Hoofdmenu openen

Amstel Gold Race

Nederlandse eendaagse voorjaarsklassieker voor profrenners

Amstel Gold Race is een Nederlandse eendaagse wielerwedstrijd voor profrenners, die sinds 1966 jaarlijks wordt gehouden in de Limburgse heuvels en tot de wielerklassiekers wordt gerekend. De Amstel Gold Race werd opgericht door wielerploegleiders Ton Vissers en Herman Krott.

Vlag van Nederland Amstel Gold Race
De Eyserbosweg, een van de zwaartepunten in het parcours.
De Eyserbosweg, een van de zwaartepunten in het parcours.
Bijnaam Amstel Gold Raas, AGR
Regio Nederlands-Limburg
Periode derde weekend april
Organisator Stichting Amstel Gold Race
Classificatie
Discipline weg
Type Heuvelklassieker
Internationale kalender UCI World Tour
Geschiedenis
Eerste editie 1966
Aantal edities 53 (2018)
Eerste winnaar Vlag van Frankrijk Jean Stablinski
Laatste winnaar Vlag van Denemarken Michael Valgren Andersen
Laatste Belgische winnaar Philippe Gilbert (2017)
Laatste Nederlandse winnaar Erik Dekker (2001)
Meeste zeges Vlag van Nederland Jan Raas (5x)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

De Amstel Gold Race maakte sinds 1989 deel uit van de wereldbeker wielrennen, sinds 2005 van de UCI ProTour, sinds 2009 van de UCI World Calendar en vanaf 2011 behoort hij tot de UCI World Tour. Desondanks wordt de wedstrijd nog altijd een trapje lager ingeschat dan bijvoorbeeld Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo of de Ronde van Vlaanderen.

De naam komt van de hoofdsponsor, het biermerk Amstel. De Nederlander Jan Raas won de wedstrijd vijf keer, een record. Men sprak in die jaren wel van de Amstel Gold Raas.

Inhoud

ParcoursBewerken

De Amstel Gold Race is een wedstrijd van draaien en keren, waarin vele Zuid-Limburgse hellingen, soms meer dan eens, beklommen moeten worden. Enkele van de belangrijkste hellingen zijn de Cauberg, Keutenberg en de Eyserbosweg. Nadat vele jaren Meerssen (vanaf 1966 tot en met 1990, met uitzondering van 1968, toen lag de finish in Elsloo) en Maastricht (vanaf 1991 tot en met 2002) de aankomstplaatsen waren, werd vanaf 2003 de aankomststreep getrokken op de top van de Cauberg in Valkenburg. Vanaf de editie van 2013 finishten de renners twee kilometer na de top van de Cauberg in Vilt. In 2017 werd er andermaal een parcourswijziging doorgevoerd. De finalelus die traditioneel door Valkenburg liep om via de Cauberg te finishen werd uit het parcours gehaald. De koers loopt nu vanaf de laatste berg, de (Bemelerberg), binnendoor naar de finish in Berg en Terblijt. Hierdoor ligt de laatste berg niet op 1,8 km, maar op 7,4 km van de finish. De organisatie hoopte door deze wijziging te bewerkstelligen dat de koers minder gesloten zou blijven in de finale.[1][2]

De eerste startplaats van de Amstel Gold Race was Breda in 1966. Door Oranjefeesten (het was Koninginnedag) fietsten de renners dat jaar circa 50 kilometer meer dan gepland. De startplaats lag relatief ver van de Limburgse heuvelzone. In 1967 verhuisde de start daarop naar Helmond, waar de start tevens in 1968, 1969 en 1970 plaatsvond. Van 1971 tot en met 1997 vond de start plaats in Heerlen en sinds 1998 in Maastricht.

In 1993 vond voor het eerst een groot deel van de finale plaats op Belgisch grondgebied. Belangrijkste hellingen daar zijn de Hallembaye en de Saint-Pierre. De lus door België werd in 2001 weer geschrapt, belangrijkste reden hiervoor was de MKZ-crisis. Racefietsen, volgauto's en motoren werden voor de start ontsmet. De lus door België, inclusief de tocht over de Sint-Pietersberg, keerde daarna niet meer terug in het parcours.

HeuvelsBewerken

De editie van 2017 ging vanaf de start in Maastricht via 35 hellingen naar Berg en Terblijt. In deze editie waren heuvel 8 (Mescherberg (Heiweg)) en heuvel 9 (Kalleberg) nieuw in vergelijking met eerdere edities.

  1 Slingerberg
  2 Adsteeg
  3 Lange Raarberg
  4 Bergseweg
  5 Sibbergrubbe
  6 Cauberg
  7 Geulhemmerberg
  8 Mescherberg (Heiweg)
  9 Kalleberg
10 Wolfsberg
11 Loorberg
12 Schweiberg
13 Camerig
14 Drielandenpunt
15 Gemmenicherweg
16 Vijlenerbos
17 Eperheide
18 Gulperberg
19 Plettenberg
20 Eyserweg
21 Huls
22 Vrakelberg
23 Sibbergrubbe (2e maal)
24 Cauberg (2e maal)
25 Geulhemmerberg (2e maal)
26 Bemelerberg
27 Loorberg (2e maal)
28 Gulperberg (2e maal)
29 Kruisberg
30 Eyserbosweg
31 Fromberg
32 Keutenberg
33 Cauberg (3e maal)
34 Geulhemmerberg (3e maal)
35 Bemelerberg (2e maal)

Lijst van winnaarsBewerken

1966 ·   Jean Stablinski
1967 ·   Arie den Hartog
1968 ·   Harrie Steevens
1969 ·   Guido Reybrouck
1970 ·   Georges Pintens
1971 ·   Frans Verbeeck
1972 ·   Walter Planckaert
1973 ·   Eddy Merckx
1974 ·   Gerrie Knetemann
1975 ·   Eddy Merckx
1976 ·   Freddy Maertens
1977 ·   Jan Raas
1978 ·   Jan Raas
1979 ·   Jan Raas
1980 ·   Jan Raas
1981 ·   Bernard Hinault
1982 ·   Jan Raas
1983 ·   Phil Anderson

1984 ·   Jacques Hanegraaf
1985 ·   Gerrie Knetemann
1986 ·   Steven Rooks
1987 ·   Joop Zoetemelk
1988 ·   Jelle Nijdam
1989 ·   Eric Van Lancker
1990 ·   Adrie van der Poel
1991 ·   Frans Maassen
1992 ·   Olaf Ludwig
1993 ·   Rolf Järmann
1994 ·   Johan Museeuw
1995 ·   Mauro Gianetti
1996 ·   Stefano Zanini
1997 ·   Bjarne Riis
1998 ·   Rolf Järmann
1999 ·   Michael Boogerd
2000 ·   Erik Zabel
2001 ·   Erik Dekker

2002 ·   Michele Bartoli
2003 ·   Aleksandr Vinokoerov
2004 ·   Davide Rebellin
2005 ·   Danilo Di Luca
2006 ·   Fränk Schleck
2007 ·   Stefan Schumacher
2008 ·   Damiano Cunego
2009 ·   Sergej Ivanov
2010 ·   Philippe Gilbert
2011 ·   Philippe Gilbert
2012 ·   Enrico Gasparotto
2013 ·   Roman Kreuziger
2014 ·   Philippe Gilbert
2015 ·   Michał Kwiatkowski
2016 ·   Enrico Gasparotto
2017 ·   Philippe Gilbert
2018 ·   Michael Valgren

Meervoudige winnaarsBewerken

Renners in het cursief gedrukt zijn renners die nu nog actief zijn.

Overwinningen Renner Land Jaren
5 Jan Raas   Nederland 1977, 1978, 1979, 1980, 1982
4 Philippe Gilbert   België 2010, 2011, 2014, 2017
2 Eddy Merckx   België 1973, 1975
Gerrie Knetemann   Nederland 1974, 1985
Rolf Järmann   Zwitserland 1993, 1998
Enrico Gasparotto   Italië 2012, 2016

Overwinningen per landBewerken

Overwinningen Land
17   Nederland
13   België
7   Italië
3   Duitsland,   Zwitserland
2   Frankrijk,   Denemarken
1   Australië,   Kazachstan,   Luxemburg,   Polen,   Rusland,   Tsjechië

PodiumplaatsenBewerken

Compleet overzicht van de eerste drie in de uitslagen:[3]

Jaar Eerste Tweede Derde
2018   Michael Valgren   Roman Kreuziger   Enrico Gasparotto
2017   Philippe Gilbert   Michał Kwiatkowski   Michael Albasini
2016   Enrico Gasparotto   Michael Valgren   Sonny Colbrelli
2015   Michał Kwiatkowski   Alejandro Valverde   Michael Matthews
2014   Philippe Gilbert   Jelle Vanendert   Simon Gerrans
2013   Roman Kreuziger   Alejandro Valverde   Simon Gerrans
2012   Enrico Gasparotto   Jelle Vanendert   Peter Sagan
2011   Philippe Gilbert   Joaquim Rodríguez   Simon Gerrans
2010   Philippe Gilbert   Ryder Hesjedal   Enrico Gasparotto
2009   Sergej Ivanov   Karsten Kroon   Robert Gesink
2008   Damiano Cunego   Fränk Schleck   Alejandro Valverde
2007   Stefan Schumacher   Davide Rebellin   Danilo Di Luca
2006   Fränk Schleck   Steffen Wesemann   Michael Boogerd
2005   Danilo Di Luca   Michael Boogerd   Mirko Celestino
2004   Davide Rebellin   Michael Boogerd   Paolo Bettini
2003   Aleksandr Vinokoerov   Michael Boogerd   Danilo Di Luca
2002   Michele Bartoli   Sergej Ivanov   Michael Boogerd
2001   Erik Dekker   Lance Armstrong   Serge Baguet
2000   Erik Zabel   Michael Boogerd   Markus Zberg
1999   Michael Boogerd   Lance Armstrong   Gabriele Missaglia
1998   Rolf Järmann   Maarten den Bakker   Michele Bartoli
1997   Bjarne Riis   Andrea Tafi   Beat Zberg
1996   Stefano Zanini   Mauro Bettin   Johan Museeuw
1995   Mauro Gianetti   Davide Cassani   Beat Zberg
1994   Johan Museeuw   Bruno Cenghialta   Marco Saligari
1993   Rolf Järmann   Gianni Bugno   Jens Heppner
1992   Olaf Ludwig   Johan Museeuw   Dmitri Konysjev
1991   Frans Maassen   Maurizio Fondriest   Dirk De Wolf
1990   Adrie van der Poel   Luc Roosen   Jelle Nijdam
1989   Eric Van Lancker   Claude Criquielion   Steve Bauer
1988   Jelle Nijdam   Steven Rooks   Claude Criquielion
1987   Joop Zoetemelk   Steven Rooks   Malcolm Elliott
1986   Steven Rooks   Joop Zoetemelk   Ronny van Holen
1985   Gerrie Knetemann   Jozef Lieckens   Johnny Broers
1984   Jacques Hanegraaf   Kim Andersen   Patrick Versluys
1983   Phil Anderson   Jan Bogaert   Jan Raas
1982   Jan Raas   Stephen Roche   Gregor Braun
1981   Bernard Hinault   Roger De Vlaeminck   Fons De Wolf
1980   Jan Raas   Fons De Wolf   Seán Kelly
1979   Jan Raas   Henk Lubberding   Sven-Åke Nilsson
1978   Jan Raas   Francesco Moser   Joop Zoetemelk
1977   Jan Raas   Gerrie Knetemann   Hennie Kuiper
1976   Freddy Maertens   Jan Raas   Luc Leman
1975   Eddy Merckx   Freddy Maertens   Joseph Bruyère
1974   Gerrie Knetemann   Walter Planckaert   Walter Godefroot
1973   Eddy Merckx   Frans Verbeeck   Herman Van Springel
1972   Walter Planckaert   Willy De Geest   Joop Zoetemelk
1971   Frans Verbeeck   Gerben Karstens   Roger Rosiers
1970   Georges Pintens   Willy Van Neste   André Dierickx
1969   Guido Reybrouck   Jos Huysmans   Eddy Merckx
1968   Harrie Steevens   Roger Rosiers   Daniel Van Ryckeghem
1967   Arie den Hartog   Cees Lute   Harrie Steevens
1966   Jean Stablinski   Bernard Van De Kerckhove   Jan Hugens

Amstel Gold Race voor vrouwenBewerken

  Amstel Gold Race voor vrouwen
Regio Nederlands-Limburg
Periode derde weekend april
Organisator Stichting Amstel Gold Race
Classificatie
Discipline weg
Type Heuvelklassieker
Internationale kalender UCI Women's World Tour
Categorie 1.WWT
Geschiedenis
Eerste editie 2001
Aantal edities 4 (2017)
Eerste winnaar   Debby Mansveld
Laatste winnaar   Chantal Blaak
Laatste Nederlandse winnaar   Chantal Blaak (2018)
Portaal      Wielersport

De Amstel Gold Race voor vrouwen is georganiseerd van 2001 tot en met 2003. Tijdens de derde editie dreigden de mannen- en vrouwenwedstrijd elkaar te overlappen, waarna de wedstrijd uit voorzorg voor herhaling niet meer werd georganiseerd. Veertien jaar later, op eerste paasdag 2017, zal er weer een vrouweneditie verreden worden, op dezelfde dag als de mannen.[4] Op 3 oktober 2016 werd, in aanwezigheid van Marianne Vos en Anna van der Breggen, de nieuwe koersdirecteur Leontien van Moorsel en het parcours van de vrouwenwedstrijd gepresenteerd: de start en finish zijn, net als bij de mannen, in Maastricht en Berg en Terblijt.[5] In 2017 rijden de vrouwen in totaal 121,6 km over 17 hellingen, waaronder drie lokale rondes met, in tegenstelling tot de nieuwe finale van de mannen, de Cauberg op 1,8 km van de finish.[6] De wedstrijd voor vrouwen maakte in 2003 deel uit van de wereldbeker en vanaf 2017 van de World Tour.

PodiumplaatsenBewerken

Jaar Eerste Tweede Derde
2001   Debby Mansveld   Mirjam Melchers-van Poppel   Leontien Zijlaard-van Moorsel
2002   Leontien Zijlaard-van Moorsel   Mirjam Melchers-van Poppel   Katherine Bates
2003   Nicole Cooke   Olivia Gollan   Edita Pučinskaitė
2004 t/m 2016: Wedstrijd niet georganiseerd
2017   Anna van der Breggen   Elizabeth Deignan   Katarzyna Niewiadoma
  Annemiek van Vleuten
2018   Chantal Blaak   Lucinda Brand   Amanda Spratt

Overwinningen per landBewerken

Overwinningen Land
4   Nederland
1   Verenigd Koninkrijk

ToerversieBewerken

Sinds 2001 wordt er naast de wedstrijd voor de profs ook een toerversie voor amateurs, recreatieve fietsers en andere geïnteresseerden georganiseerd. De deelnemers hebben de keuze tussen een traject van 60, 100, 125, 150, 200 of 250 km. Alle deelnemers krijgen een rugnummer, bikechip (voor het vastleggen van tijden en het herkennen van foto/video passages) en een nummerbordje. Onderweg bestaat de mogelijkheid energie bij te tanken in de daarvoor ingerichte revitaliseringsposten. Net als in de wedstrijdklassieker bereiken de deelnemers na een pittige eindklim de top van de Cauberg, de finishplaats. Over het algemeen wordt de inschrijving voor dit evenement binnen twee weken gesloten, omdat dan alle ongeveer 12.000 startkaarten uitverkocht zijn. In 2009 vond een ware run op startkaarten plaats. Dit resulteerde in een zeer overbelaste website. Binnen dertig uur waren dan ook alle startbewijzen uitverkocht. In 2010 kwam er een vernieuwde website, en daarmee een verbeterde bereikbaarheid van de mogelijkheid tot inschrijving, een uitverkoop in recordtijd van slechts 38 minuten waarin diezelfde 12.000 startbewijzen verkocht werden.

Zie ookBewerken

Externe linksBewerken