Hoofdmenu openen

De Driedaagse Brugge-De Panne (voorheen Driedaagse van De Panne-Koksijde) is een driedaagse wielerwedstrijd die jaarlijks in het uiterste westen van Vlaanderen wordt verreden, rond de plaatsen De Panne en Brugge.

Vlag van België Driedaagse Brugge-De Panne
Lokale naam Driedaagse Brugge-De Panne
Regio Vlaanderen
Periode maart-april
Organisator KVC Panne Sportief
Classificatie
Discipline weg
Type Eendagskoers
Internationale kalender UCI World Tour
Geschiedenis
Eerste editie 1977
Aantal edities 43 (2019)
Eerste winnaar Vlag van België Roger Rosiers
Laatste winnaar Vlag van Nederland Dylan Groenewegen
Laatste Belgische winnaar Philippe Gilbert (2017)
Laatste Nederlandse winnaar Dylan Groenewegen (2019)
Meeste zeges Vlag van België Eric Vanderaerden
(5 zeges)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

GeschiedenisBewerken

De Driedaagse van De Panne bestaat sinds 1977 en sinds 2005 maakt ze deel uit van het Europese continentale circuit.

De laatste jaren komt de eerste etappe steevast aan in Zottegem. De wedstrijd vond tot 2017 meestal plaats eind maart - begin april, op de dinsdag, woensdag en donderdag vóór de Ronde van Vlaanderen. Omdat de Driedaagse op een vergelijkbaar parcours wordt verreden, met veel heuvels uit de Vlaamse Ardennen en diverse kasseienstroken, wordt ze door veel renners gebruikt als een voorbereiding op deze wedstrijd. Traditioneel bestaat de wedstrijd uit drie gewone etappes, met op de slotmiddag een afsluitende tijdrit. Het is hier waar de wedstrijd meestal wordt beslist. De leiderstrui in het algemene tijdsklassement heeft in deze rittenwedstrijd een witte kleur.

In 2018 verschoof de Driedaagse een week naar voren, in de week na Milaan-Sanremo en voorafgaand aan de E3 Harelbeke op vrijdag en Gent-Wevelgem op zondag. De woensdag vóór de Ronde van Vlaanderen is nu bestemd voor Dwars door Vlaanderen. Er werd ook een nieuw concept bedacht: op de eerste twee dagen (dinsdag en woensdag) wedstrijden voor de elite mannen en de derde dag (donderdag) voor de elite vrouwen.[1] De startplaats van de wedstrijden wordt Brugge (dat niet langer startplaats is van de Ronde van Vlaanderen) en de finish blijft in De Panne. De naam wijzigt hierdoor ook in de Driedaagse Brugge-De Panne. Het sprintcriterium op de eerste dag kwam echter te vervallen door gebrek aan interesse bij ploegen.[2] De wedstrijd voor de mannen is een eendagskoers in de buiten categorie (UCI 1.HC) en de wedstrijd voor vrouwen maakt deel uit van de UCI Women's World Tour. De vernieuwde Driedaagse mijdt nu de Vlaamse Ardennen en zoekt nu in West-Vlaanderen kasseien, duinen en de Moeren als elementen. De verwachting is dat ook de wind een rol zal spelen. Qua beklimmingen worden enkele hellingen in het Heuvelland opgezocht, de belangrijkste is de Kemmelberg.

HellingenBewerken

  Zie Lijst van beklimmingen in de Driedaagse van De Panne-Koksijde voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Erelijst mannenBewerken

Jaar Winnaar Tweede Derde
1977   Roger Rosiers   Yvon Bertin   Guido Van Sweevelt
1978   Guido Van Sweevelt   Jozef Jacobs   Cees Priem
1979   Gustave Van Roosbroeck   Marc Renier   Guido Van Calster
1980   Seán Kelly   Gustave Van Roosbroeck   Etienne Van Der Helst
1981   Jan Bogaert   André Dierickx   Jozef Jacobs
1982   Gerrie Knetemann   Daniel Willems   Jean-Luc Vandenbroucke
1983   Cees Priem   Etienne De Wilde   Michel Pollentier
1984   Bert Oosterbosch   Eric Vanderaerden   Ferdi Van Den Haute
1985   Jean-Luc Vandenbroucke   Seán Kelly   Adrie van der Poel
1986   Eric Vanderaerden   Seán Kelly   Jean-Luc Vandenbroucke
1987   Eric Vanderaerden   Seán Kelly   Jean-Luc Vandenbroucke
1988   Eric Vanderaerden   Allan Peiper   Frans Maassen
1989   Eric Vanderaerden   Jelle Nijdam   Allan Peiper
1990   Erwin Nijboer   Johan Museeuw   Gerrit Solleveld
1991   Jelle Nijdam   Frans Maassen   Maximilian Sciandri
1992   Frans Maassen   Vjatsjeslav Jekimov   Thierry Marie
1993   Eric Vanderaerden   Frans Maassen   Edwig Van Hooydonck
1994   Fabio Roscioli   Djamolidin Abdoezjaparov   Frans Maassen
1995   Michele Bartoli   Rolf Sørensen   Gianluca Bortolami
1996   Vjatsjeslav Jekimov   Wilfried Peeters   Olaf Ludwig
1997   Johan Museeuw   Carlo Bomans   Marco Milesi
1998   Michele Bartoli   Emmanuel Magnien   Vjatsjeslav Jekimov
1999   Peter Van Petegem   Frank Vandenbroucke   Denis Zanette
2000   Vjatsjeslav Jekimov   Romāns Vainšteins   Sergej Ivanov
2001   Nico Mattan   Erik Dekker   Vjatsjeslav Jekimov
2002   Peter Van Petegem   Stefano Zanini   George Hincapie
2003   Raivis Belohvoščiks   Gianluca Bortolami   Peter Van Petegem
2004   George Hincapie   Danilo Hondo   Gerben Löwik
2005   Stijn Devolder   Alessandro Ballan   Nico Mattan
2006   Leif Hoste   Bernhard Eisel   Luis León Sánchez
2007   Alessandro Ballan   Joost Posthuma   Bert Roesems
2008   Joost Posthuma   Manuel Quinziato   Enrico Gasparotto
2009   Frederik Willems   Joost Posthuma   Tom Leezer
2010   David Millar   Andrij Grivko   Luca Paolini
2011   Sébastien Rosseler   Lieuwe Westra   Michał Kwiatkowski
2012   Sylvain Chavanel   Lieuwe Westra   Maciej Bodnar
2013   Sylvain Chavanel   Alexander Kristoff   Niki Terpstra
2014   Guillaume Van Keirsbulck   Luke Durbridge   Gert Steegmans
2015   Alexander Kristoff   Stijn Devolder   Bradley Wiggins
2016   Lieuwe Westra   Alexander Kristoff   Aleksej Loetsenko
2017   Philippe Gilbert   Matthias Brändle   Alexander Kristoff
2018   Elia Viviani   Pascal Ackermann   Jasper Philipsen
2019   Dylan Groenewegen   Fernando Gaviria   Elia Viviani

Meervoudige winnaarsBewerken

Zeges Renner Land Jaren
005 Eric Vanderaerden   België 1986, 1987, 1988, 1989, 1993
002 Michele Bartoli   Italië 1995, 1998
Vjatsjeslav Jekimov   Rusland 1996, 2000
Peter Van Petegem   België 1999, 2002
Sylvain Chavanel   Frankrijk 2012, 2013

Meeste etappezegesBewerken

Aantal Wielrenner
13   Eric Vanderaerden
6   Alexander Kristoff
5   Mark Cavendish
  Eddy Planckaert

Erelijst vrouwenBewerken

Jaar Winnaar Tweede Derde
2018   Jolien D'Hoore   Chloe Hosking   Christine Majerus
2019   Kirsten Wild   Lorena Wiebes   Lotte Kopecky