Hoofdmenu openen

Steve Bauer (St. Catharines, 12 juni 1959) is een voormalig Canadees wielrenner en was als prof actief van 1984 tot 1995. Zijn bijnaam in het peloton was Gros cul.

Steve Bauer
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonlijke informatie
Volledige naam Stephen Todd Bauer
Bijnaam Gros cul
Geboortedatum 12 juni 1959
Geboorteplaats St. Catharines, Canada
Lengte 170 cm
Gewicht 72 kg
Sportieve informatie
Discipline(s) Weg
Beste prestaties
Milaan-San Remo 9e (1985)
Gent-Wevelgem 5e (1986)
Ronde van Vlaanderen 4e (1986, 1987)
Parijs-Roubaix 2e (1990)
Amstel Gold Race 3e (1989)
Ronde van Italië 10e (1987)
Ronde van Frankrijk 4e (1988)
1 etappezege
WK op de weg 3e (1984)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Inhoud

LoopbaanBewerken

Bauer won in 1984 zilver op de Olympische Spelen achter de Amerikaan Alexi Grewal in de wegwedstrijd, en datzelfde jaar won hij ook brons op het wereldkampioenschap voor eliterenners te Barcelona.

Hij viel op door zijn aanvallende manier van koersen, zat vaak in de finale en gaf vaak kleur aan de koers, maar grote zeges bleven beperkt.

Bauer was onder andere een aantal jaren ploeggenoot van Andy Hampsten, Sean Yates, Phil Anderson, Frankie Andreu en Lance Armstrong bij de Motorolaploeg. Hij won in 1988 een etappe in de Tour de France, maar hij zat ook in de monsterontsnapping van een kopgroep van vier man in de eerste etappe van de Tour van 1990, die uiteindelijk zeer bepalend bleek voor het verdere verloop van de Tour. Die etappe werd gewonnen door Frans Maassen voor Ronan Pensec, Claudio Chiappucci en Bauer. Bauer veroverde die dag wel de gele trui en hield die acht dagen in zijn bezit. Vervolgens reed Pensec twee dagen in het geel, waarna Chiappucci het geel overnam en dat acht dagen behield. Pas bij de tijdrit op de voorlaatste dag werd er het een en ander recht gezet. Erik Breukink won die tijdrit, Greg LeMond veroverde het geel en pakte daarmee zijn derde Tourzege.

Bij het WK 1988 in Ronse speelde Bauer een twijfelachtige hoofdrol. In de eindspurt reed hij de Belg Claude Criquielion in de dranghekken. Deze kwam ten val, en de eigenlijk al geklopte medevluchter Maurizio Fondriest kreeg de wereldtitel zo in de schoot geworpen.

Belangrijkste overwinningenBewerken

1980

  • Tour of Somerville

1981

1982

1983

1984

  • Proloog United Texas Tour
  • 1e etappe United Texas Tour
  • Eindklassement United Texas Tour

1985

1986

1987

1988

1989

1990

  • Canadian Tire-Shin

1991

1992

1994

1995

  • Roanoke

1996

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1984
1985 10e  
1986 45e   23e  
1987 10e   74e  
1988 4e (1) 
1989 15e  
1990 27e  
1991 97e  
1992 92e   opgave  
1993 89e   101e  
1994 opgave  
1995 101e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl WK op de weg Wereld­ranglijsten
1984   ↑
1985 9e 85e 31e 29e 20e
1986 60e 5e 4e 29e 69e 18e (SPP)
1987 11e 4e 13e 36e (SPP)
1988 95e 18e 8e 6e     ↑ 12e (UWB)
1989 12e 34e 10e   ↑ 53e 13e 4e (UWB)
1990 95e 9e 56e   ↑ 60e 22e 19e 7e (UWB)
1991 48e 78e 4e 22e 71e
1992 40e 106e 41e 17e 39e
1993 44e 23e
1994 139e 72e
1995 92e 76e 17e

PloegenBewerken

  • 1984 - Mengoni
  • 1985 - La Vie Claire
  • 1986 - La Vie Claire
  • 1987 - Toshiba
  • 1988 - Weinmann-La Suisse
  • 1989 - Helvetia-La Suisse
  • 1990 - 7 Eleven-Hoonved
  • 1991 - Motorola
  • 1992 - Motorola
  • 1993 - Motorola
  • 1994 - Motorola
  • 1995 - Motorola
  • 1996 - Saturn