Hoofdmenu openen
Zie artikel Dit artikel gaat over de wielrenner Eddy Merckx. Zie Eddy Merckx (biljarter) voor de gelijknamige biljarter, Eddy Merckx (fietsmerk) voor het fietsmerk en Eddy Merckx (metrostation) voor het metrostation in Brussel.

Edouard Louis Joseph (Eddy) baron Merckx (Meensel-Kiezegem, 17 juni 1945) is een voormalig Belgisch wielrenner die actief was in de jaren 60 en 70. Hij wordt met 525 overwinningen algemeen beschouwd als de beste wielrenner aller tijden. Hij won vijf keer de Ronde van Italië, vijf keer de Ronde van Frankrijk, één keer de Ronde van Spanje en werd drie keer wereldkampioen. Daarnaast won hij vrijwel alle klassiekers en brak hij het werelduurrecord. Na zijn carrière richtte hij een fietsenbedrijf op genaamd Eddy Merckx Cycles.

Eddy Merckx
Eddy Merckx in 1973
Eddy Merckx in 1973
Persoonlijke informatie
Bijnaam De kannibaal
De zwarte van Tervuren
De Tamburlaine van de pedalen
De beul van de fiets
De Beethoven van de ronde
Geboortedatum 17 juni 1945
Geboorteplaats Meensel-Kiezegem, België
Nationaliteit Vlag van België Belgische
Sportieve informatie
Huidige ploeg Gestopt
Discipline(s) Wegwielrennen
Baanwielrennen
Veldrijden
Specialisatie(s) Allrounder
Ploegen
1965
1966–1967
1968–1970
1971–1976
1977
1978
Solo-Superia
Peugeot-BP
Faema
Molteni
Fiat France
C&A
Beste top 20-prestaties
Milaan-San Remo 1e (1966, 1967, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976)
Gent-Wevelgem 1e (1967, 1970, 1973)
Ronde van Vlaanderen 1e (1969, 1975)
Parijs-Roubaix 1e (1968, 1970, 1973)
Amstel Gold Race 1e (1973, 1975)
Luik-Bastenaken-Luik 1e (1969, 1971, 1972, 1973, 1975)
Ronde van Lombardije 1e (1971, 1972)
Ronde van Italië 1e (1968, 1970, 1972, 1973, 1974)
24 etappezeges
Ronde van Frankrijk 1e (1969, 1970, 1971, 1972, 1974)
34 etappezeges
Ronde van Spanje 1e (1973)
6 etappezeges
WK op de weg 1e (1967, 1971, 1974)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Inhoud

BiografieBewerken

JeugdBewerken

Eddy Merckx werd geboren in Meensel-Kiezegem als oudste zoon van Jules Merckx en Eugenie "Jenny" Pittomvils en als broer van de tweeling Michel en Micheline. In 1946, toen Merckx één jaar was, verhuisden zijn ouders van Kiezegem naar Sint-Pieters-Woluwe, aan het toen genoemde Goudvinkenplein, waar ze een kruidenierswinkel overnamen. De familie Merckx was nauw betrokken bij de dramatische gebeurtenissen die tijdens en na de oorlog in het dorp hadden plaatsgevonden. Op vijfjarige leeftijd vervoegde Eddy zijn ouders in Woluwe.[1] Tot die leeftijd woonde hij bij zijn oma Martha Roskin.[2] Tijdens zijn jeugd viel de mollige maar hyperactieve Merckx op door zijn durf, deugnieterij en sportieve veelzijdigheid. Zo speelde hij onder meer tennis en basketbal en voetbalde hij bij de miniemen van het toenmalige Royal White Star A.C. Zijn schoolse prestaties waren eerder matig en bijgevolg verliet hij het middelbaar zonder diploma.[3]

Als kind keek Merckx erg op naar Stan Ockers en Jacques Anquetil. Onder impuls van gewezen profwielrenner Félicien Vervaecke, die in dezelfde straat van de bevriende familie Merckx een fietsenwinkel uitbaatte, ging 'Edouard' zich volop toeleggen op het wielrennen. Vervaecke zou tot 1964 Merckx' vaste begeleider, verzorger en mecanicien zijn. In zijn tienerjaren leerde Eddy ook baanwielrenner Patrick Sercu en voetballer Paul Van Himst kennen, leeftijdsgenoten die later zijn boezemvrienden werden.[4]

WielercarrièreBewerken

Eddy Merckx begon zijn wielercarrière bij de liefhebbers in juni 1961. Op 1 oktober 1961 won Merckx zijn eerste wielerwedstrijd, een kermiskoers die elk jaar door de wielerclub 'Pédale Petit-Enghiennoise' van Edingen werd georganiseerd.[5] Drie jaar later werd hij in het Franse Sallanches wereldkampioen bij de liefhebbers. Zijn profdebuut maakte Merckx in 1965 toen hij in het shirt van Solo-Superia deelnam aan de Waalse Pijl. Omwille van de rivaliteit met kopman Rik Van Looy stapte de ambitieuze Merckx al na één jaar over naar Peugeot-BP.[6] In 1966 won hij zijn eerste van zeven Milaan-San Remo's, een record dat nog steeds niet is geëvenaard. Een jaar later werd hij in Heerlen wereldkampioen wielrennen op de weg, zijn eerste van drie wereldtitels.

In 1968 sluit Merckx zich samen met Martin Van Den Bossche en de West-Vlaamse sprinter Guido Reybrouck aan bij de Italiaanse wielerploeg Faema. Mede dankzij het kopwerk van zijn meesterknecht Van den Bossche, zoals in de befaamde sneeuwrit naar de Tre Cime di Lavaredo, won Merckx als eerste Belg de Ronde van Italië, meteen zijn eerste grote ronde. Toen hij een jaar later weer aan de Giro deelnam, werd hij uit de wedstrijd gehaald wegens dopinggebruik. Tot op de dag van vandaag blijft Merckx echter beweren dat men geknoeid had met de test.(zie Controverse, doping). In september 1968 etaleerde Merckx zijn kwaliteiten als tijdrijder in de Ronde van Catalonië. Merckx won de ronde en stak daarmee zijn concurrent Felice Gimondi naar de kroon. Toch was Merckx' eerste jaar bij de Faema-ploeg geen onverdeeld succes. De overwegend Italiaanse renners waren Merckx niet echt genegen en reden liever in functie van hun kopman Vittorio Adorni. Hierin kwam verandering toen Lomme Driessens in 1969 op instigatie van Merckx' manager en zaakwaarnemer Jean Van Buggenhout de nieuwe Faema-ploegleider werd in opvolging van Marino Vigna.[7].

In 1969 won hij voor het eerst de Ronde van Frankrijk. Hij won zes ritten, het eindklassement, het puntenklassement én het bergklassement. Bij zijn thuiskomst werd hij als een held onthaald, omdat het dertig jaar geleden was dat een Belg, met name Sylvère Maes, nog eens de Ronde van Frankrijk had gewonnen.[8] Merckx kon in de Tour van 1969 rekenen op een erg sterke Faema-ploeg, die in tegenstelling tot het jaar voordien, bijna uitsluitend uit Belgische renners bestond. Naast zijn bergluitenant Martin Van Den Bossche reden ook nog Frans Mintjens, Guido Reybrouck, Jos Spruyt, Julien Stevens, Roger Swerts, Georges Vandenberghe en Vic Van Schil en de enige niet-Belg Pietro Scandelli volledig in zijn dienst. De sterkte van de ploeg bleek o.m. uit de overwinning in de ploegentijdrit in Woluwe in het begin van de Tour. Merckx zou daarna de Ronde van Frankrijk nog vier keer winnen, in 1970, 1971, 1972 en 1974.

Op 9 september 1969 kwam Merckx op de piste zwaar ten val tijdens een dernycriterium in Blois. Merckx' gangmaker op de derny Fernand Wambst kwam daarbij om het leven, Merckx zelf hield er een gekneusde rugwervel en een verdraaid bekken aan over. Het fietsen, dat tot dan toe voor hem als vanzelf ging, werd vanaf dat moment moeizamer en uitputtender.[9] Om de haverklap begon hij toen de positie van zijn zadel bij te stellen. Des te opmerkelijker is wel dat hij daarna, ondanks deze vervelende blessure, nog een zeer groot aantal wedstrijden wist te winnen. In het jaar 1971 won hij zelfs 54 van de 120 wedstrijden die hij reed. Zijn onophoudelijke honger naar overwinningen leverden hem de bijnaam De kannibaal op.

In 1972 brak hij in Mexico-Stad het werelduurrecord, dat pas twaalf jaar later door Francesco Moser op een speciaal ontworpen fiets opnieuw zou worden gebroken. In 2000 besloot de UCI dit record niet langer te erkennen. Het record van Merckx werd in ere hersteld en sindsdien worden verbeteringen alleen erkend wanneer ze worden behaald op een fiets die door de UCI is goedgekeurd.

In 1973 reed hij niet mee aan de Ronde van Frankrijk, maar nam hij in plaats daarvan deel aan de Ronde van Spanje. In die Ronde van Spanje schreef hij zes ritten en het eindklassement op zijn naam.

Na het wielrennenBewerken

 
Eddy Merckx in 2011

Zijn laatste officiële wielerwedstrijd reed Eddy Merckx in Kemzeke: de Omloop van het Waasland van 1978. Vervolgens trok hij zich op 18 mei dat jaar terug uit de wielerwereld en richtte het gelijknamige fietsbedrijf Eddy Merckx op. Na zijn wielercarrière trad hij ook regelmatig op als commentator bij wielerwedstrijden.

Van 1986 tot 1997 was Eddy Merckx actief als bondscoach van de Koninklijke Belgische Wielerbond. Daar stond hij in voor het bepalen van de selecties en de tactiek voor alle wereldkampioenschappen, Europese kampioenschappen en Olympische kampioenschappen waar Belgische wegrenners aan deelnemen.

In 1996 werd Merckx door de koning tot baron verheven.

Begin 2008 lanceerde hij als ambassadeur de nieuwe campagne van Damiaanactie. Hij kon het werk van de organisatie in de strijd tegen lepra en tuberculose op het terrein in de Democratische Republiek Congo zelf vaststellen.

Op 22 maart 2012 verscheen de Britse biografie Eddy Merckx, The Cannibal, waarin de Italiaanse cardioloog Giancarlo Lavezzaro zegt dat Merckx een bijzondere hartafwijking heeft, zonder symptomen, maar wel met het gevaar van acuut hartfalen. Na de derde rit in de Giro van 1968, nam Lavezzaro een cardiogram af bij de renner, waaruit de hartafwijking duidelijk werd.[10][11]

In 2017 kondigde het ASO aan dat de Ronde van Frankrijk 2019 in Brussel zou starten en er 2 dagen zou blijven. Dit om Merckx' vijftigjarige jubileum van zijn eerste van vijf Tourzeges te vieren. De eerste etappe zal ook Sint-Pieters-Woluwe aandoen, de plaats waar Merckx zijn eerste gele trui veroverde en waar zijn ouders jarenlang een kruidenierszaak runden. Ook wordt het honderdjarig bestaan van de gele leiderstrui gevierd.[12][13]

PalmaresBewerken

"Men neme de benen van Merckx, het hoofd van Merckx, de spieren van Merckx, het hart van Merckx en de zegedrift van Merckx."
Jacques Anquetil beschrijft de ideale wielrenner

ErelijstBewerken

 
Eddy Merckx in 1969
 
De fiets waarop Eddy Merckx in 1972 het werelduurrecord behaalde

Van de 1800 wegwedstrijden die Eddy Merckx reed, won hij er 525, waaronder 445 van de 1582 als beroepsrenner. Daarnaast won hij ook 98 baanwedstrijden en 2 veldritten.

Grote Rondes

Monumenten

Kampioenschappen

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1965
1966
1967 9e (2) 
1968   ↑ (3)   
1969 uitgesloten (4)    ↑ (6)   
1970   ↑ (3)    ↑ (8)  
1971   ↑ (4)  
1972   ↑ (4)    ↑ (6)  
1973   ↑ (6)     ↑ (6)   
1974   ↑ (2)    ↑ (8) 
1975   ↑ (2) 
1976 8e  
1977 6e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Omloop Het Volk Waalse Pijl Rund um den Henninger Turm WK op de weg Wereld­ranglijsten
1965 29e
1966   ↑ 9e opgave 15e 8e     12e 6e (SPP)
1967   ↑     ↑ 8e 16e   7e   7e   ↑   (SPP)
1968 31e 9e 9e   ↑   8e 4e (SPP)
1969     ↑   ↑   ↑   ↑ 5e   (SPP)
1970 8e     ↑   ↑ 8e   4e 7e   8e   (SPP)
1971   14e 75e 5e           ↑   (SPP)
1972     7e 7e           4e   (SPP)
1973     ↑   ↑   ↑       4e   (SPP)
1974     ↑ 4e   6e     ↑   (SPP)
1975   6e   ↑   ↑   ↑   6e 6e   7e 8e   (SPP)
1976   10e 17e 6e 6e 15e 4e 7e 5e 4e (SPP)
1977 96e 11e 9e 6e 5e 33e 24e (SPP)

OverwinningenBewerken

WegwielrennenBewerken

1965 - 9 zeges

1966 - 20 zeges

1967 - 26 zeges

1968 - 32 zeges

1969 - 43 zeges

1970 - 52 zeges

1971 - 54 zeges

1972 - 50 zeges

1973 - 51 zeges

1974 - 38 zeges

1975 - 38 zeges

1976 - 15 zeges

1977 - 17 zeges

Totaal: 445 zeges

BaanwielrennenBewerken

Jaar  
BK
 
EK
Zesdaagsen Totaal
aantal
zeges
1965 Gent (met Patrick Sercu) (...)
1966   Ploegkoers (...)
1967   Ploegkoers Gent (met Patrick Sercu) (...)
1968   Ploegkoers Charleroi (met Ferdinand Bracke) (...)
1969 (...)
1970   Ploegkoers (...)
1971 Milaan (met Julien Stevens) (...)
1972 (...)
1973 Dortmund (met Patrick Sercu)
Grenoble (met Patrick Sercu)
(...)
1974   Ploegkoers Antwerpen (met Patrick Sercu) (...)
1975   Ploegkoers   Omnium Gent (met Patrick Sercu)
Antwerpen (met Patrick Sercu)
Grenoble (met Patrick Sercu)
(...)
1976   Ploegkoers Antwerpen (met Patrick Sercu)
Rotterdam (met Patrick Sercu)
(...)
1977 Berlijn (met Patrick Sercu)
Gent (met Patrick Sercu)
Maastricht (met Patrick Sercu)
München (met Patrick Sercu)
Zürich (met Patrick Sercu)
(...)
1978   Ploegkoers (...)
Totaal 6 3 17 98

VeldrijdenBewerken

1970 - 1 zege

  • Eeklo

1971 - 1 zege

  • Mazé

Totaal: 2 zeges

EerbewijzenBewerken

 
Standbeeld van Eddy Merckx nabij zijn geboortehuis in Meensel-Kiezegem

ControverseBewerken

DopingBewerken

Merckx werd gedurende zijn wielercarrière drie keer betrapt op het gebruik van doping. Een eerste maal was tijdens de Ronde van Italië van 1969. Op 1 juni 1969 werd Merckx, als drager van de roze leiderstrui, na de aankomst van de zestiende etappe in Savona positief getest op het gebruik van fencamfamine.[14] Zowel in het A-staal als in het B-staal van de tegenexpertise was de concentratie fencamfamine volgens professor Genovese onbetwistbaar uitzonderlijk hoog. Deze dopamineagonist was afkomstig van het stimulerende middel Réactivan, een product dat in die tijd erg populair was in het wielermilieu en het jaar voordien ook in Giro nog werd teruggevonden bij Felice Gimondi. Bij een nieuwe controle, daags na zijn positieve plas, ditmaal op verzoek van Merckx en in aanwezigheid van drie getuigen, werden door de Universiteit van Milaan geen sporen van fencamfamine aangetroffen. Niettemin werd Merckx door de Italiaanse Wielerfederatie geschorst voor één maand. Intussen leidde de hele dopingaffaire tot een heuse politieke en diplomatieke rel tussen België en Italië. Frans Van Mechelen, toenmalig minister van Nederlandse Cultuur en Sport, oefende druk uit op de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken om een grondig onderzoek uit te voeren. Zelfs Pierre Harmel, Belgisch minister van Buitenlandse Zaken, vond het nodig een telegram te sturen naar zijn Italiaanse collega Pietro Nenni met het dringende verzoek 'het mysterie van Savona op te lossen'.[15] En in de Italiaanse Senaat werd de bevoegde minister tweemaal geïnterpelleerd over de wettelijkheid van het Italiaanse dopingreglement. Op 5 juni besliste de BWB op grond van procedurefouten om de schorsingsperiode terug te brengen tot één week. Dit leidde tot grote consternatie bij heel wat andere renners zoals Jean Stablinski en Jan Janssen, die spraken over een ongeoorloofde voorkeursbehandeling en zelfs dreigden met een staking. Uiteindelijk, na heel wat juridisch getouwtrek, besliste de Internationale Wielerunie onder leiding van voorzitter en Tourbaas Félix Lévitan op 14 juni om Merckx 'het voordeel van de twijfel te gunnen' en de eerder uitgesproken schorsing van één maand op te heffen. Zo kon Merckx toch nog op tijd verschijnen aan de start van de Tour op 28 juni.[16]

De tweede keer dat Merckx positief werd bevonden was na zijn overwinning in de Ronde van Lombardije op 13 oktober 1973, toen sporen van norefedrine in zijn urine werden aangetroffen. Pas drie weken later, op 8 november, werden de feiten openbaar gemaakt. Merckx bekende dat zijn ploegdokter Angelo Cavalli hem de hoestsiroop Mucantil had voorgeschreven ter behandeling van een bronchitis, maar beweerde ook niet te weten dat er verboden producten in zaten. Cavalli was ironisch genoeg de arts van de Italiaanse Wielerfederatie die hem vier jaar eerder in Savona positief had bevonden op fencamfamine. Ook nu werd Merckx gediskwalificeerd ten voordele van Gimondi, maar ditmaal kon hij zijn straf van één maand schorsing en een boete van 150.000 lire niet ontlopen.[17]

De derde en laatste keer dat Merckx positief testte was na de Waalse Pijl van 1977, toen hij werd betrapt op het gebruik van pemoline, in het wielermilieu beter bekend onder de merknaam Stimul,[18] een amfetamine dat nog niet lang op de dopinglijst stond. Niet minder dan vierentwintig Belgische wielrenners liepen tegen de dopinglamp, waaronder enkele grote namen zoals Walter Godefroot en Freddy Maertens. Volgens professor en notoir dopingjager Michiel Debackere was Merckx' positieve controle helemaal geen verrassing, vermits zijn broer apotheker was geworden met een thesis over pemoline. In 2007 gaf Merckx het gebruik van dit middel toe.[19]

In 2007 werd Merckx, samen met onder andere Dietrich Thurau, Rudi Altig en Gianni Bugno, niet uitgenodigd om het wereldkampioenschap wielrennen in Stuttgart bij te wonen. Gemotiveerd om het wielrennen voortaan 'zuiver' te houden, wilden de organisatoren komaf maken met iedereen die in het verleden op dopinggebruik was betrapt. De afwijzing lokte bij Merckx heel wat verontwaardiging uit.[20]

AfgunstBewerken

Veel buitenlandse wielersupporters konden het niet verkroppen dat Merckx zo vaak won. Zelfs Jacques Goddet, de organisator van de Ronde van Frankrijk, vroeg Merckx om in 1973 niet aan zijn wedstrijd deel te nemen. Het ernstigste voorval vond plaats in 1975, toen Merckx trachtte voor de zesde maal de Tour te winnen en de 55-jarige Franse toeschouwer Nello Breton een harde slag in Merckx' lever gaf tijdens de beklimming van de Puy de Dôme. Breton beweerde de slag niet met opzet te hebben gegeven en zei dat hij geduwd werd en zijn evenwicht wou behouden. Hij werd later veroordeeld tot het betalen van een symbolische schadevergoeding van 1 frank. Merckx werd ernstig gehinderd door de blessure die hij eraan overhield. Bovendien brak hij de volgende dag zijn kaak. Bernard Thévenet won dat jaar de Tour, Merckx eindigde op de tweede plaats.

Midden jaren zeventig kreeg Merckx ook felle kritiek omdat hij als sportman reclame had gemaakt voor het sigarettenmerk R6.[21]

CollaboratieBewerken

  Zie Meensel-Kiezegem # Oorlogsdrama voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 1988 zorgde een uitzending van BRT-docureeks ‘De tijd der Vergelding’ van onderzoeksjournalist Maurice De Wilde voor opschudding.[22] Met name de aflevering “Terreur in het dorp” van 29 april waaruit bleek dat (verre) familieleden van Eddy Merckx actief betrokken waren bij de collaboratie lokte bij de wielerlegende, zelf geboren tijdens de repressie, heel wat verontwaardiging uit. Volgens hem beperkte de ‘zwarte tak’ van zijn familie zich tot de oom en neven van zijn vader en had hijzelf van zijn ouders de middelnaam ‘Louis’ meegekregen als eerbetoon aan zijn oom die in het concentratiekamp van Bergen-Belsen om het leven was gekomen.[23] Bovendien had Maurice De Wilde nagelaten te vermelden dat Merckx’ familie ook een ‘witte’ verzetsvleugel had.[24] Zo was Merckx’ moeder koerier bij de weerstand en werden drie ooms (langs moederskant) van hem door de Duitse bezetter gedeporteerd naar de concentratiekampen. Slechts één van hen keerde levend terug en werd zijn peter.[25]

CorruptiezaakBewerken

  Zie Eddy Merckx (fietsmerk) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Naar aanleiding van een gerechtelijk onderzoek naar een grootschalige fraudezaak bij de politiezone Brussel-Zuid werd Eddy Merckx in maart 2012 door de Brusselse onderzoeksrechter Jean-Claude Van Espen in verdenking gesteld van actieve corruptie (omkoping van een ambtenaar) bij de openbare aanbesteding van 46 fietsen. Op vraag van Merckx zou de Anderlechtse politiecommissaris Philippe Boucar in de offertes van de concurrenten hebben geneusd en hem hun prijzen hebben doorgespeeld. Zo kon Merckx kort daarna een beter, lees goedkoper, geantidateerd bod uitbrengen en alsnog het contract binnenhalen. In ruil zou Merckx Boucar en zijn vrouw gratis of tegen een flinke korting een dure Merckx-fiets hebben gegeven.[26][27] In februari 2019, vier jaar na het afsluiten van het dossier door de onderzoeksrechter, besliste de Franstalige raadkamer van Brussel om Eddy Merckx en twaalf andere medebeklaagden buiten vervolging te stellen wegens verjaring van de feiten.[28] Een jaar eerder had Merckx zijn fietsenfabriek Eddy Merckx Cycles al overgelaten aan de Belgian Cycling Factory, het bedrijf achter fietsenmerk Ridley.[29]

PrivélevenBewerken

In 1967 trouwde Eddy Merckx met de Franstalige Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou. Hoewel het huwelijk tweetalig verliep, waren veel Vlamingen boos omdat het jawoord in het Frans werd uitgesproken. Op 14 februari 1970 kregen ze een dochter, Sabrina Merckx. Twee jaar later, op 12 augustus 1972, werd hun zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden. Op 17 mei 2019 behaalde diens dochter Axana Merckx (° 5 mei 2001) op het open Belgische Kampioenschap zwemmen in de Antwerpse Wezenberg twee gouden medailles, één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag. De Belgisch-Canadese kleindochter van Eddy, getraind door Stefaan Maene, verbeterde daarmee ook haar persoonlijk record.[30]

TriviaBewerken

  • Schoonvader van Eddy Merckx was wielrenner Lucien Acou, die actief was tussen 1942 en 1956.
  • Merckx won nooit Parijs-Tours. Dit bracht Noël Vantyghem, die wel een keer Parijs-Tours won, tot de uitspraak: "Samen met Eddy Merckx won ik alle klassiekers die er te winnen waren. Ik Parijs-Tours en hij al de rest."
  • In 2000 riep het blad Knack Merckx uit tot "Belg van de eeuw".
  • In American Flyers, een Amerikaanse film over wielrennen uit 1985, had Eddy Merckx een cameo als "zichzelf" en gaf het startschot voor een belangrijke wielerwedstrijd.
  • In de stripreeks Asterix komt Merckx in het album Asterix en de Belgen voor als "een van de snelle renners die door de Belgen worden uitgestuurd om de andere stammen ervan op de hoogte te brengen dat ze tegen Julius Caesar gaan vechten".
  • In het Suske en Wiske-album Het kostbare kader uit 1996 speelt Merckx een gastrol.
  • In een album van de stripreeks Robert en Bertrand wordt Merckx getoond als een jongetje dat zeer snel kan rijden op zijn driewielertje.
  • De Vlaamse popgroep Fixkes schreef in 2014 een lied met de titel Eddy Merckx Nonkel Frans.

LiteratuurBewerken

  • Stefaan Van Laere, Eddy Merckx en ik – Herinneringen aan de Kannibaal , 2010, 184 pp.
  • Johny Vansevenant, Dans l'ombre d'Eddy Merckx – Les hommes qui ont couru contre le cannibale, 2012, 384 pp.
  • Johny Vansevenant, Mannen tegen Merckx – van Van Looy tot Maertens, Kannibaal: Lichtervelde 2012, ISBN 9789491376214
  • Daniel Friebe, Eddy Merckx – Een leven, Uitgeverij Lannoo, ISBN 9789401404471, paperback, 272 pp.
  • William Fotheringham, Eddy Merckx – Half mens, half fiets, De Bezige Bij, Antwerpen, 2012, ISBN 9789085424109, paperback, 304 pp.
  • Eddy Merckx – getuigenissen van Jan Wauters, Borgerhoff & Lamberigts: Gent 2010, ISBN 9789089311450
  • Ron Reuman, Stephan Vanfleteren, Jan Maes, Frederik Backelandt, Merckx 525, Uitgeverij Kannibaal: Lichtervelde 2010, ISBN 9781934030899
  • Rik Vanwalleghem, Eddy Merckx – De mens achter de kannibaal, Pinguin Productions: Balegem 1993, 216 pp.
  • Jan Cornand, Eddy Merckx Story, Uitgeverij Het Volk: Gent 1978, met medewerking van Jan Boogmans, André Blancke, Stefaan Van Laere, Roland Segers, Roger Quick, en Hubert Rousseaux
  • Robert Janssens, Eddy Merckx – Mijn levensverhaal, Helios: Antwerpen 1989, paperback, 208 pp.
  • Karl Vannieuwkerke & Stephan Vanfleteren, Merckxissimo, Kannibaal: Lichtervelde 2009, ISBN 978 90 8138 940 2

Externe links en bibliografieBewerken

Voorganger:
Rudi Altig
  Wereldkampioen wielrennen  
1967
   
Opvolger:
Vittorio Adorni

Voorganger:
Jean-Pierre Monseré
  Wereldkampioen wielrennen  
1971
   
Opvolger:
Marino Basso

Voorganger:
Felice Gimondi
  Wereldkampioen wielrennen  
1974
   
Opvolger:
Hennie Kuiper
Voorganger:
Jan Janssen
 
1968
  Winnaar van de Ronde van Frankrijk  
Eddy Merckx
 
1969, 1970, 1971, 1972
Opvolger:
Luis Ocaña
 
1973

Voorganger:
Luis Ocaña
 
1973
  Winnaar van de Ronde van Frankrijk  
Eddy Merckx
 
1974
Opvolger:
Bernard Thévenet
 
1975
Voorganger:
Franco Bitossi
 
1968
  Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk  
Eddy Merckx
 
1969
Opvolger:
Walter Godefroot
 
1970

Voorganger:
Walter Godefroot
 
1970
  Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk  
Eddy Merckx
 
1971, 1972
Opvolger:
Herman Van Springel
 
1973
Voorganger:
Aurelio Gonzalez
 
1968
  Winnaar bergklassement van de Ronde van Frankrijk  
Eddy Merckx
 
1969, 1970
Opvolger:
Lucien Van Impe
 
1971
Voorganger:
Roger De Vlaeminck
1969
  Belgisch kampioen wielrennen  
Eddy Merckx
1970
Opvolger:
Herman Van Springel
1971
Voorganger:
Ole Ritter
Werelduurrecordhouder wielrennen
49,431 km
 
Opvolger:
Chris Boardman