Hoofdmenu openen

Parijs-Roubaix

eendaagse wielerwedstrijd in Frankrijk

Parijs-Roubaix is een eendaagse wielerwedstrijd die elk voorjaar wordt verreden in het noorden van Frankrijk.

Vlag van Frankrijk Parijs-Roubaix
Tom Boonen tijdens Parijs-Roubaix 2014.
Lokale naam Paris-Roubaix
Bijnaam De Hel van het Noorden,
La Reine des Classiques,
La Pascale
Regio Hauts-de-France
Periode 2e zondag van april
Organisator ASO
Classificatie
Discipline Weg
Type Kasseiklassieker
Internationale kalender UCI World Tour
Geschiedenis
Eerste editie 1896
Aantal edities 117 (2019)
Eerste winnaar Vlag van Duitse Keizerrijk Josef Fischer
Laatste winnaar Vlag van België Philippe Gilbert
Laatste Belgische winnaar Vlag van België Philippe Gilbert (2019)
Laatste Nederlandse winnaar Vlag van Nederland Niki Terpstra (2014)
Meeste zeges Vlag van België Roger De Vlaeminck
Vlag van België Tom Boonen
(4 zeges)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Kasseimonument ter ere van de honderdjarige editie van Parijs-Roubaix.
De Vélodrome André Pétrieux van Roubaix waar ieder jaar de klassieker De Hel van het Noorden aankomt.

De wielerwedstrijd is een van de vijf wielerklassiekers en wordt precies een week na de Ronde van Vlaanderen gereden. De eendaagse wedstrijd staat bekend als De Hel van het Noorden (L'Enfer du Nord), omdat een belangrijk deel van de koers wordt verreden over de kasseistroken die karakteristiek zijn voor dit gebied. De omschrijving "Hel van het Noorden" werd het eerst in 1919 gebruikt door een journalist die de eerste editie na de Eerste Wereldoorlog volgde en diep onder de indruk was van de oorlogsverwoestingen in Noord-Frankrijk.

In de eerste edities werd er gebruikgemaakt van gangmakers (à la Bordeaux-Parijs), aanvankelijk met auto's en motoren, vanaf 1901 alleen nog met fietsen. Vanaf 1908 werden de renners tot Beauvais gegangmaakt, na 1910 kwam dit te vervallen. Afhankelijk van de weersomstandigheden zijn deze stroken ofwel droog en stoffig, ofwel nat en uiterst modderig en glad. Een andere bijnaam voor de wedstrijd is dan ook La Reine des Classiques (De Koningin der Klassiekers) of ook La Pascale (Paas, dus: wedstrijd omstreeks Pasen).

De textielfabrikanten Theo Vienne en Maurice Perez organiseerden deze wedstrijd voor het eerst in 1896 en met uitzondering van de beide wereldoorlogen is de wedstrijd sindsdien elk jaar verreden. Tegenwoordig is de organisatie van de wedstrijd in handen van de Société du Tour de France (A.S.O.: Amaury Sport Organisation), die ook de Ronde van Frankrijk organiseert.

Parijs-Roubaix vormt samen met Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije de vijf monumenten en maakt sinds 2005 deel uit van de Historische kalender. Vanaf 2011 behoort hij tot de UCI World Tour.

Marcel Kint (1943), Rik Van Looy (1961, 1962), Eddy Merckx (1968), Francesco Moser (1978), Bernard Hinault (1981) en Peter Sagan (2018) zijn de renners die Parijs-Roubaix wonnen als wereldkampioen.

Inhoud

ParcoursBewerken

Oorspronkelijk liep de wedstrijd van Saint-Denis in Parijs naar Roubaix (Robaais). Vanwege de grote afstand werd de startplaats noordwaarts verlegd. In 1965 werd de startplaats verhuisd naar Chantilly. In 1968, onder leiding van Jean Stablinski, werd de startstreep voor het eerst getrokken in Compiègne, dat zo'n 80 kilometer ten noorden van Parijs ligt. De finish is sinds 1943 traditioneel (met uitzondering van 1986, 1987 en 1988) op de Vélodrome André Pétrieux van Roubaix, waar de renners nog anderhalve ronde moeten afleggen (600 m). In de eerste edities werden er drie ronden op de baan afgelegd en werd de wegfiets voor een baanfiets ingewisseld voordat er de baan opgereden werd.[1][2]

KasseienBewerken

Parijs-Roubaix kreeg zijn reputatie van kasseienkoers pas na de Eerste Wereldoorlog. Kasseien waren weliswaar niet onbekend in dat gebied, maar voor die tijd werd er nog veel gereden over stoffige wegen, gemaakt van puin en grind. Nadat veel van die wegen in de Eerste Wereldoorlog kapotgeschoten waren, werden ze hersteld met kasseien.

Vanaf de jaren zestig zijn veel van die kasseien weer verdwenen onder een laag asfalt, maar ze hadden inmiddels zo'n eigen karakter aan Parijs-Roubaix gegeven, dat de organisatie haar best doet in de omgeving originele kasseistroken te vinden en ze zo mogelijk als erfgoed te laten beschermen. Sommige kasseienstroken zijn alleen toegankelijk voor publiek op de wedstrijddag. Tegenwoordig moeten de renners elk jaar over meer dan 50 kilometer kasseien rijden. Bekende kasseienstroken zijn het Bos van Wallers-Arenberg, Pevelenberg (Mons-en-Pévèle) en de Carrefour de l'Arbre. Elke kasseistrook (fr: secteur pavé) krijgt een gradatie in de vorm van sterren, waarbij vijf sterren de zwaarste stroken (in lengte en ligging van kasseien) aanduiden. In 2005 werd voor het eerst in veertig jaar het Bos van Wallers buiten het parcours gelaten, vanwege de slechte toestand van de kasseien aldaar. In 2006 werd de strook terug opgenomen in het parcours.

De nummering van de stroken is aflopend. Zo ligt strook nummer 1 (Espace Charles Crupelandt, vernoemd naar de wielrenner Charles Crupelandt), een relatief goed stuk kasseien van 300 meter lang, aangelegd ter promotie van de wielerwedstrijd, circa twee kilometer voor de finish in Roubaix.

Belangrijkste kasseistrokenBewerken

Nummer Naam kasseistrook Lengte Aantal sterren
19 Bos van Wallers-Arenberg 2,4 km      
11 Mons-en-Pévèle 3 km      
4 Carrefour de l'Arbre 2,1 km      
26 Quiévy à Saint-Python 3,7 km     
20 Haveluy à Wallers 2,5 km     
17 Hornaing à Wandignies-Hamage 3,7 km     
15 Tilloy-lez-Marchiennes à Sars-et-Rosières 2,4 km     
12 Auchy-lez-Orchies à Bersée 2,7 km     
5 Camphin-en-Pévèle 1,8 km     

"De Dubbel"Bewerken

Parijs-Roubaix wordt soms vergeleken met de Ronde van Vlaanderen, die altijd de zondag voor Parijs-Roubaix op de Vlaamse wegen verreden wordt. De Ronde wordt getypeerd als een race met een reeks Vlaamse hellingen, waarvan het merendeel met kinderkopjes geplaveid is (vandaar ook een kasseiklassieker). Parijs-Roubaix, daarentegen, heeft geen hellingen maar telt wel heel wat kasseistroken, die er veel slechter bij liggen dan die in Vlaanderen.

Tien wielrenners wonnen beide wedstrijden in één week tijd. Tom Boonen en Fabian Cancellara zijn er zelfs twee keer in geslaagd.

1923 ·   Heiri Suter
1932 ·   Romain Gijssels
1934 ·   Gaston Rebry
1954 ·   Raymond Impanis
1957 ·   Fred De Bruyne
1962 ·   Rik Van Looy

1977 ·   Roger De Vlaeminck
2003 ·   Peter Van Petegem
2005 ·   Tom Boonen
2010 ·   Fabian Cancellara
2012 ·   Tom Boonen
2013 ·   Fabian Cancellara

Fietsen en materiaalBewerken

Door de vaak barre weersomstandigheden waarin de renners over de kasseien moeten dokkeren, kiezen ploegen soms voor specifiek technisch materiaal. Een specifieke frame- en wielenkeuze zijn vaak typerend voor deze wedstrijd.

De gebruikte fietsen in Parijs-Roubaix hebben dan ook veel weg van de cyclocross. Zo wordt meestal gekozen voor bredere banden, of specifieke remsoorten. Veelal kiest men voor een iets lichtere bandendruk, omdat dit iets beter grip geeft en de schokken beter absorbeert. Veel ploegen kiezen ervoor om her en der op het parcours extra personeel met reservewielen (of soms met reservefietsen) te plaatsen omdat veel stroken vaak niet of moeilijk bereikbaar zijn met de ploegwagen. Zo wordt de renner beter geassisteerd bij eventuele materiaalbreuk of lekke band.

Sommige toprenners gebruiken zelfs speciale frames, die geoptimaliseerd zijn voor het dokkerwerk van Parijs-Roubaix. Deze frames bieden meer stabiliteit en comfort voor de renner. In 2005 gebruikte winnaar Tom Boonen een TIME-frame met langere wielbasis. In diezelfde editie gebruikte George Hincapie een TREK-prototype frame met een 2 mm dikke vering aan de zitting, die -volgens de producenten- haast alle schokken zou opvangen. Door de jaren heen zijn veel dingen uitgeprobeerd in De Hel van het Noorden om een voordeel op de concurrentie te hebben. Vering op de fiets in allerlei vormen hebben hun intrede gedaan en zijn weer verdwenen. Meer en meer kiezen renners voor een "klassieke" fiets waarbij kleine aanpassingen op het gebied van geometrie en sterkte worden toegepast.

Al een tijdje kunnen de renners bij bandbreuk assistentie vragen van een neutrale motor die tussen de renners laveert. De typische gele moto's voeren wielen met zich mee die ter beschikking staan van de renners met pech.

Lijst van winnaarsBewerken

1896 ·   Josef Fischer
1897 ·   Maurice Garin
1898 ·   Maurice Garin
1899 ·   Albert Champion
1900 ·   Emile Bouhours
1901 ·   Lucien Lesna
1902 ·   Lucien Lesna
1903 ·   Hippolyte Aucouturier
1904 ·   Hippolyte Aucouturier
1905 ·   Louis Trousselier
1906 ·   Henri Cornet
1907 ·   Georges Passerieu
1908 ·   Cyrille Van Hauwaert
1909 ·   Octave Lapize
1910 ·   Octave Lapize
1911 ·   Octave Lapize
1912 ·   Charles Crupelandt
1913 ·   François Faber
1914 ·   Charles Crupelandt
1919 ·   Henri Pélissier
1920 ·   Paul Deman
1921 ·   Henri Pélissier
1922 ·   Berten Dejonghe
1923 ·   Heiri Suter
1924 ·   Jules Vanhevel
1925 ·   Félix Sellier
1926 ·   Julien Delbecque
1927 ·   Georges Ronsse
1928 ·   André Leducq
1929 ·   Charles Meunier
1930 ·   Julien Vervaecke
1931 ·   Gaston Rebry
1932 ·   Romain Gijssels
1933 ·   Sylvère Maes
1934 ·   Gaston Rebry
1935 ·   Gaston Rebry
1936 ·   Georges Speicher
1937 ·   Jules Rossi
1938 ·   Lucien Storme

1939 ·   Emile Masson jr
1943 ·   Marcel Kint
1944 ·   Maurice Desimpelaere
1945 ·   Paul Maye
1946 ·   Georges Claes
1947 ·   Georges Claes
1948 ·   Rik Van Steenbergen
1949 ·   Serse Coppi en   André Mahé
1950 ·   Fausto Coppi
1951 ·   Antonio Bevilacqua
1952 ·   Rik Van Steenbergen
1953 ·   Germain Derycke
1954 ·   Raymond Impanis
1955 ·   Jean Forestier
1956 ·   Louison Bobet
1957 ·   Fred De Bruyne
1958 ·   Leon Vandaele
1959 ·   Noël Foré
1960 ·   Pino Cerami
1961 ·   Rik Van Looy
1962 ·   Rik Van Looy
1963 ·   Emile Daems
1964 ·   Peter Post
1965 ·   Rik Van Looy
1966 ·   Felice Gimondi
1967 ·   Jan Janssen
1968 ·   Eddy Merckx
1969 ·   Walter Godefroot
1970 ·   Eddy Merckx
1971 ·   Roger Rosiers
1972 ·   Roger De Vlaeminck
1973 ·   Eddy Merckx
1974 ·   Roger De Vlaeminck
1975 ·   Roger De Vlaeminck
1976 ·   Marc Demeyer
1977 ·   Roger De Vlaeminck
1978 ·   Francesco Moser
1979 ·   Francesco Moser
1980 ·   Francesco Moser

1981 ·   Bernard Hinault
1982 ·   Jan Raas
1983 ·   Hennie Kuiper
1984 ·   Seán Kelly
1985 ·   Marc Madiot
1986 ·   Seán Kelly
1987 ·   Eric Vanderaerden
1988 ·   Dirk Demol
1989 ·   Jean-Marie Wampers
1990 ·   Eddy Planckaert
1991 ·   Marc Madiot
1992 ·   Gilbert Duclos-Lassalle
1993 ·   Gilbert Duclos-Lassalle
1994 ·   Andrei Tchmil
1995 ·   Franco Ballerini
1996 ·   Johan Museeuw
1997 ·   Frédéric Guesdon
1998 ·   Franco Ballerini
1999 ·   Andrea Tafi
2000 ·   Johan Museeuw
2001 ·   Servais Knaven
2002 ·   Johan Museeuw
2003 ·   Peter Van Petegem
2004 ·   Magnus Bäckstedt
2005 ·   Tom Boonen
2006 ·   Fabian Cancellara
2007 ·   Stuart O'Grady
2008 ·   Tom Boonen
2009 ·   Tom Boonen
2010 ·   Fabian Cancellara
2011 ·   Johan Vansummeren
2012 ·   Tom Boonen
2013 ·   Fabian Cancellara
2014 ·   Niki Terpstra
2015 .   John Degenkolb
2016 .   Mathew Hayman
2017 ·   Greg Van Avermaet
2018 ·   Peter Sagan
2019 ·   Philippe Gilbert

Meervoudige winnaarsBewerken

Overwinningen Renner Land Jaren
4 Roger De Vlaeminck   België 1972, 1974, 1975, 1977
Tom Boonen   België 2005, 2008, 2009, 2012
3 Octave Lapize   Frankrijk 1909, 1910, 1911
Gaston Rebry   België 1931, 1934, 1935
Rik Van Looy   België 1961, 1962, 1965
Eddy Merckx   België 1968, 1970, 1973
Francesco Moser   Italië 1978, 1979, 1980
Johan Museeuw   België 1996, 2000, 2002
Fabian Cancellara   Zwitserland 2006, 2010, 2013
2 Maurice Garin   Italië 1897, 1898
Lucien Lesna   Frankrijk 1901, 1902
Hippolyte Aucouturier   Frankrijk 1903, 1904
Charles Crupelandt   Frankrijk 1912, 1914
Henri Pélissier   Frankrijk 1919, 1921
Georges Claes   België 1946, 1947
Rik Van Steenbergen   België 1948, 1952
Seán Kelly   Ierland 1984, 1986
Marc Madiot   Frankrijk 1985, 1991
Gilbert Duclos-Lassalle   Frankrijk 1992, 1993
Franco Ballerini   Italië 1995, 1998

Overwinningen per landBewerken

Overwinningen Land
57   België
28   Frankrijk
13   Italië
6   Nederland
4   Zwitserland
2   Australië,   Duitsland,   Ierland
1   Luxemburg,   Moldavië,   Slowakije,   Zweden

Jongeren -23Bewerken

Van de winnaars van de jongeren -23 wedstrijd is enkel Marc Madiot erin geslaagd in zijn profcarrière opnieuw te winnen in Roubaix. Hij deed dit zelfs twee maal, namelijk in 1985 en 1991.

1967 ·   Georges Pintens
1968 ·   Alain Vasseur
1969 ·   Roger Desmaret
1970 ·   Enzo Mattioda
1971 ·   Louis Verreydt
1972 ·   Yvan Benaets
1973 ·   Patrick Béon
1974 ·   Marc Steels
1975 ·   Pol Verschuere
1976 ·   Gérard Simonnot
1977 ·   Michel Lloret
1978 ·   Alfons De Wolf
1979 ·   Marc Madiot
1980 ·   Stephen Roche
1981 ·   Kenny De Maerteleire
1982 ·   Rudy Rogiers
1983 ·   Frank Verleyen
1984 ·   Thierry Marie
1985 ·   Christian Chaubet
1986 ·   Vincent Thorey
1987 ·   Franck Boucanville
1988 ·   Laurent Bezault
1989 ·   Frédéric Moncassin
1990 ·   Thierry Gouvenou
1991 ·   Eric Larue
1992 ·   Stéphane Chanteur
1993 ·   Marek Lesniewski
1994 ·   Kurt Dhont
1995 ·   Damien Nazon
1996 ·   Dany Baeyens
1997 ·   Marc Chanoine
1998 ·   Thor Hushovd
1999 ·   Sébastien Joly
2000 ·   Eric Baumann
2001 ·   Jaroslav Popovytsj
2002 ·   Michail Timosjin
2003 ·   Sergej Lagoetin
2004 ·   Koen de Kort
2005 ·   Dmitri Kozontsjoek
2006 ·   Tom Veelers
2007 ·   Damien Gaudin
2008 ·   Coen Vermeltfoort
2009 ·   Taylor Phinney
2010 ·   Taylor Phinney
2011 ·   Ramon Sinkeldam
2012 ·   Bob Jungels
2013 · niet verreden
2014 ·   Mike Teunissen
2015 ·   Lukas Spengler
2016 ·   Filippo Ganna
2017 ·   Nils Eekhoff
2018 ·   Stan Dewulf
2019 ·   Hidde van Veenendaal