. "Johan Museeuw geeft dopinggebruik toe" RTL, 24 jan 2007.
  2. Museeuw en Co krijgen celstraf met uitstel, waardoor hij ook zijn naam als "leeuw van Vlaanderen kwijtspeelde - Sporza, 17 dec 2008

Links en bibliografieBewerken

Wielerploegen

Baguet · De Clercq · Demol · Deneut · Gayant · Haex · Hennebert · Herinne · Leysen · Moreels · Museeuw · Naessens · Nevens · Onclin · Redant · Roes · Van Den Abeele · Van Slycke · Verschueren · Wauters · Dubois (stagiair) · Janssens (stagiair) · Vanhaecke (stagiair)

Voorganger:
Abraham Olano
  Wereldkampioen wielrennen  
1996
   
Opvolger:
Laurent Brochard
Voorganger:
Benjamin Van Itterbeeck
1991
  Belgisch kampioen wielrennen  
Johan Museeuw
1992
Opvolger:
Alain Van Den Bossche
1993
Voorganger:
Wilfried Nelissen
1995
  Belgisch kampioen wielrennen  
Johan Museeuw
1996
Opvolger:
Tom Steels
1997
Voorganger:
Dirk De Wolf
1992
Kristallen Fiets
1993

 

Opvolger:
Paul Herygers
1994
Voorganger:
Paul Herygers
1994
Kristallen Fiets
1995, 1996, 1997

 

Opvolger:
Tom Steels
1998
Voorganger:
Rik Verbrugghe
2001
Kristallen Fiets
2002

 

Opvolger:
Peter Van Petegem
2003